VI GC 223/11

Sygn. akt VI GC 223/11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Michalina Sanecka Protokolant: st. sekr. sądowy Halina Ramska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. w Rzeszowie na rozprawie sprawy z powództwa: (...) Spółki z o.o. w M. przeciwko : J. D. o zapłatę utrzymuje w mocy wyrok zaoczny z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt VI GC 223/11. Sygn. akt GC 223/11 UZASADNIENIE wyroku z dnia 31 października 2014 r. Powód (...) Sp. z o.o. wniósł o zasądzenie od pozwanego J. D. kwoty 129.567,00 zł. wraz z odsetkami i kosztami postępowania z tytułu odszkodowania za szkodę wyrządzoną powodowi. Pozwany jako członek zarządu powodowej Spółki wziął zaliczki pieniężne z kont bankowych powoda, z których nie rozliczył się mimo takiego obowiązku. Zaliczki pozwany pobrał w okresie od 12 maja 2008 r. do 4 czerwca 2009 r. Ponieważ korespondencja wysyłana do pozwanego nie była podejmowania, zastosowano doręczenie zastępcze, ze skutkiem doręczenia. Przyjmując za prawdziwe twierdzenie powoda Sąd wydał wyrok zaoczny z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt VI GC 223/11/ Od tego wyroku sprzeciw złożył pozwany J. D. zarzucając, że powód wysyłał korespondencję na zły adres tj. (...)-(...) K. . ul. (...) , a nie K. ul. (...) i taki zły adres wskazał w pozwie. Ponadto nie był wzywany do zapłaty, a Spółka jako podmiot gospodarczy źle funkcjonowała i za wszystko odpowiedzialność ponosi P. M. , który był właścicielem Spółki lub członkiem zarządu. Ponieważ przeciwko p. M. toczy się postępowanie karne, to za uszczuplenie majątku powodowej Spółki winę ponosi zapewne p. M. . Pozwany zarzucił także, że powodowa Spółka nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej w M. , lecz w K. , dlatego pozwany nie mógł pobrać zaliczek w M. , gdyż tam nie było kasy. Termin dla wszystkich pracowników, też członków zarządu do rozliczenia zaliczek wynosił tydzień. Końcowo pozwany zarzucił przedawnienie roszczeń. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Na podstawie odpisu z KRS Sąd ustalił, że powodowa Spółka została wpisana w dniu 8 stycznia 2008 r. i prezesem zarządu do dnia sporządzenia odpisu KRS tj. 3 czerwca 2009 r. był pozwany A. D. . Dowód : odpis z KRS (k- 62do 68). W okresie od 12 maja 2008 r. do 4 czerwca 2009 r. pozwany pobierał zaliczki oraz dokonywał zakupu z kont bankowych powoda, z których nie rozliczał się. Dowód : potwierdzenia dokonanych transakcji (k- 33 do 56), (k-113 do 217), (k- 225 do 266), potwierdzenie pobranych zaliczek (k- 94 do 112), (k- 218 do 224). Po rozliczeniu pozwanego z pobranych środków pieniężnych powód ustalił, że nie rozliczył się z pobranych kwot pieniężnych w wysokości 129.566,73 zł. Pismem z dnia 22 czerwca 2009 r. powód wezwał pozwanego do zwrotu tej kwoty, a datę 22 czerwca 2009 r. Sąd przyjął jako początek biegu przedawnienia, gdyż w tym dniu powodowa Spółka powzięła wiadomość o wysokości szkody i jej powstaniu. Zgodnie z art. 297 kodeksu spółek handlowych roszczenie o naprawienie szkody przedawnia się z upływem trzech lat od dnia, w którym spółka dowiedziała się o szkodzie i osobie zobowiązanej do jej naprawienia. Jednakże w każdym przypadku roszczenie przedawnia się z upływem dziesięciu lat od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie wyrządzające szkodę. Strona powodowa wystąpiła z pozwem w dniu 13 października 2011 r., a więc nie zachodzi w sprawie przedawnienie roszczenia. Na okoliczność funkcjonowania przedsiębiorstwa powoda Sąd dopuścił dowód z przesłuchania świadków. I tak, na podstawie zeznań świadków J. S. przesłuchanego przed Sądem Rejonowym w S. (k – 423), M. Z. przesłuchanej przed Sądem Rejonowym w C. (k-445 do 449) B. K. przesłuchanego przed Sądem Rejonowym w K. (k – 470 do 472), A. W. przesłuchanej przed Sądem Rejonowym w T. G. (k – 509 do 511), K. M. przesłuchanego przed Sądem Rejonowym w L. (k- 600), D. Ł. przesłuchanej przed Sądem Rejonowym w S. (k- 620), T. G. przesłuchanego przed Sądem Rejonowym w Ł. (k – 645) oraz świadka P. M. na rozprawie w dniu 14 lipca 2014 r. (k- 668) i świadka B. R. na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. (k- 686) – Sąd ustalił, że firma (...) Sp. z o.o. w M. była zarejestrowana w M. , natomiast faktycznie działalność gospodarczą prowadziła w K. . Z zeznań wyżej wym. świadków wynika, że powodowe przedsiębiorstwo nie działało sprawnie organizacyjnie. Prezesem Zarządu Spółki był pozwany. Dodatkowo na podstawie zeznań świadka B. R. (k-686), która rozliczała Spółkę Sąd ustalił, że pozwany jako prezes pobierał zaliczki na zakupy i miał pełną świadomość, że się z nich nie rozliczył. Ze względu na stanowisko pozwanego w firmie prezes, pracownicy księgowości nie mogli rozliczać go w taki sposób jak innych pracowników. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, ponieważ ich zeznania są logiczne i uzupełniają się wzajemnie. Końcowo Sąd ustalił, że pozwany pobrał zaliczki z konta powodowej Spółki i nie rozliczył się z nich, mimo takiego obowiązku. Sąd zważył co następuje : Jak ustalono wyżej, pozwany J. D. pobrał zaliczki bankowego od dnia 12 maja 2008 r. do 4 czerwca 2009 r. tj. w okresie, kiedy pełnił funkcję prezesa Zarządu powodowej Spółki. Zgodnie z art. 201 § 1 kodeksu spółek handlowych zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Stosownie do treści art. 204 § 1 ksh prawo członka zarządu do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentowania dotyczy wszystkich czynności sądowych i pozasądowych spółki, przy czym zgodnie z § 2 art. 204 prawa członka zarządu do reprezentowania spółki nie można ograniczyć ze skutkiem prawnym wobec osób trzecich. Wobec spółki członkowie zarządu, zgodnie z art. 207 ksh podlegają ograniczeniom ustanowionym w niniejszym dziale, w umowie spółki oraz, jeżeli umowa spółki nie stanowi inaczej, w uchwałach wspólników. W niniejszej sprawie uprawnienia pozwanego do prowadzenia spraw spółki w żaden sposób nie zostały ograniczone. Zorganizowanie sprawnie działającej administracji powodowej Spółki należało do zadań pozwanego, w ramach kierowania przedsiębiorstwem. Jako prezesowi Spółki żadna osoba nie mogła narzucać pozwanemu sposobu zachowania i podejmowania decyzji, w zakresie spraw należących do jego kompetencji. Pozwany nie kwestionował, że pobrał zaliczki z konta bankowego powoda i nie rozliczył się z nich. Pozwany zarzucił przedawnienie roszczenia oraz sugerował, że szkoda w majątku powodowej Spółki powstała na skutek nagannego zachowania P. M. . Jednak nic nie zwalnia pozwanego od rozliczenia się z pobranych zaliczek, do czego był zobowiązany, gdyż powodowało to uszczerbek w majątku powoda, a obowiązek naprawienia szkody wynika z art. 293 § 1 ksh który stanowi, że członek zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej oraz likwidator odpowiada wobec spółki za szkodę wyrządzoną działaniem lub zaniechaniem sprzecznym z prawem lub postanowieniami umowy spółki, chyba że nie ponosi winy. Pozwany ponosi winę za nierozliczenie się z pobranych środków pieniężnych z kont bankowych powoda. Z powyższego wynika, że brak jest podstaw do uchylenia lub zmiany zaskarżonego wyroku i Sąd utrzymał w mocy wyrok zaoczny z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt VI GC 223/11, na podstawie art. 347 kpc . ZARZĄDZENIE - (...) (...)