VI Ka 1081/15

Sygnatura akt VI Ka 1081/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach, Wydział VI Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący SSO Krzysztof Ficek Sędziowie SSO Bożena Żywioł (spr.) SSO Grażyna Tokarczyk Protokolant Sylwia Sitarz po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2016 r. przy udziale Janusza Smagi Prokuratora Prokuratury Okręgowej sprawy K. K. (1) syna J. i I. , ur. (...) w C. oskarżonego z art. 18§2 kk w zw. z art. 286§1 kk i art. 270§1 kk przy zast. art. 11§2 kk w zw. z art. 12 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 1 września 2015 r. sygnatura akt IX K 1623/10 na mocy art. 437 kpk , art. 438 kpk , art. 439 § 1 pkt 9 kpk , art. 632 pkt 2 kpk 1. uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 kpk umarza wobec oskarżonego K. K. (1) postępowanie karne o czyn z art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk polegający na tym, że w dniach 18.09.1998r., 10.10.1998r. i 17.10.1998r. w P. , działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, jako osoba uprawniona do zawierania umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych w imieniu Spółki Akcyjnej (...) , poprzez przekazanie temu operatorowi umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych odnoszących się do: H. Z. (1) , S. W. (1) i J. T. (1) użył ich jako autentycznych, mimo że wiedział, iż zapisy na umowach dotyczące akceptacji przez w/w klientów warunków umowy oraz ich podpisy na tych dokumentach podrobił P. P. (1) ; 2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa. VI Ka 1081/15 UZASADNIENIE Od wyroku Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 1 września 2015r., sygn.akt IX K 1623/10, apelację wniósł prokurator. Zaskarżając orzeczenie w całości, na niekorzyść oskarżonego, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na niewłaściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji uniewinnieniu oskarżonego. Stawiając taki zarzut apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy w części podzielił zapatrywania apelującego. Uznał mianowicie, że przeprowadzona przez sąd pierwszej instancji ocena zebranych dowodów w zakresie, w jakim odnosi się do okoliczności związanych ze sporządzaniem umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych nie jest prawidłowa. Trafnie zakwestionował skarżący zasadność ustalenia przez sąd pierwszej instancji, w ślad za wyjaśnieniami oskarżonego, że w czasie sporządzania umów dotyczących H. Z. (1) , S. W. (1) i J. T. (1) , co miało miejsce w mieszkaniu oskarżonego, w/w klienci byli w tym mieszkaniu obecni, a jedynie nie podpisali dokumentów, gdyż uczynił to za nich P. P. (1) . Rację ma apelujący, gdy podnosi, że przyjęcie obecności Z. , W. i (...) nie da się w żaden logiczny i racjonalny sposób pogodzić z tym, że to nie oni podpisali dotyczące ich umowy. Nie sposób uznać za sensowne tłumaczenia w tym względzie P. P. powołującego się na to, że Z. , W. i (...) nie podpisali się „ bo nie umieli, czy nie wiedzieli jak”. Argumentu za przyjęciem jako trafnych ustaleń sądu pierwszej instancji nie dostarczają też pisemne motywy zaskarżonego wyroku, w których sąd ten wprost przyznał, że nie znajduje sensownego wyjaśnienia tego, że to P. P. (1) podpisywał własnoręcznie wszystkie umowy, które były zawierane w mieszkaniu oskarżonego, a nie robiły tego osobiście osoby, których umowy dotyczyły. Pozostaje faktem, podkreślanym szczególnie mocno przez Sąd Rejonowy, że relacje Z. , W. i (...) nie były konsekwentne. Nie sposób jednak nie dostrzec, że bezpośredni wpływ na to, jak oni relacjonowali miała wersja przedstawiana przez P. P. (1) , który zwłaszcza na wcześniejszym etapie postępowania chciał zapewnić sobie całkowitą bezkarność negując, by miał jakikolwiek związek z zawieraniem umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych. O presji P. i jego wpływie na zeznania pozostałych świadków świadczy wprost oświadczenie S. W. , że bał się P. P. , a także zgodność pierwotnych relacji J. T. i S. W. i to nie tylko, co do tego, że podpisali umowy, ale także, że doszło do tego w punkcie sprzedaży telefonów komórkowych, gdy tymczasem obie te okoliczności były nieprawdziwe. Świadczy o tym także diametralna zmiana zeznań przez H. Z. , dokładnie w momencie, gdy relacjonował w obecności P. P. , w toku dokonywanej pomiędzy nimi konfrontacji. Wymaga również podkreślenia, że potwierdzanie przez świadków obecności w miejscu zawierania umów szło w parze z ich twierdzeniami, iż osobiście podpisywali dokumenty. Tymczasem, już nie tylko w świetle ostatecznych zeznań P. P. , ale także z uwagi na kategoryczne wnioski opinii pismoznawczej, nie ulega wątpliwości, że zapisy, które mieli uczynić na umowach klienci, wraz z ich podpisami zostały podrobione przez P. P. (1) . Prowokuje to do wniosku, że powyższe zeznania świadków w całości nie polegały na prawdzie. Podrobienie nie tylko podpisów, ale i stosownych oświadczeń klientów wymagało też odpowiedniego czasu. Trudno sobie wyobrazić, aby – i to parokrotnie – P. P. zdołał to z sukcesem uczynić korzystając z chwilowej tylko nieobecności oskarżonego, rzekomo wywołanej koniecznością opuszczenia pomieszczenia z powodów technicznych /kserokopiarka znajdowała się w korytarzu/. Ustalenia poczynione przez sąd pierwszej instancji nie przekonują z punktu widzenia zasad logiki i doświadczenia życiowego także, gdy uwzględni się, że odpowiadające tym ustaleniom wyjaśnienia oskarżonego stanowią powtórzenie wersji prezentowanej przez niego w innej, prawomocnie już zakończonej sprawie. Wysoce nieprawdopodobnym jest, by pomimo braku tożsamości osób uczestniczących w zawieraniu umów sposób ich działania, skutkujący brakiem świadomości oskarżonego, że doszło do podrobienia podpisów, był identyczny. Z naprowadzonych względów Sąd Okręgowy w omawianej materii podzielił stanowisko zaprezentowane przez apelującego i uznał, że ocena dowodów winna prowadzić do wniosku, iż H. Z. , S. W. i J. T. nie byli obecni przy zawieraniu umów, a to implikuje wniosek, że oskarżony miał pełną świadomość podrobienia na tych umowach stosownych zapisów przez P. P. (1) . Jednocześnie jednak uznano, iż zebrany materiał nie był wystarczający do przyjęcia, że oskarżony działał także ze świadomością, iż zamiarem P. P. było popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk na szkodę operatora telekomunikacyjnego i chciał mu popełnienie takiego czynu ułatwić. Oskarżony znał P. P. (1) i to od dobrej strony, był jego sąsiadem. Dawało mu to podstawę do działania w zaufaniu, że zawieranie umów dotknięte jest wprawdzie istotnymi nieprawidłowościami, ale wyłącznie w kwestiach formalnych. Trzeba mieć w polu widzenia, że P. za każdym razem dysponował oryginalnymi dokumentami osób, których umowy dotyczyły, przychodził do mieszkania dobrze sobie znanego i blisko mieszkającego oskarżonego, co w swoisty sposób „upraszczało” procedurę zawierania przedmiotowych umów. Jak ustalono, oskarżony nie otrzymywał prowizji w przypadku, gdy klienci nie wywiązywali się z powinności wynikających z podpisanych umów. O ile w przypadku podrobienia podpisów, ale i wywiązywania się z płatności za rozmowy telefoniczne, fakt podrobienia pozostał by nieujawniony, o tyle w przypadku wyłudzenia nie można byłoby tego uniknąć. Trudno przyjąć, by dla trzech przypadków – na wiele umów zawartych za pośrednictwem K. K. - oskarżony zaryzykował swoją karierę zawodową. Trafnie zatem, w tym zakresie, sąd pierwszej instancji podkreślił niemożność przypisania oskarżonemu umyślnego działania i to w zamiarze kierunkowym. Konsekwencją powyżej zaprezentowanego stanowiska Sądu Okręgowego było uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie wobec oskarżonego postępowania o czyn wyczerpujący wyłącznie znamiona art. 270 § 1 kk w zw. z art. 12 kk , a to wobec przedawnienia z dniem 17 października 2013r. karalności za taki występek. Kosztami procesu w sprawie obciążono Skarb Państwa.