VI Ka 1145/17

Warszawa, dnia 24 kwietnia 2018 r. Sygn. akt VI Ka 1145/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Zenon Stankiewicz protokolant: protokolant sądowy - stażysta Renata Szczegot przy udziale prokuratora Teresy Pakieły po rozpoznaniu dnia 24 kwietnia 2018 r. sprawy B. L. , syna M. i A. , ur. (...) w W. oskarżonego o przestępstwa z art. 207 § 1 kk , art. 245 kk w zw. z art. 12 kk , art. 190a § 1 kk na skutek apelacji wniesionych przez oskarżyciela posiłkowego oraz obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 9 maja 2017 r. sygn. akt II K 633/12 zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych w postępowaniu odwoławczym, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa; zasądza od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Otwocku na rzecz adw. A. K. kwotę 516,60 zł obejmującą wynagrodzenie za reprezentowanie oskarżycielki posiłkowej w instancji odwoławczej oraz podatek od towarów i usług. Sygn. akt VI Ka 1145/17 UZASADNIENIE wyroku Sądu Okręgowego Warszawa – Praga w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2018r. Wyrok Sądu Rejonowego w Otwocku z dnia 9 maja 2017r. został zaskarżony przez obrońcę oskarżonego oraz oskarżyciela posiłkowego. Niniejsze uzasadnienie sporządzone jest na wniosek obrońcy. Apelacja obrońcy jest bezzasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo przeprowadził postępowanie, nie dopuszczając się dowolności w ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ocena ta, dokonana z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, nie wykracza poza ramy sędziowskiego uznania, nakreślone w art. 7 kpk . Zarzuty środka odwoławczego sprowadzają się w sposób oczywisty do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu, wyczerpująco uargumentowanymi w uzasadnieniu orzeczenia. Bezzasadny jest zarzut, jakoby Sąd orzekający dopuścił się obrazy przepisu art. 5§2 kpk poprzez rozstrzygnięcie nasuwających się w sprawie wątpliwości wyłącznie na niekorzyść oskarżonego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał przecież Sąd, iż z uwagi, najogólniej rzecz określając, zaangażowanie emocjonalne mijającej się z prawdą oskarżycielki posiłkowej dał jej wiarę – właśnie po myśli wskazanego przepisu – jedynie w zakresie znajdującym potwierdzenie w innych dowodach. Najwyraźniej też skarżąca wydaje się nie dostrzegać, że kierowanie się wskazaną regulacją prawną legło u podstaw częściowego uniewinnienia oskarżonego oraz zmiany opisu czynu zarzuconego na łagodniejszy, oparty na dowodach o charakterze bezspornym – o czym niżej. Chybione jest też zarzucanie Sądowi dokonania dowolnej, z pominięciem zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, oceny zebranych dowodów. W istocie bowiem niekorzystne dla oskarżonego ustalenia oparto na podstawie nie budzących wątpliwości dowodów z bilingów połączeń telefonicznych (k. 191- 382 akt sprawy) oraz dostarczonych przez niego samego zapisów wysyłanych do pokrzywdzonej sms-ów (k. 573-580). Na ich to podstawie ustalił Sąd Rejonowy min., że oskarżony w dniu 21 sierpnia 2011r. telefonował do pokrzywdzonej 25 razy w godzinach od 13.25 do 22.11. M. A. odebrała jedno, 14 sekundowe połączenie, pomimo to oskarżony dzwonił do niej jeszcze 12 razy. 22 sierpnia 2011r. w godz. od 10.21 do 23.26 telefonował 31 razy, z czego pokrzywdzona odebrała jedno. Następnego dnia zatelefonował do niej 44 razy. Jak ustalił Sąd, w inkryminowanym czasie oskarżony wykonał do żony 1808 połączeń telefonicznych i pozostawił jej 575 wiadomości głosowych. W okresie od 1 grudnia 2011r. do 6 lutego 2012r. 23-krotnie telefonował też do J. G. , pozostawiając mu 8 wiadomości. Z uwagi na silne skonfliktowanie z tym ostatnim, podejrzewanym o utrzymywanie intymnych kontaktów z żoną oskarżonego, nie sposób negować nacechowanego złą wolą zachowania sprawcy, sprowadzającego się – z uwagi na powtarzalność – do nękania, w rozumieniu przepisu art. 190a§1 kk . Fakt zaś śledzenia pokrzywdzonych potwierdza w istocie sam oskarżony, pomimo deklarowanego nie przyznawania się do popełnienia przestępstwa. Oczywiście trafnie rekapituluje Sąd Rejonowy dokonane ustalenia, wywodząc, że natarczywość podejmowanych przez oskarżonego działań, w warunkach oczywistego skonfliktowania z pokrzywdzonymi, wzbudzała w nich poczucie zagrożenia. Konkludując, środek odwoławczy nie dostarcza podstaw do uniewinnienia oskarżonego; nie wskazuje też na jakiekolwiek przesłanki przemawiające za koniecznością uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Należało zatem utrzymać orzeczenie w mocy.