VI Ka 1215/21

Warszawa, dnia 9 listopada 2022 r. Sygn. akt VI Ka 1215/21 1 2WYROK 2.1W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 3Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący:SSO Anna Zawadka protokolant: p.o. protokolanta sądowego P. W. 4przy udziale prokuratora Waldemara Basteckiego po rozpoznaniu dnia 9 listopada 2022 r. 5sprawy K. C. syna P. i R. , ur. (...) w M. 6oskarżonego o przestępstwa z art.178a § 1 kk i art. 226 § 1 kk 7na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora 8od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie 9z dnia 6 lipca 2021 r. sygn. akt III K 545/20 11utrzymuje w mocy wyrok w zaskarżonej części; zasądza od Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ w W. na rzecz adw. A. C. kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za obronę z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT; kosztami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt VI Ka 1215/21 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.1 Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi -Północ w Warszawie dnia 6 lipca 2021r. w sprawie sygn.akt III K 545/20 1.2 Podmiot wnoszący apelację ☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☐ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.11.3. Granice zaskarżenia 0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☒ na niekorzyść ☐ w całości ☒ w części ☒ co do winy ☐ co do kary ☐ co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.11.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji. ☐ art. 438 pkt 1 k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐ art. 438 pkt 1a k.p.k. - obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k. , chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☐ art. 438 pkt 2 k.p.k. - obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒ art. 438 pkt 3 k.p.k. - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐ art. 438 pkt 4 k.p.k. - rażąca niewspółmierności kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐ art. 439 k.p.k. ☐ brak zarzutów 0.11.4. Wnioski ☐ uchylenie ☒ Zmiana 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.12.1. Ustalenie faktów 0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. 0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Wskazać oskarżonego. Wskazać fakt. Dowód ze wskazaniem numeru karty, na której znajduje się dowód. 0.12.2. Ocena dowodów 0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu. 0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Wskazać fakt Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu. . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na treść orzeczenia, polegający na uznaniu , że zachowanie zarzucane oskarżonemu w punkcie 1 aktu oskarżenia nie nosi znamion czynu zabronionego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny lub niezasadny. Ocena materiału dowodowego przez sąd I instancji dokonana została z baczeniem na reguły z art. 4, 5, 7 k.p.k. , a więc jest bezstronna i nie narusza granic swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodna z prawidłowym rozumowaniem, wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego, zwłaszcza zaś nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Wbrew zarzutom prokuratora zeznania A. Z. zasadnie zostały uznane przez Sąd Rejonowy za niewiarygodne w zakresie dotyczącym tego, że oskarżony K. C. ruszył pojazdem i przejechał kilka metrów, skoro pozostawały w sprzeczności z ujawnionym w tej sprawie materiałem dowodowym w postaci nie tylko wyjaśnień oskarżonego, ale przede wszystkim z zeznaniami drugiego funkcjonariusza Straży Miejskiej I. D. , która konsekwentnie zeznawała, że samochód stał i nie był w ruchu. Świadek już w trakcie pierwszego przesłuchania zeznała, że widząc jak w stojącym na ulicy samochodzie pasażer i kierowca zamienili się miejscami, od razu koleżanka zablokowała pojazdem służbowym wskazany pojazd od przodu. Analiza akt nie budzi wątpliwości, że obaj mężczyźni znajdujący się w samochodzie R. (...) nr rej. (...) byli nietrzeźwi, co potwierdzają wyniki badań stanu trzeźwości (k. 5 i 7). Tym niemniej z wyjaśnień oskarżonego K. C. wynika, że samochodem kierował K. S. , a po tym jak pojazd zatrzymał się na ul. (...) i kolega nie mógł uruchomić pojazdu, za kierownicę przesiadł się oskarżony K. C. . Nie zdążył jednak uruchomić silnika, bo w tym momencie nadjechał pojazd Straży Miejskiej i zablokował mu drogę. Oskarżony wyjaśnił, że tylko próbował odpalić pojazd, ale nie było żadnej reakcji oprócz dźwięku rozrusznika (k.46). Te wyjaśnienia oskarżonego współgrają z zeznaniami I. D. , która przecież nie miała żadnego interesu w tym aby złożyć zeznania korzystne dla oskarżonego, a sprzeczne z zeznaniami swojej koleżanki z patrolu. Nie sposób podzielić argumentacji prokuratora, że świadek A. Z. będąc kierowcą pojazdu straży miejskiej obserwowała całość zdarzenia i ruchu na drodze, a świadek I. D. będąc pasażerką nie obserwowała ruchu na drodze. Analiza zeznań świadka I. D. nie potwierdza takich wniosków, gdyż świadek opisała to zdarzenie w sposób szczegółowy, widziała dwóch mężczyzn siedzących w samochodzie i znajdowała się w odległości ok. 2 metrów od tego pojazdu. Przesłuchana po upływie półtora roku od zdarzenia świadek I. D. opisała dokładnie w jaki sposób i w którym kierunku był usytuowany samochód oskarżonego „Samochód był skierowany wzdłuż ulicy przodem do nas. My jechaliśmy w stronę M. , a on w stronę nas ”-k.47. Nie można więc podzielić argumentacji skarżącego, że świadek nie obserwowała ruchu na drodze. Zeznania świadka A. Z. pozostają zatem sprzeczne z zeznaniami drugiej funkcjonariuszki Straży Miejskiej i wyjaśnieniami oskarżonego, a także z logiką i doświadczeniem życiowym. Gdyby pojazd oskarżonego znajdował się w ruchu, jak twierdzi świadek A. Z. , to gdyby świadek zajechała mu drogę jadąc z naprzeciwka i znajdując się w odległości 4 metrów od jadącego pojazdu, nie mogłaby uniknąć zderzenia z tym samochodem. Tymczasem do tego zderzenia nie doszło, bo pojazd oskarżonego stał w miejscu. Świadek A. Z. twierdzi, że oskarżony zatrzymał pojazd bo zajechała mu drogę, ale nie potwierdziła tego świadek I. D. , która zeznała, że widziała jak mężczyźni tj. kierowca z pasażerem zamienili się miejscami, a koleżanka od razu zablokowała pojazdem służbowym ten pojazd z przodu. Oskarżony nawet nie miał możliwości aby ruszyć i przejechać pojazdem odległość kilku metrów. Na rozprawie świadek I. D. stanowczo potwierdziła, że „samochód stał, nie był w ruchu”. Ponadto złożyła zeznania obciążające oskarżonego co do tego, że używał wulgarnych i obraźliwych określeń wobec koleżanki A. Z. . Należy z całą mocą podkreślić, że świadek I. D. nie miała powodu aby złożyć korzystne dla oskarżonego zeznania. Natomiast świadek A. Z. jako osoba znieważona miała w tej sytuacji powód aby obciążać oskarżonego bezpodstawnie. Z powyższych względów ocena zeznań tego świadka jako niespójnych i niewiarygodnych jest prawidłowa. Skarżący powołuje się na zeznania funkcjonariuszy policji Ł. K. , która zeznała, że kierowca po zamianie z pasażerem, dalej kontynuował jazdę . Wskazać jednak należy, że patrol policji przybył na miejsce zdarzenia już po zatrzymaniu obu mężczyzn i nie widział tego kto kierował pojazdem i czy samochód był w ruchu. Funkcjonariusze policji opierali się tylko na relacji funkcjonariuszy straży miejskiej. Z powyższych względów zeznania świadka Ł. K. nie są przydatne do ustalenia czy pojazd, którym kierował oskarżony K. C. znajdował się w ruchu i czy silnik tego pojazdu był w ogóle włączony. Wbrew zatem twierdzeniom prokuratora Sąd Rejonowy dokonał trafnych ustaleń faktycznych w zakresie przebiegu interwencji funkcjonariuszy Straży Miejskiej i niewypełnienia przez oskarżonego znamion przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. z uwagi na to, że samochód nie znajdował się w ruchu. W niniejszej sprawie zachodzą bowiem zbyt duże wątpliwości czy w ustalonym układzie faktycznym pojazd za kierownicą, którego siedział oskarżony K. C. był pojazdem w ruchu i poruszał się po drodze publicznej, a oskarżony nadawał mu określony kierunek. Tymczasem warunkiem sine qua non uznania oskarżonego za winnego popełnienia występku z art. 178a § 1 k.k. jest nie budzące wątpliwości ustalenie, że oskarżony znajdując się w stanie nietrzeźwości prowadził pojazd mechaniczny w ruchu lądowym. Przestępstwo to jest dokonane w momencie uruchomienia pojazdu i podjęcia jazdy. Przez prowadzenie pojazdu należy rozumieć wprawienie go w ruch, kierowanie nim, nadawanie prędkości i hamowanie w sposób zgodny z konstrukcją pojazdu. W świetle zaś sprzecznych zeznań funkcjonariuszy Straży Miejskiej nie sposób przyjąć w sposób nie budzący wątpliwości, że samochód, w którym oskarżony siedział za kierownicą, poruszał się po drodze. Ustalenia Sądu Rejonowego są w tym zakresie prawidłowe, gdyż wynikają z oceny materiału dowodowego dokonanej z baczeniem na reguły z art. 4, 5, 7 k.p.k. , a więc bezstronnej i nie naruszającej zasady granic swobodnej oceny dowodów w postaci wyjaśnień oskarżonego i sprzecznych ze sobą zeznań naocznych świadków. Ocena wymienionych dowodów jest zgodna z prawidłowym rozumowaniem, wskazaniami wiedzy, doświadczenia życiowego, zwłaszcza zaś nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Każde rozstrzygnięcie tj. przesądzające winę oraz uwalniające od odpowiedzialności karnej, musi znajdować oparcie w okolicznościach ujawnionych w ramach postępowania dowodowego. O ile jednak dla wydania wyroku uniewinniającego wystarczające jest uznanie, iż brak dostatecznych dowodów na poparcie stawianych mu zarzutów, o tyle dla skazania koniecznym jest wykazanie, że istnieje przynajmniej jeden dowód, na tyle jednoznaczny i stanowczy w swej wymowie, by wykluczyć jakiekolwiek inne, korzystne dla oskarżonego wersje zdarzenia. Innymi słowy – brak po stronie sądu meriti pewności, co do któregokolwiek z elementów identyfikujących konkretny czyn i niemożność stanowczego zanegowania wyjaśnień każdego oskarżonego, musi być rozstrzygana przez stosowanie zasady in dubio pro reo , to jest tłumaczenia wątpliwości na jego korzyść. Jak bowiem wskazywano w judykaturze, braków czy niedoskonałości dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego nie wolno stawiać na równi z ułomnościami dowodów, na podstawie których miałoby nastąpić ustalenie jego winy. Te ostatnie powinny być konsekwentne, logiczne w swej wymowie i wykluczające jakiekolwiek wątpliwości. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych okazał się niezasadny. Ustalenia faktyczne, jakie na podstawie zebranych dowodów poczynił w tym zakresie Sąd Rejonowy, Sąd Odwoławczy ocenia, jako prawdziwe i dowodom tym odpowiadające. Sąd ten nie dopuścił się obrazy przepisów postępowania ani nie popełnił błędu w ustaleniach faktycznych, przeprowadził wszystkie niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej czy też logicznej. W świetle niespójnych i sprzecznych zeznań funkcjonariuszy Straży Miejskiej, Sąd Rejonowy zasadnie oparł ustalenia faktyczne na wyjaśnieniach oskarżonego, który zaprzeczył aby udało mu się uruchomić pojazd po zamianie miejsc w pojeździe z kolegą K. S. . W świetle tak ukształtowanych dowodów wszelkie wątpliwości należało rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego zgodnie z regułą in dubio pro reo. Sąd Rejonowy przeprowadził wszystkie niezbędne dla prawidłowego wyrokowania dowody i tak zgromadzony materiał dowodowy ocenił w sposób wszechstronny oraz pozbawiony błędów natury faktycznej czy też logicznej. Nie ma racji skarżący, że oceniając zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i prawidłowej wykładni należało przyjąć, że oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. , w sytuacji gdy brak na to jednoznacznego dowodu. Stan nie dających się usunąć wątpliwości jest stanem niemożności poczynienia niewątpliwych ustaleń pomimo wykorzystania wszystkich przewidzianych prawem metod i w tym znaczeniu jest kategorią obiektywną. W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia właśnie z powyższą sytuacją. Mając na względzie rozbieżne zeznania funkcjonariuszy Straży Miejskiej, a także wobec tego, że oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu stwierdzić należy, że materiał dowodowy, ujawniony w toku postępowania w niniejszej sprawie, nie dostarczył wystarczających dowodów na popełnienie przez oskarżonego tego przestępstwa. W zaistniałej sytuacji, nie tyle uprawnieniem, co obowiązkiem Sądu, wynikającym z treści art. 5 § 2 k.p.k. było wydanie orzeczenia uniewinniającego. Wniosek O zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uznanie, że zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona zarzucanego mu czynu i wymierzenie kary jak w wyroku IV K 299/19 z dnia 15.06.2020r. tj. za czyn z pkt I 10 miesięcy ograniczenia wolności z obowiązkiem świadczenia nieodpłatnej , kontrolowanej pracy w wymiarze 30 g miesięcznie, zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat , świadczenia pieniężnego w wysokości 5000 zł, z zaliczeniem na poczet kary faktycznego zatrzymania w dniu zdarzenia, obciążenie go kosztami procesu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny lub niezasadny. Zgodnie z przepisem art. 454 § 1 k.p.k. Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono postępowanie. W takim wypadku kontrola w trybie skargi na wyrok sądu odwoławczego obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania tego przepisu pod kątem spełnienia warunku, że sąd odwoławczy "nie może skazać oskarżonego". Wymaga to wykazania przez ten sąd, że gdyby nie stwierdzone uchybienie, to mógłby zapaść wyrok skazujący, ale jego wydanie nie jest dopuszczalne w instancji odwoławczej z uwagi na zakaz takiego orzekania. Z treści art. 454 § 1 k.p.k. , wynika reguła ne peius określająca potrzebę uchylenia zaskarżonego wyroku tylko wtedy, gdy ocena realiów sprawy dokonana przez sąd odwoławczy doprowadzi ten organ do wniosku, że zachodzi realne prawdopodobieństwo wydania wyroku skazującego, a do takiego rozstrzygania, ze względu na zakaz określony w tym przepisie, sąd drugiej instancji nie jest uprawniony. Brak podstaw do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż nie jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości, jak również nie zaistniała żadna z przesłanek wymienionych w art. 439 § 1 kpk , art. 454 kpk oraz art. 440 kpk . 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU Wskazać wszystkie okoliczności, które sąd uwzględnił z urzędu, niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów ( art. 439 k.p.k. , art. 440 k.p.k. ). Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności. 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1.3 1 Przedmiot utrzymania w mocy 0.1wyrok utrzymany w mocy w zaskarżonej części; Zwięźle o powodach utrzymania w mocy. Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że wskazane w apelacji uchybienie tj. błąd w ustaleniach faktycznych, w niniejszej sprawie nie zaistniało. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji, właściwie oraz z zachowaniem reguł określonych w art. 4 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. ocenił cały, należycie zebrany i ujawniony na rozprawie materiał dowodowy i na tej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne, a następnie wysnuł prawidłowy wniosek, iż brak w tej sprawie jednoznacznego dowodu pozwalającego przyjąć, że oskarżony dopuścił się popełnienia zarzucanego mu przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. Wyniki swego rozumowania Sąd Rejonowy zaprezentował w wyczerpującym, w pełni odpowiadającym wymogom art. 424 k.p.k. , pisemnym uzasadnieniu, w którym bardzo dokładnie przedstawił ustalony stan faktyczny oraz wskazał, w jaki sposób powyższy stan faktyczny ustalił. Sąd I instancji wskazał również, które dowody uznał za wiarygodne, a którym dowodom tej wiarygodności odmówił. Zgodnie z tym, co zostało przedstawione wyżej okoliczność jedynie odmiennej oceny dowodów przedstawione przez skarżącego jest podstawą niewystarczającą do skutecznego podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd orzekający w pierwszej instancji, w szczególności – a tak jest w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – gdy te oparte zostały o ocenę dowodów pozostającą pod ochroną art. 7 k.p.k. , a w przeciwieństwie od przedstawionej przez apelującego, która była jedynie fragmentaryczna i nie uwzględniała wniosków wynikających w całościowej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie. Zaistniałe w sprawie wątpliwości nie pozwoliły na stwierdzenie, że oskarżony znajdując się w stanie nietrzeźwości kierował pojazdem mechanicznym, który znajdował się w ruchu. Dlatego też, przy zastosowaniu zasady określonej w art. 5 § 2 k.p.k. , wątpliwości te należało – jak to uczynił Sąd I instancji - rozstrzygnąć na korzyść oskarżonego i wydać wyrok uniewinniający go od popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. , bo wydanie wyroku uniewinniającego jest konieczne nie tylko wówczas, gdy wykazano niewinność oskarżonego, lecz również wtedy, gdy nie udowodniono mu, że jest winny popełnienia zarzuconego przestępstwa. W tym ostatnim wypadku wystarczy zatem, że twierdzenia oskarżonego, negującego tezy aktu oskarżenia, zostaną uprawdopodobnione. Każde rozstrzygnięcie (czy to przesądzające winę czy też uwalniające od odpowiedzialności karnej) musi znajdować oparcie w okolicznościach ujawnionych w ramach postępowania dowodowego. O ile jednak dla wydania wyroku uniewinniającego wystarczające jest uznanie, iż brak dostatecznych dowodów na poparcie stawianego mu zarzutu, o tyle dla skazania koniecznym jest wykazanie, że istnieje przynajmniej jeden dowód, na tyle jednoznaczny i stanowczy w swej wymowie, by wykluczyć jakiekolwiek inne, korzystne dla oskarżonego wersje zdarzenia. Innymi słowy – brak po stronie sądu meriti pewności, co do któregokolwiek z elementów identyfikujących konkretny czyn i niemożność stanowczego zanegowania wyjaśnień oskarżonego, musi być rozstrzygana przez stosowaniu zasady in dubio pro reo , to jest tłumaczenia wątpliwości na jego korzyść. Jak bowiem wskazywano w judykaturze, braków czy niedoskonałości dowodów przemawiających na korzyść oskarżonego nie wolno stawiać na równi z ułomnościami dowodów, na podstawie których miałoby nastąpić ustalenie jego winy. Te ostatnie powinny być konsekwentne, logiczne swej wymowie i wykluczające jakiekolwiek wątpliwości. 0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 1.3.1 1. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany. 0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia. 4. Konieczność warunkowego umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i warunkowego umorzenia ze wskazaniem podstawy prawnej warunkowego umorzenia postępowania. 5. wyrok uchylony w całości do ponownego rozpoznania ☒ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia. 0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 0.15.4. Inne rozstrzygnięcia z wyroku Lp. Wskazać punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku. Przytoczyć okoliczności. Brak numeracji Zgodnie z treścią przepisu 636 § 1 kpk w sprawach z oskarżenia publicznego w razie nieuwzględnienia apelacji wniesionej wyłącznie przez oskarżyciela publicznego- koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. 1PODPIS Sędzia Anna Zawadka