VI Ka 1382/24

Warszawa, dnia 10 marca 2026 r. Sygn. akt VI Ka 1382/24 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: 4 Przewodnicząca: SSO Ludmiła Tułaczko 5 6protokolant: protokolant sądowy G. A. 7przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka 8po rozpoznaniu dnia 10 marca 2026 r. 9sprawy E. R. , syna X. i U. , ur. (...) w F. 10oskarżonego o przestępstwa z art. 286 § 1 kk 11na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego 12od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie 13z dnia 3 czerwca 2024 r. sygn. akt III K 33/22 1. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; 2. zasądza do od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 180 zł tytułem opłaty za drugą instancje oraz pozostałe koszty sądowe w postępowaniu odwoławczym. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 1382/24 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi- Południe w Warszawie z dnia 3 czerwca 2024 r. sygn. akt III K 33/22 0.11.2. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.1. E. R. Oskarżony nie był karany. Karta karna 550,591 2.1.1.2. E. R. Dane o dochodach oskarżonego e-puap 548 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.1.1.1. Karta karna Dowód wiarygodny, dokument wystawiony przez właściwy organ w ramach jego kompetencji. 2.1.1.2. Dane e-puap j.w. 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.1. - obraza przepisów prawa materialnego, która miała istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. : 1. art. 286 § 1 k.k. poprzez jego błędne zastosowanie mimo braku ku temu podstaw oraz mimo, że przepisany oskarżonemu czyn z pkt I wyroku nie zawiera znamion tego przestępstwa, a w konsekwencji skazanie na tej podstawie oskarżonego, podczas gdy z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że osoba organizująca koncert zespołu (...) (...) miała możliwość wywiązania się z umowy, zespół otrzymał zaliczkę w kwocie 9 600 zł i jeszcze w dniu i godzinie koncertu, kiedy zespół stawił się na miejscu koncertu był gotowy go wykonać przy otrzymaniu gwarancji finansowych zapłaty pozostałej części wynagrodzenia, a w konsekwencji nie zostały wypełnione przesłanki z art. 286 § 1 kk (nie mogło dojścia do wprowadzenia w błąd co do możliwości zorganizowania koncertu, skoro zespół stawił się o czasie na miejsce wykonania koncertu i był gotowy go wykonać); ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzut nie jest zasadny. Opis czynu I z art. 286 § 1 k.k. , który został zarzucony oskarżonemu w akcie oskarżenia zawiera wszystkie znamiona przestępstwa oszustwa. Przestępstwo oszustwo polega na działaniu w celu osiągniecia korzyści majątkowej. W realiach niniejszej sprawy oskarżony taką korzyść osiągnął bowiem otrzymał w dwóch ratach pieniądze : w dniu 24.04.2002 r. kwotę 9.600 zł i w dniu 14.05.2002 r. kwotę 22 400 zł za zorganizowanie koncertu zespołu (...) (...) podczas (...) , które odbywały się na terenie Politechniki (...) . ( k- 30,31) Z uzyskanych kwot 7 000 zł zapłacił jako zaliczkę dla artysty zaś pozostałą kwotę przeznaczył na własne potrzeby, bowiem umowa nie została zrealizowana - koncert X. (...) nie odbył się. ( k- 40) Doszło do wprowadzenia w błąd pokrzywdzonego - reprezentantów Politechniki (...) bowiem oskarżony nie prowadził działalności gospodarczej polegającej na organizowaniu koncertów i nie miał zamiaru dotrzymać postanowień umowy zawartej z pokrzywdzonym. O braku takiego zamiaru świadczą ocenione łącznie następujące okoliczności. Oskarżony prowadził działalność w branży gastronomicznej w F. , nie zarejestrował działalności gospodarczej pod nazwą T. (...) . Gdyby kontrahent umowy - Politechnika (...) wiedziała o tym fakcie to nie zwarłaby umowy z oskarżonym jako podmiotem nieprofesjonalnym i niemającym doświadczenia w branży organizowania koncertów muzycznych. Oskarżony w zawartych umowach podał adres siedziby firmy (...) ul. (...) w M. , pod którym nie prowadził działalności gospodarczej. Miało to uniemożliwić dochodzenie roszczeń odszkodowawczych i zapewnić bezkarność oskarżonemu. Oskarżony zdawał sobie sprawę, że warunkiem koniecznym aby w dniu 15.05.2002 r. odbył się koncert X. (...) była zapłata całej kwoty wynikającej z umowy zawartej pomiędzy oskarżonym a świadkiem A. M. -przedstawicielem artysty czyli 25 000 zł. Oskarżony zapłacił jedynie zaliczkę w kwocie 7.000 zł. Gdyby oskarżony nie zapłacił tej zaliczki to nie otrzymałby drugiej raty wynagrodzenia za zorganizowanie koncertu X. (...) od Politechniki (...) czyli kwoty 22 400 zł. ( k- 9 paragraf 3 umowy) Zapłata zaliczki przez oskarżonego na rzecz przedstawiciela artysty miała więc na celu uwiarygodnienie oskarżonego jako kontrahenta umowy z Politechniką (...) . W umowie zawartej pomiędzy oskarżonym a przedstawicielem artysty znajduje się zastrzeżenie, że koncert w dniu 15.05.2002 r. nie odbędzie się jeżeli przed jego rozpoczęciem oskarżony nie zapłaci całej kwoty wynikającej z tej umowy czyli dodatkowo 18 000 zł łącznie 25 000 zł. Oskarżony w rozmowie telefonicznej ze świadkiem A. M. proponował zapłatę pozostałej kwoty za koncert przelewem na konto. Świadek odmówił bowiem nie był pewny czy pieniądze wpłyną na konto przed koncertem. Umówili się, że oskarżony kwotę 18 000 zł zapłaci gotówką przed koncertem w dniu 15.05.2002 r. W dniu 14.05.2002 r. na konto oskarżonego wpłynęła kwota drugiej raty - 22 400 zł. Tego samego dnia oskarżony podjął całą wpłaconą kwotę. Oskarżony dysponował więc środkami do zapłaty za koncert zespołu (...) (...) . W dniu 15.05.2002 r. zespół (...) (...) przyjechał do A. i oczekiwał na oskarżonego w hotelu aby rozliczyć się z umowy za koncert. Oskarżony nie przyjechał, nie zapłacił pieniędzy zaś koncert nie odbył się. Oskarżony w dniu 15.05.2002 odebrał tylko jedno połącznie telefoniczne ze świadkiem A. M. i poinformował go o tym, że na pewno przyjedzie do A. i rozliczy się za koncert. Jedzie właśnie samochodem z F. do A. . Jednak nie przyjechał. W dniu koncertu oskarżony nie odbierał telefonów i nie odpowiadał na SMS-y . Nie było także możliwe nawiązanie kontaktu z oskarżonym po dniu 15.05.2002 r. bowiem wyjechał za granicę. Politechnika (...) poniosła szkodę w wysokości 32 000 zł gdyż tyle zapłaciła oskarżonemu za zorganizowanie koncertu zespołu (...) (...) . Koncert nie odbył się z tego powodu, że oskarżony nie zapłacił pełnej kwoty artystom zaś obowiązek zapłaty wynikał z treści umowy jaką zawarł z przedstawicielem zespołu- świadkiem A. M. . Za niezasadny należy uznać zarzut obrońcy, że koncert X. (...) nie odbył się w dniu 15.05.2002 r. gdyż Politechnika (...) odmówiła udzielenia gwarancji zapłaty zespołowi. Należy wskazać, że pokrzywdzona zapłaciła pełną kwotę oskarżonemu i to na nim spoczywał obowiązek umowny rozlicznie się za koncert z przedstawicielem artysty. Zamiar wprowadzenia w błąd należy oceniać także na podstawie zachowania oskarżonego już po zawarciu umowy z pokrzywdzonym. Oskarżony unikał kontaktu z przedstawicielami Politechniki (...) a także ze świadkiem A. M. i nie zwrócił wyłudzonej kwoty pieniędzy. Oskarżony opuścił Polskę i przebywa za granicą. Te okoliczności ocenione łącznie wskazują bez wątpliwości, iż oskarżony popełnił przestępstwo oszustwa opisane w punkcie I aktu oskarżenia. Tym samym zarzut naruszenie prawa materialnego należy uznać za niezasadny. Zarzut - obraza przepisów postępowania, która miała wpływ na treść wyroku (które to jednak zarzuty pozostają bez związku z powyższymi zarzutami naruszenia prawa materialnego tj. bez względu na przyjęcie ich zasadności lub bezzasadności nie wpływają one na ocenę co do naruszenia przepisów prawa materialnego koncentrujących się na błędnym zastosowaniu kwalifikacji z art. 286 §1 k.k. czy niezastosowaniu kwalifikacji z art. 284 § 1 k.k. w tym zakresie stan faktyczny nie jest kwestionowany , a wyłącznie wskazywana jest jego błędna subsumpcja): 1. art 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. – gdyż sąd I instancji pominął istotne okoliczności faktyczne jak opisane w treści uzasadniania i dowolnie ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy , podczas gdy : a) sąd I instancji zidentyfikował sprawcę wyłącznie poprzez dane w postaci imienia i nazwiska, którymi posłużono się w treści umów z Politechniką (...) i Politechniką (...) - żadne z przeprowadzonych dowodów nie daje dostatecznych podstaw, że stroną umowy był oskarżony E. R. , który – jak wynika z notatki policyjnej zalegającej w aktach sprawy – w ogóle nie prowadził działalności gospodarczej w M. i nie miał jej zarejestrowanej pod adresem widniejącym na umowach ; b) zarówno umowa z Politechnika (...) i Politechniką (...) podpisane zostały na odległość, za pośrednictwem faksu, wyłącznie na podstawie ustaleń telefonicznych; c) okoliczności sprawy wskazują, że ktoś posłużył się danymi osobowymi oskarżonego i zawarł umowy bez jego zgody i wiedzy; d) podpis (...) różni znacząco od siebie na dwóch umowach tj. z Politechnika (...) i Politechnika (...) ; e) dane, na które zostały zawarte umowy tj. imię , nazwisko oraz NIP są danymi firmy w M. – w rejestrach podmiotów gospodarczych oskarżony nie figurował jako prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą (...) ul. (...) w M. bowiem miał zarejestrowaną działalność o charakterze gastronomicznym w F. od 1999 r. f) zeznania wszystkich świadków potwierdzają, że strony umowy prowadziły negocjacje w przedmiocie warunków oraz zawarcia umowy wyłącznie telefonicznie; g) świadek E. Ł. podczas składania zeznań wskazał iż nie miał wiedzy w jakich okolicznościach i gdzie umowę podpisał oskarżony; i) sąd błędnie uznał zeznania świadka E. Ł. za wiarygodne- błędnie uznał, że jakkolwiek świadek zasłaniał się niepamięcią to jednak zrozumiałym jest, że zeznając ponownie po prawie 20 latach od zdarzenia mógł okoliczności zdarzenia nie pamiętać, podczas gdy świadek E. Ł. zeznając podczas rozprawy w dniu 10 października 2023 r. nie potwierdził odcztanych mu zeznań , jak również że nie pamięta niczego, oraz że nie może zaprzeczyć ani potwierdzić tych zeznań ; j) sąd błędnie uznał zeznania świadka E. K. za wiarygodne wskazując błędnie, że świadek pamiętał, że oskarżony przedstawił siebie jako reprezentanta Agencji (...) w M. , podczas gdy świadek E. K. zeznając podczas rozprawy w dniu 15 stycznia 2024 r. wskazał, że nie rozmawiał z panem R. ; k) sąd błędnie uznał, że umowy z Politechniką (...) oraz Politechniką (...) są wiarygodne, podczas gdy zarówno podpis w postaci E. R. złożony pod jedną jak również pod drugą umową, oceniając obiektywnie chociażby jako laik, znacząco się od siebie rożni; ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzut nie jest zasadny. Sąd I instancji zastosował prawidłową kwalifikację prawną do co obu czynów popełnionych przez oskarżonego dostosowaną do ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie. Proponowana przez obrońcę kwalifikacja prawna z art. 284 § 2 k.k. czyli przywłaszczenie powierzonego mienia, nie znajduję oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W obu zarzucanych czynach doszło do przekazania oskarżonemu pieniędzy na podstawie zawartych umów zaś z treści tych umów wynika, że pieniądze - rzeczy oznaczone co do gatunku, zostały przekazane oskarżonemu na własność. W orzecznictwie, zdecydowanie dominuje pogląd, że „nie stanowi przedmiotu sprzeniewierzenia rzecz ruchoma, która została powierzona sprawcy w sytuacji, gdy treść umowy stanowiącej podstawę przekazania rzeczy lub okoliczności sprawy wskazują na przeniesienie własności tej rzeczy na sprawcę" (por. postanowienie SN z 28 września 2005 r., V KK 9/05, LEX nr 164266; postanowienie SN z 17 września 2008 r., III KK 131/08, OSNwSK 2008/1, poz. 1860; wyrok SA w Katowicach z 1 sierpnia 2012 r., II AKa 264/12, LEX nr 1258294; wyrok SA w Łodzi z 28 stycznia 2013 r., II AKa 293/12, LEX nr 1282760. Do tożsamych wniosków dochodzono już zresztą w orzecznictwie znacznie wcześniej; zob. chociażby wyrok SN z 31 maja 1938 r., I K 2509/37, OSN (K) 1939/1, poz. 5; wyrok SN z 29 kwietnia 1950 r., K 235/50, PiP 1951/7). W konsekwencji przyjmuje się, że "jeśli treść umowy zawartej między sprawcą a pokrzywdzonym wiąże się z uzyskaniem przez sprawcę prawa własności do danej rzeczy, to dalsze postępowanie z rzeczą przez sprawcę nie może być traktowane jako sprzeniewierzenie (...). Siłą rzeczy niekiedy konieczne będzie odniesienie się do regulacji prawa cywilnego w celu ustalenia, czy prawo własności przeszło na sprawcę, czy też skutek taki nie nastąpił." (zob. M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas (w]: W. Wróbel (red.), A. Zoll (red.), Kodeks karny. Część szczególna. Tom III. Komentarz do art. 278-363 k.k., wyd. V, WKP 2022). Sąd I instancji nie naruszył art 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. Prawidłowo ustalił, że oskarżony jest sprawcą obu zarzucanych mu czynów. Swoje ustalenia oparł na wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ocenionego zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Istotnie, umowy dotyczące zorganizowania koncertów X. (...) - podczas (...) Politechniki (...) i zespołu (...) podczas (...) Politechniki (...) zostały zawarte na odległość. Stroną tych umów była firma (...) z siedzibą ul. (...) w M. , którą reprezentował E. R. wskazany tylko z imienia i nazwiska. Strony tych umów nie widziały się wzajemnie, przesyłając podpisane umowy mailem lub faksem. Jednak nie można uznać za zasadny zarzut, że identyfikacja oskarżonego jako osoby zawierającej te umowy nastąpiła tylko w oparciu o imię i nazwisko zapisane w umowach. Należy wykluczyć aby ktoś inny niż oskarżony zawierał te umowy np. osoba podszywająca się pod oskarżonego. O tym, że oskarżony faktycznie był stroną umów z Politechniką (...) i Politechniką (...) świadczy cały szereg dowodów i poszlak układających się w logiczny ciąg zdarzeń. Analizując przepływ pieniędzy należy stwierdzić, że wszystkie wyłudzone kwoty zostały wpłacone na konto bankowe nr (...) należące do E. R. - oskarżonego. Do założenie konta doszło osobiście w oddziale banku (...) SA w dniu 8.11.2000r. (k- 255 ) Z opinii biegłego z zakresu badania pisma ręcznego wynika, że umowę i dokumenty dotyczące założenia rachunku bankowego podpisał oskarżony. (k-292) Zakładając konto bankowe oskarżony E. R. jako numer kontaktowy podał (...) (...) (...) (k- 255). Jest to ten sam numer, pod którym z E. R. kontaktowali się przedstawiciele Politechniki (...) i Politechniki (...) . Z tego samego numeru od E. R. świadek A. M. otrzymał propozycje organizacji koncertu na Juwenaliach wcześniej, przed organizacją koncertu (...) (...) i pod ten sam numer dzwonił w niniejszej sprawie, kontaktując się z E. R. . ( K- 39-40 ) Z tego samego konta został dokonany przelew pieniędzy tytułem zaliczki w kwocie 7 000 zł na rzecz organizacji koncertu (...) (...) . Także z tego konta doszło do pobrania pieniędzy wpłaconych przez Politechnikę (...) i Politechnikę (...) . ( dane z płyty k- 255) Wymienione okoliczności ocenione łącznie wskazują bez żadnych wątpliwości na oskarżonego jako na osobę zawierającą przedmiotowe umowy. Analizując kształt podpisu na umowach z Politechniką (...) i Politechniką (...) ( k- 8 i 16) należy stwierdzić, że są to podpisy podobne do podpisów złożonych przez oskarżonego chociażby pod dokumentami jego przesłuchania w Ambasadzie w M. . ( k- 217) czy podczas zakładania konta bankowego (k- 255) oraz na fakturach (k- 32) Oskarżony nie prowadził działalności gospodarczej w M. i nie miał jej zarejestrowanej pod adresem widniejącym na umowach, co należy uznać za element, który posłużył do wprowadzenia w błąd przedstawicieli pokrzywdzonych. W ten sposób oskarżony uwiarygadniał się jako profesjonalista posiadający doświadczenie w organizacji koncertów muzycznych. W rzeczywistości takiego doświadczenia nie posiadał i gdyby strony umowy o tym wiedział to nie zawarłyby z nim umów. Oskarżony po otrzymaniu zaliczki w kwocie 10 000 zł nie przystąpił do organizowania koncertu zespołu (...) dla Politechniki (...) gdyż nie nawiązał kontaktu z przedstawicielem muzyków. Po pobraniu zaliczki nie kontaktował się z przedstawicielami Politechniki (...) i nie zwrócił wyłudzonych pieniędzy. Istotnie, zeznania świadka E. Ł. , na które powołuje się obrońca w apelacji nie wniosły istotnych okoliczności do sprawy gdyż świadek nie pamiętał przebiegu zdarzenia. Także zeznania świadka E. K. z powodu upływu długiego okresu czasu były niedokładne. Jednak przepływ pieniędzy na koncie bankowym oskarżonego jednoznacznie wskazuje, że to on był stroną zawieranych umów i to on wprowadzając w błąd doprowadził do niekorzystnego rozporządzenie mieniem przedstawicieli Politechniki (...) i Politechniki (...) . wniosek 1.o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów; 2. w wypadku zmiany kwalifikacji prawnej czynu na kwalifikację z art. 284 § 1 k.k. o przedawnienie karalności czynów ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Wnioski nie są zasadne. Ustalenia faktyczne są prawidłowe. Zostały oparte na wnikliwej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Kwalifikacja prawna czynów jest także prawidłowa. Materiał dowodowy w postaci umów, faktur, dokumentów dotyczących prowadzone przez oskarżonego działalności gospodarczej, ruchu pieniędzy na koncie oskarżonego, jednoznacznie wskazują na to, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 0.11. Przedmiot utrzymania w mocy 0.1Wina i kara Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Ustalenia faktyczne są prawidłowe. Zostały oparte na wnikliwej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Kwalifikacja prawna czynów jest także prawidłowa. Materiał dowodowy w postaci umów, faktur, dokumentów dotyczących prowadzone przez oskarżonego działalności gospodarczej, ruchu pieniędzy na koncie oskarżonego, jednoznacznie wskazują na to, że oskarżony popełnił zarzucane mu czyny. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.11. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności 2. 0.1O kosztach sądowych postępowania oddawczego sąd orzekł na podstawie art. 627 § 1 k.p.k. w zw. z art. 458 k.p.k. i na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych . 7. PODPIS Załącznik Nr 1 0.11.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wina 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana