VI Ka 1042/23
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Okręgowy w Warszawie utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, który uniewinnił M. A. od zarzucanego mu wykroczenia z art. 107 kodeksu wykroczeń. Zarzut dotyczył złośliwego niepokojenia A. A. poprzez niespodziewane wizyty w mieszkaniu oraz wysyłanie obszernych wiadomości tekstowych w okresie od maja 2020 r. do września 2021 r. Apelację od wyroku złożył pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej, zarzucając obrazę przepisów postępowania i prawa materialnego. Sąd Okręgowy uznał jednak zarzuty apelacji za niezasadne. Wskazał, że ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy była prawidłowa i zgodna z zasadami kpk. Podkreślono, że zachowanie obwinionego miało miejsce w kontekście trudnego rozstania i rozwodu, a jego celem był kontakt z małoletnimi dziećmi, a nie dokuczenie byłej partnerce. Wizyty w mieszkaniu odbywały się w uzgodnionych terminach, a wiadomości tekstowe dotyczyły spraw dzieci i były reakcją na utrudnianie kontaktów. Sąd odwoławczy przywołał orzecznictwo Sądu Najwyższego i Sądu Apelacyjnego, podkreślając, że wykroczenie z art. 107 kw wymaga umyślności z bezpośrednim zamiarem dokuczenia, co w tej sprawie nie zostało wykazane. Utrzymano w mocy wyrok uniewinniający i zasądzono od oskarżycielki posiłkowej koszty postępowania odwoławczego.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja znamion wykroczenia z art. 107 kw, zwłaszcza w kontekście konfliktów rodzinnych i kontaktu z dziećmi po rozstaniu.
Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i wymaga wykazania braku złośliwego zamiaru.
Zagadnienia prawne (2)
Czy zachowanie polegające na wizytach w mieszkaniu i wysyłaniu wiadomości tekstowych, w kontekście trudnego rozstania i chęci kontaktu z dziećmi, wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 107 kw (złośliwe niepokojenie)?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, zachowanie obwinionego nie wyczerpuje znamion wykroczenia z art. 107 kw, ponieważ brak jest dowodów na złośliwy zamiar dokuczenia pokrzywdzonej.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że wizyty i wiadomości miały na celu kontakt z dziećmi i próbę porozumienia w trudnej sytuacji po rozstaniu, a nie złośliwe dokuczenie. Brak było bezpośredniego zamiaru sprawcy, wymaganego przez art. 107 kw.
Jak należy ocenić materiał dowodowy w kontekście zarzutu naruszenia art. 7 kpk przez sąd pierwszej instancji?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Ocena dowodów dokonana przez sąd pierwszej instancji była prawidłowa i zgodna z zasadami kpk, a zarzuty apelacji dotyczące błędnej oceny dowodów są niezasadne.
Uzasadnienie
Sąd odwoławczy podkreślił, że zarzut naruszenia art. 7 kpk musi wykazać konkretne błędy w sposobie dochodzenia do ocen, a nie jedynie subiektywne przekonanie o odmiennej ocenie dowodów. W tej sprawie sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił wyjaśnienia obwinionego i zeznania oskarżycielki posiłkowej.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| M. A. | osoba_fizyczna | obwiniony |
| A. A. | osoba_fizyczna | oskarżycielka posiłkowa |
Przepisy (2)
Główne
k.w. art. 107
Kodeks wykroczeń
Pomocnicze
k.p.k. art. 7
Kodeks postępowania karnego
zasada swobodnej oceny dowodów
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak zamiaru złośliwego niepokojenia. • Zachowanie obwinionego wynikało z chęci kontaktu z dziećmi i trudnej sytuacji po rozstaniu. • Wizyty i wiadomości były uzasadnione kontekstem rodzinnym i porozumieniem dotyczącym dzieci. • Prawidłowa ocena dowodów przez sąd pierwszej instancji.
Odrzucone argumenty
Obraza przepisów postępowania (art. 7 kpk) poprzez błędną ocenę dowodów. • Obraza prawa materialnego (art. 107 kw) poprzez jego niezastosowanie. • Obwiniony wyczerpał znamiona wykroczenia.
Godne uwagi sformułowania
zachowanie obwinionego, którym miał złośliwie niepokoić pokrzywdzoną w celu jej dokuczenia • nie można zapominać, że do zdarzeń będących przedmiotem niniejszej sprawy doszło w związku ze szczególnym wydarzeniem w życiu obwinionego i pokrzywdzonej, jakim było ich rozstanie, a co za tym idzie, rozwód • nie rozstał się z ich wspólnymi małoletnimi dziećmi, do których miał pełnię władzy rodzicielskiej • nie sposób uznać, że były to wizyty niespodziewane • nie sposób uznać, żeby odbiegały od tych, jakie wymieniają pomiędzy sobą ludzie mający problem z bezpośrednią komunikacją • nie działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim kierunkowym, to jest w celu dokuczenia pokrzywdzonej • wykroczenie stypizowane w art. 107 kw może zostać popełnione tylko umyślnie, z zamiarem bezpośrednim zabarwionym celem działania (dolus directus coloratus)
Skład orzekający
Tomasz Morycz
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja znamion wykroczenia z art. 107 kw, zwłaszcza w kontekście konfliktów rodzinnych i kontaktu z dziećmi po rozstaniu."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego i wymaga wykazania braku złośliwego zamiaru.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak kontekst rodzinny i relacje po rozstaniu mogą wpływać na ocenę zachowań, które mogłyby być uznane za wykroczenie. Podkreśla znaczenie zamiaru sprawcy.
“Czy próba kontaktu z dziećmi po rozwodzie może być wykroczeniem? Sąd wyjaśnia.”
Sektor
inne
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.