VI GC 514/25

Sygn. akt VI GC 514/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2026 roku Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 roku w Gdyni w postępowaniu gospodarczym na rozprawie sprawy z powództwa E. (...) z siedzibą w W. przeciwko T. K. o zapłatę I. 
        umarza postępowanie w zakresie żądania kwoty 108,90 złotych (sto osiem złotych dziewięćdziesiąt groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi za okres od dnia 25 października 2022 roku do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od pozwanego T. K. na rzecz powoda E. (...) z siedzibą w W. kwotę 607,18złotych (sześćset siedem złotych osiemnaście groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 26 października 2022 roku do dnia zapłaty; III. 
        w pozostałym zakresie oddala powództwo; IV. 
        zasądza od pozwanego T. K. na rzecz powoda E. (...) z siedzibą w W. kwotę 344,55 złotych (trzysta czterdzieści cztery złote pięćdziesiąt pięć groszy) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu; V. 
        nakazuje ściągnąć od powoda E. (...) z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 2 515,23 złotych (dwa tysiące pięćset piętnaście złotych dwadzieścia trzy grosze) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa; VI. 
        nakazuje ściągnąć od pozwanego T. K. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 140,77 złotych (sto czterdzieści złotych siedemdziesiąt siedem groszy) tytułem zwrotu wydatków tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa. Sygn. akt VI GC 514/25 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 25 października 2022 roku, sprecyzowanym w piśmie z datą w nagłówku „dnia 11 lipca 2023 roku” (data prezentaty: 2023-07-17, k. 86-87 akt) i w piśmie z datą w nagłówku „dnia 06 października 2025 roku” (data prezentaty: 2025-10-10, k. 288-289 akt), powód E. (...) z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od pozwanego T. K. kwoty 13 455,81 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty – tytułem opłat abonamentowych za świadczone na rzecz pozwanego przez poprzednika prawnego powoda usługi telekomunikacyjne (w kwocie 444,35 złotych – faktura numer (...) ); tytułem kar umownych w związku z przedterminowym zakończeniem umowy (kwota 9 807,57 złotych – nota numer (...) na kwotę 5 065,84 złotych, nota numer (...) na kwotę 3 702,75 złotych i nota numer (...) na kwotę 1 038,98 złotych) oraz tytułem odsetek naliczonych przez cedenta (kwota 712,71 złotych – 20,49 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) , 38,51 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) , 34,69 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) , 31,94 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) , 26,83 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) , 289,38 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) , 211,52 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) i 59,35 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) ), a także kwoty 2 491,18 złotych tytułem naliczonych przez cesjonariusza – powoda odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych od należności wynikających z powyższych dokumentów księgowych za okres od dnia następującego po dniu cesji do dnia wytoczenia powództwa oraz kosztów procesu. W nakazie zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 01 sierpnia 2023 roku w sprawie o sygn. akt VI GNc 2327/23 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości. W sprzeciwie od powyższego orzeczenia pozwany T. K. domagał się oddalenia powództwa wskazując, że powód nie wykazał, że doszło do wypowiedzenia umowy, wezwania pozwanego do zapłaty oraz zawiadomienia go o cesji, nie wykazał bowiem co najmniej, że przedmiotowe dokumenty zostały do pozwanego wysłane. Nadto pozwany podniósł, że powód nie wykazał wysokości dochodzonego roszczenia, bowiem faktura obejmująca opłaty abonamentowe za 3 numery pozwanego opiewa na wyższą kwotę aniżeli wynikającą z umowy, jak też nie przedłożył on żadnych not obciążeniowych pozwalających na ustalenie sposobu i terminów naliczenia odsetek przez cedenta i cesjonariusza, stąd też roszczenie w tym zakresie nie poddaje się weryfikacji. Pozwany podniósł także, że powód nie wyjaśnił, w jaki sposób naliczono kary umowne w notach obciążeniowych z dnia 19 lipca 2019 roku oraz że brak jest jakiegokolwiek protokołu potwierdzającego przekazanie pozwanemu urządzeń, stąd też brak jest podstaw do żądania zwrotu ulgi za takie urządzenia. Pozwany podkreślił, że ulga, której zwrotu domaga się powód stanowi w istocie karę umową, a wobec tego, że została ona zastrzeżona za niewykonanie pierwotnego zobowiązania pieniężnego, takie zastrzeżenie jest nieważne. W piśmie z datą w nagłówku „dnia 12 września 2025 roku” (data prezentaty: 2025-09-18, k. 249-259 akt) uzupełnionym pismem z datą w nagłówku „dnia 06 października 2025 roku” (data prezentaty: 2025-10-10, k. 288-289 akt) powód E. (...) z siedzibą w W. cofnął pozew bez zrzeczenia się roszczenia w zakresie żądania kwoty 108,90 złotych wraz należnymi odsetkami, tj. w zakresie żądania kwoty 20,49 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) i w zakresie żądania kwoty 3,32 złotych tytułem naliczonych przez cesjonariusza – powoda odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych od należności wynikających z powyższego dokumentu księgowego za okres od dnia następującego po dniu cesji do dnia wytoczenia powództwa; w zakresie żądania kwoty 38,51 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) i w zakresie żądania kwoty 6,25 złotych tytułem naliczonych przez cesjonariusza – powoda odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych od należności wynikających z powyższego dokumentu księgowego za okres od dnia następującego po dniu cesji do dnia wytoczenia powództwa oraz w zakresie żądania kwoty 34,69 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) i w zakresie żądania kwoty 5,64 złotych tytułem naliczonych przez cesjonariusza – powoda odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych od należności wynikających z powyższego dokumentu księgowego za okres od dnia następującego po dniu cesji do dnia wytoczenia powództwa. Zgodnie z treścią art. 355 k.p.c. Sąd umorzy postępowanie, jeżeli powód ze skutkiem prawnym cofnął pozew, a strony zawarły ugodę lub została zatwierdzona ugoda zawarta przed mediatorem albo z innych przyczyn wydanie wyroku stało się zbędne lub niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 203 § 1 k.p.c. pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia – aż do wydania wyroku. W niniejszej sprawie powód cofnął pozew w zakresie wynikającym z oświadczeń zawartych w pismach z datą w nagłówku „dnia 12 września 2025 roku” (data prezentaty: 2025-09-18, k. 249-259 akt) i z datą w nagłówku „dnia 06 października 2025 roku” (data prezentaty: 2025-10-10, k. 288-289 akt) bez zrzeczenia się roszczenia w tym zakresie, niemniej jednak uczynił to przed rozpoczęciem rozprawy, a zatem zgoda pozwanego na dokonanie tej czynności nie była wymagana. Sąd zaś oceniając ją z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 203 § 4 k.p.c. nie dopatrzył się, ażeby była ona sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego lub by zmierzała do obejścia prawa. Uznając zatem, że przedmiotowa czynność procesowa powoda jest zgodna z prawem, Sąd na podstawie art. 355 k.p.c. w zw. z art. 203 § 1 i § 4 k.p.c. umorzył postępowanie w zakresie wynikającym z oświadczeń powoda zawartych w pismach z datą w nagłówku „dnia 12 września 2025 roku” (data prezentaty: 2025-09-18, k. 249-259 akt) i z datą w nagłówku „dnia 06 października 2025 roku” (data prezentaty: 2025-10-10, k. 288-289 akt), o czym orzekł w punkcie pierwszym wyroku. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 14 stycznia 2019 roku pomiędzy (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. a T. K. została zawarta umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych numer (...) . Umowa została zawarta na okres 25 miesięcy i dotyczyła trzech numerów:  numeru (...) , czym strony ustaliły abonament za świadczone w ramach tego numeru usługi telekomunikacyjne w kwocie 98,40 złotych brutto miesięcznie oraz udzielona została ulga w kwocie 2 000 złotych (usługi) i w kwocie 2 633 złotych (urządzenie). Zakup urządzenia regulowała odrębna umowa sprzedaży.  numeru (...) , czym strony ustaliły abonament za świadczone w ramach tego numeru usługi telekomunikacyjne – internet do biura w kwocie 141,45 złotych brutto miesięcznie oraz udzielona została ulga w kwocie 1 300 złotych (usługi).  numeru (...) (numer tymczasowy: (...) ), czym strony ustaliły abonament za świadczone w ramach tego numeru usługi telekomunikacyjne w kwocie 221,40 złotych brutto miesięcznie oraz udzielona została ulga w kwocie 2 000 złotych (usługi) i w kwocie 4 287 złotych (urządzenie). Zakup urządzenia regulowała odrębna umowa sprzedaży. Zgodnie z punktem (...) tej umowy w przypadku, gdy zawarcie umowy wiązało się z przyznaniem abonamentowi przez operatora ulgi, operator był uprawniony żądać kary umownej, jeżeli abonent przed czasem wypowie umowę lub operator będzie zmuszony ją wypowiedzieć z przyczyn leżących po stronie abonenta. Maksymalna kara umowna była równa wartości ulgi wskazanej w umowie. „Kara będzie tym mniejsza, im mniej dni zostało do końca umowy”. umowa – k. 43-49 akt, regulamin świadczenia usług telekomunikacyjnych przez (...) Sp. z o.o. – k. 267-279 akt W związku z brakiem uregulowania przez T. K. należności za świadczone usługi telekomunikacyjne, pismem z dnia 06 maja 2019 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wypowiedział T. K. umowę dotyczącą numerów: (...) , (...) i (...) , z zachowaniem okresu wypowiedzenia, tj. ze skutkiem na dzień 14 czerwca 2019 roku i wezwał do zapłaty kwoty 1 582,09 złotych. Powyższe oświadczenie o wypowiedzeniu umowy zostało nadane do T. K. w dniu 08 maja 2019 roku listem poleconym na wskazany przez niego w umowie adres. wypowiedzenie umowy – k. 51-53, 264-266 akt, potwierdzenie nadania oświadczenia o wypowiedzeniu umowy – k. 50, 263 akt W dniu 17 czerwca 2019 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystawił T. K. fakturę numer (...) z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych w ramach numerów: (...) , (...) i (...) w okresie od dnia 15 maja 2019 roku do dnia 14 czerwca 2019 roku, na łączną kwotę 444,35 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 01 lipca 2019 roku. W fakturze wskazano, że wysokość opłat dla numeru (...) wynosi 98,40 złotych brutto, dla numeru (...) wynosi 104,55 złotych brutto, zaś dla numeru (...) wynosi 241,40 złotych. faktura – k. 260-262 akt W dniu 04 lipca 2019 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystawił T. K. notę obciążeniową numer (...) z tytułu kary umownej za przedterminowe rozwiązanie umowy dotyczącej numeru (...) na kwotę 5 065,84 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 18 lipca 2019 roku wskazując, że kwota kary wynika z wartości przyznanej ulgi, która została pomniejszona proporcjonalną wartością tej ulgi za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania. nota – k. 54-56 akt W dniu 04 lipca 2019 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystawił T. K. notę obciążeniową numer (...) z tytułu kary umownej za przedterminowe rozwiązanie umowy dotyczącej numeru (...) na kwotę 3 702,75 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 18 lipca 2019 roku wskazując, że kwota kary wynika z wartości przyznanej ulgi, która została pomniejszona proporcjonalną wartością tej ulgi za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania. nota – k. 57-59 akt W dniu 04 lipca 2019 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystawił T. K. notę obciążeniową numer (...) z tytułu kary umownej za przedterminowe rozwiązanie umowy dotyczącej numeru (...) na kwotę 1 038,98 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 18 lipca 2019 roku wskazując, że kwota kary wynika z wartości przyznanej ulgi, która została pomniejszona proporcjonalną wartością tej ulgi za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania. nota – k. 60-67 akt W dniu 12 sierpnia 2020 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. jako cedent zawarł z E. (...) z siedzibą w W. jako cesjonariuszem umowę przelewu wierzytelności określonych w załączniku numer (...) i załączniku numer (...) W załączniku numer (...) do tej umowy wskazano m. in. wierzytelności wobec T. K. wynikające z faktury numer: (...) , (...) , (...) , (...) , (...) oraz not numer: (...) , (...) i (...) wraz z odsetkami. umowa sprzedaży wierzytelności wraz z załącznikami – k. 9-24 akt, potwierdzenie zapłaty ceny – k. 25 akt, załącznik numer (...) – k. 65-70 akt Pismem z dnia 09 września 2022 roku nadanym przesyłką poleconą E. (...) z siedzibą w W. zawiadomił T. K. o przelewie wierzytelności i wezwał do zapłaty kwoty 12 638,41 złotych, jednakże bezskutecznie. zawiadomienie o przelewie wierzytelności – k. 39-42 akt, wezwanie do zapłaty wraz z potwierdzeniem nadania – k. 37-38 akt Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów z dokumentów przedłożonych przez powoda w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary. Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż nie wnosiły do niej nowych i istotnych okoliczności. W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części. W niniejszej sprawie powód E. (...) z siedzibą w W. , uwzględniając oświadczenie o cofnięciu pozwu w części oraz oświadczenie zawarte w piśmie procesowym z datą w nagłówku „dnia 06 października 2025 roku” (data prezentaty: 2025-10-10, k. 288-289 akt), domagał się ostatecznie zasądzenia od pozwanego T. K. kwoty 13 346,91 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia następnego po dniu wniesienia pozwu do dnia zapłaty – tytułem opłat abonamentowych za świadczone na rzecz pozwanego przez poprzednika prawnego powoda usługi telekomunikacyjne (w kwocie 444,35 złotych – faktura numer (...) ); tytułem kar umownych w związku z przedterminowym zakończeniem umowy (kwota 9 807,57 złotych – nota numer (...) na kwotę 5 065,84 złotych, nota numer (...) na kwotę 3 702,75 złotych i nota numer (...) na kwotę 1 038,98 złotych) oraz tytułem odsetek naliczonych przez cedenta (kwota 619,02 złotych – 31,94 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) ; 26,83 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie faktury numer (...) ; 289,38 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) ; 211,52 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) i 59,35 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) ), a także kwoty 2 475,97 złotych tytułem naliczonych przez cesjonariusza – powoda odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych od należności wynikających z powyższych dokumentów księgowych za okres od dnia następującego po dniu cesji do dnia wytoczenia powództwa oraz kosztów procesu. Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu pozwany T. K. wskazywał, że powód nie wykazał, iż doszło do wypowiedzenia umowy, wezwania pozwanego do zapłaty oraz zawiadomienia go o cesji, nie wykazał bowiem, że przedmiotowe dokumenty co najmniej do pozwanego zostały nadane. Nadto pozwany podniósł, że powód nie wykazał wysokości dochodzonego roszczenia, bowiem faktura obejmująca opłaty abonamentowe za 3 numery pozwanego opiewała na wyższą kwotę aniżeli wynikającą z umowy, jak też nie przedłożył on żadnych not obciążeniowych pozwalających na ustalenie sposobu i terminów naliczenia odsetek przez cedenta i cesjonariusza, stąd też roszczenie w tym zakresie nie poddaje się weryfikacji. Pozwany wskazał także, że powód nie wyjaśnił, w jaki sposób naliczono kary umowne w notach obciążeniowych z dnia 19 lipca 2019 roku oraz że brak jest jakiegokolwiek protokołu potwierdzającego przekazanie pozwanemu urządzeń, stąd też brak jest podstaw do żądania zwrotu ulgi za takie urządzenia. Pozwany podkreślił, że ulga, której zwrotu domaga się powód stanowi w istocie karę umową, a wobec tego, że została ona zastrzeżona za niewykonanie pierwotnego zobowiązania pieniężnego, takie zastrzeżenie jest zaś nieważne. Poza sporem pozostawało, że strony łączyła zawarta w dniu 14 stycznia 2019 roku umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych numer (...) , która dotyczyła trzech numerów: numeru (...) , czym strony ustaliły abonament za świadczone usługi telekomunikacyjne w ramach tego numeru w kwocie 98,40 złotych brutto miesięcznie; numeru (...) , czym strony ustaliły abonament za świadczone usługi telekomunikacyjne – internet do biura w ramach tego numeru w kwocie 141,45 złotych brutto miesięcznie oraz numeru (...) (numer tymczasowy: (...) ), czym strony ustaliły abonament za świadczone usługi telekomunikacyjne w ramach tegoż numeru w kwocie 221,40 złotych brutto miesięcznie, co wprost wynikało z treści umowy (strona 3-4 umowy, k. 45-46 akt). Niesporne było również, że powód w związku z powyższą umową świadczył, i to w sposób prawidłowy, przedmiotowe usługi telekomunikacyjne (okoliczność ta nie była bowiem przez pozwanego na żadnym etapie postępowania kwestionowana), a pozwany nie wywiązał się z ciążącego na nim zobowiązania do zapłaty za te usługi, pozwany nie wykazał bowiem, że uregulował nie tylko faktury numer: (...) , (...) , (...) oraz (...) , a więc – że brak było podstaw do wypowiedzenia mu umowy, ale i faktury numer (...) , a więc – że w tym zakresie powództwo nie było zasadne, bo jego zobowiązanie nie istnieje, wygasło wskutek zapłaty. Pozwany T. K. podnosił natomiast, że powód nie wykazał, że doszło do wypowiedzenia umowy, wezwania pozwanego do zapłaty oraz zawiadomienia go o cesji, nie wykazał bowiem, że przedmiotowe dokumenty co najmniej zostały do pozwanego nadane, przy czym zarzuty te uznać należało za nietrafione. Jak wynikało bowiem z przeprowadzonych w sprawie dowodów, oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, jak też wezwanie do zapłaty wraz z zawiadomieniem o przelewie wierzytelności zostały nadane do pozwanego rejestrowanymi przesyłkami pocztowymi na wskazany przez niego w umowie adres (numery przesyłki poleconej – k. 37-38, 50, 263 akt). W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 61 § 1 k.c. oświadczenie, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, w której mogła się zapoznać z jego treścią. Przepis nie wymaga zatem, aby adresat oświadczenia zapoznał się faktycznie z jego treścią, wystarczająca jest sama możliwość zapoznania się. Taką możliwość daje wysłanie pisma zawierającego oświadczenie woli przesyłką poleconą, a dowód nadania przesyłki rejestrowanej stanowi uprawdopodobnienie doręczenia jej adresatowi, który może to domniemanie obalić wykazując, że nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 marca 2010 roku, sygn. akt II CSK 454/09). Trafnie wskazuje się zatem w doktrynie, że dowód nadania listu poleconego nie jest wprawdzie dowodem doręczenia go adresatowi, lecz jest dowodem prima facie (por. S. Rudnicki, S. Dmowski, Komentarz do Kodeksu cywilnego. Księga pierwsza, Warszawa 2003), który stwarza domniemanie doręczenia. W odniesieniu natomiast do zawiadomienia o przelewie wierzytelności, to dodatkowo wskazać należy, że zarzuty odnośnie do braku wezwania do zapłaty, czy braku wykazania zawiadomienia o przelewie wierzytelności nie mają wpływu na ewentualną ważność umowy cesji ani możliwość dochodzenia roszczenia przez powoda. Brak bowiem zawiadomienia o dokonanym przelewie wierzytelności rodzi jedynie skutki przewidziane w art. 512 k.c. i może mieć znaczenie jedynie w przypadku, gdyby dłużnik – pozwany spełnił świadczenie do rąk poprzedniego wierzyciela, czego bezspornie – w zakresie żądanym pozwem – pozwany nie uczynił i na okoliczność tę się nawet nie powoływał. Odnosząc się natomiast do żądania kwoty 444,35 złotych tytułem należności wynikającej z faktury numer (...) , to w ocenie Sądu w tym zakresie powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Jak wynikało bowiem z przeprowadzonych dowodów, w dniu 17 czerwca 2019 roku poprzednik prawny powoda – (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wystawił pozwanemu fakturę numer (...) z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych w ramach numerów: (...) , (...) i (...) w okresie od dnia 15 maja 2019 roku do dnia 14 czerwca 2019 roku, na łączną kwotę 444,35 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 01 lipca 2019 roku. W fakturze tej wskazano, że wysokość opłat dla numeru (...) wynosi 98,40 złotych brutto, dla numeru (...) wynosi 104,55 złotych brutto, zaś dla numeru (...) wynosi 241,40 złotych, a które to wysokości znajdują potwierdzenie w treści umowy (strona 3-4 umowy, k. 45-46 akt). W konsekwencji powyższego zasadne było również żądanie powoda w zakresie odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonych od powyższej kwoty (444,35 złotych) przysługujących cedentowi za okres od dnia 02 lipca 2019 roku do dnia 12 sierpnia 2020 roku, tj. w kwocie 51,93 złotych oraz powodowi jako cesjonariuszowi za okres od dnia 13 sierpnia 2020 roku do dnia 25 października 2022 roku (do dnia wytoczenia powództwa), tj. w kwocie 110,90 złotych. Mając na względzie powyższe Sąd w punkcie drugim wyroku zasadził od pozwanego T. K. na rzecz powoda kwotę 607,18 złotych (444,35 złotych + 51,93 złotych + 110,90 złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 26 października 2022 roku do dnia zapłaty. W pozostałym zaś zakresie powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie z poniższej wskazanych względów. I tak, w odniesieniu do żądania kwoty 31,94 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych od nieuregulowanej faktury numer (...) , to powód – i to mimo zarzutów w tym zakresie – nie tylko nie wskazał sposobu wyliczenia żądanej kwoty, ale i nie przedłożył tej faktury, stąd niemożliwe było ustalenie, czy faktura taka w ogóle została wystawiona, czy dotyczyła ona pozwanego, jak też jaka była jej wartość oraz termin zapłaty. Brak zaś choćby wskazania powyższych danych powoduje, że żądana przez powoda kwota 31,94 złotych tytułem odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych od nieuregulowanej faktury numer (...) przez poprzednika prawnego powoda nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji przez Sąd, tak w zakresie zasadności, jak i wysokości. Powyższe uwagi dotyczą także kwoty odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych przez powoda od nieuregulowanej faktury numer (...) za okres od dnia 13 sierpnia 2020 roku do dnia 25 października 2022 roku ujętej w łącznej kwocie 2 475,97 złotych, nie sposób bowiem ustalić, od jakiej kwoty powód je naliczył i w jakiej wysokości. Odnosząc się natomiast do żądania kwoty 9 807,57 złotych tytułem kar umownych w związku z przedterminowym zakończeniem umowy wynikających z noty numer (...) na kwotę 5 065,84 złotych, noty numer (...) na kwotę 3 702,75 złotych i noty numer (...) na kwotę 1 038,98 złotych, to w pierwszej kolejności Sąd zważył, że powód dla uzasadnienia dochodzenia tychże kwot w pozwie powołał się na powyższe dokumenty księgowe, a które to dokumenty wprost posługiwały się określeniem „kary umownej” i odwoływały się w sposób ogólnikowy do sposobu jej wyliczenia. Jednocześnie także z punktu (...) umowy łączącej poprzednika prawnego i pozwanego jednoznacznie wynikało, że w przypadku, gdy zawarcie umowy wiązało się z przyznaniem abonamentowi przez operatora ulgi, operator był „uprawniony żądać kary umownej, jeżeli abonent przed czasem wypowie umowę lub operator będzie zmuszony ją wypowiedzieć z przyczyn leżących po stronie abonenta. Maksymalna kara umowna była równa wartości ulgi wskazanej w umowie. Kara będzie tym mniejsza, im mniej dni zostało do końca umowy”. W powyższych okolicznościach nie było więc wątpliwości, że powód swoje roszczenie o zapłatę kwoty 9 807,57 złotych wywodził w oparciu o naliczone pozwanemu kary umowne, a nie w oparciu o roszczenie o zwrot ulgi przyznanej abonentowi, a więc na podstawie wówczas obowiązującego art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 34 ze zmianami). W tej zaś sytuacji, zmianę powództwa dokonaną w odpowiedzi na zarzuty pozwanego przez powoda w piśmie z datą w nagłówku „dnia 12 maja 2025 roku” (data prezentaty: 2025-09-18) w zakresie żądania kwoty 9 807,57 (wynikającej z not: numer (...) na kwotę 5 065,84 złotych, numer (...) na kwotę 3 702,75 złotych i numer (...) na kwotę 1 038,98 złotych) polegającą na uzasadnieniu żądania tej kwoty zwrotem udzielonej ulgi na podstawie art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 34 ze zmianami) w miejsce uzasadnienia żądania tej kwoty karą umowną (jak w pozwie i dołączonych do niego dokumentach) Sąd w oparciu o treść art. 505 4 § 1 k.p.c. uznał za niedopuszczalną. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawa niniejsza podlegała rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym, zgodnie bowiem z art. 505 1 pkt 1 k.p.c. przepisy o tym postępowaniu stosuje się w sprawach o świadczenie, jeżeli wartość przedmiotu sporu nie przekracza dwudziestu tysięcy złotych. Zgodnie zaś z treścią art. 505 4 § 1 k.p.c. zmiana powództwa jest niedopuszczalna, a przepisów art. 75 – 85 k.p.c. oraz art. 194 – 196 k.p.c. i art. 198 k.p.c. nie stosuje się. Jednocześnie niniejsze postępowanie prowadzone było także na podstawie przepisów o postępowaniu w sprawach gospodarczych, zgodnie zaś z treścią art. 458 8 § 1 k.p.c. w toku takiego postępowania nie można występować z nowymi roszczeniami zamiast lub obok dotychczasowych. Powyższe przepisy stanowią niewątpliwie odstępstwo od obowiązujących w zwykłym procesie zasad dopuszczających przedmiotową zmianę powództwa ( art. 193 § 1 k.p.c. ) oraz zmiany podmiotowe. Trzeba przy tym wskazać, że obowiązujący w postępowaniu uproszczonym i gospodarczym zakaz przedmiotowej zmiany powództwa jest zakazem bezwzględnym, co oznacza, że dotyczy zarówno zmiany żądania, jak również zmiany podstawy faktycznej żądania zgłoszonego w pozwie. Należy tym samym przyjąć, że czynność procesowa strony powodowej zmierzająca do przedmiotowej zmiany powództwa jest bezskuteczna nawet wtedy, gdy nowe żądanie nadaje się również do rozpoznania w postępowaniu uproszczonym. Powództwo identyfikowane jest przy tym przez żądanie i jego podstawę faktyczną. Przedmiotowa zmiana powództwa może polegać więc na przekształceniu obu tych elementów składowych bądź jednego z nich. Może zatem wyrażać się w zmianie ilościowej polegającej na rozszerzeniu albo ograniczeniu pierwotnego żądania bądź jakościowej prowadzącej do zmiany żądania – jego przedmiotu albo rodzaju żądanej ochrony prawnej – lub polegać na przekształceniu podstawy faktycznej powództwa (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 02 grudnia 2004 roku, sygn. akt II CK 144/04, podobnie w wyroku z dnia 20 października 2005 roku w sprawie o sygn. akt IV CK 298/05). Zmiana podstawy faktycznej żądania polega zaś na uzasadnieniu tego samego żądania innymi okolicznościami faktycznymi. O zastąpieniu podanej pierwotnie podstawy faktycznej nową podstawą w sprawie o świadczenie można mówić wtedy, gdy zmiana okoliczności faktycznych powoduje, że żądanie (choć tak samo sformułowane, np. dotyczące zapłaty takiej samej sumy pieniężnej) nie jest już tym samym, gdyż inne jest materialnoprawne źródło obowiązku, którego realizacji powód dochodzi, np. inna umowa, inny przepis prawa (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 09 listopada 2004 roku, sygn. akt V CK 246/04, czy wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 1998 roku, sygn. akt III CKN 32/98). Jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów, w związku z rozwiązaniem umowy z dniem 14 czerwca 2019 roku, a więc przed upływem okresu, na jaki została ona zawarta (25 miesięcy), poprzednik prawny powoda w dniu 04 lipca 2019 roku wystawił pozwanemu 3 noty obciążeniowe: numer (...) z tytułu kary umownej za przedterminowe rozwiązanie umowy dotyczącej numeru (...) na kwotę 5 065,84 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 18 lipca 2019 roku wskazując, że kwota kary wynika z wartości przyznanej ulgi, która została pomniejszona proporcjonalną wartością tej ulgi za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania; notę obciążeniową numer (...) z tytułu kary umownej za przedterminowe rozwiązanie umowy dotyczącej numeru (...) na kwotę 3 702,75 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 18 lipca 2019 roku wskazując, że kwota kary wynika z wartości przyznanej ulgi, która została pomniejszona proporcjonalną wartością tej ulgi za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania oraz notę obciążeniową numer (...) z tytułu kary umownej za przedterminowe rozwiązanie umowy dotyczącej numeru (...) na kwotę 1 038,98 złotych brutto, z terminem płatności do dnia 18 lipca 2019 roku wskazując, że kwota kary wynika z wartości przyznanej ulgi, która została pomniejszona proporcjonalną wartością tej ulgi za okres od dnia zawarcia umowy do dnia jej rozwiązania. Jednocześnie pozwany w stosunku do tych należności podniósł, że ulga, której zwrotu domaga się powód stanowi w istocie karę umową, a wobec tego, że została ona zastrzeżona za niewykonanie pierwotnego zobowiązania pieniężnego, takie zastrzeżenie jest nieważne, jak też że powód nie wyjaśnił, w jaki sposób naliczono przedmiotowe kary umowne oraz że brak jest jakiegokolwiek protokołu potwierdzającego przekazanie pozwanemu urządzeń, stąd też brak jest podstaw do żądania zwrotu ulgi za takie urządzenia. Zarzuty te w ocenie Sądu uznać należało za zasadne. W pierwszej kolejności wskazać należy, że jak wynikało z umowy została ona zawarta w dniu 14 stycznia 2019 roku na okres 25 miesięcy i dotyczyła trzech numerów: numeru (...) , czym pozwanemu udzielona została ulga w kwocie 2 000 złotych (usługi) i w kwocie 2 633 złotych (urządzenie); numeru (...) , czym strony pozwanemu udzielona została ulga w kwocie 1 300 złotych (usługi) oraz numeru (...) (numer tymczasowy: (...) ), przy czym pozwanemu udzielona została ulga w kwocie 2 000 złotych (usługi) i w kwocie 4 287 złotych (urządzenie). Jednocześnie w umowie wskazano, że zakup urządzeń regulowały odrębne umowy sprzedaży, przy czym mimo zarzutów pozwanego w tym zakresie, powód nie wykazał, że umowy takie zostały skutecznie zawarte, a urządzenia przekazane pozwanemu. Również mimo zarzutów w tym zakresie powód nie wskazał, w jaki sposób żądane kwoty zostały wyliczone, co powoduje, że ich wysokość pozostaje – wobec jej kwestionowania – niewykazana, bo nie poddaje się jakiejkolwiek weryfikacji. Nadto jak wynikało z przeprowadzonych w sprawie dowodów w związku z brakiem uregulowania należności wynikających z wystawionych faktur pismem z dnia 06 maja 2019 roku (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. – poprzednik prawny powoda – wypowiedział pozwanemu umowę dotyczącą numerów: (...) , (...) i (...) z zachowaniem okresu wypowiedzenia, tj. ze skutkiem na dzień 14 czerwca 2019 roku wprost wskazując, że przyczyną rozwiązania umowy są nieuregulowane należności za usługi telekomunikacyjne. Powyższe skutkowało zaś obciążenie pozwanego 3 notami tytułem kar umownych „za rozwiązanie umowy przed upływem okresu, na który została zawarta”. Doktryna i orzecznictwo dopuszczają naliczenie kary umownej w oparciu o treść art. 483 k.c. za doprowadzenie do rozwiązania umowy o świadczenie usług przed terminem jej zakończenia na zasadzie swobody umów przewidzianej w art. 353 1 k.c. , a co znajduje również potwierdzenie w treści art. 746 § 1 k.c. , zgodnie z którym dający zlecenie może je wypowiedzieć w każdym czasie. Powinien jednak zwrócić przyjmującemu zlecenie wydatki, które ten poczynił w celu należytego wykonania zlecenia; w razie odpłatnego zlecenia obowiązany jest uiścić przyjmującemu zlecenie część wynagrodzenia odpowiadającą jego dotychczasowym czynnościom, a jeżeli wypowiedzenie nastąpiło bez ważnego powodu, powinien także naprawić szkodę. (§ 2). Wówczas opłata wyrównawcza („kara umowna”) stanowi w istocie klauzulę gwarancyjną, że umowa nie zostanie rozwiązana przez jedną ze stron przed nadejściem terminu jej zakończenia. Takie zastrzeżenie jest wówczas jednak „karą umowną” za wypadek odstąpienia od umowy, z przyczyn za które odpowiada druga strona, co z kolei pozostaje w zgodzie z treścią art. 494 § 1 k.c. i zastępuje potencjalne odszkodowanie za przedwczesne jej rozwiązanie (tak np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie o sygn. akt II CSK 529/13). Powyższą zasadę w ocenie Sądu usankcjonował pośrednio ustawodawca również w treści art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku. poz. 34 ze zmianami), ale jedynie odnośnie wysokości opłaty (kary umownej), której maksymalna wysokość oraz sposób ustalenia tej wysokości zostały ściśle powiązane z przyznanymi pozwanemu jako abonamentowi ulgami. Jednocześnie nie ma wątpliwości, że kara umowna może być zastrzeżona jedynie na wypadek niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego, przy czym kara umowna zastrzeżona w przedmiotowej sprawie wiązała się nie tyle bezpośrednio z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem zobowiązania, ale z przedterminowym rozwiązaniem umowy przez operatora z winy abonenta, co samo w sobie jest czynnością niepieniężną. W takim wypadku ocena skuteczności zastrzeżenia kary umownej na wypadek rozwiązania umowy (odstąpienia od niej, itp.) przez operatora nie może jednak abstrahować od przyczyn rozwiązania umowy, a więc od tego, na czym polegało nienależyte wykonanie zobowiązania stanowiące jego podstawę. Należy zawsze więc ustalić, czy rozwiązanie umowy nastąpiło w związku z niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem przez abonenta świadczenia o charakterze niepieniężnym, czy też o charakterze pieniężnym. W wypadku, gdy rozwiązanie umowy spowodowane było wyłącznie niewykonaniem lub nienależytym wykonaniem świadczenia pieniężnego (nieopłaceniem faktur), należy uznać, że kara umowna zastrzeżona na wypadek rozwiązania umowy z tej przyczyny stanowi w istocie sankcję za niewykonanie zobowiązania pieniężnego. W takiej sytuacji żądanie zapłaty kary umownej nie jest uzasadnione (tak np. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 07 lutego 2007 roku, sygn. akt III CSK 288/06, czy w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 20 listopada 2019 roku, sygn. akt III CZP 3/19), a samo postanowienie przewidujące takie uprawnienie pozostaje wówczas sprzeczne z dyspozycją bezwzględnie obowiązującego przepisu art. 483 § 1 k.c. I z taką sytuacją mamy właśnie do czynienia w niniejszej sprawie – umowa została rozwiązana przez poprzednika prawnego powoda z przyczyn leżących po stronie abonenta, przy czym poprzednik prawny powoda wypowiedział tę umowę w związku z zadłużeniem pozwanego w opłatach za świadczone usługi, a więc za niewykonanie przez niego zobowiązania pieniężnego, wobec czego zastrzeżenie przez strony w umowie kary (limitowanej wartością przyznanych ulg) uznać należało za nieważne w świetle art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 483 § 1 k.c. W tym miejscu na marginesie wyjaśnić należy, że w umowie z dnia 14 stycznia 2019 roku udzielone zostały ulgi zarówno na usługi telekomunikacyjne, jak i urządzenia, więc gdyby nawet uznać, że powód domaga się zasądzenia kwoty 9 807,57 złotych tytułem zwrotu ulgi w oparciu o treść art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku. poz. 34 ze zmianami), to aktualne pozostają argumenty dotyczące niewykazania przez powoda wysokości żądanej kwoty, a dodatkowo wskazać należy, że przepis ten nie może być podstawą do domagania się zwrotu ulgi na urządzenia, gdyż dotyczy on wyłącznie ulg na świadczenie usług telekomunikacyjnych. Reasumując, w przypadku żądania kwoty 9 807,57 złotych tytułem kar umownych w związku z przedterminowym zakończeniem umowy wynikających z noty numer (...) na kwotę 5 065,84 złotych, noty numer (...) na kwotę 3 702,75 złotych i noty numer (...) na kwotę 1 038,98 złotych, to powództwo w tym zakresie podlegało oddaleniu – zastrzeżenie przedmiotowej kary umownej nie było ważne i skuteczne, nadto powód nie wykazał wysokości żądanej kwoty, w tym sposobu jej wyliczenia poddającego się ocenie Sądu w świetle postanowień umowy. Nie jest rolą Sądu bowiem odgadywanie intencji stron, zwłaszcza gdy jest ona reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika i to mimo wyraźnie sformułowanych przez stronę przeciwną zarzutów co do braku wskazania sposobu wyliczenia żądanej kwoty. W przypadku zaś uznania, że powód żądał kwoty 9 807,57 złotych tytułem zwrotu ulgi na podstawie art. art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku. poz. 34 ze zmianami), to powództwo także podlegałoby w tej części oddaleniu – powód nie wykazał bowiem wysokości żądanej kwoty, w tym sposobu jej wyliczenia poddającego się ocenie Sądu w świetle postanowień umowy i powyższego przepisu prawa. Nie jest rolą Sądu bowiem odgadywanie intencji stron, zwłaszcza gdy jest ona reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika i to mimo wyraźnie sformułowanych przez stronę przeciwną zarzutów co do braku wskazania sposobu wyliczenia żądanej kwoty, co więcej zaś – wysokość żądanych kwot jednoznacznie wskazuje, że uwzględniono w ich wysokości, wbrew dyspozycji powołanego przepisu, także ulgę udzieloną na urządzenia. Z powyższych względów powództwo w tej części podlegało oddaleniu, a w konsekwencji niezasadne było także żądanie powoda w zakresie kwoty 289,38 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) , w zakresie kwoty 211,52 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) i w zakresie kwoty 59,35 złotych w związku z opóźnieniem w zapłacie noty numer (...) ), a także odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych naliczonych przez powoda od należności wynikających z powyższych dokumentów księgowych za okres od dnia następującego po dniu cesji do dnia wytoczenia powództwa, a ujętych w łącznej kwocie 2 475,97 złotych. Mając na uwadze całokształt powyższych rozważań Sąd w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 734 k.c. w zw. z art. 735 k.c. w zw. z art. 750 k.c. w zw. z art. 483 k.c. w zw. z art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 57 ust. 6 ustawy z dnia 16 lipca 2004 roku Prawo telekomunikacyjne (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 34 ze zmianami) w zw. z art. 509 k.c. w zw. z art. 6 k.c. w zw. z art. 1, 4 i art. 7 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790) w zw. z art. 481 k.c. w zw. z art. 482 k.c. zasądził od pozwanego T. K. na rzecz powoda E. (...) z siedzibą w W. kwotę 607,18 złotych (444,35 złotych + 51,93 złotych + 110,90 złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi za okres od dnia 26 października 2022 roku do dnia zapłaty. Uznając dalej idące żądanie pozwu, tj. w zakresie kwoty 9 807,57 złotych tytułem kar umownych (ewentualnie zwrotu ulg); w zakresie pozostałych kwot stanowiących odsetki naliczone przez cedenta (ponad kwotę 51,93 złotych) i w zakresie pozostałej (ponad kwotę 110,90 złotych) kwoty odsetek naliczonych przez cesjonariusza (powoda) – za niezasadne, Sąd w punkcie trzecim wyroku na podstawie powyżej powołanych przepisów w zw. z art. 6 k.c. a contrario powództwo w tej części oddalił. W punkcie czwartym Sąd rozstrzygnął o kosztach procesu zgodnie z zasadą stosunkowego rozdzielenia kosztów określoną w art. 100 k.p.c. w zw. z art. 108 k.p.c. W niniejszej sprawie powód wygrał sprawę w 5,30%, a pozwany w 94,70%. Koszty poniesione przez powoda wyniosły 6 500,90 złotych (opłata sądowa od pozwu – 750 złotych, koszty zastępstwa procesowego – 3600 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 złotych oraz zaliczka na poczet wynagrodzenia kuratora – 1 771,20 złotych, koszty doręczenia – 263,70 złotych i 99 złotych). Pozwany nie poniósł żadnych kosztów procesu. Powodowi zatem należy się zwrot kosztów procesu w kwocie 344,55 złotych (5,30% z kwoty 6 500,90 złotych), którą to kwotę Sąd zasądził na jego rzecz w punkcie czwartym wyroku wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty w oparciu o powyżej powołane przepisy. Natomiast w punkcie piątym i szóstym wyroku Sąd na podstawie art. 100 k.p.c. w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 roku, poz. 959) nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni od powoda i pozwanego odpowiednio kwotę 2 515,23 złotych i kwotę 140,77 złotych tytułem wydatków tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa jako wynagrodzenie kuratora w części (2 656 złotych) nie pokrytej zaliczką (przyznanego w łącznej kwocie 4 428 złotych postanowieniem z dnia 15 lipca 2025 roku, k. 223 akt). W tym miejscu jedynie przypomnieć należy, że rozstrzygnięcie w punkcie pierwszym wyroku obejmowało umorzenie postępowania w części, o czym szerzej w powyższej części uzasadnienia. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) SSR Justyna Supińska Gdynia, dnia 31 stycznia 2026 roku