VI KA 1334/16
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Gliwicach rozpoznał apelację obrońcy skazanego P. M. od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 26 października 2016 r. (sygn. akt IX K 692/16), który orzekł karę łączną pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy, łącząc kary orzeczone wcześniejszymi wyrokami. Obrońca skazanego zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na zastosowaniu zasady częściowej absorpcji kar zamiast pełnej, która zdaniem obrońcy byłaby wystarczająca dla resocjalizacji skazanego. Sąd Okręgowy uznał apelację za bezzasadną. Stwierdził, że zarzut obrońcy dotyczył w istocie rażącej niewspółmierności kary, a nie błędów w ustaleniach faktycznych. Analizując kwestię wymiaru kary łącznej, sąd odwoławczy podkreślił, że zasada pełnej absorpcji jest rozwiązaniem skrajnym, stosowanym wyjątkowo. Wskazał, że związki podmiotowo-przedmiotowe między czynami (uchylanie się od alimentacji i znęcanie się nad ojcem) nie były na tyle ścisłe, aby uzasadniały zastosowanie tej zasady. Ponadto, sąd wziął pod uwagę wielokrotną karalność skazanego (14 wyroków skazujących) oraz fakt, że mimo pozytywnej opinii z zakładu karnego, skazany miał mało krytyczny stosunek do popełnionych przestępstw. Sąd Okręgowy uznał, że orzeczona kara łączna mieści się w granicach ustawowych i nie jest rażąco niewspółmierna, dlatego utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Zasądzono również koszty obrony z urzędu i zwolniono skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaUzasadnienie stosowania zasady częściowej absorpcji (lub asperacji) przy wymiarze kary łącznej, zwłaszcza w przypadkach wielokrotnej karalności i braku ścisłych związków między czynami. Wskazanie na różnicę między zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych a zarzutem rażącej niewspółmierności kary.
Dotyczy specyficznej sytuacji łączenia kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności, z uwzględnieniem rodzajów popełnionych przestępstw i historii karnej skazanego.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zasada pełnej absorpcji kar jest właściwa przy orzekaniu kary łącznej, gdy czyny są rodzajowo tożsame, ale różnią się kwalifikacją prawną, sposobem działania sprawcy i motywami, a także gdy skazany jest wielokrotnie karany?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zasada pełnej absorpcji nie jest właściwa w tym przypadku. Sąd powinien zastosować zasadę częściowej absorpcji (lub asperacji), biorąc pod uwagę całokształt okoliczności, w tym związki między czynami, prewencję indywidualną i ogólną, a także dotychczasową karalność skazanego.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy uznał, że związki podmiotowo-przedmiotowe między czynami (uchylanie się od alimentacji i znęcanie się nad ojcem) nie były na tyle ścisłe, aby uzasadnić pełną absorpcję. Podkreślono, że zasada ta jest rozwiązaniem skrajnym. Wskazano na wielokrotną karalność skazanego i jego mało krytyczny stosunek do przestępstw jako czynniki przemawiające przeciwko zastosowaniu pełnej absorpcji. Orzeczona kara łączna mieści się w granicach ustawowych i nie jest rażąco niewspółmierna.
Czy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych może być oparty wyłącznie na kwestionowaniu zasady wymiaru kary, bez podważania konkretnych ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zarzut błędu w ustaleniach faktycznych musi być oparty na podważaniu konkretnych ustaleń faktycznych sądu pierwszej instancji, które miały wpływ na treść orzeczenia. Kwestionowanie samej zasady wymiaru kary lub jej wysokości stanowi zarzut rażącej niewspółmierności kary.
Uzasadnienie
Sąd Okręgowy stwierdził, że obrońca w apelacji nie wskazał na żadne konkretne ustalenie faktyczne sądu pierwszej instancji, którego prawidłowość kwestionowałby. Cała argumentacja apelacji sprowadzała się do podważania zasady zastosowanej przy orzekaniu o karze łącznej i domagania się jej obniżenia, co stanowiło zarzut rażącej niewspółmierności kary, a nie błędu w ustaleniach faktycznych.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. M. | osoba_fizyczna | skazany |
| Skarb Państwa | organ_państwowy | strona kosztów |
| adw. K. T. | osoba_fizyczna | obrońca z urzędu |
| Prokuratura Rejonowa G. w G. | organ_państwowy | prokurator |
Przepisy (11)
Główne
k.p.k. art. 437 § 1
Kodeks postępowania karnego
k.p.k. art. 624 § 1
Kodeks postępowania karnego
Pomocnicze
k.k. art. 85 § 1
Kodeks karny
Podstawa do łączenia kar.
k.k. art. 86 § 1
Kodeks karny
Określenie zasady wymiaru kary łącznej (absorpcja, asperacja, kumulacja).
k.k. art. 87 § 1
Kodeks karny
Przeliczenie kary ograniczenia wolności na karę pozbawienia wolności.
k.p.k. art. 577
Kodeks postępowania karnego
Zaliczenie okresu odbywania kary na poczet kary łącznej.
k.p.k. art. 572
Kodeks postępowania karnego
Umorzenie postępowania o wydanie wyroku łącznego.
Prawo o adwokaturze art. 29 § 1
Ustawa Prawo o adwokaturze
Podstawa do zasądzenia wynagrodzenia adwokata z urzędu.
k.k. art. 209 § 1
Kodeks karny
Przestępstwo niealimentacji.
k.k. art. 207 § 1
Kodeks karny
Przestępstwo znęcania.
k.p.k. art. 438 § 4
Kodeks postępowania karnego
Podstawa do zmiany orzeczenia z powodu rażącej niewspółmierności kary.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Apelacja obrońcy nie zawierała zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, a jedynie kwestionowała zasadę wymiaru kary łącznej, co stanowi zarzut rażącej niewspółmierności. • Związki podmiotowo-przedmiotowe między czynami nie były na tyle ścisłe, by uzasadniać zastosowanie zasady pełnej absorpcji. • Wielokrotna karalność skazanego i jego mało krytyczny stosunek do przestępstw przemawiają przeciwko zastosowaniu zasady pełnej absorpcji. • Orzeczona kara łączna mieści się w granicach ustawowych i nie jest rażąco niewspółmierna. • Zasada pełnej absorpcji jest rozwiązaniem skrajnym i stosowanym wyjątkowo.
Odrzucone argumenty
Zastosowanie zasady pełnej absorpcji kar byłoby wystarczające dla prawidłowej resocjalizacji skazanego. • Kara łączna orzeczona przez Sąd Rejonowy jest rażąco niewspółmierna.
Godne uwagi sformułowania
zarzut nazwany przez apelującego błędem w ustaleniach faktycznych, treść tego zarzutu oraz argumentacja zawarta w uzasadnieniu środka odwoławczego odpowiada wyłącznie zarzutowi rażącej niewspółmierności kary • zasada pełnej absorpcji traktować należy jako rozwiązanie skrajne, stosowane wyjątkowo i wymagające szczególnego uzasadnienia • nie każda przy tym różnica między karą wymierzoną a karą, jaką należałoby wymierzyć, uzasadnia stwierdzenie rażącej niewspółmierności kary • nie sposób wręcz przyjąć, że zasadne pozostawałoby wymierzenie wobec skazanego kary łącznej w oparciu o zasadę pełnej absorpcji
Skład orzekający
Marcin Mierz
przewodniczący-sprawozdawca
Grażyna Tokarczyk
sędzia
Agnieszka Woźniak
sędzia
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie stosowania zasady częściowej absorpcji (lub asperacji) przy wymiarze kary łącznej, zwłaszcza w przypadkach wielokrotnej karalności i braku ścisłych związków między czynami. Wskazanie na różnicę między zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych a zarzutem rażącej niewspółmierności kary."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji łączenia kar pozbawienia wolności i ograniczenia wolności, z uwzględnieniem rodzajów popełnionych przestępstw i historii karnej skazanego.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnej kwestii wymiaru kary łącznej i zasad jej orzekania, co jest istotne dla praktyków prawa karnego. Wyjaśnia różnicę między zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych a rażącą niewspółmiernością kary.
“Kara łączna: kiedy pełna absorpcja nie wystarczy? Sąd Okręgowy wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.