VI GZ 93/16

Sygn. akt VI Gz 93/16 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2016 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Zbigniew Krepski (spr.) Sędziowie: SO Małgorzata Bartczak-Sobierajska, SO Joanna Rusińska rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) we W. przeciwko A. L. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w Sądzie Rejonowym we Włocławku z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt V GNc 40/16 postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zażaleniowego w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji Małgorzata Bartczak-Sobierajska Zbigniew Krepski Joanna Rusińska UZASADNIENIE Zarządzeniem z dnia 25 lutego 2016 r. Przewodniczący w Sądzie Rejonowym we Włocławku zwrócił pozew na podstawie art. 130 2 § 1 k.p.c. , gdyż pozew ten wniesiony przez radcę prawnego reprezentującego powoda nie został należycie opłacony, mimo iż podlegał opłacie w wysokości stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu (k.192). W zażaleniu na powyższe zarządzenie Przewodniczącego Wydziału powód wniósł o jego uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, a także o zwrot uiszczonej od zażalenia opłaty, zgodnie z art. 79 ust.1 pkt 1 lit.e ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (dalej u.k.s.c.). Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie art. 13 ust. 1a u.k.s.c. poprzez jego niezastosowanie (k.197-202). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie powoda zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z powołanym przez powoda przepisem art. 13 ust. 1 a u.k.s.c, który wszedł w życie w dniu 27 listopada 2015 r. w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych, o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz. U. z 2015 r. poz. 128, z późn. zm.) i w tym brzmieniu obowiązywał do dnia 14 kwietnia 2016 r., opłata stosunkowa wynosi 5% wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, jednak nie mniej niż 30 złotych i nie więcej niż 1000 zł. W uzasadnieniu do projektu ustawy z dnia 25 września 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw, której art. 7 wprowadził zmianę art. 13 u.k.s.c. wskazano, że wejście w życie proponowanej ustawy miało pozytywnie oddziaływać na sytuację klientów banków poprzez wyrównanie pozycji podmiotu profesjonalnego i jego klienta w postępowaniu egzekucyjnym. Brak możliwości wystawiania tytułów egzekucyjnych spowoduje konieczność prowadzenia przez banki i Skoki postępowania egzekucyjnego w postępowaniu sądowym. Zapewni to dłużnikom tych instytucji prawo do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Dostępność do sądu w sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych ma między innymi gwarantować opłata, której ustawowo określona wysokość nie może przekraczać 1.000 zł (v. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 stycznia 2016 r., sygn. akt V ACz 65/16). Jedną z czynności bankowych, wymienioną w art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo bankowe jest udzielanie kredytów. W przedmiotowej sprawie powód (...) we W. dochodził od pozwanej A. L. roszczenia wynikającego z umowy o kredyt obrotowy odnawialny nr (...) z dnia (...) r. zawartej przez pozwaną z pierwotnym wierzycielem (...) S.A. w W. . Powód jako cesjonariusz chodzi zatem roszczenia wynikającego z czynności bankowej, chociaż sam stał się wierzycielem na podstawie umowy przelewu wierzytelności, na mocy której wstąpił we wszystkie prawa dotychczasowego wierzyciela. Pojęcie „roszczenie wynikające z czynności bankowych” rozumieć należy jednak szeroko, przemawia za tym ratio legis wprowadzonej nowelizacji, które podporządkowane jest interesowi klientów banków, jako podmiotom słabszym. Ponadto znowelizowany przepis nie wprowadzał rozróżnienia w oparciu o kryterium podmiotowe co oznacza, że wysokość opłaty uzależniona jest od charakteru czynności będącej źródłem zobowiązania („czynność bankowa”), a nie od tego komu aktualnie wynikająca z niej wierzytelność przysługuje. W realiach niniejszej sprawy wraz z pozwem wniesionym przez profesjonalnego pełnomocnika została uiszczona opłata sądowa w wysokości 1.000,00 zł (k.19), a więc w prawidłowej wysokości określonej w art. 13 ust. 1a u.k.s.c.. Z powyższych przyczyn zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału w Sądzie pierwszej instancji o zwrocie pozwu na podstawie art. 130 2 k.p.c. nie odpowiada prawu; zatem nie może się ostać. W konsekwencji powyższe zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału podlegało uchyleniu na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 zd. pierwsze k.p.c. Sąd Odwoławczy nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego mając na uwadze, że in concreto orzeczenie nie ma charakteru orzeczenia kończącego sprawę w instancji w rozumieniu art. 108 § 1 zd. pierwsze k.p.c. ; a zatem o kosztach tego postępowania orzeknie Sąd I instancji w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji ( art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. ). Małgorzata Bartczak-Sobierajska Zbigniew Krepski Joanna Rusińska Z. – (...) 1) (...) 2) (...) 3) (...) T. (...)