VII Ka 1264/18

Sygn. akt VII Ka 1264/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lutego 2019 roku Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Leszek Wojgienica (spr.) Sędziowie: SO Karol Radaszkiewicz SO Piotr Zbierzchowski Protokolant: st. sekr. sąd. Marzena Wach przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Beaty Ewert po rozpoznaniu w dniach 24 stycznia 2019 roku i 18 lutego 2019 roku sprawy A. D. , syna M. i E. z d. K. , urodzonego (...) w P. , oskarżonego z art. 286 § 1 kk w zb. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk , na skutek wniesionej na niekorzyść oskarżonego apelacji prokuratora, od wyroku Sądu Rejonowego P. z dnia 08 listopada 2018 roku, w sprawie (...) Zaskarżony wyrok uchyla i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P. . Sygn. akt VII Ka 1264/18 UZASADNIENIE A. D. został oskarżony o to, że w dniach 05 i 07 czerwca 2013 roku, w R. , okręgu (...) , działając wspólnie i w porozumieniu z K. A. , w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 1744,24 zł w ten sposób, że nakłonił inną osobę do zawarcia umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych za pośrednictwem T. na dane osobowe M. F. (1) , posługując się dowodem osobistym M. F. (1) , czym wprowadził w błąd pracownika (...) (...) co do tożsamości osoby zawierającej umowę za pośrednictwem telefonu, a uzyskany w ten sposób aparat telefoniczny S. (...) (...) zatrzymał dla siebie, to jest o czyn z art. 286 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk w zb. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk . Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 08 listopada 2018 roku, w sprawie (...) , A. D. został uniewinniony od zarzucanego mu czynu, a kosztami procesu został obciążony Skarb Państwa. Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, który zaskarżył go w całości na niekorzyść oskarżonego, zarzucając dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci zeznań świadka M. B. oraz wyjaśnień oskarżonego A. D. , konsekwencja której to oceny był błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na uznaniu, iż oskarżony nie popełnił czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, co skutkowało jego uniewinnieniem. Podnosząc tak sformułowany zarzut autor apelacji złożył wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji. Sąd odwoławczy zważył, co następuje: Apelacja zasługiwała na uwzględnienie, jakkolwiek gdyby wziąć pod uwagę tylko argumenty wynikające z jej uzasadnienia można byłoby co najmniej powziąć wątpliwości, co do zasadności stawianego w niej zarzutu dowolnej oceny ujawnionego materiału dowodowego. Gdy się bowiem spojrzy na dowody będące podstawą ustaleń faktycznych sądu a quo, jak też będące podstawą powziętych przez ten sąd wątpliwości, siła argumentów apelacji oskarżyciela jawi się jako mało przekonywającą, skoro jedynym dowodem mogącym połączyć oskarżonego A. D. z zarzucanym mu czynem są w tym układzie materiału dowodowego zeznania świadka M. B. . To przecież tylko na podstawie jej pierwszych zeznań można było przyjąć, że oskarżony A. D. był jednym ze sprawców przestępstwa, za które wyrokiem z dnia 27 listopada 2015 roku, w sprawie (...) został skazany K. A. . Wszak to właśnie w tych pierwszych zeznaniach świadek M. B. ujawniła, że rozmowa z konsultantką sieci O. (k. 25-30) została przez nią przeprowadzona na prośbę, będącego w towarzystwie (...) , oskarżonego A. D. , który przekazał jej dowód osobisty M. F. (2) w celu wykorzystania danych osobowych w/w w procesie zawierania umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, powiązanej z preferencyjną sprzedażą telefonu. Gdyby bowiem przyjąć, że jedynie zeznania świadka M. B. są dowodem sprawstwa oskarżonego A. D. , wówczas późniejszą zmianę zeznań i wycofanie się z zeznań obciążających oskarżonego, nawet przy przyjęciu wątpliwości co do wiarygodności zeznań złożonych w późniejszym czasie, można byłoby ocenić w kategoriach wątpliwości, o których mowa w art. 5 § 2 kpk . Wniosek powyższy mógłby wynikać bowiem z niemożliwości weryfikacji drugich zeznań M. B. , w których stwierdziła, że przywołaną wcześniej rozmowę telefoniczną przeprowadziła na prośbę „nieznanych jej chłopaków”, kiedy przebywała w towarzystwie (...) . Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku to właśnie sprzeczność w zeznaniach świadka M. B. oraz niemożność udzielenia odpowiedzi na pytanie, której z jej relacji można przypisać cechę wiarygodności, stanowiły podstawę uwolnienia oskarżonego D. od odpowiedzialności za zarzucany mu czyn. Autor apelacji przedstawił wiele argumentów przemawiających za koniecznością pogłębienia analizy wynikającej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które jednakże same w sobie nie były wystarczające by przychylnie odnieść się do zarzutu środka odwoławczego. Dodatkowe rozważania były bowiem oparte o zasady prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego, które nie mogą zastąpić dowodów i zawsze są jedynie narzędziem w procesie ich klasyfikacji. Tyle, że tak sąd, jak też oskarżyciel pominęli w swoich rozważaniach okoliczność niezwykle doniosłą, pozwalającą na wyeliminowanie wątpliwości, na które powołał się sąd a quo, wskazując jako podstawę wydanego wyroku właśnie przepis art. 5 § 2 kpk . Oto bowiem w aktach sprawy (...) Sądu Rejonowego w P. znajduje się materiał dowodowy, z którego wynika, że telefon, który został przekazany do rąk M. B. , wykorzystany przez nią do przeprowadzenia rozmowy z konsultantką sieci (...) , w czasie kiedy rozmowa była przeprowadzona pozostawał w dyspozycji K. A. . Gdy się nadto weźmie pod uwagę zeznania złożone w trakcie postępowania odwoławczego przez świadka O. S. (z domu K. ), która wedle relacji M. B. miała jej towarzyszyć w czasie, kiedy zawierała umowę „na odległość”, nie sposób uznać by drugie zeznania świadka B. mogły być przyczynkiem do podważenia wiarygodności jej pierwszej relacji. Z zeznań świadka S. wynika przecież, że nigdy i nigdzie z M. B. nie chodziła. Była to jedynie młodsza siostra jej przyjaciółki M. . Dlatego też inna winna być ocena nagłej decyzji świadka M. B. (k. 45) o wycofaniu się z pierwszych zeznań, obciążających oskarżonego D. oraz skazanego prawomocnie za czyn zarzucany temu oskarżonemu K. A. , albowiem drugie zeznania świadka nie mają jakiegokolwiek potwierdzenia w materiale dowodowym, zaś wynikające z nich informacje sprzeczne są materiałem dowodowym identyfikującym numer telefonu, za pomocą którego świadek zawarła umowę, o której mowa w akcie oskarżenia. Gdy się uwzględni materiał dowodowy pozostający poza obszarem zainteresowania sądu a quo, zupełnie inaczej należy także postrzegać treść rozmowy oskarżonego A. D. z M. B. za pośrednictwem komunikatora internetowego, a w szczególności ten jej fragment, w którym stwierdziła „zrobiłam co mogłam, pojechałam szybko i zmieniałam zeznania” (k. 214). Egzegeza tego fragmentu rozmowy, w kontekście jej całości oraz przywołanych wcześniej okoliczności potwierdzonych dowodami z akt sprawy (...) Sądu Rejonowego w P. zdaje się bowiem przemawiać zdecydowanie przeciwko przyjęciu powodów zmiany zeznań przez świadka B. , dopuszczonych przez sąd a quo. W uwzględnieniu powyższych uwag zaskarżony wyrok uchylono, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P. ( art. 437 § 2 kpk w zw. z art. 454 § 1 kpk ), nie przesądzając rzecz jasna wyniku ostatecznego rozstrzygnięcia, ale odrzucając podstawę uniewinnienia. W trakcie ponownego rozpoznania sprawy sąd a quo winien przeanalizować materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania prowadzonego w sprawie II K 276/15 albowiem znajdują się w tychże aktach dowody świadczące o tym, że telefon wykorzystany do rozmowy, w trakcie której zawarto umowę, o której mowa w akcie oskarżenia był w dyspozycji K. A. . Nadto, o ile będzie to możliwe, należy przesłuchać w charakterze świadka M. B. , w związku z ujawnieniem okoliczności świadczących o nieprawdziwości przekazanych przez nią informacji podczas drugiego przesłuchania w dniu 04 listopada 2013 roku. Dowody powyższe zostały bowiem pominięte w trakcie postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego wyroku, a mogą prowadzić do wniosków przeciwnych od przyjętych przez sąd a quo.