VI Ka 1180/17

Warszawa, dnia 6 sierpnia 2018 r. Sygn. akt VI Ka 1180/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Maciej Schulz protokolant: protokolant sądowy stażysta Anna Tarasiuk przy udziale prokuratora Wojciecha Groszyka po rozpoznaniu dnia 6 sierpnia 2018 r. sprawy M. S. (1) syna W. i I. , ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwa z art. 157 § 1 kk , art. 157 § 2 kk , art. 190 § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez prokuratora i pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi - Południe w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV K 1162/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie do ponownego rozpoznania. VI Ka 1180/17 UZASADNIENIE Apelacje prokuratora oraz pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2017 roku w sprawie IV K 1162/14 zasługują na uwzględnienie. Wyrokiem tym Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie uniewinnił M. S. (1) od popełnienia czynów z art. 157 § 1 k.k. , 157 § 2 k.k. oraz 190 § 1 k.k. popełnionych na szkodę M. R. , R. L. i A. R. . Zgodzić się należy ze stanowiskiem skarżących, że Sąd I instancji dopuścił się obrazy przepisów postępowania, mogącej mieć wpływ na treść orzeczenia, poprzez oparcie orzeczenia na dowolnej, a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego, naruszając tym samym dyspozycję art. 7 k.p.k. , co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że oskarżony M. S. (1) nie był sprawcą zarzucanych mu czynów. Podzielić należy zarówno stanowisko Sądu I Instancji, jak i stanowisko skarżących, że podstawowym dowodem mogącym świadczyć o winie oskarżonego są zeznania pokrzywdzonej A. R. . Sąd I Instancji odmówił wiarygodności zeznaniom tego świadka powołując się na wykluczające się w ocenie Sądu okoliczności wynikające z zeznań tego świadka. A mianowicie konsekwentne twierdzenie, że sprawca pobicia M. R. wysiadł z samochodu od strony pasażera i jednoczesne rozpoznanie na okazanych zdjęciach M. S. (1) , jako sprawcy tego pobicia. W ocenie Sądu I Instancji te dwie okoliczności wykluczają się w świetle konsekwentnych, wyjaśnień oskarżonego M. S. (1) , który twierdził, że krytycznego dnia jechał samochodem V. , którym kierował, razem z nieznanym mu bliżej pasażerem, który wysiadł z samochodu i brał udział w szarpaninie z jakimiś mężczyznami. Sąd pierwszej instancji, jako pewnik przyjął, że M. S. (1) był kierowcą samochodu V. albowiem trudni się on przewozem osób i brak jakichkolwiek dowodów na to, że doszło do zamiany przez niego miejsc z pasażerem tego pojazdu (por. k. 3 pisemnych motywów wyroku). Sąd Odwoławczy podziela stanowisko skarżących, że Sąd I Instancji zbyt dużą wagę przywiązał do wyjaśnień oskarżonego, przyjmując bezkrytycznie, że są one w pełni wiarygodne. Rację ma pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych, że fakt, iż M. S. (1) trudni się przewozem osób, świadcząc usługi dla znajomych nie wyklucza tego, że w chwili zdarzenia to on był pasażerem używanego przez siebie samochodu V. , a samochód ten prowadził ktoś inny. Rację ma Sąd Rejonowy, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących jednoznacznie, że doszło do zamiany miejsc pomiędzy M. S. (1) , a inną osobą, lecz tak samo nie ma jednoznacznych dowodów na potwierdzenie wyjaśnień oskarżonego. W ocenie Sądu Odwoławczego dowodem takim nie są zeznania D. Z. , które jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy nie wniosły nic istotnego do sprawy, albowiem nie była ona świadkiem zdarzenia. Sąd I Instancji dając bezkrytycznie wiarę wyjaśnieniom oskarżonego odmówił jednocześnie wiary zeznaniom A. R. . Przy czym, jak wynika z pisemnych motywów wyroku to właśnie wyjaśnienia oskarżonego spowodowały o uznaniu za niewiarygodne zeznań A. R. w tym zakresie, w jakim wskazała ona, że M. S. (1) dopuścił się pobicia jej męża. W tym miejscu należy zgodzić się z Sądem Rejonowym, że jak wynika z zeznań A. R. czynność okazania jej albumu ze zdjęciami poprzedzona była okazaniem jej pojedynczego zdjęcia M. S. (1) , na którym rozpoznała ona sprawcę pobicia. Rację ma Sąd Rejonowy, że takie okazanie nie było prawidłowe, tym nie mniej w ocenie Sądu Okręgowego wskazane przez Sąd meriti błędy w przeprowadzeniu czynności okazania nie wykluczają wiarygodności pokrzywdzonej. Z tych powodów w ocenie Sądu Odwoławczego konieczne jest ponowne wnikliwe dokonanie analizy materiału dowodowego w tym zwłaszcza wyjaśnień M. S. (1) oraz zeznań A. R. , w tym także zeznań składanych do protokołu okazania. Sąd Odwoławczy uchylając zaskarżony wyrok absolutnie nie przesądza o winie oskarżonego w zakresie zarzucanych mu czynów, gdyż kategoryczne stanowisko w tym zakresie naruszałoby zakaz zawarty w art. 454 § 1 k.k. tym nie mniej dostrzega konieczność ponownej oceny materiału dowodowego przez Sąd I Instancji. Sąd Rejonowy przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien rozważyć także te argumenty, na które wskazano powyżej, a które szerzej zostały omówione we wniesionych apelacjach i dopiero wówczas na podstawie prawidłowo ocenionego materiału dowodowego ustalić stan faktyczny i orzec o winie oskarżonego lub też o jej braku. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w wyroku.