VI K 15/15

Sygn. akt VI K 15/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2015r. Sąd Rejonowy w Lesku, Zamiejscowy Wydział VI Karny z siedzibą w Ustrzykach Dolnych w składzie: Przewodniczący SSR Joanna Turek Protokolant sekr. sąd. Beata Filipów Prokurator Agata Smyka po rozpoznaniu w dniach 20.03., 15.04., 29.05., 10.06. i 19.06.2015r. w Ustrzykach Dolnych, na rozprawie sprawy P. S. - s. W. i A. z domu R. , ur. (...) w U. , zam. (...) /3, nie karanego, PESEL (...) oskarżonego o to, że: W dniu 18 kwietnia 2013 roku w T. woj. (...) brał udział w bójce w ramach tak zwanej ustawki odbywającej się pomiędzy kibicami klubu sportowego (...) a kibicami klubu sportowego (...) w wyniku której naraził innych uczestników na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo nastąpienie skutku określonego w art. 156 §1 kk lub w art. 157 §1 kk . tj. o czyn z art. 158 §1 kk I. U z n a j e oskarżonego P. S. za winnego czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, a stanowiącego przestępstwo z art. 158 §1 kk , przy czym przyjmuje, że czyn miał miejsce w dniu 18 kwietnia 2012r. i za to na podstawie art. 158 §1 kk przy zastosowaniu art. 58 §3 kk w zw. z art. 33 §1 i §3 kk s k a z u j e go na karę grzywny w liczbie 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych. II. Na podstawie art. 627 kpk oraz art. 3 ust. 1 ustawy „o opłatach w sprawach karnych” z dnia 23.06.1973 r. (Dz.U. z 1983r. Nr49, poz.223 z zm.) zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe związane z jego udziałem w sprawie, w tym opłatę w kwocie 200,00 (dwieście) złotych. Sygn. akt VI K 15/15 UZASADNIENIE Wyroku z dnia 19 czerwca 2015r. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 18 kwietnia 2012r. w miejscowości T. doszło do bójki pomiędzy kibicami klubów sportowych (...) i B. U. . Była to tzw. „ustawka”. Uczestnicy umówili się na bójkę i ustalili jej miejsce oraz roczniki urodzenia uczestników. Po stronie kibiców z L. czynny udział wzięli M. C. , K. R. , B. W. , M. B. , K. M. i K. S. . Z kolei po stronie U. występowali W. K. , M. F. , M. K. (1) , M. K. (2) , P. S. oraz nieustalona osoba najprawdopodobniej A. S. . Wymienieni uczestnicy zadawali ciosy rękami i nogami. Niniejsze zdarzenie zostało sfilmowane, a film został zabezpieczony. W tym miejscu nadmienić należy, iż sprawa A. S. sygn. akt II K 93/15 nie została jeszcze zakończona. Wyrokiem Sądu Rejonowego w (...) z dnia 4 listopada 2013r. sygn. akt VI K 160/13 zostali skazani M. C. , B. W. , K. R. , K. M. , M. B. oraz K. S. . Następnie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2014r. sygn.. akt VI K 283/13 skazano W. K. , M. F. , M. K. (2) i M. K. (1) . Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadków M. W. (k.251), B. F. (k. 266), częściowych zeznań M. F. (k.271-272),akt Sądu Rejonowego w (...) sygn. akt VI K 160/13 oraz VI K 283/13, nagrania z przebiegu bójki zalegającego w aktach VI K 160/13 . Sąd dał wiarę powyższym dowodom albowiem są one spójne, logiczne i tworzą pozbawiony luk stan faktyczny sprawy, co będzie przedmiotem rozważań w dalszej części niniejszego uzasadnienia. M. W. to funkcjonariusz KPP U. , który zeznaje na okoliczność ustalenia tożsamości uczestników „ustawki” na podstawie filmu, który KPP U. otrzymała z KWP R. oraz pomyłki do jakiej doszło przy opisie jednego ze zdjęć. Zeznania tego świadka są spójne, logiczne oraz korelują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i jako takim należało dać wiarę w całości. Jeżeli chodzi o zeznania świadka B. F. to są one o tyle istotne, że świadek podaje, że osoba na zdjęciu opisana jako M. F. nie jest jej synem, co koreluje ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadków K. Z. i M. K. (3) – wychowawczyń z internatu, w którym przebywał oskarżony. Ich zeznania są istotne dla oceny linii obrony oskarżonego, co będzie przedmiotem rozważań w dalszej części uzasadnienia. Sąd dał wiarę w części zeznaniom świadka W. K. . Po pierwsze istnieje sprzeczność w zeznaniach tych składanych przy pierwszym rozpoznaniu sprawy p-ko P. S. z zeznaniami złożonymi przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jeżeli chodzi o znajomość świadka z A. S. . W trakcie składania zeznań za każdym razem świadek podaje dwie różne wersje, co jest istotne dla odpowiedzialności oskarżonego A. S. , z czego z pewnością świadek zdaje sobie sprawę. W pozostałym natomiast zakresie Sąd dał wiarę zeznaniom świadka W. K. . Jeżeli chodzi o przedmiotową sprawę to istotne jest przede wszystkim stwierdzenie świadka, że na zdjęciu osoba na zdjęciu nr 11 to nie M. F. . Sąd dał także wiarę w części zeznaniom świadka M. F. , a mianowicie co do opisu zdarzenia i rozpoznania części osób na nagraniu. Sąd nie dał wiary natomiast jego zeznaniom w zakresie jego wypowiedzi odnośnie osoby A. S. . Analiza zeznań i zachowania świadka na tym etapie przesłuchania wskazuje, że świadek nie mówi prawdy odnośnie udziału w zdarzeniu A. S. . Dlatego tez w tej części odmówiono wiary zeznaniom świadka M. F. . Jeżeli chodzi o zabezpieczone nagranie to jest to zapis przebiegu bójki i stanowi podstawę do empirycznego porównania sylwetki i wizerunku osób w niej uczestniczących. Natomiast co do ujawnionych zeznań świadków K. M. , K. S. , J. T. i M. K. (1) to właściwie nie wnoszą one niczego nowego dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawie albowiem świadkowie ci albo w ogóle nie kojarzą osoby oskarżonego albo nie posiadają wiedzy co do udziału oskarżonego w tym zdarzeniu. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka A. S. albowiem pozostają one w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Świadek pomimo prawa do odmowy składania zeznań nie zdecydował się z tego prawa skorzystać. W swoich zeznaniach twierdzi, że nie brał udziału w zdarzeniu, jak też nie rozpoznaje swojego kuzyna P. S. . W ocenie Sądu te zeznania są niewiarygodne i w zamierzeniu świadka zmierzają do uniknięcia odpowiedzialności zarówno przez niego jak też oskarżonego P. S. . Oskarżony P. S. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Oskarżony wyjaśnił, że wtedy tam nie mógł być, gdyż uczył się w S. i mieszkał w internacie . Do internatu przyjeżdżał w niedzielę wieczorem, a wyjeżdżał w piątek po południu . Natomiast w internacie musiał przebywać, gdyż były kontrole i od razu byli informowani rodzice, a poza tym był prowadzony zeszyt wyjść, w którym odnotowywano czas i miejsce. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego albowiem pozostają one w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a w szczególności z pismem Zespołu Szkół Nr (...) z S. z daty S. , 1 września 2014r., zeznaniami świadków K. Z. , M. K. (3) , M. W. oraz filmem z przedmiotowego zdarzenia. I tak przede wszystkim linia obrony oskarżonego sprowadzała się do tego, że zaprzecza on swojemu udziałowi w bójce z dnia 18 kwietnia 2012r. podając, że wtedy mieszkał w internacie w S. i nie mógł go tak łatwo opuszczać. Dla jasności wywodu nadmienić należy, że 18 kwietnia 2012r. wypadał w środę. Analiza pisma otrzymanego z Zespołu Szkół nr (...) w S. im. G. z S. oraz zeznań wychowawczyń M. K. (3) oraz K. Z. wskazuje jednoznacznie, że w dniu 18 kwietnia 2012r. oskarżony P. S. nie zamieszkiwał w internacie. Z zeznań w/w świadków wynika, że oskarżony złożył oświadczenie, że w okresie od 1 kwietnia 2012r. do końca roku szkolnego będzie dojeżdżał do szkoły. W tej sytuacji brak jest podstaw, aby odmówić wiary zeznaniom świadków M. K. (3) i K. Z. , które są spójne, logiczne. Poza tym świadkowie ci nie mają żadnego interesu, aby w jakikolwiek sposób obciążać oskarżonego. Zresztą ich zeznania stanowią potwierdzenie pisma zalegającego w aktach sprawy (k.178) dodatkowo podpisanego przez Dyrektora Zespołu Szkół. Zatem w tej sytuacji linia obrony oskarżonego w żaden sposób nie może się ostać. Tym bardziej, że w ocenie Sądu empiryczne porównanie wizerunku oskarżonego z tym jaki utrwalono na nagraniu z przebiegu bójki, wskazuje ewidentnie, że również oskarżony P. S. brał udział w bójce z dnia 18 kwietnia 2012r., a na filmie jest jedną z dwóch osób ubranych w jasnoszare spodnie dresowe z ciemnym pasem z boku. Empiryczne porównanie wskazuje jedynie, że obecnie oskarżony nabrał masy mięśniowej w porównaniu z kwietniem 2012r. Zaznaczyć przy tym należy, że od zdarzenia upłynęło 3 lata, a więc takie zmiany w wyglądzie są jak najbardziej możliwe. Ponadto Sąd miał również możliwość empirycznego porównania twarzy i sylwetki M. F. . W żadnym wypadku nie może być mowy, że jedna z osób ubranych w jasnoszare spodnie dresowe ze zdjęcia nr 11 to M. F. , który jest zupełnie inaczej zbudowany, a poza tym zupełnie inaczej wygląda na twarzy. W tym miejscu nadmienić należy, że zdjęcie wygenerowane z zabezpieczonego filmu, które opisano jako M. F. okazano matce B. F. , która zdecydowanie wykluczyła, aby to był jej syn. Sąd, zaś dał wiarę jej zeznaniom albowiem nie miała ona żadnego interesu w tym, aby w jakikolwiek sposób chronić syna, który już dawno został skazany za udział w tym zdarzeniu. Ponadto istotnymi dla przyjęcia odpowiedzialności oskarżonego P. S. są zeznania funkcjonariusza KPP U. M. W. , którego zeznaniom Sąd dał wiarę w całości. Świadek zeznaje, że doszło do pomyłki przy opisywaniu jednego ze zdjęć, które powinno być opisane danymi P. S. , a jest M. F. . Dodatkowo świadek podaje, że oskarżony P. S. był widziany na meczach piłkarskich. Ponadto z rozpytania i ustaleń poczynionych przez funkcjonariuszy KPP U. zajmujących się tematyką pseudokibiców wynikało, że osoba ze zdjęcia nr 11 (opisana jako M. F. ) uczęszcza do szkoły do S. i rzadko bywa w U. . Biorąc pod uwagę powyższe rozważania stwierdzić należy, że wyjaśnienia oskarżonego są niewiarygodne i w jego zamierzeniu mają prowadzić do uniknięcia odpowiedzialności za popełniony czyn. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie mogą się one w żaden sposób ostać i dlatego należało im odmówić wiary. Tak jak to zostało już nadmienione Sąd dał wiarę w całości zeznaniom funkcjonariusza KPP U. M. W. . Świadek ten zeznaje, że doszło do pomyłki przy opisywaniu zdjęcia nr 11. Podaje również, iż ustalano dane osoby znajdującej się na zdjęciu nr 11, która to brała udział w „ustawce” w dniu 18 kwietnia 2012r. i jakie jej dane ustalono. Zeznania tego świadka są spójne, logiczne oraz korelują ze zgromadzonym materiałem dowodowym i brak jest podstaw, aby odmówić im wiary. Tak, jak to zostało nadmienione w niniejszym uzasadnieniu, Sąd dał wiarę w całości zeznaniom świadków K. Z. i M. K. (3) – wychowawczyń oskarżonego z internatu. Są one o tyle istotne w przedmiotowej sprawie, iż obalają właściwie linię obrony oskarżonego. Tak jak to zostało już nadmienione zeznania tych świadków są spójne, logiczne i stanowią potwierdzenie, a także rozwinięcie pisma z Zespołu Szkół nr (...) w S. im. G. z S. . Zatem należało dać im wiarę w całości. Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że oskarżony P. S. swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu stypizowane w art.158§1 kk . Analiza przebiegu bójki na zapisie filmowym wskazuje, że uczestnicy zadawali sobie nawzajem ciosy rękami i nogami. Zatem w ocenie Sądu istniało narażenie człowieka na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź też ciężkiego uszczerbku na zdrowiu określonego w art. 156§1 kk , czy też innego uszkodzenia ciała określonego w art.157§1 kk . Uznając oskarżonego P. S. winnym popełnienia czynu zarzucanego z art. 158§1 kk Sąd wymierzył oskarżonemu, przy zastosowaniu art.58§3 kk karę grzywny w liczbie 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 20 (dwudziestu) złotych. Orzekając karę grzywny w przedmiotowej sprawie na podstawie art.58§3 kk Sąd wziął pod uwagę fakt, że od daty popełnienia czynu minęło już 3 lata, a osoby skazane za udział w tym zdarzeniu w zdecydowanej mierze wykonały już kary. Zaznaczyć przy tym należy, że właściwie wszyscy uczestnicy byli skazani na kary ograniczenia wolności. Sąd wymierzył karę grzywny w przedmiotowej sprawie stosownie do treści przepisu art. 53§1 kk : - według swojego uznania, - bacząc by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, - uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, - biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Jako okoliczność obciążającą przy wymiarze kary Sąd wziął pod uwagę naganność zachowania zwłaszcza, że generalnie w kraju wzrasta liczba tego typu zachowań. Jako okoliczność łagodzącą Sąd wziął pod uwagę przy wymiarze kary fakt, że oskarżony jest osobą nie karaną ( vide: k. 269). Na podstawie art. 627 kpk i art. 3 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U z 1983r. Nr 49 poz.223 ze zm.) Sąd zasądził od oskarżonego koszty sądowe w całości oraz opłatę w kwocie 200 zł (dwieście) złotych. Wydając orzeczenie o kosztach Sąd uznał, że oskarżony jest w stanie je ponieść albowiem koszty nie są duże, a oskarżony przebywa poza granicami kraju już od dłuższego okresu czasu i podaje, że osiąga dochód około 4000 złotych.