VI Ga 149/16

Sygn. akt VI Ga 149/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 października 2016 r. Sąd Okręgowy w Toruniu Wydział VI Gospodarczy w składzie następującym Przewodniczący SSO Zbigniew Krepski po rozpoznaniu w dniu 14 października 2016 r. w Toruniu na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. w G. przeciwko (...) S.A. w W. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt V GC 1202/15 upr I zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że: 1) w pkt I (pierwszym) zasądza od pozwanego na rzecz powoda dalszą kwotę 897,88 zł (osiemset dziewięćdziesiąt siedem złotych osiemdziesiąt osiem groszy) z ustawowymi odsetkami od dnia 10 listopada 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty, 2) w pkt III (trzecim) zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 647,00 zł (sześćset czterdzieści siedem złotych) tytułem kosztów procesu, II zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 210,00 zł (dwieście dziesięć złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego Sygn. akt VI Ga 149/16 UZASADNIENIE Powód (...) sp. z o.o. w G. w pozwie wytoczonym przeciwko pozwanemu (...) S.A. w W. domagał się w postępowaniu uproszczonym zasądzenia kwoty 1.690,34 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 listopada 2013 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu pozwu twierdził, że dochodzona kwota stanowiła resztę niewypłaconego odszkodowania ubezpieczeniowego w związku z uszkodzeniem pojazdu w wyniku kolizji drogowej. Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy w Toruniu uwzględnił powództwo w części zasądzając w pkt I od pozwanego na rzecz powoda kwotę 792,46 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 10 listopada 2013 r. do dnia zapłaty, w pkt II oddalił powództwo w pozostałej części oraz w pkt III zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 574,84 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (k.181). Apelację od powyższego wyroku złożył powód zaskarżając go w części tj. w pkt II i pkt III i zarzucając temu wyrokowi: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - naruszenie przepisu art. 233 § 1 k.p.c. w zw. z art. 278 k.p.c. w zw. z art. 236 k.p.c. poprzez nadużycie zasady swobodnej oceny dowodów przy ocenie dowodu z opinii biegłego sadowego S. D. i oparcie rozstrzygnięcia na przedmiotowej opinii, wskutek uznania przez Sąd I instancji niemiarodajnych wyliczeń biegłego w przedmiocie określenia całkowitego kosztu naprawy pojazdu marki F. (...) nr rej. (...) w kwocie 4.790,00 zł netto za prawidłowe, albowiem biegły dokonał tych wyliczeń samowolnie obliczając średnią stawkę za 1 roboczogodzinę prac naprawczych na rynku lokalnym tj. 146,30 zł (stawka warsztatu 170 zł - koszt 5.687,88 zł netto) - podczas gdy, należało wziąć pod uwagę przedział cen stosowanych na rynku i ustalenia czy stawka warsztatu 170 zł netto mieści się w tym przedziale, czego Sąd I instancji nie dokonał, uchybiając wszechstronnemu rozważeniu materiału dowodowego sprawy; jedocześnie podkreślić należy, iż z zestawienia sporządzonego przez biegłego jednoznacznie wynika, iż przedział cen rynkowych w czasie naprawy ww. pojazdu obejmował ceny od 130 do 185 zł netto za 1 rbg, a 3 z 12 zankietowanych warsztatów (a więc 25%) stosowało stawki tożsame lub wyższe od tych, jakie zastosował przy przedmiotowej naprawie warsztat (...) Sp. z o.o. (170/170 zł/rbg). co świadczy, że ta cena usług była rynkowa, gdyż stosowało ją też kilku innych usługodawców działających na lokalnym rynku; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - naruszenie przepisu art. 15 ust. 3 i 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. poz. 1844 z późn. zm.) w zw. z art. 807 § 1 k.c. w zw. z art. 805 k.c. oraz z art. 353 ( 1) k.c. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, iż zawarte w Ogólnych warunkach ubezpieczenia pojazdów - Autocasco przyjętych Uchwały Zarządu nr (...) z dnia 26 października 2011 roku postanowienia § (...) ust. (...) pkt. (...) o treści: „(...) wysokość odszkodowania ustala się (...) z zastosowaniem (...) stawek za roboczogodzinę ustalonych wg średnich stawek stosowanych przez warsztaty naprawcze (...)"mogą być podstawą do dokonywania przez ubezpieczyciela jednostronnych ustaleń na niekorzyść ubezpieczonego oraz stanowić obiektywny i precyzyjny miernik ustalenia maksymalnych kosztów robocizny celem określenia kwoty odszkodowania, podczas gdy to postanowienie - § (...) ust. (...) pkt. (...) OWU AC - z uwagi na ogólnikowość sformułowania, bez sprecyzowania metodologii ustalenia stawki średniej pozwala ubezpieczycielowi kształtować arbitralnie ostateczną wysokość kwoty odszkodowania z tytułu ubezpieczenia autocasco, co winno być kwalifikowane za niedozwoloną klauzulę umowną (m.in. art. 385 ( 3) pkt 9 k.c. ), albowiem stoi w sprzeczności z naturą zobowiązania; - naruszenie przepisu art. 805 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż przyznane odszkodowanie ubezpieczeniowe nie musi odpowiadać świadczeniu, jakie na mocy zawartej z poszkodowanym umowy ubezpieczenia autocasco winien wypłacić w razie zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego pozwany zakład ubezpieczeń. Wskazując na powyższe zarzuty apelujący wniósł: - o zmianę zaskarżonego wyroku w części tj. w pkt. II i III tj. poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 897,88 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 10 listopada 2013 roku do dnia 31 grudnia 2015 r. i odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego za I instancję, wedle norm przepisanych. Ewentualnie powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części tj. w pkt. II i III i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł on o zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu apelacji powód szerzej omówił podniesione wyżej zarzuty apelacji (k.193-196). Pozwany w odpowiedzi na apelację powoda wniósł o jej oddalenie w całości i o zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów postępowania apelacyjnego podnosząc, iż zarzuty apelacji są nieuzasadnione (k.218-219). Sąd Okręgowy w Toruniu ustalił i zważył co następuje: Apelacja powoda jest uzasadniona i jako taka skutkuje zmianą zaskarżonego wyroku. Na wstępie należy podkreślić, iż sprawa niniejsza była rozpoznawana jako sprawa gospodarcza w postępowaniu uproszczonym. W konsekwencji apelacja w takiej sprawie, obok wymagań określonych w treści art. 368 k.p.c. , winna także spełniać wymagania określone w art. 505 9 § 1 k.p.c. , który to przepis ogranicza podstawy apelacji w postępowaniu uproszczonym do zarzutów naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Jak trafnie podniósł powód, istota niniejszego sporu sprowadzała się do oceny zasadności ustalonych przez warsztat dokonujący naprawy kosztów naprawy pojazdu poszkodowanego marki F. (...) , a konkretnie zasadności przeprowadzenia przez zakład naprawczy procedury cieniowania lakieru w celu uzyskania właściwego koloru naprawianego elementu. Z treści pism procesowych pozwanego ubezpieczyciela wynikało bowiem, że kwestionował jedynie dobór lakieru i proces lakierowania uszkodzonych części przez warsztat naprawczy. Należy stanowczo podkreślić, iż pozwany innych zarzutów nie zgłosił; w szczególności nie zakwestionował przyjętej w kosztorysie stawki 170 zł netto za 1 roboczogodzinę. Tymczasem biegły sądowy S. D. w sporządzonej w sprawie opinii sądowej poza ustaleniem, zgodnie z tezą dowodową prawidłowości doboru lakieru przez warsztat naprawczy oraz prawidłowości procesu lakierowania uszkodzonych części przy zastosowaniu procedury cieniowania, wyszedł poza tezę dowodową ustalając wysokość szkody w kwocie 4.790,00 zł netto przy zastosowaniu przyjętej przez siebie stawki 146,3 zł/rbh netto. Co więcej, Sąd Rejonowy zamiast pominąć poczynione w sposób nieuprawniony przez biegłego sądowego ustalenia kosztów naprawy pojazdu poszkodowanego (skoro wykraczały one poza tezę dowodową) podzielił stanowisko tego biegłego dotyczące zawyżenia przez zakład naprawczy kosztów naprawy i następnie błędnie obniżył wysokość dochodzonego przez powoda odszkodowania. Doszło zatem do zarzucanego w apelacji naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 278 k.p.c. i art. 236 k.p.c. W związku z powyższym, skoro brak było podstaw do obniżenia przyjętej w kosztorysie naprawy średniej stawki za roboczogodzinę to w ocenie Sądu Okręgowego bez znaczenia dla zasadności apelacji pozostawał podniesiony w jej petitum zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 15 ust. 3 i 5 ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej i art. 805 k.c. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. uwzględnił apelację powoda i zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w pkt I zasądził od pozwanego na rzecz powoda dalszą kwotę 897,88 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 10 listopada 2013 r. do dnia 31 grudnia 2015 r. i z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 1 stycznia 2016 r. do dnia zapłaty oraz w pkt III zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 647,00 zł tytułem kosztów procesu. Na zasądzone koszty procesu za I instancję złożyły się: opłata od pozwu w kwocie 30,00 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda będącego radcą prawnym w minimalnej wysokości przewidzianej w taksie radcowskiej. O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 108 § 1 k.p.c. Zasądzone koszty procesu za drugą instancję objęły opłatę sądową od apelacji w kwocie 30 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika procesowego powoda będącego radcą prawnym w minimalnej wysokości przewidzianej w/w taksą radcowską. Z. 1) (...) 2) (...) 3) (...) T. (...)