VI GC 959/24

Sygn. akt VI GC 959/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 maja 2025 roku Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kaim po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2025 roku w Gdyni na rozprawie w postępowaniu gospodarczym sprawy z powództwa (...) spółki jawnej z siedzibą w C. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na rzecz powoda (...) spółki jawnej z siedzibą w C. kwotę 9 482,96 złotych (dziewięć tysięcy czterysta osiemdziesiąt dwa złote dziewięćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot:  5 883,41 złotych za okres od dnia 14 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty,  3 599,55 złotych za okres od dnia 25 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty; II. 
        w pozostałym zakresie oddala powództwo; III. 
        zasądza od pozwanej (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na rzecz powoda (...) spółki jawnej z siedzibą w C. kwotę 3 202,60 złotych (trzy tysiące dwieście dwa złote sześćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu; IV. 
        nakazuje ściągnąć od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 1 328,40 złotych (jeden tysiąc trzysta dwadzieścia osiem złotych czterdzieści groszy) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. Sygn. akt VI GC 959/24 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 08 maja 2024 roku powód (...) spółka jawna z siedzibą w C. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. kwoty 9 593,66 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 110,70 złotych za okres od dnia 13 października 2020 roku do dnia zapłaty, 5 883,41 złotych za okres od dnia 14 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty i 3 599,55 złotych za okres od dnia 25 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem ceny za sprzedane pozwanemu towary. W nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 01 lipca 2024 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 1700/24 referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości. W sprzeciwie od powyższego orzeczenia kurator pozwanego – r. pr. T. D. domagał się oddalenia powództwa podnosząc, że powód nie wykazał, ażeby jako cesjonariusz złożył cedentowi oświadczenie o nabyciu spornych wierzytelności, jak też nie wykazał, że pozwany został zawiadomiony o dokonanym przelewie. Nadto pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia powoda powołując się na terminy przedawnienia wynikające z treści art. 554 k.c. i art. 118 k.c. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. zamówił w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. artykuły do włosów i inne artykuły fryzjerskie. Zamówiony towar został dostarczony (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. zgodnie ze złożonym zamówieniem. W dniu 05 października 2020 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. fakturę numer (...) na kwotę 2 042,23 złotych brutto tytułem zapłaty za artykuły do włosów i inne artykuły fryzjerskie, z terminem płatności do dnia 12 października 2020 roku. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. uregulował powyższą należność w dniu 02 listopada 2020 roku częściowo, do zapłaty pozostała jeszcze kwota 110,70 złotych. niesporne, a nadto: faktura – k. 21-22 akt W grudniu 2021 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. zamówił w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. artykuły do włosów i inne artykuły fryzjerskie. Zamówiony towar został dostarczony (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. zgodnie ze złożonym zamówieniem do wskazanego sklepu w G. . W dniu 06 grudnia 2021 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. fakturę numer (...) na kwotę 5 883,41 złotych brutto tytułem zapłaty za artykuły do włosów i inne artykuły fryzjerskie, z terminem płatności do dnia 13 grudnia 2021 roku. W dniu 06 grudnia 2021 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wystawił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. fakturę numer (...) na kwotę 3 599,55 złotych brutto tytułem zapłaty za artykuły do włosów i inne artykuły fryzjerskie, z terminem płatności do dnia 24 grudnia 2021 roku. (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. nie uregulował powyższych należności w jakiejkolwiek części. niesporne, a nadto: zamówienie – k. 20 akt, faktura – k. 23-24, 25-26 akt W dniu 14 grudnia 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. zawarł z (...) spółką jawną z siedzibą w C. reprezentowaną przez prokurenta K. J. umowę zlecenia, której przedmiotem było odzyskanie wierzytelności wynikających z faktur numer (...) , numer (...) i numer (...) (...) . Integralną częścią powyższej umowy był m. in. Regulamin usług podstawowych (uchwała numer (...) ). Zgodnie zaś z punktem (...) tegoż regulaminu, powyższe zlecenie odzyskania wierzytelności było równoznaczne z powierniczym przelewem wierzytelności na (...) spółkę jawną z siedzibą w C. w celu ich ściągnięcia i rozliczenia z klientem. zlecenie odzyskania wierzytelności „ (...) ” – k. 17 akt, Regulamin usług podstawowych – k. 18 akt W piśmie z dnia 18 grudnia 2023 roku (...) spółka jawna z siedzibą w C. wezwał (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. do zapłaty należności wynikających z faktur numer (...) , numer (...) i numer (...) (...) informując dłużnika, że zostały one nabyte w drodze przelewu od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. . Do pisma dołączono również oryginał zawiadomienia o cesji wierzytelności podpisany przez strony umowy. ostateczne przedsądowe wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania – k. 27-28 akt Pismem z dnia 20 grudnia 2023 roku skierowanym do (...) spółki jawnej z siedzibą w C. , (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. potwierdził, że zleceniem z dnia 14 grudnia 2023 roku przeniósł na rzecz (...) spółki jawnej z siedzibą w C. wierzytelności w celu ich dochodzenia i ściągnięcia w ramach przelewu powierniczego. oświadczenie – k. 19 akt Pozwem z dnia 28 grudnia 2023 roku złożonym w elektronicznym postępowaniu upominawczym powód (...) spółka jawna z siedzibą w C. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. kwoty 9 482,96 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 5 883,41 złotych za okres od dnia 14 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty i 3 599,55 złotych za okres od dnia 25 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem ceny za sprzedane pozwanemu towary ( faktury numer (...) i numer (...) (...) ). Postanowieniem z dnia 22 lutego 2024 roku Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie umorzył postępowanie w sprawie o sygn. akt VI Nc-e 1967790/23. pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym – k. 29-32 akt, postanowienie – k. 33-34 akt Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie oświadczeń stron w zakresie, w jakim nie były one kwestionowane przez stronę przeciwną, a nadto na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów oraz dowodów z wydruku wiadomości mailowej (uznając je za dowody w rozumieniu art. 308 k.p.c. w zw. z art. 243 1 k.p.c. ) przedłożonych przez powoda w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. W konsekwencji dokumenty te należało uznać za materiał dowodowy wiarygodny i dający możliwość czynienia na jego postawie pełnych i prawidłowych ustaleń faktycznych. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 28 maja 2025 roku na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 4 k.p.c. Sąd pominął dowód z przesłuchania stron, albowiem strony mimo prawidłowego wezwania nie stawiły się na rozprawę i nie usprawiedliwiły swojej nieobecności. Sąd nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka J. M. , bowiem powód wniosek w tym zakresie cofnął (k. 91 akt). W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej części. W niniejszej powód (...) spółka jawna z siedzibą w C. domagał się zasądzenia od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. kwoty 9 593,66 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 110,70 złotych za okres od dnia 13 października 2020 roku do dnia zapłaty, 5 883,41 złotych za okres od dnia 14 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty i 3 599,55 złotych za okres od dnia 25 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – swoje roszczenie wywodząc z mających łączyć strony umów sprzedaży towarów fryzjerskich oraz faktu nie uiszczenia przez pozwanego należności wynikających z wystawionych z tego tytułu faktur. Kwestionując żądanie pozwu kurator pozwanego wskazywał, że powód nie wykazał, ażeby jako cesjonariusz złożył cedentowi oświadczenie o nabyciu spornych wierzytelności, jak też nie wykazał, że pozwany został zawiadomiony o dokonanym przelewie. Nadto podniósł zarzut przedawnienia roszczenia powoda powołując się na terminy przedawnienia wynikające z treści art. 554 k.c. i art. 118 k.c. Zgodnie z treścią art. 535 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Powyższy przepis kreuje zatem stosunek obligacyjny o charakterze dwustronnie zobowiązującym. Sprzedawca (tu – powód) zobowiązuje się wydać towar, zaś kupujący (tu – pozwany) zobowiązuje się zapłacić ustaloną za ten towar cenę. Stosownie do art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 k.p.c. ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Jest to wyrazem zasady, że to strony powinny być zainteresowane wynikiem postępowania oraz że to one dysponują przedmiotem postępowania m. in. poprzez powoływanie i przedstawianie Sądowi wybranych przez siebie dowodów. Zgodnie zaś z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1969 roku (sygn. akt II PR 313/69) na powodzie, stosownie do treści art. 6 k.c. , spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za zasadnością jego roszczenia. W razie zaś sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi, to na stronie pozwanej spoczywa wówczas ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82). W okolicznościach niniejszej sprawy to na powodzie (...) spółce jawnej z siedzibą w C. ciążył zatem obowiązek udowodnienia istnienia roszczenia stanowiącego podstawę powództwa poprzez wykazanie, że pozwany złożył poprzednikowi prawnemu powoda zamówienie na wskazane w fakturach towary, że strony uzgodniły cenę tego towaru, a poprzednik prawny powoda przeniósł na swojego kontrahenta, tj. pozwanego, ich własność wydając mu sprzedany towar, co aktualizowałoby po stronie pozwanego obowiązek zapłaty w umówionej przez strony wysokości, a także, że powód skutecznie przedmiotową wierzytelność nabył. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie powód obowiązkowi w powyższym zakresie za pomocą zaoferowanych dowodów w postaci mailowego zamówienia oraz faktur i umowy zlecenia wraz z umową przelewu sprostał, tym bardziej, że okoliczności związane z samym zawarciem umowy, jej treścią i prawidłowym jej wykonaniem, a także wysokość roszczenia nie były w żadnym zakresie kwestionowane przez kuratora pozwanego. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego niezawiadomienia pozwanego o cesji wierzytelności, to wskazać należy, że jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów, powód w piśmie z dnia 18 grudnia 2023 roku nie tylko wezwał pozwanego do zapłaty należności wynikających z faktur numer (...) , numer (...) i numer (...) (...) , ale również poinformował go, że zostały one nabyte w drodze przelewu od (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. . Do pisma tego przy tym, jak wynika z jego treści, a czego kurator pozwanego nie zakwestionował, dołączono również oryginał zawiadomienia o cesji wierzytelności podpisany przez strony umowy. Niezależnie jednak od tego – okoliczność ewentualnego niepoinformowania dłużnika o dokonanej cesji wierzytelności – pozostaje bez wpływu na ważność samej umowy cesji, czy możliwość dochodzenia roszczenia przez powoda, brak bowiem zawiadomienia o dokonanym przelewie wierzytelności rodzi jedynie skutki przewidziane w art. 512 k.c. i może mieć znaczenie jedynie w przypadku, gdyby dłużnik spełnił świadczenie do rąk poprzedniego wierzyciela, czego jednakże kurator pozwanego w niniejszym procesie nie tylko nie wykazał, ale i nawet nie podnosił. Natomiast odnośnie do zarzutu braku legitymacji procesowej z uwagi na niewykazanie przez powoda, ażeby jako cesjonariusz złożył cedentowi oświadczenie o nabyciu spornych wierzytelności, to wskazać należy, że posiadanie przez strony legitymacji w procesie jest przesłanką zasadniczą, od której istnienia uzależniona jest możliwość uwzględnienia powództwa, a jej brak, zarówno w postaci czynnej, jak i biernej, prowadzi do wydania wyroku oddalającego powództwo. Sąd bierze ją zaś pod uwagę z urzędu na każdym etapie postępowania. Jest ona instytucją prawa materialnego i oznacza uprawnienie do poszukiwania ochrony prawnej w konkretnej sprawie, przy czym literatura przedmiotu rozróżnia legitymację procesową czynną i bierną. Pierwsza z nich dotyczy strony powodowej i oznacza uprawnienie do wszczęcia i prowadzenia procesu, druga zaś dotyczy strony pozwanej i uzasadnia występowanie w procesie w charakterze pozwanego. Legitymacja procesowa jest więc uprawnieniem konkretnego podmiotu (legitymacja czynna) do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu oznaczonemu podmiotowi (legitymacja bierna), które znajduje oparcie bądź w określonym stosunku materialnoprawnym łączącym owe strony bądź w ustawie (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 stycznia 2010 roku, sygn. akt II CSK 323/09 oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 stycznia 2013 roku, sygn. akt V ACa 1009/12). Jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów, w dniu 14 grudnia 2023 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. , który sprzedał pozwanemu artykuły fryzjerskie zawarł z powodem reprezentowanym przez prokurenta K. J. umowę zlecenia, której przedmiotem było odzyskanie dla zleceniodawcy wierzytelności wynikających z faktur numer (...) , numer (...) i numer (...) (...) za ustaloną przez strony prowizję. Integralną częścią powyższej umowy był przy tym m. in. Regulamin usług podstawowych (uchwała numer (...) ), zgodnie z którym powyższe zlecenie odzyskania wierzytelności było równoznaczne z powierniczym przelewem wierzytelności na (...) spółkę jawną z siedzibą w C. w celu ich ściągnięcia i rozliczenia z klientem (punkt (...) , k. 18 akt). W powyższej sytuacji nie było więc jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że strony w celu wykonania zlecenia zawarły również, na co wyraźnie wskazano w punkcie (...) Regulaminu usług podstawowych, umowę przelewu przedmiotowych wierzytelności. Nadto pismem z dnia 20 grudnia 2023 roku skierowanym do powoda, (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. potwierdził, że zleceniem z dnia 14 grudnia 2023 roku przeniósł na jego (powoda) rzecz wierzytelności w celu ich dochodzenia i ściągnięcia w ramach przelewu powierniczego. Niezależnie zaś od powyższego wskazać należy, że oczywistym jest, że cesja nie może zostać skutecznie dokonana w drodze jednostronnej czynności prawnej i konieczne jest zawarcie umowy w drodze złożenia zgodnych oświadczeń woli przez obie strony, tj. cedenta (tu: (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. ) i cesjonariusza (tu: powoda), jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 października 1999 roku (sygn. akt III CKN 399/98). W tym kontekście należy przywołać treść art. 511 k.c. , który stanowi, że jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelności powinien również być stwierdzony pismem. Kodeks cywilny nie wymaga zatem dla ważności cesji zachowania szczególnej formy, może być ona skutecznie dokonana również ustnie, a nawet per facta concludentia (tak też Z. Radwański, A. Olejniczak, Zobowiązania, 2006, s. 357). Wskazana w art. 511 k.c. forma jest zatem zastrzeżona tylko dla celów dowodowych ( ad probationem ), a jej niedochowanie nie skutkuje nieważnością umowy przelewu, a jedynie określonymi ustawowo ograniczeniami dowodowymi ( art. 74 k.c. ). Mając powyższe na względzie uznać należy, że umowa przelewu dojdzie do skutku w wyniku przyjęcia przez cesjonariusza (nabywcę, tu: powoda) aktu cesji. Taki wniosek znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który wyraził zapatrywanie, że jeżeli zostaje sporządzony jednostronny akt cesji, zawierający tylko podpisane przez cedenta oświadczenie, iż wierzytelność swoją przelewa na cesjonariusza, to umowa o przelew zostaje zawarta dopiero wtedy, gdy cedent wręczy ten akt cesjonariuszowi, a ten go przyjmie (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 września 1945 roku, sygn. akt III C 445/45 oraz w uzasadnieniu wyroku z dnia 02 grudnia 2009 roku, sygn. akt I CSK 129/09). Skoro więc w przedmiotowej sprawie powód jako cesjonariusz dołączył do pozwu dokument odpowiadający treścią umowie przelewu wierzytelności opatrzony podpisem drugiej strony (cedenta) uzasadniający jego żądanie, a co nie było kwestionowane, to bez wątpienia dojdzie choćby w ten sposób do złożenia zgodnych oświadczeń woli, o których mowa w treści art. 509 § 1 k.c. przez obie strony. Natomiast odnośnie do podniesionego przez kuratora pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia objętego niniejszym postępowaniem, to zarzut ten okazał się być zasadny jedynie w części – co do żądania kwoty 110,70 złotych. Stosownie do treści art. 117 § 2 k.c. po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia. Przedawnione roszczenie zmienia się w tzw. zobowiązanie niezupełne (naturalne), którego cechą jest niemożliwość jego przymusowej realizacji. Instytucja przedawnienia znajduje swoje zastosowanie w sytuacji, kiedy podmiot uprawniony przez dłuższy czas nie realizuje przysługującego mu roszczenia. Wówczas może zaistnieć stan niepewności prawnej co do rzeczywistej intencji wykonywania określonego prawa przez podmiot uprawniony, co w efekcie stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa obrotu prawnego. W związku z tym wraz z upływem określonego przepisami prawa terminu następuje zmniejszenie ochrony prawnej dla nierealizowanego roszczenia przejawiające się brakiem możliwości przymusowego egzekwowania takiego uprawnienia w razie podniesienia przez obowiązanego zarzutu przedawnienia i tym samym uchylenia się przez niego od zaspokojenia roszczenia. Zgodnie z treścią art. 554 k.c. roszczenia z tytułu sprzedaży dokonanej w zakresie działalności przedsiębiorstwa sprzedawcy, roszczenia rzemieślników z takiego tytułu oraz roszczenia prowadzących gospodarstwa rolne z tytułu sprzedaży płodów rolnych i leśnych przedawniają się z upływem lat dwóch. Stosownie zaś do art. 118 k.c. zdanie drugie – koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. W tym miejscu wskazać należy, że skoro łączący strony stosunek prawny zawierał wszystkie przedmiotowo istotne elementy umowy sprzedaży, to zastosowanie między stronami w kwestii przedawnienia roszczeń z tego stosunku prawnego znajdował wyłącznie art. 554 k.c. i brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania w sprawie terminu przewidzianego w przepisach ogólnych, w tym związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ( art. 118 k.c. ). Poza sporem pozostawało, że w niniejszej sprawie roszczenia powoda stały się wymagalne z chwilą upływu terminu płatności należności wskazanych w fakturach, tj. z dniem 13 października 2020 roku, z dniem 14 grudnia 2021 roku i z dniem 25 grudnia 2021 roku, a zatem dwuletni termin przedawnienia tychże roszczeń, mając na względzie powyżej przytoczone przepisy, upływał z dniem 31 grudnia 2022 roku (w przypadku kwoty 110,70 złotych wynikającej z faktury numer (...) ) i z dniem 31 grudnia 2023 roku (w przypadku kwoty 5 883,41 złotych wynikającej z faktury numer (...) i kwoty 3 599,55 złotych wynikającej z faktury numer (...) ). Nie było przy tym wątpliwości, że pozew w niniejszej sprawie, został wniesiony przez powoda w dniu 08 maja 2024 roku (koperta – k. 38 akt). Wobec zaś powyższego wskazać należy, że roszczenie o zapłatę kwoty 110,70 złotych wynikającej z faktury numer (...) było przedawnione. Wprawdzie pozwany uregulować część należności z tejże faktury, co uznać należało za tzw. niewłaściwe uznanie długu przerywające bieg przedawnienia, jednakże zgodnie z oświadczeniem powoda (k. 14v akt) częściowa zapłata nastąpiła w dniu 02 listopada 2020 roku, a zatem przerwa biegu terminu przedawnienia nie miała wpływu na termin końcowy, który i tak upływał z dniem 31 grudnia 2022 roku. Jednocześnie powód nie wykazał, ażeby w odniesieniu do tej wierzytelności przedsięwziął jakiekolwiek czynności przerywające bieg przedawnienia tego roszczenia w myśl art. 123 k.c. Stosownie bowiem do treści art. 123 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia, przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje oraz przez wszczęcie mediacji. Po każdym przerwaniu przedawnienia biegnie ono na nowo ( art. 124 § 1 k.c. ). Nie ulega przy tym wątpliwości, iż przerwać można jedynie bieg przedawnienia, które jeszcze nie nastąpiło (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 października 2006 roku, sygn. akt I CSK 119/06). Odnosząc się zaś w powyższym kontekście do żądania kwoty 5 883,41 złotych wynikającej z faktury numer (...) i do żądania kwoty 3 599,55 złotych wynikającej z faktury numer (...) , to jak już wskazano powyżej, termin przedawnienia tychże roszczeń upływał z dniem 31 grudnia 2023 roku. Jednakże powód w dniu 28 grudnia 2023 roku (a więc przed ich przedawnieniem) wytoczył przeciwko pozwanemu w elektronicznym postępowaniu upominawczym powództwo o zapłatę kwoty 9 482,96 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 5 883,41 złotych za okres od dnia 14 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty i 3 599,55 złotych za okres od dnia 25 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty, a także kosztów procesu – tytułem ceny za sprzedane pozwanemu towary wynikającej z faktur numer (...) i numer (...) (...) . Powyższe spowodowało więc przerwanie biegu terminu przedawnienia i po umorzeniu tego postępowania postanowieniem z dnia 22 lutego 2024 roku, przedawnienie roszczeń z tych faktur rozpoczęło swój bieg na nowo. W tej więc sytuacji roszczenia powoda o zapłatę kwoty 5 883,41 złotych wynikającej z faktury numer (...) i o zapłatę kwoty 3 599,55 złotych wynikającej z faktury numer (...) przedawniłyby się z dniem 31 grudnia 2026 roku, a więc w chwili wytoczenia powództwa nie miały one charakteru zobowiązań naturalnych. Mając na uwadze całokształt powyższych rozważań Sąd w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 535 k.c. w zw. z art. 554 k.c. w zw. z art. 118 k.c. w zw. z art. 124 k.c. w zw. z art. 509 k.c. w zw. z art. 512 k.c. w zw. z art. 1, art. 4 i art. 7 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790) zasądził od pozwanego (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w D. na rzecz powoda (...) spółki jawnej z siedzibą w C. kwotę 9 482,96 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 5 883,41 złotych za okres od dnia 14 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty i 3 599,55 złotych za okres od dnia 25 grudnia 2021 roku do dnia zapłaty. W punkcie drugim wyroku uznając dalej idące żądanie (tj. w zakresie kwoty 110,70 złotych) za niezasadne (przedawnione) Sąd na podstawie powyższych przepisów w zw. z art. 117 § 2 k.c. stosowanych a contrario powództwo w tej części oddalił. Odnośnie do kosztów procesu, to Sąd zważył, iż przepis art. 98 § 1 k.p.c. statuuje zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, w myśl której strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu. Przepis art. 100 k.p.c. wskazuje natomiast, że w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone. Sąd może jednak włożyć na jedną ze stron obowiązek zwrotu wszystkich kosztów, jeżeli jej przeciwnik uległ tylko co do nieznacznej części swego żądania albo gdy określenie należnej mu sumy zależało od wzajemnego obrachunku lub oceny sądu. Niewątpliwie w niniejszej sprawie wskazać należy, że powód przegrał sprawę jedynie w nieznacznej części żądania, tj. jedynie w zakresie kwoty 110,70 złotych, co stanowi 1,15% wartości jego żądania. W tej sytuacji w ocenie Sądu całością kosztów procesu należało zatem obciążyć pozwanego, o czym Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1965) zasądzając od niego na rzecz powoda kwotę 3 202,60 złotych (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty) tytułem kosztów procesu, na które składają się kwoty: 1 800 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, 500 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu i 885,60 złotych tytułem wykorzystanej zaliczki na poczet kosztów związanych z wynagrodzeniem kuratora pozwanego. W punkcie czwartym wyroku Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 959) nakazał ściągnąć od pozwanego kwotę 1 328,40 złotych tytułem wydatków tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa jako wynagrodzenie kuratora pozwanego nie pokryte zaliczką powoda (a przyznane postanowieniem z dnia 28 maja 2025 roku w kwocie 2 214 złotych brutto, k. 117 akt; 2 214 złotych – 885,60 złotych = 1 328,40 złotych). ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) ⚫ (...) ⚫ (...) 4. (...) SSR Justyna Supińska Gdynia, dnia 17 czerwca 2025 roku