VI GC 328/15

Sygn. akt VI GC 328/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 grudnia 2015 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Renata Bober Protokolant: st.sekr.sądowy Agnieszka Krztoń po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2015 r. w Rzeszowie na rozprawie sprawy z powództwa: (...) Spółki z o.o. w S. przeciwko: E. G. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą (...) E. G. we W. , o zapłatę I. umarza postępowanie co do należności głównej w kwocie 7.813,99 zł (siedem tysięcy osiemset trzynaście złotych 99/100), II. zasądza od pozwanej E. G. na rzecz powoda (...) Spółki z o.o. w S. kwotę 100.896,13 zł (sto tysięcy osiemset dziewięćdziesiąt sześć złotych 13/100) z ustawowymi odsetkami od dnia 8 września 2015r., do dnia zapłaty, III. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 5.436 zł ( pięć tysięcy czterysta trzydzieści sześć złotych) tytułem zwrotu opłaty sądowej i kwotę 3.617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VI GC 328/15 UZASADNIENIE wyroku z dnia 22 grudnia 2015r. Powód (...) Spółka z o.o. w S. wniósł o zasądzenie od pozwanej E. G. kwoty 108.710,12 zł z ustawowymi odsetkami i kosztami postępowania. W uzasadnieniu powód podał, że pozwana wynajmowała należący do Gminy M. S. lokal użytkowy położony w S. przy ulicy (...) z przeznaczeniem na działalność handlową. Od 2013 pozwana zalegała z płatnościami czynszu, w 2014r. zaprzestała jego płacenia. W wyniku powyższego pismem z dnia 13 lutego 2015r. został wypowiedziany najem. Pomimo, iż pozwana zwróciła się o rozłożenie zadłużenia na miesięczne raty, deklarując ich wysokość na kwotę 5500 zł – to jednak nie wywiązała się z tego zobowiązania, nie płaciła również czynszu za 2015r. – co daje łączną kwotę zadłużenia na 99.819,96 zł. Powód niniejszym pozwem domagał się również skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w zapłacie w kwocie 8.890,16 zł. Pozwana w sprzeciwie od wydanego w sprawie nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym wniosła o oddalenie powództwa w całości zarzucając, że powód nie wykazał legitymacji czynnej w niniejszej sprawie, a nadto, że jego żądanie jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Odnośnie drugiego z zarzutów pozwana oświadczyła, że zdaje sobie sprawę z istnienia zaległości wobec Gminy S. , jednakże stara się o rozłożenie jej na raty. Od kilku miesięcy koresponduje z właściwym organem i przedstawia propozycje spłaty zadłużenia. Negocjacje były prowadzone do upływu terminu do wniesienia sprzeciwu. Strona powodowa w jej ocenie powinna mieć wiedzę na ten temat, zwłaszcza, że część korespondencji kierowana była do jej wiadomości. Sytuacja, w której strona przedłuża negocjacje w sprawie spłaty zadłużenia i jednocześnie pozywa drugą stronę, jest zdaniem pozwanej zachowaniem nielojalnym, sprzecznym z dobrymi obyczajami kupieckimi i narusza dobry jej wizerunek. Podkreśliła, że jest osobą znaną, szanowaną wśród społeczności miasta S. i aktywnie działa na jej rzecz. Pozwana oświadczyła też, że w żaden sposób nie uchyla się od spłaty zadłużenia, jedynym jej celem jest wypracowanie porozumienia z wynajmującym w celu jego spłaty. Prowadzenie negocjacji i jednocześnie pozywanie o należności będące jej przedmiotem jest działaniem wywierającym presję na pozwaną i jest moralnie naganne, a ewentualne uwzględnienie powództwa spowoduje, że będzie zmuszona do zaprzestania działalności gospodarczej oraz do znalezienia innego źródła dochodów, najprawdopodobniej poza granicami kraju. Korzystanie z przysługujących uprawnień w sposób, który drastycznie zmienia okoliczności życiowe dłużnika jest niczym innym, jak nadużywaniem swojego prawa podmiotowego, co jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Rozstrzygając spór Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje. Przede wszystkim wskazać trzeba, że pozwana nie kwestionuje wysokości zadłużenia, a więc zaległości czynszowych, jak też skapitalizowanych odsetek za opóźnienie w ich zapłacie, które jak wynika z dokumentów dołączonych do niniejszego pozwu obejmują okres od grudnia 2013r. (data wystawienia pierwszej faktury nr (...) ) – do sierpnia 2015r. Jak wynika z powyższych dokumentów pozwana od grudnia 2013r. do sierpnia 2015r. nie zapłaciła należności z żadnej z tych faktur, nawet w części. dowody: faktury k. 24 do 45 Trudności płatnicze pozwana miała już w okresie wcześniejszym, co skutkowało decyzją w przedmiocie obniżenia czynszu w miesiącach kwiecień, maj i czerwiec 2013r. o 10 %. dowód: pismo z 19 Z uwagi na zaleganie przez pozwaną z płatnościami pismem z dnia 13.02.2015r. umowa najmu lokalu użytkowego została rozwiązana bez okresu wypowiedzenia, jednak pozwana zajmowała przedmiotowy lokal nadal, co wynika z wystawienia dalszych faktur za okresy późniejsze dowód: pismo z dnia 13 lutego 2015r., k. 21 Ostatecznie strony niniejszego sporu nie odniosły się do powyższej kwestii, przyjąć więc należy, że w dalszym okresie pozwana zajmowała lokal użytkowy bezumownie. Pozwana niewątpliwie już w marcu 2015r. uznała roszczenie powoda co do kwoty 86.586,18 zł, deklarując spłatę zadłużenia w comiesięcznych ratach w wysokości 5.500 zł dowód: pismo z 10.03.2015r., k. 22 W odpowiedzi na powyższe pismo, powód zaakceptował zaproponowaną formę spłaty, wskazując jednakże, że w przypadku uchybienia terminom zadeklarowanym przez pozwaną skieruje pozew do Sądu. dowód: pismo powoda z dnia 17 marca 2015r., k. 23 Pozwana uzasadniając swoje zarzuty powołała się na dalszą korespondencję kierowaną do Burmistrza Miasta S. dotyczącą - odstąpienia od decyzji rozwiązania umowy najmu, - rozłożenia na raty zaległości czynszowych dowód: pisma k. 64 – 68 Argumentowała w sprzeciwie, że z pism tych wynika, iż wynajmujący przedłużał negocjacje w sprawie tych spłat, aby ostatecznie przed ich zakończeniem wnieść pozew do Sądu. Z pisma natomiast z dnia 2 października 2015r. wynika, że wniosek pozwanej o dalsze odroczenie spłat zaległych płatności nie został rozpatrzony pozytywnie. dowód: pismo z dnia 2 października 2015r., k. 68 Umowa najmu lokalu użytkowego zawarta została pomiędzy pozwaną a Urzędem Miejskim w S. w imieniu którego działo (...) Spółka z o.o. w S. w dniu 31 lipca 2002r. dowód: umowa k. 13 – 16 Umową nr (...) z dnia 28 grudnia 1995r. zawartą pomiędzy Gminą M. S. a (...) Przedsiębiorstwem (...) w S. ustalono, że Przedsiębiorstwo to, którego następcą jest (...) Sp. z o.o. w S. będzie sprawowało zarząd mieniem komunalnym, który obejmować ma min. czynności windykacyjne w zakresie należności stanowiących pożytki i przychody oraz reprezentowanie interesów Gminy M. S. w zakresie gospodarki lokalowej , co potwierdzono w aneksie z dnia 1 października 2003r. i aneksie z dnia 1 lutego 2004r. dowody: umowa oraz aneksy do niej k. 82 – 88 W ramach przysługujących więc powodowi w myśl postanowień umownych uprawnień nie tylko pobierał on należności czynszowe za lokale użytkowe, lecz także podejmować miał czynności windykacyjne w zakresie zaległych płatności z tego tytułu – co w zupełności uzasadnia jego legitymację procesową czynną w sprawie. Skoro więc legitymacja ta została przez powoda wykazana, a wysokość roszczenia, którego powód dochodzi niniejszym pozwem również nie została zakwestionowana przez pozwaną (która złożyła oświadczenie w tym przedmiocie mogące być uznane za co najmniej oświadczenie wiedzy – uznanie niewłaściwe) , do rozstrzygnięcia pozostała kwestia, czy powód domagając się zapłaty – nadużywa prawa podmiotowego, narusza zasady współżycia społecznego, dobre obyczaje kupieckie, jak też narusza dobry wizerunek pozwanej. Pozwana bardzo szeroko argumentuje w przedmiocie takiej właśnie oceny działań strony powodowej, tracąc w zupełności z pola widzenia fakt, że to ona właśnie jest dłużnikiem powoda i to dłużnikiem, który przez kilkanaście miesięcy zaprzestał jakichkolwiek płatności czynszu, prowadząc pomimo tego w lokalu należącym do zasobów Gminy M. S. działalność gospodarczą. Niepowodzenia w działalności gospodarczej w żaden sposób nie usprawiedliwiają tego rodzaju postępowanie, a zauważyć trzeba, że pomimo wcześniej złożonych zapewnień co do regulowania zaległych płatności w ratach miesięcznych (kwoty 5500 zł) pozwana nie prowadziła żadnych działań w tym kierunku. To pozwana więc, przez co najmniej nierzetelne i nielojalne postępowanie, naruszyła zasady współżycia społecznego, jak też dobre obyczaje kupieckie – a więc nie może podnosić zarzutów naruszenia zasad współżycia społecznego, skoro sama je narusza. Sąd zresztą nie znalazł również żadnego uzasadnienia dla argumentów pozwanej w korespondencji na którą się powołała. Wynika z niej bowiem jedynie, że – tak jak wspomniano wcześniej – pozwana nie dochowała sama zaproponowanych przez siebie warunków spłat w okresie wcześniejszym, późniejsze zaś jej propozycje nie zostały przez wierzyciela zaakceptowane. Mając więc na uwadze powyższe kwotę dochodzoną pozwem zasądzono na rzecz powoda na podstawie art. 659§1 kc , 225 kc oraz 482 § 1 kc. O kosztach postępowania natomiast orzeczono stosowanie do art. 98 § 1 i 3 kpc stosowanie do wyniku sporu.