VI Ka 1325/17

Warszawa, dnia 17 sierpnia 2018 r. Sygn. akt VI Ka 1325/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Ludmiła Tułaczko protokolant: protokolant sadowy stażysta Paulina Sobota przy udziale prokuratora Agaty Stawiarz po rozpoznaniu dnia 17 sierpnia 2018 r. sprawy D. M. , córki M. i A. , ur. (...) w W. oskarżonej o przestępstwo z art. 178a § 1 i 4 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt IV K 1039/16 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżoną od uiszczenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt VI Ka 1325/17 UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lipca 2017 r po rozpoznaniu sprawy sygn. akt IV K 1039/16 D. M. oskarżonej o to, że: w dniu 16 września 2016 r. w W. umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 606 z późniejszymi zmianami) w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. mając 0,87 mg/l, 0,84 mg/l i 0,84 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu prowadziła w ruchu lądowym pojazd mechaniczny samochód osobowy marki M. (...) nr rej. (...) , przy czym czynu tego dopuściła się będąc wcześniej skazaną prawomocnym wyrokiem za prowadzenie pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości, nie stosując się tym samym do obowiązującego prawomocnego orzeczenia Sądu Rejonowego w Piasecznie sygn. akt II K 1020/14 na mocy którego orzeczono wobec niej zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat do 5 grudnia 2016 r. tj. o czyn z art. 178a § 1 i 4 KK orzekł I. oskarżoną D. M. uznał za winną tego, że w dniu 16 września 2016 r. w W. umyślnie naruszyła zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 pkt 1 Ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. nr 98, poz. 606 z późniejszymi zmianami) w ten sposób, że znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. mając 0,87 mg/l, 0,84 mg/l i 0,84 mg/l zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu prowadziła w ruchu lądowym pojazd mechaniczny samochód osobowy marki M. (...) nr rej. (...) , przy czym czynu tego dopuściła się w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres dwóch lat do 5 grudnia 2016 r. orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo z art. 178a § 1 KK wyrokiem Sądu Rejonowego w Piasecznie sygn. akt II K 1020/14 tj. przestępstwa z art. 178a § 1 i 4 KK i za to na podstawie art. 178a § 4 KK przy zastosowaniu art. 37a KK skazuje ją na karę 12 (dwunastu) miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując ją w tym czasie do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin miesięcznie; II. na podstawie art. 42 § 3 KK orzekł wobec oskarżonej środek karny w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych; III. na podstawie art. 43a § 2 KK orzekł wobec oskarżonej świadczenie pieniężne; w wysokości 10.000 (dziesięciu tysięcy) złotych na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej; IV. na podstawie art. 624 § 1 KPK i art. 17 ust 1 Ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 1983 r. Nr.49, poz.223 z póź. zm.), zwolnił oskarżoną od uiszczenia w całości kosztów sądowych, a wydatkami obciąża Skarb Państwa. Od powyższego wyroku apelacje złożył obrońca oskarżonej. Na podstawie art. 425 k.p.k. oraz art. 444 k.p.k. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. i art.438 pkt 2 i 3 k.p.k. zarzucił: 1.obrazę art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k. polegającą na uznaniu, że wina D. M. w aspekcie naruszenia dyspozycji art. 178 a § 1 i 4 kk nie budzi wątpliwości, podczas gdy pojawiające się wątpliwości w zeznaniach M. R. odnośnie przebiegu zdarzenia objętego zarzutem a także osoby oskarżonej, w szczególności braku indywidualizacji jej zachowania in tempore criminis – zostały rozstrzygnięte na jej niekorzyść oraz wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów . w konsekwencji błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że oskarżona popełniła zarzucany jej czyn, 2.obrazę przepisu postępowania mianowicie art. 410 k.p.k. polegającą na oparciu orzeczenia o zaledwie część materiału dowodowego, wobec braku rekonstrukcji wydarzeń na podstawie wyjaśnień D. M. oraz świadków tj. M. R. , R. O. i nie przesłuchanego P. S. , co istotne poprzez podawanie wersji sprzecznych bądź wykluczających oraz opartych na wiedzy pośredniej de facto uzyskanej w sposób sprzeczny z prawem , 3. obrazę przepisów postępowania a mianowicie art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. tj. wewnętrzną sprzeczność wyroku polegającą na nie wskazaniu przez sąd rejonowy w uzasadnieniu orzeczenia powodów dla których uznał wybiórcze aczkolwiek probabilistyczne fakty – de facto stanowiące jedynie poszlaki – świadczące o winie D. M. Na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. art. 437 § 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie D. M. od zarzucanego czynu ewentualnie o przekazanie sprawy sądowi I instancji od ponownego rozpoznania Sad okręgowy zważył, co następuje. Apelacja obrońcy nie jest zasadna a wskazane w niej wnioski nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny w tej sprawie. Dokonał tego w oparciu o zeznania świadków M. R. oraz R. O. z postępowania przygotowawczego a także na podstawie wyjaśnień oskarżonej złożonych na tym etapie postępowania. Stan nietrzeźwości oskarżonej wynikał z przeprowadzonych badań przy pomocy A. i wynosił 0,87 mg/l i dwukrotnie 0,84 mg/l. Wbrew zarzutom obrońcy ocena dowodów została przeprowadzona zgodnie z zasadami wskazanymi w art. 7 k.p.k. bowiem wniosek o winie oskarżonej D. M. wynika z logicznej analizy wskazanych dowodów. Takiej oceny nie można uznać za dowolną. Myli się obrońca zarzucając w apelacji, że policjant M. R. nie był naocznym świadkiem zdarzenia. Takiemu stanowisku przeczą zeznania z postępowania przygotowawczego ujawnione przez sąd I instancji, których treść świadek potwierdził podczas rozprawy. Z zeznań tych jednoznacznie wynika, że pełniąc służbę patrolową wraz z policjantem P. S. zauważył samochód marki M. nr rej. (...) , na skrzyżowaniu ulic (...) w W. , który na widok radiowozu policyjnego gwałtownie ruszył z zatoki w kierunku (...) . Samochód ten zatrzymał się na parkingu przy ulicy (...) . Wraz z kolegą z patrolu podjęli decyzję o zatrzymaniu tego pojazdu do kontroli. Policjanci jechali za samochodem M. w odległości ok.20 metrów będąc cały czas w kontakcie wzrokowym z tym pojazdem. Świadek M. R. zauważył, że po zatrzymaniu się samochodu M. z przodu tego pojazdu, z miejsca pasażera wysiadł mężczyzna, którym okazał się świadek R. O. zaś kobieta – D. M. , przesiadła się w środku pojazdu na siedzenie pasażera. Od D. M. policjant wyczuł silną woń alkoholu chociaż wypowiadała się w sposób swobodny. Wpływ alkoholu na organizm człowieka wynika z właściwości indywidualnych więc należy uznać za nieprzekonujące zarzuty obrońcy, aby oskarżona D. M. będąc w stanie nietrzeźwości stwierdzonym następnie badaniem przy użyciu alkometru, nie mogła odpowiadać na pytania policjantów dotyczące okoliczności prowadzenia samochodu. Z zeznań świadka M. R. wynika, że bezpośrednio po zatrzymaniu zarówno oskarżona jak i świadek R. O. nie przyznawali się do prowadzenia samochodu. Takie rozpytanie na miejscu zdarzenia jest normalną praktyką. Nie można zgodzić się z obrońcą, aby doszło do naruszenia przepisów prawa przez interweniujących policjantów. O winie oskarżonej świadczą także zeznania R. O. z postępowania przygotowawczego, chociaż przed sądem zasłaniał się niepamięcią zdarzenia. Postawa świadka wynika z niechęci do zeznawania przeciwko swojej znajomej, której jak wynika z zeznań złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, przekazał do prowadzenia pojazd na jej prośbę pomimo ewidentnego stanu nietrzeźwości. Zeznania tego świadka z postępowania przygotowawczego są zgodne z zeznaniami M. R. i potwierdzają spostrzeżenia policjanta z miejsca zdarzenia. Świadek R. O. zeznał, że oskarżona prowadziła samochód po ulicy (...) w W. do momentu zatrzymania pojazdu do kontroli a świadek w momencie zatrzymania pojazdu wysiadł z niego z przodu, od strony pasażera /k- 9/ Ponadto oskarżona na etapie postępowania przygotowawczego przyznała się do winy a nawet złożyła wniosek o dobrowolne poddanie się karze. Na rozprawie przed sądem I instancji zmieniła swoje stanowisko w tej sprawie. Tak więc, w świetle przeprowadzonych przez sąd I instancji dowodów, wina oskarżonej D. M. nie może budzić wątpliwości. Sąd I instancji nie naruszył art. 410 k.p.k. gdyż ocenił cały zgromadzony materiał dowodowy. Nie miał podstaw do zastosowania art. 5 § 2 k.p.k. gdyż nie pojawiły się nie dające się usunąć wątpliwości, które należałoby poczytać na korzyść oskarżonej. Fakt prowadzenia samochodu przez D. M. , pomimo stanu nietrzeźwości, potwierdzają dwa niezależne od siebie źródła dowodowe. Nie można podzielić zarzutu obrońcy o naruszeniu przez sąd I instancji art. 167 k.p.k. poprzez brak dopuszczenia z urzędu dowodu z zeznań świadka P. S. - drugiego policjanta biorącego udział w tej interwencji. Obrońca oskarżonej uczestnicząc w całym procesie przed sądem I instancji nie złożył wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka drugiego policjanta, z którym świadek M. R. pełnił tego dnia służbę. Ponadto świadek P. S. miałby zeznawać na okoliczności bardzo szczegółowe zaś już z zeznań policjanta M. R. , złożonych na etapie postępowania sądowego wynika, że z powodu upływu czasu oraz dużej liczby podobnych zdarzeń świadkowi zacierają się w pamięci szczegóły interwencji. Nie można także uznać, aby sąd I instancji poczynił ustalenia faktyczne na podstawie zeznań świadka, który nie został przesłuchany - P. S. . Obrońca niewłaściwie odczytał treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku sporządzonego przez sąd I instancji. Z ustaleń zawartych w treści uzasadnienia wynika jedynie, że w dniu kontroli drogowej policjant M. R. pełnił służbę ze st. sierż. P. S. . Wbrew zarzutom obrońcy sąd I instancji w sposób zgodny z zasadami określonymi w art. 424 § 1 i 2 k.p.k. sporządził pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku. Wskazał, którym dowodom dał wiarę oraz dlaczego nie uwzględnił dowodów przeciwnych. Uzasadnienie zawiera logiczne rozumowanie sądu I instancji prowadzące do wniosku o winie oskarżonej. Reasumując, ustalenia stanu faktycznego są prawidłowe zaś wymierzona oskarżonej kara ograniczenia wolności, zgodnie z art. 53 §1 i 2 k.k. dostosowana jest do zawinienia. Oskarżona przejechała samochodem w stanie nietrzeźwości niewielki odcinek drogi, w nocy gdy natężenie ruchu jest mniejsze. Miało to wpływ na stan zagrożenia w ruchu drogowym, jaki wytworzyła postępując w ten sposób. Natomiast okolicznością obciążającą jest niewątpliwie znaczny stan nietrzeźwości. D. M. w stanie nietrzeźwości prowadziła samochód pomimo obowiązującego ją zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Tak, więc orzeczenie dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów, znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 42 § 3 k.k. Mając powyższe na uwadze sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 624 § 1 k.p.k.