VI ACA 774/14

Powód C. P. wniósł pozew przeciwko Skarbowi Państwa – Ministrowi (...) o uznanie za niedozwolone i zakazanie wykorzystywania w obrocie z konsumentami wzorca umowy „Karta oceny merytorycznej” oraz powiązanych zapisów wytycznych dotyczących oceny wniosków o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Powód argumentował, że postanowienia te naruszają dobre obyczaje i interesy konsumentów poprzez dowolność w ocenie wniosków. Sąd Okręgowy w Warszawie oddalił powództwo, stwierdzając, że sporne dokumenty nie stanowią wzorca umowy w rozumieniu art. 384 k.c., ponieważ nie są sformalizowanym zbiorem ogólnych postanowień umownych i nie kształtują praw ani obowiązków stron z chwilą zawarcia umowy. Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił apelację powoda. Sąd odwoławczy podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji, wskazując, że kluczowe jest ustalenie, czy sporne dokumenty stanowią wzorzec umowy w rozumieniu art. 384 k.c. Podkreślono, że kontrola abstrakcyjna postanowień wzorców umownych dotyczy umów zawieranych w obrocie konsumenckim, gdzie stroną jest konsument (art. 22[1] k.c.) i przedsiębiorca. Umowy o dofinansowanie w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, zawierane między instytucjami zarządzającymi/wdrażającymi a beneficjentami (którzy nie muszą być konsumentami), nie należą do obrotu konsumenckiego. Sąd Apelacyjny przywołał również wyrok Sądu Najwyższego (II CSK 545/11), który stwierdził, że Agencja Rządowa udzielająca dofinansowania nie ma statusu przedsiębiorcy w rozumieniu przepisów o klauzulach niedozwolonych. W związku z tym, wytyczne dotyczące kryteriów wyboru projektów nie podlegają kontroli w ramach postępowania o uznanie klauzul za niedozwolone.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający