VI Ka 1260/23

Sąd Okręgowy w Warszawie rozpoznał apelację obrońcy oskarżonego K. J. od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie, który skazał go za przestępstwo z art. 211 Kodeksu karnego. Oskarżony był oskarżony o utrudnianie kontaktów matce z małoletnim dzieckiem. Obrońca w apelacji zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, argumentując, że zachowanie oskarżonego było jedynie reakcją na wolę małoletniego i nie stanowiło czynu zabronionego, a sam oskarżony jako biologiczny ojciec nie mógł postępować inaczej. Sąd Okręgowy uznał apelację za niezasadną. W uzasadnieniu podkreślono, że sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy zachowania oskarżonego, która jest trafna. Sąd odwoławczy odrzucił argumentację obrońcy, wskazując, że decyzje i wola małoletniego, który miał nieukończone 12 lat, były kształtowane przez wcześniejsze działania oskarżonego, a także przez jego aktywność po dacie uprawomocnienia się orzeczenia o pozbawieniu praw rodzicielskich. Sąd odwoławczy zinterpretował definicje zatrzymania z doktryny, wskazując, że przepis art. 211 kk obejmuje nie tylko zmuszenie, ale także skłonienie do pozostania w miejscu niepod opieką osoby uprawnionej. Podkreślono, że oskarżony aktywnie wpływał na wolę małoletniego, co potwierdzają przykłady takie jak negocjacje dotyczące widzeń z matką czy przyjazd do szkoły. Sąd odwoławczy stwierdził, że nawet 12-letnie dziecko nie ma zdolności do czynności prawnych w zakresie decydowania o miejscu zamieszkania czy opiece, a umożliwianie mu realizacji takich decyzji wymaga aktywności, która w tym przypadku polegała na skłanianiu i ułatwianiu realizacji woli stymulowanej przez oskarżonego. W konsekwencji, sąd utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji i zasądził od oskarżonego koszty postępowania odwoławczego.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający