VI Ka 1026/16

Warszawa, dnia 7 lutego 2017 r. Sygn. akt VI Ka 1026/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie : Przewodniczący: SSO Beata Tymoszów Sędziowie: SO Anna Kalbarczyk SO Anita Jarząbek - Bocian (spr.) protokolant: p.o. protokolant sądowy Renata Szczegot przy udziale Prokuratora Wojciecha Groszyka po rozpoznaniu dnia 7 lutego 2017 r. w Warszawie sprawy E. T. urodz. (...) w C. córki A. i B. oskarżonej o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na skutek apelacji wniesionych przez oskarżoną i jej obrońcę od wyroku Sądu Rejonowego w Wołominie z dnia 7 kwietnia 2016 r. sygn. akt V K 184/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Wołominie do ponownego rozpoznania; zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. S. R. kwotę 516,60zł obejmującą wynagrodzenie za obronę oskarżonej z urzędu w instancji odwoławczej oraz podatek VAT. SSO Beata Tymoszów SSO Anna Kalbarczyk SSO Anita Jarząbek - Bocian Sygn. akt VI Ka 1026/16 UZASADNIENIE E. T. została oskarżona o to, że w dniu 30 października 2007 roku w W. , woj. (...) , działając wspólnie i w porozumieniu ze sobą oraz z innymi ustalonymi osobami, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadziły (...) Bank S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 10.391,38 zł w ten sposób, że M. W. zawarła za pośrednictwem sklepu (...) w D. ” umowę kredytu na fikcyjny zakup mebli w postaci zestawu kuchennego do zabudowy, sypialni (...) i stolika (...) nr (...) , przedkładając jako autentyczne podrobione zaświadczenie o swoim zatrudnieniu i zarobkach w firmie (...) w D. ”, opatrzone datą 29 października 2007 roku – dotyczące okoliczności o istotnym znaczeniu dla uzyskania ww. kredytu, wprowadzając w błąd uprawnionego przedstawiciela ww. banku co do sposobu wykorzystania kredytu oraz zamiaru i możliwości jego spłaty, tj. o czyn z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 297 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Sąd Rejonowy w Wołominie wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2016 roku w sprawie o sygn. akt V K 184/14 uznał E. T. za winną popełnienia zarzucanego jej czynu z tym ustaleniem, że oskarżona działała wspólnie i w porozumieniu z ustalonymi osobami i za to skazał ją i wymierzył jej karę roku pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych każda. Wykonanie kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 lat próby. Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżona oraz jej obrońca. Oskarżona w swojej apelacji nie wskazała konkretnych zarzutów, przedstawiła jedynie stan faktyczny odmienny od ustaleń Sądu Rejonowego, z którego wynikać ma, że nie brała ona udziału w zaciągnięciu przez M. W. kredytu. Z kolei obrońca oskarżonej zarzucił obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dowolną, sprzeczną z zasadami logicznego rozumowania oraz uznanie, że zeznania te są wiarygodne, podczas gdy brak jest innych dowodów, które bezpośrednio lub pośrednio potwierdziłyby pomówienie oskarżonej przez M. W. , która miała cel w pomówieniu E. T. , pomówienie oskarżonej nie znajduje potwierdzenia w logice wydarzeń, a z materiału dowodowego wynika, że M. W. działała w sposób świadomy i wyrachowany, co następnie skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, tj. ustaleniem, że E. T. weszła w porozumienie z M. W. i nakłoniła ją do popełnienia zarzucanego oskarżonej przestępstwa, podczas gdy pomówienie M. W. nie ma waloru wiarygodności, a brak jest innych dowodów na winę oskarżonej, która sama konsekwentnie nie przyznaje się do winy. W obu apelacjach zawarto wnioski o uchylenie zaskarżonego wyroku, przy czym z treści apelacji oskarżonej można wywnioskować, iż chodzi o uniewinnienie, obrońca oskarżonej zaś wniósł o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Na rozprawie zaś obrońca zmodyfikował jednak wniosek i wniósł o uniewinnienie oskarżonej. Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacje zasługiwały na uwzględnienie, w szczególności apelacja obrońcy w zakresie, w jakim wskazuje, że brak jest innych, niż tylko zeznania M. W. , dowodów świadczących o winie oskarżonej. Należy jednak zauważyć, że Sąd Rejonowy nie przeprowadził prawidłowo i kompleksowo postępowania dowodowego, m.in. nie ustalił wielu istotnych okoliczności popełnienia zarzucanego oskarżonej czynu. W związku z tym, w ocenie Sądu Okręgowego, tak jak wyrok skazujący jest przedwczesny, tak i podobnie przedwczesne byłoby uniewinnienie oskarżonej na etapie postępowania odwoławczego, a o co wnosili skarżący. Sąd Rejonowy w szczególności nie ustalił, czy i w jakiej formie oskarżona otrzymała pieniądze z kredytu zaciągniętego przez M. W. w kwocie około 10.000 złotych oraz od kogo te pieniądze otrzymała. Nie ustalono także kto, w jakiej formie ani w jakiej kwocie przekazał M. W. „wynagrodzenie” za zaciągnięcie przedmiotowego kredytu. Z dotychczasowych ustaleń wynika, że miało to być dokonane przelewem, zatem należałoby sprawdzić wyciągi z rachunków bankowych należących do M. W. , która twierdziła, że przelew ten miał zostać wykonany przez K. M. . Nie ustalono ponadto kto i w jakiej formie dokonywał spłaty rat kredytu zaciągniętego przez M. W. (k.108). Ustalono bowiem, że na poczet spłaty kredytu wpłynęło łącznie 3830 złote. Jako osoba wpłacająca widnieje M. W. , a z jej zeznań wynika, że nie ona dokonywała tych wpłat, to należy zatem ustalić w jakiej formie były dokonywane te wpłaty, gdyby bowiem okazało się, że w formie przelewu bankowego, to tym sposobem można ustalić posiadacza rachunku, z którego dokonywano wpłat. Z zeznań M. W. wynika, że wpłat miała dokonywać K. M. (k. 128). Wprawdzie K. M. w niniejszej sprawie skorzystała z prawa do odmowy składania zeznań, należy jednak zwrócić uwagę, że w postępowaniu o sygn. akt II K 487/15 składała ona wyjaśnienia jako podejrzana. Sąd Rejonowy był zatem, na podstawie art. 391 § 2 kpk , uprawniony do odczytania tych wyjaśnień, do których K. M. mogłaby się ustosunkować. Tego także Sąd Rejonowy zaniechał. Nie od rzeczy będzie także przesłuchanie K. G. , która prowadzi (...) w D. ”, na okoliczność tego, w jaki sposób i komu zostały wypłacone pieniądze z przedmiotowego kredytu. Z zeznań P. R. wynika bowiem, że kredyt udzielony M. W. był kredytem bezgotówkowym i polegał na tym, że sklep otrzymywał od banku zapłatę za towar, który kupował klient. W takim przypadku nie powinno być zatem obrotu gotówkowego, a mimo to ktoś otrzymał gotówkę. Logicznym zatem powinien być wniosek, że gotówka ta została przekazana oskarżonej albo innej osobie za pośrednictwem sklepu (...) . Suma zatem przedstawionych uchybień musiała skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd ten raz jeszcze przeprowadzi postępowanie dowodowe, z uwzględnieniem powyższych zaleceń. Będzie to z pewnością wiązało się z koniecznością wystąpienia do odpowiednich instytucji bankowych o zwolnienie z tajemnicy bankowej. Następnie tak uzupełniony materiał dowodowy winien poddać gruntownej analizie. Należy przy tym zwrócić uwagę tak na dowody obciążające, jak i odciążające, unikając ocen, które cechuje dowolność odzwierciedlająca błędy natury faktycznej czy logicznej oraz sprzeczność ze wskazaniami wiedzy, czy doświadczeniem życiowym. Dopiero zatem kompleksowa, wnikliwa ocena materiału dowodowego, posiadająca walory, o których była mowa wyżej, pozwoli Sądowi meriti wypracować przekonanie co do faktycznej podstawy rozstrzygnięcia, aby z kolei ostateczne stanowisko tego Sądu w owej kwestii mogło pozostać pod ochroną art. 7 k.p.k. Sporządzając zaś, ewentualnie, uzasadnienie wyroku Sąd ten, zgodnie z regułami zawartymi w art. 424 k.p.k. , przedstawi w nim, w sposób uporządkowany, jakie fakty uznał za ustalone, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego uznał jedne dowody za wiarygodne, którym wiary odmówił i dlaczego, a następnie, jakie wnioski wyprowadził z dokonanych ustaleń. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. SSO Beata Tymoszów SSO Anna Kalbarczyk SSO Anita Jarząbek-Bocian