VI Ga 132/14

Powód M. w M. domagał się od pozwanego D. G. zapłaty 736,16 zł tytułem wynagrodzenia za usługę transportową wykonaną w grudniu 2012 r. Pozwany, po otrzymaniu nakazu zapłaty, początkowo złożył pismo określone jako „wyjaśnienie”, w którym wskazał, że płatność została omyłkowo uregulowana na rachunek firmy M., a nie powoda. Następnie wniósł o oddalenie powództwa, zaprzeczając, by powód realizował jakiekolwiek usługi na jego rzecz, twierdząc, że zlecił je spółce M. i jej zapłacił. Sąd Rejonowy w Tarnobrzegu oddalił powództwo, stwierdzając, że powód nie udowodnił zawarcia umowy z pozwanym, a faktura nie stanowi dowodu na istnienie stosunku zobowiązaniowego. Sąd uznał, że pozwany wykazał, iż zlecił usługę spółce jawnej M., której zapłacił. Powód wniósł apelację, zarzucając sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 233 kpc poprzez dowolną ocenę dowodów i sprzeczność ustaleń z zasadami doświadczenia życiowego, w szczególności wskazując, że pozwany w piśmie z lipca 2013 r. potwierdził istnienie należności (uznał dług). Sąd Okręgowy w Rzeszowie oddalił apelację. Sąd podkreślił, że uznanie niewłaściwe (przyznanie istnienia długu) jest oświadczeniem wiedzy, a nie woli, i nie wyklucza możliwości dowodzenia braku istnienia roszczenia. Pozwany skutecznie wykazał, że zlecił usługę spółce jawnej M. i jej zapłacił, co potwierdza zlecenie spedycyjne. Sąd podzielił ustalenia sądu pierwszej instancji, uznając zarzuty apelacji za bezzasadne. Stwierdzono, że samo wystawienie dokumentu rozliczeniowego nie dowodzi istnienia stosunku zobowiązaniowego.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający