VI GC 427/25

Sygn. akt VI GC 427/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 05 listopada 2025 roku Sąd Rejonowy w Gdyni VI Wydział Gospodarczy, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Sądu Rejonowego Justyna Supińska Protokolant: starszy sekretarz sądowy Marta Denc po rozpoznaniu w dniu 05 listopada 2025 roku w Gdyni na rozprawie w postępowaniu gospodarczym sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. przeciwko M. W. o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanego M. W. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 3 920,86 złotych (trzy tysiące dziewięćset dwadzieścia złotych osiemdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot:  1 845,09 złotych za okres od dnia 06 lipca 2022 roku do dnia zapłaty,  1 892,75 złotych za okres od dnia 09 lipca 2022 roku do dnia zapłaty; II. 
        zasądza od pozwanego M. W. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. kwotę 1 738,20 złotych (jeden tysiąc siedemset trzydzieści osiem złotych dwadzieścia groszy) wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty , tytułem zwrotu kosztów procesu; III. 
        nakazuje ściągnąć od pozwanego M. W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Gdyni kwotę 664,20 złotych (sześćset sześćdziesiąt cztery złote dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów sądowych tymczasowo uiszczonych przez Skarb Państwa. Sygn. akt VI GC 427/25 UZASADNIENIE W pozwie z dnia 10 listopada 2022 roku, sprecyzowanym w piśmie z datą w nagłówku „dnia 25 listopada 2022 roku (data prezentaty: 2022-12-02, k. 28 akt), powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. domagał się zasądzenia od pozwanego M. W. kwoty 3 920,86 złotych, w tym: kwoty 3 737,84 złotych wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 1 845,09 złotych za okres od dnia 06 lipca 2022 roku do dnia zapłaty i 1 892,75 złotych za okres od dnia 09 lipca 2022 roku do dnia zapłaty – tytułem ceny za sprzedany towar oraz kwoty 183,02 złotych – tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w oparciu o treść art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), a także kosztów procesu. W nakazie zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 20 grudnia 2022 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VI GNc 4155/22 starszy referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Gdyni uwzględnił żądanie pozwu w całości. W sprzeciwie od powyższego orzeczenia kurator pozwanego M. W. – r. pr. P. R. wniósł o oddalenie powództwa wskazując, że przedstawione przez powoda dowody, w tym faktury, nie potwierdzają, że strony zawarły jakąkolwiek umowę, brak jest też zamówienia złożonego przez pozwanego, zaś z pokwitowań wynika, że osoby o nazwisku R. i S. odebrały wózki, skrzynki i półki ze wskazaniem numeru faktury, nie wiadomo zaś, czy powyższe osoby były uprawnione do odbioru towaru w imieniu pozwanego (o ile w ogóle taki towar pozwany zamawiał). Kurator pozwanego wskazał również, że brak odpowiedzi na wezwanie do zapłaty nie może być poczytywane za akceptację zawartych w nim żądań oraz brak reklamacji. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 27 czerwca 2022 roku M. W. złożył (...) spółce akcyjnej z siedzibą w T. – korzystając z przeznaczonej do tego platformy zakupowej sprzedawcy (...) – zamówienie numer (...) dotyczące zakupu produktów spożywczych znajdujących się w ofercie tego sprzedawcy. W związku z powyższym (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił M. W. fakturę numer (...) na kwotę 1 865,05 złotych brutto, z terminem płatności w ciągu siedmiu dni. Zamówiony towar został doręczony pod wskazany adres – do restauracji (...) w G. przy ulicy (...) (...) – w dniu 28 czerwca 2022 roku wraz z fakturą numer (...) . Odbiór towaru wskazanego w tej fakturze oraz środków transportu i opakowań w postaci dwóch wózków transportowych, dwóch skrzynek czarnych, trzech półek na wózek i trzech skrzynek czerwonych pokwitowała będąca na miejscu dostawy osoba o nazwisku (...) . faktura – k. 17-18 akt, pokwitowanie – k. 20 akt W dniu 30 czerwca 2022 roku M. W. złożył (...) spółce akcyjnej z siedzibą w T. – korzystając z przeznaczonej do tego platformy zakupowej sprzedawcy (...) – zamówienie numer (...) dotyczące zakupu produktów spożywczych znajdujących się w ofercie tego sprzedawcy. W związku z powyższym (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wystawił M. W. fakturę numer (...) na kwotę 1 892,75 złotych brutto, z terminem płatności w ciągu siedmiu dni. Zamówiony towar został doręczony pod wskazany adres – do restauracji (...) w G. przy ulicy (...) (...) – w dniu 01 lipca 2022 roku wraz z fakturą numer (...) . Odbiór towaru wskazanego w tej fakturze oraz środków transportu i opakowań w postaci jednego wózka transportowego, dwóch skrzynek czerwonych, dwóch półek na wózek i jednej skrzynki czarnej pokwitowała będąca na miejscu dostawy osoba o nazwisku (...) . faktura – k. 19 akt, pokwitowanie – k. 21 akt M. W. nie zwrócił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. faktur numer (...) ani nie domagał się ich skorygowania w jakimkolwiek zakresie. M. W. nie zwrócił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. dostarczonych do prowadzonej przez niego restauracji (...) w G. artykułów spożywczych ani nie domagał się ich odebrania przez sprzedawcę. niesporne W związku z brakiem zapłaty należności wynikających m. in. z faktur numer (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. wezwał M. W. do ich zapłaty, jednakże bezskutecznie. wezwanie do zapłaty – k. 22 akt, wydruk śledzenia przesyłek – k. 23 akt Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej wymienionych dowodów przedłożonych przez powoda w toku postępowania, których zarówno autentyczność, jak i prawdziwość w zakresie twierdzeń w nich zawartych nie budziła wątpliwości Sądu, a zatem brak było podstaw do odmowy dania im wiary, tym bardziej, że kurator pozwanego nie podnosił zarzutu z art. 253 k.p.c. w stosunku do tych dowodów, w tym w szczególności w odniesieniu do pokwitowań odbioru towaru z dnia 28 czerwca 2022 roku i z dnia 01 lipca 2022 roku. Pozostałe dokumenty nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż nie wnosiły do niej nowych i istotnych okoliczności. W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości. W niniejszej sprawie powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. domagał się zasądzenia od pozwanego M. W. kwoty 3 920,86 złotych, w tym: kwoty 3 737,84 złotych wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 1 845,09 złotych za okres od dnia 06 lipca 2022 roku do dnia zapłaty i 1 892,75 złotych za okres od dnia 09 lipca 2022 roku do dnia zapłaty – tytułem ceny za sprzedany towar oraz kwoty 183,02 złotych – tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w oparciu o treść art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), a także kosztów procesu. Kierując zarzuty przeciwko żądaniu pozwu kurator pozwanego M. W. wskazał, że przedstawione przez powoda dowody, w tym faktury, nie potwierdzają, że strony zawarły jakąkolwiek umowę, brak jest też zamówienia złożonego przez pozwanego, zaś z pokwitowań wynika, że osoby o nazwisku R. i S. odebrały wózki, skrzynki i półki ze wskazaniem numeru faktury, nie wiadomo zaś, czy powyższe osoby były uprawnione do odbioru towaru w imieniu pozwanego (o ile w ogóle taki towar on zamawiał). Kurator pozwanego podniósł również, że brak odpowiedzi na wezwanie do zapłaty nie może być poczytywane za akceptację zawartych w nim żądań oraz brak reklamacji. Zgodnie z treścią art. 535 k.c. przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę. Powyższy przepis kreuje zatem stosunek obligacyjny o charakterze dwustronnie zobowiązującym. Sprzedawca (tu – powód) zobowiązuje się wydać towar, zaś kupujący (tu – pozwany) zobowiązuje się zapłacić ustaloną za ten towar cenę. Stosownie zaś do treści art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten określa reguły dowodzenia, tj. przedmiot dowodu oraz osobę, na której spoczywa ciężar udowodnienia faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaznaczyć też trzeba, że przy rozpoznawaniu sprawy na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego rzeczą Sądu nie jest zarządzenie dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ( art. 232 k.p.c. ). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach ( art. 3 k.p.c. ), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie ( art. 227 k.p.c. ) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne. Jest to wyrazem zasady, że to strony powinny być zainteresowane wynikiem postępowania oraz że to one dysponują przedmiotem postępowania m. in. poprzez powoływanie i przedstawianie Sądowi wybranych przez siebie dowodów. Zgodnie zaś z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 03 października 1969 roku w sprawie o sygn. akt II PR 313/69 na powodzie, stosownie do treści art. 6 k.c. , spoczywa ciężar udowodnienia faktów przemawiających za zasadnością jego roszczenia. W razie zaś sprostania przez powoda ciążącemu na nim obowiązkowi, na stronie pozwanej spoczywa wówczas ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 1982 roku, sygn. akt I CR 79/82). W tym miejscu podkreślić należy, że okoliczność, iż miejsce pobytu pozwanego nie jest znane, a w procesie pozwanego reprezentuje kurator w żadnej mierze nie może rodzić negatywnych skutków dla powoda, w tym w sferze dowodowej, zwłaszcza np. w zakresie nieuzasadnionego obciążania powoda ciężarem dowodu innym niż wynikającym z art. 6 k.c. W okolicznościach niniejszej sprawy to zatem w świetle powyższych uregulowań na powodzie (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. ciążył obowiązek udowodnienia istnienia roszczenia stanowiącego podstawę powództwa poprzez wykazanie, że pozwany złożył powodowi zamówienie na artykuły spożywcze szczegółowo wskazane w fakturach, że powód dostarczył i wydał pozwanemu lub upoważnionemu przez niego odbiorcy zakupiony przez niego towar w liczbie i jakości zgodnej ze złożonym zamówieniem, a więc wykazania, że zrealizował swoje zobowiązanie i to w sposób prawidłowy, co aktualizowałoby po stronie pozwanego obowiązek zapłaty. W ocenie Sądu powód powyżej wskazanemu obowiązkowi dowodowemu sprostał i zdołał wykazać za pomocą zaoferowanych dowodów, że pozwany złożył mu zamówienia na produkty szczegółowo wskazane w fakturach i że zgodnie z ustaleniami stron towar ten został dostarczony i wydany osobie uprawnionej przez niego do jego odbioru w miejscu prowadzenia przez pozwanego działalności gospodarczej – restauracji (...) w G. . Sąd zważył bowiem, że jakkolwiek kurator pozwanego kwestionował złożenie przez pozwanego zamówienia na towary wskazane w fakturach numer (...) , niemniej jednak, jak wskazał powód w piśmie z datą w nagłówku „dnia 11 czerwca 2025 roku” (data prezentaty: 2025-06-18, k. 142-143 akt), zamówienia te zostały złożone przez pozwanego przy wykorzystaniu (...) , tj. przeznaczonej do tego platformy zakupowej sprzedawcy, czego kurator pozwanego będący radcą prawnym – i to mimo zobowiązania do ustosunkowania się do tego twierdzenia (zobowiązanie – k. 148 akt, z.p.o. – k. 153 akt) – nie zakwestionował. Sąd zaś miał na uwadze, że wszystkie okoliczności faktyczne doniosłe dla rozstrzygnięcia sprawy i składające się na podstawę faktyczną rozstrzygnięcia muszą mieć oparcie w dowodach przeprowadzonych w toku postępowania, o ile nie są objęte zakresem faktów niezaprzeczonych ( art. 230 k.p.c. ) oraz faktów przyznanych przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości ( art. 229 k.p.c. , tak też Sąd Apelacyjny w Katowicach w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 listopada 2014 roku, sygn. akt I ACa 677/14). Obowiązek wypowiedzenia się co do twierdzeń strony przeciwnej i przytoczenia własnych twierdzeń co do okoliczności faktycznych na poparcie swojego stanowiska ma na celu zakreślenie kręgu okoliczności spornych i bezspornych między stronami, co z kolei decydująco wpływa na kierunek prowadzenia ewentualnego postępowania dowodowego, stąd też fakty i dowody związane z konkretnymi okolicznościami, z którymi pozwany nie zgadza się, powinien on wskazać w sposób wyraźny, jeśli ma to służyć obronie jego racji. Sąd zważył również, że produkty wskazane w fakturach zostały dostarczone do restauracji (...) w G. przy ulicy (...) (...) , które to miejsce było – zgodnie z wpisem w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – miejscem stałego wykonywania przez pozwanego działalności gospodarczej (gdzie dodatkowo oznaczono to miejsce nazwą (...) ). Wreszcie powód przedłożył potwierdzenia odbioru towaru podpisane przez osoby o nazwisku (...) i (...) , z których to dokumentów wynikał nie tylko odbiór przez nich wskazanych tam środków transportu i opakowań, ale również odbiór towaru wskazanego w fakturach (odpowiednio) numer (...) i numer (...) . Jednocześnie zaś kurator pozwanego nie kwestionował autentyczności i prawdziwości tychże dokumentów, podniósł jedynie, że „nie wiadomo (…), czy powyższe osoby były uprawnione do odbioru towaru w imieniu pozwanego”. Wyrażanych przez kuratora pozwanego będącego zawodowym pełnomocnikiem w sposób lakoniczny wątpliwości powyższej treści nie sposób uznać za skuteczne zakwestionowanie tejże okoliczności. W tym miejscu wskazać zaś należy, że ograniczanie się przez pozwanego do stwierdzenia braku wykazania określonych okoliczności jest irrelewantne z punktu widzenia procesowego, gdyż jednym z możliwych sposobów obrony pozwanego w procesie stanowi zaprzeczenie podanym przez powoda okolicznościom, a nie podniesienie okoliczności ich niewykazania, czy nieudowodnienia. Ocena materiału dowodowego należy bowiem do orzekającego w danej sprawie Sądu, który dokonuje jej w granicach określonych w art. 233 k.p.c. , a nie do stron postępowania. Stąd też jedynie zaprzeczenie czy to faktycznej, czy to prawnej podstawy powództwa wywołuje takie skutki, że zaprzeczone fakty stają się sporne i muszą być udowodnione. Natomiast w razie ich niezaprzeczenia, a jedynie ograniczenia się do twierdzeń o ich nieudowodnieniu, Sąd winien je uznać za niewymagające dowodzenia z uwagi na fakt ich przyznania przez stronę przeciwną ( art. 230 k.p.c. ). W tej sytuacji w ocenie Sądu nie było wątpliwości, że zaoferowane przez powoda dowody pozwalały na uznanie, że pozwany M. W. złożył powodowi za pomocą platformy zakupowej powoda zamówienie na artykuły spożywcze szczegółowo wskazane w fakturach, że powód dostarczył i wydał upoważnionemu przez pozwanego odbiorcy ( art. 97 k.c. ) zakupiony przez niego towar w liczbie i jakości zgodnej ze złożonym zamówieniem, a więc, że zrealizował swoje zobowiązanie i to w sposób prawidłowy, co aktualizowało po stronie pozwanego obowiązek zapłaty, a czego pozwany nie uczynił mimo przyjętego na siebie zobowiązania, jak też mimo wezwania do zapłaty skierowanego do niego po terminie płatności spornych należności wynikających z przedmiotowych faktur. Sąd miał przy tym na uwadze, że pozwany po doręczeniu mu faktur, a także wezwania do zapłaty, nie kwestionował ani ich zasadności ani ich wysokości. Od racjonalnie działającego przedsiębiorcy w ramach wymaganej od niego zawodowej staranności należy zaś oczekiwać, że w sytuacji gdy otrzymuje faktury, czy wezwanie do zapłaty – jego zdaniem niezasadne, dotyczące nieznanych mu faktur, czy stosunków prawnych albo w nieprawidłowej, nieakceptowanej przez niego wysokości, podejmuje działania w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Skoro więc pozwany, a nie zostało to wykazane, nie podjął żadnych czynności reklamacyjnych, nie zwrócił faktur i nie domagał się ich korekty, nie zwrócił dostarczonego towaru jako niezamówionego lub niezgodnego z zamówieniem, uznać należało, że w ten sposób również potwierdził nie tylko złożenie zamówień, ale i prawidłowe zrealizowanie dostaw oraz umocowanie osób podpisujących w jego imieniu stosowne dokumenty, co dodatkowo znajduje potwierdzenie w przedłożonych przez powoda dowodach. Nie było przy tym wątpliwości, że przedłożone przez powoda faktury miały charakter dowodu, z którym nie wiązało się domniemanie prawne, iż ich treść przedstawia rzeczywisty stan rzeczy i potwierdza, że miały miejsce fakty w nim stwierdzone (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 08 sierpnia 2012 roku, sygn. akt I CSK 25/12). Ocena charakteru takich dowodów prowadzi jednak do wniosku, że Sąd może wyrokować w oparciu o nie zwłaszcza w sytuacji, gdy ich treść nie została zaprzeczona w sporze przez stronę przeciwną lub gdy została potwierdzona innymi środkami dowodowymi, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (podpisane dokumenty dostawy). W takiej sytuacji dowody takie stanowią samodzielny środek dowodowy, którego moc dowodową Sąd ocenia według zasad określonych w art. 233 § 1 k.p.c. , a więc zgodnie z własnym przekonaniem, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Ta sama reguła dotyczy przypadku, gdy dokumenty z uwagi na brak podpisu nie stanowią dokumentów w rozumieniu art. 244 k.p.c. i art. 245 k.p.c. będąc wówczas także innym środkiem dowodowym, o jakim mowa w art. 308 k.p.c. i art. 309 k.p.c. Skoro zaś zasadne było żądanie należności głównej (w łącznej kwocie 3 737,84 złotych), to zasadne pozostawało również żądanie kwoty 183,02 złotych tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania należności na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniem w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami), zgodnie z którym wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, rekompensata za koszty odzyskiwania należności (przy wskazanej wartości świadczenia pieniężnego) stanowiąca równowartość kwoty 40 euro, a jest ona ustalana przy zastosowaniu średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne. Nie było przy tym wątpliwości, że w niniejszej sprawie łączące strony umowy (sprzedaży) były transakcją handlową w rozumieniu przedmiotowej ustawy. Wskazana w powyższym przepisie rekompensata przysługuje przy tym wierzycielowi bez wykazania, że koszty te zostały poniesione i bez wzywania dłużnika do jej zapłaty, a roszczenie o nią powstaje po upływie terminów do zapłaty określonych w umowie lub ustalonych zgodnie z art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 4 tej ustawy (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 11 grudnia 2015 roku, sygn. akt III CZP 94/15), tj. wtedy gdy wierzyciel nabywa prawo do odsetek, czyli gdy spełnił swoje świadczenie oraz nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Mając całokształt powyższych rozważań na uwadze Sąd w punkcie pierwszym wyroku przyjmując za podstawę prawną przepis art. 535 k.c. w zw. z art. 1, 4, 7 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 08 marca 2013 roku o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1790 ze zmianami) zasądził od pozwanego M. W. na rzecz powoda kwotę 3 920,86 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych liczonymi od kwot: 1 845,09 złotych za okres od dnia 06 lipca 2022 roku do dnia zapłaty i 1 892,75 złotych za okres od dnia 09 lipca 2022 roku do dnia zapłaty. O kosztach procesu Sąd orzekł natomiast w punkcie drugim wyroku zgodnie z art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. w zw. z art. 109 k.p.c. zasądzając od pozwanego na rzecz powoda jako strony wygrywającej niniejszą sprawę w całości kwotę 1 738,20 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu (wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty), co obejmowało: kwotę 200 złotych tytułem zwrotu opłaty sądowej od pozwu, kwotę 900 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego ustalonych na podstawie § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 roku, poz. 1964), kwotę 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kwotę 178,40 złotych tytułem kosztów poniesionych w postępowaniu o doręczenie odpisu pozwu przez komornika sądowego i kwotę 442,80 złotych tytułem zaliczki uiszczonej przez powoda na poczet wynagrodzenia kuratora pozwanego). W punkcie trzecim wyroku na podstawie powyższych przepisów w zw. z art. 113 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 roku, poz. 1228 ze zmianami) Sąd nakazał ściągnąć od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 664,20 złotych tytułem zwrotu wydatków tymczasowo obciążających Skarb Państwa jako wynagrodzenie kuratora w części nie pokrytej zaliczką powoda. Wskazać bowiem jedynie w tym miejscu na marginesie należy, że postanowieniem z dnia 05 listopada 2025 roku Sąd przyznał kuratorowi pozwanego – r. pr. P. R. za sprawowanie kurateli w niniejszym procesie wynagrodzenie w kwocie 1 107 złotych brutto (k. 167 akt). ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) ⚫ (...) 5. (...) SSR Justyna Supińska Gdynia, dnia 20 listopada 2025 roku