VI Ka 1332/25

Warszawa, dnia 20 lutego 2026 r. Sygn. akt VI Ka 1332/25 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: 4 Przewodniczący: SSO Tomasz Morycz 6protokolant: protokolant sądowy Zuzanna Kurek 7przy udziale prokuratora Mariusza Ejflera 8po rozpoznaniu dnia 09 lutego 2026 r. 9sprawy L. H. , syna R. i L. , ur. (...) w miejscowości V. 10oskarżonego o przestępstwo z art. 224 § 2 kk 11na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego 12od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie 13z dnia 10 czerwca 2025 r. sygn. akt III K 293/24 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciąża go wydatkami tego postępowania. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI 1332/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 10 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt III K 293/24 1.2 Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐uchylenie ☒Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. L. H. Sytuacja majątkowa Dotychczasowa niekaralność Pozytywne opinie Informacja e- (...) - k.331 Karta karna - k.332 Opinia - k.343 Rozkaz dzienny - k.344, 346, 348 Podziękowania - k.345 List gratulacyjny - k.377 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. Sytuacja majątkowa Dotychczasowa niekaralność Pozytywne opinie Informacja e-PUAP Karta karna Opinia Rozkaz dzienny Podziękowania List gratulacyjny Dokumenty sporządzone przez uprawnione osoby lub podmioty, nie kwestionowane i nie budzące żadnych wątpliwości. 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 4, 7 kpk i art. 410 kpk poprzez dokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, bez uwzględnienia zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, a także dokonanie dowolnej, jednostronnej, nieobiektywnej, wybiórczej oceny oraz analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej na pominięciu wynikających z przeprowadzonych dowodów okoliczności świadczących o tym, że oskarżony w dniu 7 grudnia 2022 r. w trakcie czynności służbowych wykonywanych przez funkcjonariuszy Policji nie stosował wobec nich przemocy poprzez siłowe zamykanie i zatrzaskiwanie drzwi wejściowych, powodując ich przepchnięcie, poprzez: a) dowolną ocenę wyjaśnień oskarżonego L. H. , zeznań świadków S. O. , C. I. , S. H. (1) , W. C. (2) oraz C. P. O. , a także materiału video, na którym zarejestrowany został przebieg interwencji poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że: - W. C. (2) przez wąską szczelinę w drzwiach nie mógł widzieć osób, które siłowo blokowały drzwi wejściowe do lokalu mieszkalnego; - oskarżony L. H. nie stosował przemocy poprzez siłowe zamykanie i zatrzaskiwanie drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego, powodując przesunięcie interweniujących funkcjonariuszy, bowiem stał z tyłu, a ponadto uraz kolana uniemożliwiał mu tego typu czynności, wiążące się niewątpliwie z obciążeniem stawu kolanowego; b) pominięcie ujawnionych w toku rozprawy głównej zeznań S. H. (2) , który zeznał, że oskarżony nie napierał na drzwi i uznanie, że jego zeznania nie przyczyniły się do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie, c) pominięcie ujawnionych w toku rozprawy głównej zeznań C. M. vel O. , który zeznał, że nie było widać kto przytrzasnął drzwi, skutkujące błędnymi ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę orzeczenia i mające wpływ na jego treść poprzez przyjęcie, że: d) oskarżony napierał drzwiami na ciało funkcjonariuszy, celem uniemożliwienia im dostania się do wnętrza lokalu, w którym miała zostać przeprowadzona interwencja. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Ilość, rodzaj i wzajemne powiązanie zarzutów przemawiały za ich zbiorczym omówieniem. Tym bardziej, że niemal w całości były bezzasadne. Na wstępie przypomnieć należy, że by ocena dowodów przeprowadzona przez organ postępowania , której następstwem są określone ustalenia faktyczne, została dokonana zgodnie z regułami art. 7 kpk konieczne jest: 1) oparcie jej na wszystkich przeprowadzonych dowodach, mając na względzie, że podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku postępowania, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia danej kwestii; 2) uwzględnienie zasad prawidłowego rozumowania; 3) uwzględnienie wskazań wiedzy; 4) uwzględnienie doświadczenia życiowego. Zasada swobodnej oceny dowodów jest zasadą kontrolowanej oceny dowodów, która wyraża się w dwóch aspektach. Po pierwsze, organ procesowy musi uzasadnić, dlaczego oparł się na jednych, a nie na innych dowodach oraz dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Po drugie, organ odwoławczy kontroluje swobodną ocenę dowodów dokonaną przez organ pierwszej instancji. Przy czym zarzut naruszenia art. 7 kpk nie może ograniczać się do wskazania wadliwości sędziowskiego przekonania o wiarygodności jednych, a niewiarygodności innych źródeł czy środków dowodowych, lecz powinien wykazać konkretne błędy w samym sposobie dochodzenia do określonych ocen, przemawiające w zasadniczy sposób przeciwko dokonanemu rozstrzygnięciu. W grę może wchodzić np. pominięcie istotnych środków dowodowych, niedostrzeżenie ważnych rozbieżności, uchylenie się od oceny wewnętrznych czy wzajemnych sprzeczności. Jak słusznie wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 kwietnia 2021 r. w sprawie o sygn. akt III KK 78/21, prezentowanie własnej - możliwej w realiach konkretnej sprawy - oceny dowodów, bez wykazania błędności tej, której dokonał sąd pierwszej instancji, nie upoważnia jeszcze sądu odwoławczego do zajęcia w tej materii stanowiska odmiennego. Sąd odwoławczy, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie prowadzi samodzielnie postępowania dowodowego co do istoty sprawy, jest bowiem głównie sądem kontrolującym procedowanie przed sądem pierwszej instancji i stanowisko tego sądu może zakwestionować jedynie wówczas, gdy wykaże, że to postępowanie i jego wynik obrażają prawo. Sąd Okręgowy podziela również pogląd zawarty w wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 7 listopada 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa 173/19. Wskazano w nim, że na uzasadnienie błędu ustaleń faktycznych lub naruszenie standardów swobodnej oceny bądź interpretacji dowodów nie wystarczy subiektywne przekonanie skarżącego o niesprawiedliwości orzeczenia, a konieczne jest wykazanie, że w zaskarżonym wyroku poczyniono ustalenie faktycznie nie mające oparcia w przeprowadzonych dowodach, albo że takiego ustalenia nie poczyniono mimo, że z przeprowadzonych dowodów określony fakt jednoznacznie wynikał, względnie wykazanie, iż tok rozumowania sądu I instancji był sprzeczny ze wskazaniami doświadczenia życiowego, prawidłami logiki, czy zasadami wiedzy. Mając powyższe na uwadze, apelacja obrońcy oskarżonego niemal w całości stanowiła jedynie subiektywną ocenę zaistniałych okoliczności i gołosłowną polemikę z zaskarżonym wyrokiem. Wbrew jego twierdzeniom Sąd Rejonowy prawidłowo, zgodne z regułami wynikającymi z art. 7 kpk , ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy i poczynił trafne ustalenia faktyczne, słusznie uznając oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu. Po pierwsze, kluczowym dowodem w niniejszej sprawie były nagrania z kamer nasobnych funkcjonariuszy Policji. Sąd Okręgowy wnikliwie się z nimi zapoznał i nie miał żadnych wątpliwości tak co do przebiegu zdarzenia, jak i co do sprawstwa oskarżonego. Z powyższym korespondowały zeznania funkcjonariuszy Policji, częściowo zeznania świadków i częściowo wyjaśnienia oskarżonego. Po drugie, oskarżony świadomie i dobrowolnie zaangażował się w rozmowę z funkcjonariuszami Policji. Niemniej nie uczynił tego, żeby przeprosić za nieprawidłowe zachowanie w postaci zakłócania ciszy nocnej przez uczestników imprezy i zadeklarować poprawę, prosząc o pouczenie, ale dlatego, żeby przekonywać, że nic takiego nie miało miejsca i spowodować zakończenie interwencji w oczekiwanym przez niego sposób. Tymczasem, jak słusznie zauważył świadek C. M. vel O. „To policja decyduje, kiedy kończy się interwencja, a nie osoba wobec której jest interwencja” (k.252). Po trzecie, od razu po wyjściu z mieszkania oskarżony pokazał funkcjonariuszom Policji legitymację służbową, która w jego mniemaniu miała zapewnić odstąpienie od dalszych czynności. Ponadto zachowywał się w sposób arogancki, podczas rozmowy trzymając ręce w kieszeniach, a w pewnym momencie po prostu odwracając się, wchodząc do mieszkania i zamykając drzwi. Po czwarte, w tym momencie jeden z funkcjonariuszy Policji, to jest W. C. (1) , powiedział „Na razie pan nie odchodzi” , z czego jednoznacznie wynikało, że interwencja jeszcze się nie zakończyła. Tym bardziej, że nie ustalono, kto jeszcze znajduje się w środku i nie stwierdzono czy doszło do popełnienia wykroczenia wraz ze wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami. Mimo to oskarżony, który musiał to słyszeć, nie zareagował. Także wówczas, kiedy w/w w ostatniej chwili włożył stopę pomiędzy skrzydło a futrynę drzwi, uniemożliwiając ich zamknięcie. Następnie drugi funkcjonariusz Policji, to jest C. M. vel O. , włożył tam również pałkę służbową. Niemożliwym jest, żeby oskarżony tego nie słyszał i nie widział. Tym bardziej, że świadek W. C. (1) kilkukrotnie mówił, że doszło do przytrzaśnięcia tej części ciała i wskutek dalszego napierania na drzwi może dojść do wyrządzenia mu krzywdy. Zdaniem Sądu Okręgowego oskarżony bez wątpienia miał na to wpływ. I choć brali w tym udział także inni uczestnicy imprezy, co zresztą sami przyznali, to z pewnością był wśród nich. Po piątek, funkcjonariusze Policji widzieli oskarżonego i słyszeli jego głos bezpośrednio za drzwiami. Jak zeznał świadek W. C. (1) „Ja cały czas widziałem L. H. , więc jestem pewny, że to on cały czas pchał te drzwi. Po chwili usłyszałem, jak do drzwi podbiegają inne osoby i poczułem wzmożone napieranie na drzwi” (k.12) i „Było widać twarz, barek, plecy oskarżonego. On chciał przycisnąć drzwi, a ja wszedłem do połowy i zostałem przygnieciony przez oskarżonego do połowy. Czułem ból na prawym udzie, w klatce piersiowej i na żołądku. Wtedy czułem większą siłę nacisku. Wiele osób zaczęło pomagać, dociskać drzwi. Widziałem posturę oskarżonego, który siłował się by wciskać mnie w tą futrynę (…) Gdy drzwi były dociskane oskarżony znajdował się na samym początku, przy klamce. Widziałem jego twarz” (k.228-229). Wbrew twierdzeniom skarżącego w/w miał możliwość stwierdzenia, że wśród osób pchających drzwi był oskarżony. Po szóste, jak już wyżej wskazano, wersję oskarżonego podważały także zeznania osób, które mu w tym pomagały lub to widziały. Jak zeznał świadek C. I. , „Ja widziałem, jak L. H. zamyka za sobą drzwi, ale nie wiedziałem, że policjanci interweniowali i nie skończyli swoich czynności. Ja pomagałem mu w zamykaniu tych drzwi, bo nie wiedziałem, że są to policjanci. Między drzwi a futrynę został włożony but z kolanem osoby oraz czarna pałka (…) To co mi utkwiło w pamięci, to słowa z korytarza „złamiesz mi nogę” (k.50 ). Jak z kolei wskazał świadek S. O. „Ja widziałem, że por. L. H. , zamyka drzwi przed policjantami, jak nie wiedziałem do końca, że są to policjanci. Ja też pomagałem L. domykać te drzwi przed osobami z zewnątrz” (k.58). Potwierdził to również świadek S. H. (1) , wskazując „Początkowo pomagałem zamykać drwi przed osobami z zewnątrz” (k.75). Wprawdzie w/w zaprzeczyli temu w postępowaniu sądowym, usuwając z grona pchających drzwi osób jedynie oskarżonego, jednak nie potrafili w logiczny sposób wytłumaczyć tej zmiany. Tym bardziej, że ich wcześniejsze depozycje w tym zakresie były kategoryczne i ze sobą zbieżne. Zdaniem Sądu Okręgowego świadkowie powiedzieli wówczas jak było naprawdę, a później, kiedy okazało się, że zarzut postawiono jedynie oskarżonemu, starali się mu pomoc. Zresztą jako jego znajomi mieli w tym oczywisty interes, przy okazji działając na swoją korzyść. Argumenty, że zeznając po raz pierwszy świadkowie byli zdenerwowani i nie doczytali tego, co podpisywali były nie tylko nieprzekonujące, ale wręcz absurdalne. W/w są dorosłymi i doświadczonymi ludźmi, którzy wykonują odpowiedzialne zawody, a więc spotykają się z różnego rodzaju stresującymi sytuacjami i powinni sobie z nimi bez trudu poradzić. Po siódme, po tym jak ostatecznie udało się otworzyć drzwi, to oskarżony wcale nie znajdował się z tyłu, ale był jednym z pierwszych. Zarazem nic nie wskazywało na to, że ma problemy z nogą, poruszając się normalnie i nie uskarżając się na żadne dolegliwości. Dodatkowo wypowiadał się w kierunku funkcjonariuszy Policji w sposób arogancki, cały czas nawiązując do wykonywanego przez niego zawodu. Zarazem nie było wątpliwości, że osobami, które znajdowały się pod drzwiami byli funkcjonariusze Policji. Byli oni nie tylko umundurowani, ale także przedstawili się oskarżonemu i podali powód interwencji. Nieprawdopodobnym jest, żeby pozostali o tym nie wiedzieli. Jak zeznała W. H. „Ja byłam świadoma, że około godziny 1:00 do lokalu zapukali policjanci, bo powiedział o tym C. I. . Drzwi zostały otwarte przez mojego męża nie zaś C. I. , no nikt nie chciał wyjść do drzwi a L. stwierdził, że wyjdzie przedstawi się i załatwi sprawę z policjantami. Pamiętam, że C. I. nie chciał otwierać drzwi policjantom” (k.61). Jak z kolei wskazał świadek S. H. (1) „Ja byłem świadomy, że około godziny 1:00 na miejsce przybyli policjanci. Przy domofonie w lokalu znajduje się wyświetlacz, na którym było widać, że przed lokalem stoją osoby w mundurach policyjnych” (k.75). Mając powyższe na uwadze, oskarżony najpierw chciał zbyć funkcjonariuszy Policji, pokazując im legitymację służbową i przekonując, że nie odbywa się tam żadna impreza, a co za tym idzie nie doszło do zakłócenia ciszy nocnej, a następnie po prostu odchodząc, próbując zamknąć przed nimi drzwi i stosując przemoc w celu zmuszenia ich do zaniechania wykonania ich obowiązków służbowych. W tym miejscu podkreślić należy, o czym mowa była już wyżej, że to nie oskarżony decyduje, kiedy i w jaki sposób zakończy się interwencja. Czynią to funkcjonariusze Policji, z którymi ma obowiązek współpracować. Prawo jest równe wobec wszystkich. To, że oskarżony jest żołnierzem nie oznacza w żaden sposób, że może dyktować im, co mają robić, o traktowaniu w sposób lekceważący, co niewątpliwie miało miejsce, nie wspominając. Być może oskarżony jest dobrym żołnierzem, jednak w tej konkretnej sytuacji zachował się w sposób rażąco nieprawidłowy, dopuszczając się przestępstwa. Co znamienne, oskarżony do samego końca nie dostrzegł w sobie żadnej winy, uważając że nic złego nie zrobił. Tymczasem zaistniała sytuacja mogła się zakończyć spowodowaniem u świadka W. C. (1) poważnych obrażeń ciała eliminujących go ze służby na dłuższy czas. Niestety, oskarżonego i innych współdziałających z nim osób to nie interesowało. Liczyło się tylko postawienie na swoim i uniknięcie odpowiedzialności za zakłócenie ciszy nocnej. Powyższe było zachowaniem bezmyślnym, za które oskarżony musi ponieść odpowiedzialność. Zwłaszcza w obliczu swojej postawy procesowej. Wniosek Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego L. H. od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Z uwagi na niezasadność zarzutów na uwzględnienie nie zasługiwały skorelowane z nimi wnioski. 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów ( art. 439 k.p.k. , art. 440 k.p.k. ). Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.3 1 Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 10 czerwca 2025 r. w sprawie o sygn. akt III K 293/24 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. Zgromadzony materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdził, że oskarżony stosował przemoc wobec funkcjonariuszy Policji poprzez siłowe zamykanie i zatrzaskiwanie drzwi wejściowych do lokalu mieszkalnego mimo to, że w/w stoli w progu, powodując ich przepchnięcie w celu zmuszenia do zaniechania prawnej czynności służbowej dotyczącej ustalenia i potwierdzenia tożsamości osób przebywających w lokalu w kontekście stwierdzenia czy doszło do popełnienia przez nie wykroczenia zakłócenia ciszy nocnej. Sąd Rejonowy nie dopuścił się żadnych uchybień, w szczególności prawidłowo oceniając tenże materiał i czyniąc prawidłowe ustalenia faktyczne. Wątpliwości nie budziły też pozostałe rozstrzygnięcia, w tym kara. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.3.1 
        1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia. 4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania. 5. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Lp. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. 6. Koszty Procesu Wskazać oskarżonego. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. L. H. II 1Sąd Okręgowy, na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 636 § 1 kpk w zw. z art. 634 kpk oraz art. 3 ust. 1 i 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych , zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 600 złotych tytułem opłaty w postępowaniu odwoławczym i obciążył go wydatkami tego postępowania. Powyższe było naturalną konsekwencją bezzasadności apelacji. Nie ulega wątpliwości, że oskarżony jest w stanie uiścić te należności, które są konsekwencją jego postępowania. 7. PODPIS 1.4 Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Całość wyroku 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒ art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐uchylenie ☒Zmiana