VI GC 161/16/3

Sygn. akt VI GC 161/16 upr/3 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 września 2016 r. Sąd Rejonowy w Tychach Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Jolanta Brzęk Protokolant: st. sekr. sądowy Aleksandra Nyga po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. w Tychach na rozprawie sprawy z powództwa: A. G. przeciwko: K. S. przy udziale interwenienta ubocznego (...) Spółka Akcyjna w S. o zapłatę 1) odmawia odrzucenia pozwu; 2) zasądza od pozwanego K. S. na rzecz powoda A. G. kwotę 6 287,16 zł (sześć tysięcy dwieście osiemdziesiąt siedem złotych szesnaście groszy) z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 8 października 2015r. do dnia zapłaty; 3) oddala powództwo co do odsetek w pozostałym zakresie; 4) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 1 467 zł (jeden tysiąc czterysta sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. SSR Jolanta Brzęk Sygn. akt VI GC 161/16/3 UZASADNIENIE Pozwem z dnia 30 października 2015 r. powód A. G. wystąpił z pozwem przeciwko K. S. (po sprostowaniu) o zapłatę kwoty 6 287,16 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 15 maja 2015 roku do dnia zapłaty oraz kosztami postępowania. W uzasadnieniu powód wskazał, że wykonał na rzecz pozwanego usługi serwisowe pojazdu na podstawie faktur (...) . Podniósł, że pozwany pomimo wezwania do zapłaty nie dokonał zapłaty VAT z powyższych faktur, przy czym z faktury VAT nr (...) z uwagi na wpłatę pozwanego kwota podatku została zmniejszona do wysokości dochodzonej niniejszym pozwem. W dniu 7 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy w Tychach Wydział VI Gospodarczy wydał w sprawie VI GNc 2888/15/3 nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym zasądził zgodnie z żądaniem pozwu. W przepisanym terminie pozwany K. S. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty zaskarżając go w całości, wnosząc o oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo wniósł o przekazanie sprawy do Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie jako właściwego ogólnie dla siedziby pozwanego. Nadto pozwany wniósł o zawiadomienie o toczącym się postępowaniu i wezwaniu do wzięcia udziału w charakterze interwenienta ubocznego po stronie pozwanej (...) S. A. z siedzibą w S. . Pozwany w pierwszej kolejności zgłosił zarzut oczywistej bezzasadności roszczenia wobec spełnienia pozwem dochodzonego roszczenia na rzecz powoda przez ubezpieczyciela zarzut braku tożsamości strony, tj. pozwanego z osobą wskazaną w pozwie oraz zarzut przedwczesności powództwa. W uzasadnieniu pozwany przyznał, że zlecił powodowi w dniu 31 marca 2015 r. w ramach prowadzonej przez powoda działalności gospodarczej likwidację dwóch szkód komunikacyjnych – odpowiednio zgłoszonych do ubezpieczyciela za numerami (...) i (...) . Wskazał, że strony uzgodniły, iż likwidacja szkód nastąpi wyłącznie w formie bezgotówkowej z polisy ubezpieczeniowej samochodu za zgodą właściciela samochodu tj. (...) S.A. Wyjaśnił, że zgłosił obie szkody ubezpieczycielowi oraz przekazał powodowi polisę ubezpieczeniową samochodu, następnie wystąpił o stosowne zgody właściciela samochodu na odbiór odszkodowania za wykonane naprawy przez powoda, a po ich uzyskaniu przekazał je powodowi zatem w ocenie pozwanego domniemywać należy, iż powód zaspokojenie roszczenia dochodzonego pozwem otrzymał już od ubezpieczyciela. Wobec powyższego niniejsze powództwo zasługuje na oddalenie jako oczywiście bezzasadne. Pozwany podkreślił również, iż załączone do pozwu dokumenty dotyczą w ocenie pozwanego innej osoby niż osoba wskazana w pozwie i pełnomocnictwie. Albowiem pozew, pełnomocnictwo i sam nakaz jako pozwanego wskazują (...) . Zaś w kopiach rzekomych dokumentów widnieje (...) . Brak jest zatem tożsamości osoby po stronie pozwanej, a więc powództwo winno zostać oddalone jako oczywiście bezzasadne. Pozwany zaprzeczył również twierdzeniom powoda jakoby wzywał na piśmie pozwanego do dobrowolnego spełnienia roszczenia. Pozwany nadto podniósł, że nie mógłby spełnić roszczenia powoda z uwagi na to, iż nie otrzymał faktur, które umożliwiłyby mu ewentualnie spełnienie takiego roszczenia. W dniu 12 lipca 2016 r. (...) S. A. z siedzibą w S. zgłosiła interwencję uboczną po stronie pozwanego i wniosła o oddalenie powództwa, zasądzenie od powódki na rzecz interwenienta ubocznego kosztów procesu według norm przepisanych oraz przekazanie sprawy Sądowi właściwemu ze względu na siedzibę pozwanej. W uzasadnieniu interwenient wskazał, że powód nie uzasadnił w dostateczny sposób właściwości Sądu Rejonowego w Tychach do rozpoznania przedmiotowej sprawy. Dalej wyjaśnił, że przeprowadził postępowanie likwidacyjne w sposób rzetelny, a dokonana wnikliwa analiza całokształtu sprawy, skutkowała zapłaty odszkodowania w kwocie wysokości 24 663,53 zł netto. W dalszej części uzasadnienia interwenient wskazał na brak legitymacji biernej po stronie pozwanego. Odnosząc się szczegółowo do treści pozwu wskazał, iż spór oscyluje de facto wokół kwestii czy wypłata odszkodowania powinna nastąpić w kwocie brutto czy netto. W jego ocenie wypłata odszkodowania w kwocie brutto prowadziłaby do bezpodstawnego wzbogacenia po stronie leasingobiorcy. Pismem procesowym z dnia 12 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik powoda dokonał sprostowania strony pozwanej oznaczając ją jako K. S. . Sąd ustalił, co następuje: Samochód osobowy marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) - użytkowany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu przez pozwanego K. S. - uległ uszkodzeniu w wyniku kolizji drogowej. Uszkodzony pojazd był objęty polisą (...) o nr (...) w (...) S. A. z siedzibą w S. . Polisa ta obejmowała sumę ubezpieczenia/sumę gwarancyjną z AC pojazdu na kwotę 106 000,00 brutto. Przyjęto stałą sumę ubezpieczenia oraz wariant serwisowy, ze zniesioną sumą ubezpieczenia, zniesionym udziałem własnym w wysokości 1000,00 zł w szkodach nie kradzieżowych oraz kradzieżowych. Leasingodawcą uszkodzonego pojazdu była (...) S. A. z siedzibą we W. . Pozwany K. S. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zlecił naprawę uszkodzonego pojazdu powodowi A. G. (likwidacja z dwóch szkód komunikacyjnych odpowiednio zgłoszonych do ubezpieczyciela pod numerami (...) i (...) ). (...) S. A. z siedzibą we W. pismem z dnia 27 marca 2015 r. upoważniła powoda A. G. do odbioru odszkodowania z tyt. likwidacji w/w szkód od ubezpieczyciela (...) S. A. z siedzibą w S. na podstawie faktur potwierdzających naprawę w/w pojazdu. (...) S. A. z siedzibą we W. nie wyraził zgody na kosztorysowe rozliczenie szkody. Zwrócił się również o nie potrącanie udziałów własnych z uwagi na ich wykupienie. Pozwany w dniu 31 marca 2015 r. upoważnił (...) S. A. z siedzibą w S. do wypłaty na rzecz powoda odszkodowania z tyt. szkody nr (...) . Pozwany jednocześnie oświadczył, że w przypadku braku odpowiedzialności (...) S. A. z siedzibą w S. zobowiązuje się do pokrycia kosztów naprawy. Pozwany zobowiązał się również do pokrycia kosztów udziałów własnych oraz potrąceń nałożonych przez (...) S. A. z siedzibą w S. do szkody powstałej w jego samochodzie. Powód należycie wykonał naprawę uszkodzonego pojazdu z tyt. dwóch szkód komunikacyjnych – (odpowiednio zgłoszonych do ubezpieczyciela za numerami (...) i (...) i wystawił w dniu 30 kwietnia 2015 r. pozwanemu dwie faktury VAT, tj. nr (...) na kwotę 31 447,04 zł brutto (25 591,09 zł netto oraz nr (...) na kwotę 2 197,43 zł brutto (1 786,53 zł brutto). (...) S. A. z siedzibą w S. przyznała odszkodowanie z tyt. kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) kwocie 24 663,53 zł netto. Pozwany nie uregulował pozostałej części należności, tj. podatku VAT od towarów i usług wynikającego z faktur VAT nr (...) . Pozwany powyższe faktury otrzymał. Dowód : akta szkody na nośniku CD (k.50), faktury VAT (k.9-11), polisa (k.19), upoważnienia (k.20-21), potwierdzenie przelewu (k.30), decyzja (k.31), korespondencja meilowa (k.35-37), upoważnienie (k.64). Powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty dochodzonej pozwem. Pozwany pomimo dwukrotnej awizacji przedmiotowego wezwania z placówki pocztowej nie odebrał. Strony prowadziły również korespondencję mailową w sprawie. Mailem z dnia 2 czerwca 2015 r. pozwany poinformował powoda, że zwraca się do właściciela samochodu o dokonanie cesji wierzytelności celem dochodzenia od ubezpieczyciela pełnej kwoty odszkodowania. Dowód : wezwanie do zapłaty (k.12, 32) wraz z awizem (k.33-34), korespondencja meilowa (k.35-37). Powyższe ustalenia poczynione zostały w oparciu o powołane dowody z dokumentów, które Sąd uznał za wiarygodne w całości. Należy podkreślić, że powołana dokumentacja pomimo iż pochodziła z różnych źródeł przedstawiała spójny obraz przebiegu wydarzeń, który był prawdopodobny w świetle zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Sąd zważył, co następuje: Powództwo wytoczone przez A. G. przeciwko K. S. zasługiwało na uwzględnienie w całości. Na wstępie należy wskazać, że zarówno pozwany jak i interwenient uboczny nieskutecznie podnieśli zarzut dotyczący braku właściwości miejscowej tut. Sądu. Należy zwrócić uwagę, że powód skierowała pozew o zapłatę za wykonane dzieło do Sądu Rejonowego w Tychach powołując się na treść art. 34 k.p.c. w zw. z art. 454 k.c. W ocenie Sądu określenie właściwości miejscowej sądu według miejsca spełnienia dochodzonego świadczenia może uwzględniać miejsce siedziby banku wierzyciela wówczas tylko, kiedy strony wyraziły zgodę (w sposób bezpośredni lub dorozumiany) na dokonanie zapłaty na umiejscowiony w określonym banku rachunek wierzyciela (por. wyrok SA w Poznaniu z dnia 14 października 2003 r. I ACa 842/03 w P. , OSA 2000/3/15). Samo zaś wskazanie dłużnikowi przez wierzyciela rachunku bankowego, na który ma zapłacić, nie rozstrzyga o miejscu spełnienia świadczenia (por. uchwała SN z 14 lutego 2002 r„ III CZP 81/01, OSNC 2002/11/131). W niniejszym postępowaniu powód dochodzi zapłaty z tytułu wykonanego dzieła (naprawy pojazdu) na podstawie faktur VAT. W ocenie Sadu uzgodnienia stron w zakresie miejsca zapłaty wynikają z załączonych do pozwu faktur, które wymieniają zarówno nr rachunku bankowego jak i miejsce, tj. P. . W treści faktury jest wpisane, że siedziba banku ma miejsce w K. oddział w P. . Pozwany przedmiotowe faktury VAT podpisał. Zatem należało przyjąć, że miejsce spełnienia świadczenia mieści się w P. . Wskazane zatem okoliczności uzasadniają właściwość przemienną Sądu Rejonowego w Tychach, gdyż tut. Sąd Wydział Gospodarczy jest Sądem właściwym dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczych, które mają siedzibę w P. . Niezależnie od powyższego zgodnie z normą z art. 454 k.c. , świadczenie pieniężne powinno być spełnione w miejscu zamieszkania lub w siedzibie wierzyciela w chwili spełnienia świadczenia. W niniejszej sprawie powód dochodzi od pozwanego zapłaty z tyt. wykonanego dzieła (naprawy pojazdu), czyli niewątpliwie świadczenia pieniężnego. Zatem także i bez umownego określenia miejsca spełnienia świadczenia istniałaby podstawa dla wytoczenia powództwa właśnie przed Sąd Rejonowy w Tychach Nie sposób zgodzić się również z zarzutem interwenienta ubocznego jakoby pozwany nie posiadał legitymacji biernej w przedmiotowym procesie. Wskazać należy, iż pomiędzy stronami bezsporna była sama okoliczność naprawy samochodu marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) – (użytkowanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu przez pozwanego K. S. ) przez stronę powodową oraz posiadanie przez pozwanego ubezpieczenia autocasco nr (...) w (...) S. A. z siedzibą w S. (interwenient uboczny). Pozwany nie kwestionował również jakości wykonanych przez stronę powodową usług oraz kosztów naprawy przedmiotowego samochodu. Pozwany również sam przyznał, że zlecił powodowi wykonanie przedmiotowej naprawy. Także faktury VAT wbrew stanowisku interwenienta ubocznego zostały wystawionego na pozwanego. Zatem zarzut w tym zakresie również nie mógł się ostać. Również zarzut pozwanego dotyczący braku tożsamości strony, tj. pozwanego z osobą wskazaną w pozwie i w dokumentach dołączonych do pozwu w żaden sposób nie mógł się ostać. Pełnomocnik powódki pismem procesowym z dnia 12 lipca 2016 r. (data stempla pocztowego) dokonał sprostowania strony pozwanej oznaczając ją prawidłowo jako K. S. . Należy wskazać, że bezspornym była sama okoliczność naprawy samochodu marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) – (użytkowanego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej na podstawie umowy leasingu przez pozwanego K. S. ) przez stronę powodową, a zlecona przez pozwanego. Pomiędzy stronami sporna była okoliczność, czy pozwany winien zapłacić stronie powodowej kwotę 6 287,16 zł stanowiącą wartość podatku od towarów i usług (VAT) wyliczonej na fakturach wystawionych za wykonaną naprawę samochodu, które nie zostały w tym zakresie zapłacone przez ubezpieczyciela pozwanego. Zgodnie z przepisem art. 627 k.c. „ przez umowę o dzieło przyjmujący zamówienie zobowiązuje się do wykonania oznaczonego dzieła, a zamawiający do zapłaty wynagrodzenia.” Elementami przedmiotowo istotnymi umowy o dzieło jest określenie dzieła, którego obowiązek wykonania obciąża przyjmującego zamówienie oraz stanowiące jego ekwiwalent wynagrodzenie do zapłaty którego zobowiązany jest zamawiający. Pomimo tego, że wynagrodzenie przyjmującego zamówienie najczęściej przybiera formę zapłaty określonej kwoty pieniężnej, może wystąpić w innej postaci. (Krzysztof Zagrobelny [w:] Kodeks Cywilny Komentarz pod red. prof. dr hab. E. Gniewka 2 wydanie wyd. C.H. Beck Warszawa 2006, str. 1040). Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy należało uznać, iż strony zawarły umowę o dzieło, której przedmiotem była naprawa samochodu marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) . Z analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że pozwany w dniu 31 marca 2015 r. upoważnił (...) S. A. z siedzibą w S. do wypłaty na rzecz powoda odszkodowania z tyt. szkody nr (...) . Pozwany jednocześnie oświadczył, że w przypadku braku odpowiedzialności (...) S. A. z siedzibą w S. zobowiązuje się do pokrycia kosztów naprawy. Pozwany zobowiązał się również do pokrycia kosztów udziałów własnych oraz potrąceń nałożonych przez (...) S. A. z siedzibą w S. do szkody powstałej w jego samochodzie. Wobec powyższego w złożonym przez siebie oświadczeniu pozwany w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości przyjął na siebie zobowiązanie pokrycia wartości podatku od towarów i usług (VAT) wyliczonej na wystawionych przez stronę powodową fakturach w sytuacji gdy ubezpieczyciel pozwanego wymaganej kwoty nie uiści. Ubezpieczyciel pozwanego (...) S. A. z siedzibą w S. (interwenient uboczny) odmówił zapłaty na rzecz strony powodowej kwoty naliczonego podatku VAT powołując się na okoliczność posiadania przez pozwanego przymiotu podatnika podatku VAT. W tej sytuacji zgodnie z zapisem oświadczenia złożonego przez pozwanego doszło do realizacji jego obowiązku uiszczenia na rzecz strony powodowej wymaganej kwoty, którego to zobowiązania pozwany nie wypełnił. Powód należycie wykonał naprawę uszkodzonego pojazdu z tyt. dwóch szkód komunikacyjnych – (odpowiednio zgłoszonych do ubezpieczyciela za numerami (...) i (...) i wystawił w dniu 30 kwietnia 2015 r. pozwanemu dwie faktury VAT, tj. nr (...) na kwotę 31 447,04 zł brutto (25 591,09 zł netto) oraz nr (...) na kwotę 2 197,43 zł brutto (1 786,53 zł brutto). (...) S. A. z siedzibą w S. przyznała odszkodowanie z tyt. kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) jedynie w kwocie 24 663,53 zł netto. Pozwany nie uregulował pozostałej części należności, tj. podatku VAT od towarów i usług wynikającego z faktur VAT nr (...) . Tym samym podniesiony zarzut spełnienia świadczenia w żaden sposób nie mógł się ostać. Niezależnie od powyższych rozważań, należy wskazać, że pozwanego łączyła z (...) S. A. z siedzibą w S. polisa (...) nr (...) , w której strony ustaliły sumę ubezpieczenia marki L. (...) o numerze rejestracyjnym (...) w kwocie BRUTTO , tj. 106 000,00 zł. Należy stwierdzić, że ustalenie sumy ubezpieczenia w kwocie Brutto (czyli z uwzględnieniem podatku VAT) w decydujący sposób wpływa na wysokość składki, do której uiszczenia jest zobowiązany ubezpieczający. Suma ubezpieczenia i wysokość składki pozostają ze sobą w ścisłym powiązaniu, pierwsza z tych wartości rzutuje na drugą z nich. W związku z tym w ocenie Sądu ustalenie wysokości sumy ubezpieczenia w kwocie brutto (z uwzględnieniem podatku VAT) i obowiązek uiszczania składki proporcjonalnej do tej wysokości winno rzutować na ustalenie wysokości odszkodowania również w kwocie brutto czyli także z uwzględnieniem podatku VAT. W innym przypadku występowałby stan dysproporcji obowiązków ubezpieczonego do jego uprawnień. Także suma ubezpieczenia wpływa też na wysokość odszkodowania – odszkodowanie ma wszak obejmować pełną szkodę, przy czym jego wysokość nie może przewyższać sumy ubezpieczenia. Stanowiąc górną granicę odpowiedzialności rozumianą jako najwyższą kwotę świadczenia w razie zajścia określonego zdarzenia, suma ubezpieczenia limituje w istotny sposób odpowiedzialność ubezpieczyciela. Dlatego też określenie sumy ubezpieczenia na pewnym poziomie w decydujący sposób wpływa na prawa i obowiązki stron. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą Sądu Najwyższego zasada pełnej rekompensaty za szkodę poniesioną w wyniku uszkodzenia pojazdu mechanicznego, oznacza, że odszkodowanie obejmuje również podatek VAT mieszczący się w cenach części zamiennych i usług koniecznych do przeprowadzenia naprawy (tak Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 17 maja 2007 r., III CZP 150/06, OSNC 2007/10/144 oraz w uchwale z dnia 15 listopada 2001 r. III CZP 68/01, OSNC 2002/9/416). Zgodnie bowiem z art. 363 § 2 kc wysokość odszkodowania powinna być ustalona według poziomu cen części zamiennych i usług koniecznych do wykonania naprawy z daty ustalania odszkodowania. Oczywiście Sąd ma w polu widzenia, że przedmiotem badania w niniejszej sprawie nie jest umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych. Jednakże zdaniem Sądu brak podstaw, by do ustalenia wysokości odszkodowania w ramach umowy autocasco stosować odrębne zasady ustalenia wysokości odszkodowania, w sytuacji gdy zgodnie z art. 361 § 2 k.c. zasadą jest pełne wyrównanie szkody. Jak wynika z art. 805 par. 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Podsumowując, nawet gdyby pozwany nie otrzymał środków od ubezpieczyciela, musiałaby zapłacić stronie powodowej wynagrodzenie, ponieważ między powodem i pozwaną powstało zobowiązanie: pozwany zleciła naprawę, a druga strona ją wykonała bez wad. Ponadto pozwany podpisał oświadczenie, z którego wynika, że zobowiązał się do uregulowania kwoty kosztów naprawy, której wypłaty odmówi ubezpieczyciel. Na marginesie wskazać należy, iż w sytuacji gdy pozwany nie zgadza się z decyzją ubezpieczyciela winien wytoczyć przeciwko niemu powództwo i dochodzić całości należnej kwoty w odrębnym postępowaniu sądowym. Sąd natomiast nie podzielił stanowiska strony powodowej dotyczącej okresu, za który stronie należą się odsetki. Pozwany wobec przyjęcia, że likwidacja szkód nastąpi w formie bezgotówkowej z polisy ubezpieczeniowej mógł zakładać, że zakład ubezpieczeń dokona zapłaty całości faktur w zakreślonym przez powoda terminie. Podstawą roszczenia odsetkowego jest art. 481 § 1 k.c. W myśl tego przepisu, jeżeli dłużnik opóźnia się ze świadczeniem pieniężnym, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, tj. od dnia wymagalności tego roszczenia. Zgodnie z ogólnym uregulowaniem przewidzianym w art. 455 k.c. , roszczenie staje się wymagalne niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do zapłaty sumy zobowiązania. Powód zaś pismem datowanym na dzień 10 września 2015 r., nadanym listem poleconym, wezwał pozwanego do zapłaty, wyznaczając 7 dniowy termin zapłaty. Okoliczność skierowania do pozwanego wezwania do zapłaty nie budziła wątpliwości Sądu, bowiem jako dowód w tym zakresie powód przedstawił wezwanie z awizacją, które należy kwalifikować jako dokument urzędowy, korzystający z mocy art. 244 k.p.c. z domniemania prawdziwości (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2002 r., V CZ 140/02, LEX nr 57239). Pozwany przedmiotowego wezwania nie odebrał pomimo prawidłowej dwukrotnej awizacji. Wobec powyższego Sąd przyjął domniemanie prawne określone w art. 139 par. 1 k.p.c. , że przedmiotowe wezwanie zostało doręczone pozwanemu w dniu 30 września 2015 r., a 7 dniowy termin zakończył się w dniu 7 października 2015 r. W konsekwencji zasadnym więc było zasądzenie odsetek od dnia 8 października 2015 r. Z powyższych względów uwzględniono roszczenie odsetkowe na podstawie art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 455 k.c. od dnia 8 października 2014 r., a oddalono w pozostałym zakresie o czym orzekł Sąd w pkt. 2 i 3 wyroku. Zatem biorąc pod uwagę wyżej poczynione rozważania, Sąd w punkcie 1 wyroku odmówił odrzucenia pozwu, następnie uznał dochodzone przez powoda roszczenie za zasadne w zakresie należności głównej i w związku z tym w punkcie 2 zasądził od pozwanego K. S. na rzecz powoda A. G. kwotę 6 287,16 zł (sześć tysięcy dwieście osiemdziesiąt siedem złotych szesnaście groszy) z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 8 października 2015r. do dnia zapłaty. O kosztach postępowania orzeczono w pkt 4 wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. zgodnie z którym strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Na łączną kwotę kosztów postępowania złożyły się kwoty: 17,00 zł tytułem opłaty od pełnomocnictwa; 250 zł tytułem opłaty od pozwu; 1200,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego ustalona zgodnie z § 6 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z dnia 5 października 2002 r. ze zm.). SSR Jolanta Brzęk