VI ACa 4/21

Sygn. akt VI ACa 4/21 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 stycznia 2022 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie VI Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Paulina Asłanowicz Protokolant: Małgorzata Szmit po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2021 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z powództwa T. C. (1) i M. C. przeciwko (...) Bank Spółce Akcyjnej w W. z udziałem po stronie powodów Stowarzyszenia (...) przez G. Bank i inne banki” w Ł. o zapłatę na skutek apelacji obu stron i Stowarzyszenia (...) przez G. Bank i inne banki” w Ł. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 26 października 2020 r., sygn. akt XXV C 1891/16 I. zmienia zaskarżony wyrok: 1. częściowo w punkcie pierwszym w ten sposób, że oddala powództwo o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 2645220,76 zł (dwa miliony sześćset czterdzieści pięć tysięcy dwieście dwadzieścia złotych siedemdziesiąt sześć groszy) od dnia 12 marca 2020 roku do dnia zapłaty; 2. częściowo w punkcie drugim w ten sposób, że zasądza od (...) Bank Spółki Akcyjnej w W. na rzecz T. C. (1) i M. C. kwotę 1568877,75 zł (jeden milion pięćset sześćdziesiąt osiem tysięcy osiemset siedemdziesiąt siedem złotych siedemdziesiąt pięć groszy); 3. częściowo w punkcie pierwszym i drugim w ten sposób, że zastrzega, że zapłata przez (...) Bank Spółkę Akcyjną w W. na rzecz T. C. (1) i M. C. kwot w nich określonych nastąpi za jednoczesnym zaoferowaniem przez T. C. (1) i M. C. na rzecz (...) Bank Spółki Akcyjnej w W. kwoty 1568877,75 zł (jeden milion pięćset sześćdziesiąt osiem tysięcy osiemset siedemdziesiąt siedem złotych siedemdziesiąt pięć groszy); 4. w punkcie trzecim w ten sposób, że zasądza od (...) Bank Spółki Akcyjnej w W. na rzecz T. C. (1) i M. C. kwotę 15417 zł (piętnaście tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu; II. oddala apelacje w pozostałym zakresie ; III. zasądza od (...) Bank Spółki Akcyjnej w W. na rzecz T. C. (1) i M. C. kwotę 12250 zł (dwanaście tysięcy dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. Paulina Asłanowicz Sygn. akt VI ACa 4/21 UZASADNIENIE Powodowie T. C. (1) i M. C. wystąpili przeciwko (...) Bank Spółce Akcyjnej z siedzibą w W. : o uznanie za nieważną umowy kredytowej nr (...) o kredyt hipoteczny indeksowany kursem (...) zawartej między stronami w dniu 17 sierpnia 2005 roku, stwierdzenie orzeczeniem, że na mocy art. 8 ustawy o rozpatrywaniu reklamacji przez podmioty rynku finansowego i o rzeczniku finansowym z dnia 5 sierpnia 2015 roku w zw. z art. 9 tej ustawy, z mocy prawa doszło do uznania przez pozwanego oświadczenia powodów o uchyleniu się od skutków prawnych umowy kredytowej, zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kwoty 1000000 zł odszkodowania z tytułu rzeczywistej szkody i utraconych korzyści, które powodowie ponieśli w związku z koniecznością realizowania umowy, orzeczenie rygoru natychmiastowej wykonalności w zakresie powyższych roszczeń, zasądzenie od pozwanego na rzecz powodów kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z uwzględnieniem sześciokrotności stawki. Ostatecznie powodowie domagali się zasądzenia na ich rzecz solidarnie kwoty 4223098,51 zł. W odpowiedzi na pozew, jak i w odpowiedzi na kolejne modyfikacje powództwa, pozwany bank wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z uwzględnieniem sześciokrotności stawki. Pismem z dnia 28 czerwca 2017 roku za zgodą powodów Stowarzyszenie (...) poszkodowanych przez G. Bank i inne banki” przystąpiło do niniejszego postępowania po stronie powodowej na podstawie art. 61 § 2 i 4 k.p.c. Wyrokiem z dnia 26 października 2020 roku Sąd Okręgowy w Warszawie w punkcie pierwszym zasądził od (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. solidarnie na rzecz T. C. (1) i M. C. kwotę 2645220,76 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 12 marca 2020 roku do dnia zapłaty, w punkcie drugim oddalił powództwo w pozostałym zakresie, w punkcie trzecim i czwartym zasądził od (...) Bank Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. solidarnie na rzecz T. C. (1) i M. C. kwotę 4318,75 zł tytułem zwrotu kosztów procesu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty i oddalił wniosek powodów o nadanie wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności. Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia i rozważania prawne: T. C. (1) rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w latach dziewięćdziesiątych. Od 16 września 1999 roku powodowie T. C. (1) i M. C. prowadzili działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo - Usługowa (...) z miejscem działalności na terenie całego kraju oraz w pensjonacie (...) w J. przy ul. (...) . Przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej była sprzedaż, produkcja i pakowanie, usługi transportowe oraz wynajem do pięciu gościnnych pokoi, a także usługi żywienia zbiorowego. W 1995 roku powód T. C. (1) wraz z rodzicami podjął decyzję o budowie domu czterorodzinnego w T. z częścią pokoi pod wynajem. Budowa domu została zakończona w 2000 roku. Od 20 maja 2004 roku powodowie byli (...) Spółka Jawna (następnie pod nazwą (...) Ośrodek (...) , (...) spółka jawna ) w miejscowości T. , prowadzącej działalność hotelową w budynku będącym własnością powodów oraz T. K. i S. K. . Decyzja o pozwoleniu na użytkowanie budynku czterorodzinnego z częścią usługową - stołówką i pokojami gościnnymi na działkach nr (...) w T. została udzielona T. K. , S. K. i T. C. (1) w dniu 22 listopada 2000 roku. W pozwoleniu tym wskazano, że do wykonania pozostały elewacja budynku i pokrycie dachowe blachodachówką. W 2005 roku T. C. (1) posiadał zaciągnięte kredyty w banku (...) S.A. , które były jego kredytami firmowymi. Kredyt inwestycyjny w banku (...) S.A. przeznaczony był na cele inwestycyjne, wykończenie pensjonatu, pokoi i apartamentów. Kredyt obrotowy przeznaczony był na bieżącą działalność. W dniu 22 czerwca 2005 roku powodowie złożyli w pozwanym banku wniosek kredytowy, w którym wskazali, iż prowadzą działalność gospodarczą pod nazwą „ Firma Handlowo - Usługowa (...) w B. . Powodowie zawnioskowali o udzielenie kredytu w kwocie 1500000 zł indeksowanego kursem waluty (...) na okres 240 miesięcy, z przeznaczeniem na refinansowanie kredytu inwestycyjnego, kredytu obrotowego i kredytu na rachunku bieżącym w łącznej kwocie 675000 zł oraz na dowolny cel w kwocie 825000 zł. Wśród posiadanych składników majątkowych powodowie wskazali dwa samochody osobowe ( R. (...) i V. (...) ) i jeden samochód dostawczy ( I. ) oraz pensjonat. Powodowie deklarowali miesięczne dochody w wysokości po 20000 zł każdy. Do przedmiotowego wniosku powodowie dołączyli pismo powoda T. C. (1) , w którym wskazał on, że od 14 lat prowadzi działalność gospodarczą. Podkreślał rozwój prowadzonej przez siebie działalności, która najpierw skupiała się na sprzedaży hurtowej, a następnie także na działalności produkcyjnej. Powód wskazał, że „wynik finansowy dodatni przez wszystkie lata działalności pozwolił na szereg inwestycji związanych z podstawową działalnością, a także umożliwił rozwój nowej gałęzi działalności w turystykę, a mianowicie budowę pensjonatu (...) jako domu czterorodzinnego z częścią pensjonatową w J. .” Ponadto powód wskazał, że oprócz prowadzenia rachunku podstawowego oraz walutowego jest zainteresowany pozyskaniem środków długoterminowych pozwalających na uwolnienie zainwestowanego kapitału. W 2005 roku powód poszukiwał finansowania na budowę czterech mieszkań w J. , z częścią pokoi na wynajem. Powód lokował środki w tę inwestycję przed i po 2005 roku. Największa kwota kredytu została przeznaczona na wykończenie mieszkań, w których były trzy pokoje gościnne. Zostały tam zrobione instalacje, płytki, tynki, podłogi, ogrzewanie gazowe, dach, garaż i część ogrodu. W 2005 roku powodowie mieszkali na stałe w G. . W dniu 17 sierpnia 2005 roku między powodami T. C. (1) i M. C. a (...) Bank Spółką Akcyjną (poprzednikiem prawnym pozwanego (...) Bank Spółka Akcyjna ) zawarta została umowa kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej nr (...) , na podstawie której bank udzielił powodom kredytu w kwocie 1568877,55 zł indeksowanego kursem (...) (§ 1 ust. 1 umowy), który spłacany miał być w 240 ratach miesięcznych równych kapitałowo - odsetkowych. Zgodnie z § 1 ust. 3 umowy, kredyt przeznaczony był w wysokości 295300 zł na spłatę kredytu inwestycyjnego w (...) S.A. ( umowa nr (...) z dnia 5 kwietnia 2004 roku), w wysokości 31150 zł na spłatę kredytu obrotowego w (...) S.A. ( umowa nr (...) z dnia 20 lipca 2004 roku), w wysokości 333650 zł na spłatę kredytu w rachunku bieżącym w (...) S.A. ( umowa nr (...) z dnia 23 kwietnia 2003 roku), w wysokości 839900 zł na dowolny cel konsumpcyjny kredytobiorcy, w wysokości 37500 zł na zapłatę prowizji od kredytu i w wysokości 31377,55 zł na pokrycie kosztów uczestnictwa w programie (...) .” W myśl § 2 ust. 1 i 2 umowy kredyt miał zostać wypłacony jednorazowo na rachunki wskazanych podmiotów, zaś w dniu wypłaty kredytu lub każdej transzy kwota wypłacanych środków miała być przeliczana na walutę, do której indeksowany jest kredyt według kursu kupna walut określonego w „Bankowej tabeli kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych” obowiązującego w dniu uruchomienia środków. W § 4 ust. 1 umowy wskazano, że spłata wszelkich zobowiązań z tytułu umowy będzie dokonywana w złotych, zaś wartość zobowiązania będzie ustalana jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w walucie indeksacyjnej - po jej przeliczeniu według kursu sprzedaży walut określonego w „Bankowej tabeli kursów walut dla kredytów dewizowych oraz indeksowanych kursem walut obcych” obowiązującego w dniu spłaty (ust.2). Kredytobiorcy oświadczyli, że są świadomi ryzyka kursowego związanego ze zmianą kursu waluty indeksacyjnej w stosunku do złotego, w całym okresie kredytowania i akceptują to ryzyko (§ 4 ust. 4 umowy). Zgodnie z § 6 ust. 1 umowy oprocentowanie kredytu miało być zmienne i na dzień sporządzenia umowy wynosić 8,37% w skali roku, na które składać się miała suma obowiązującej stawki (...) i stałej marży banku, która wynosi 7,71%. Zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiły: hipoteka kaucyjna łączna na rzecz banku w złotych polskich do kwoty stanowiącej 170% kwoty kredytu określonej w § 1 ust. 1 na działce ewidencyjnej nr (...) o powierzchni 656 m 2 , położonej w miejscowości T. ul. (...) , nr KW (...) , do której prawo własności przysługiwało wyłącznie powodom na zasadzie wspólności ustawowej i na działce ewidencyjnej nr (...) o powierzchni 1251 m 2 , położonej w miejscowości T. ul. (...) , nr KW (...) , do której prawo własności przysługiwało wyłącznie powodom na zasadzie wspólności ustawowej w udziale ½ części oraz T. C. (2) i S. małżonkom K. w udziale do ½ części na zasadach wspólności ustawowej, cesja na rzecz banku wierzytelności z tytułu umowy ubezpieczenia domu w trakcie budowy od ognia, powodzi i innych zdarzeń losowych na kwotę nie niższą niż kwota kredytu, domu na kwotę odpowiadającą wartości odtworzeniowej budynku lub na inną kwotę zaakceptowaną przez bank od ognia, powodzi i innych zdarzeń losowych dla opisanych wyżej nieruchomości, weksel in blanco wraz z deklaracją wekslową do czasów wpisu hipoteki na rzecz banku i cesja na bank wierzytelności z tytułu umowy ubezpieczenia od ryzyka utraty i stałego źródła dochodu, którą objęci są powodowie (§ 8 umowy). Powodowie złożyli pisemne oświadczenie o otrzymaniu „Regulaminu do umowy kredytu hipotecznego” oraz (...) Bank S.A. (...) Oddział w Ł. ”. W § 14 ust. 1 Regulaminu kredytu hipotecznego DOM wskazano, że oprocentowanie kredytu udzielonego w złotych indeksowanego do waluty obcej jest zmienne i ulega zmianie w pierwszym dniu najbliższego miesiąca następującego po ostatniej zmianie indeksu (...) dla kredytu indeksowanego kursem franka szwajcarskiego. Indeks (...) dla każdego miesiąca oblicza się jako średnią arytmetyczną stawek LIBOR 3m, obowiązujących w dniach roboczych w okresie liczonym od 26 dnia miesiąca, poprzedzającego miesiąc ostatni do 25 dnia miesiąca poprzedzającego zmianę (§ 14 ust. 3). W myśl § 19 ust. 5 Regulaminu w przypadku kredytu indeksowanego w walucie obcej kwota raty spłaty obliczona jest według kursu sprzedaży dewiz, obowiązującym w banku na podstawie obowiązującej w banku tabeli kursów z dnia wpływu środków. W § 2 Regulaminu zdefiniowano, iż bankowa tabela kursów walut dla kredytów dewizowych i indeksowanych kursem walut, zwana tabelą kursów to sporządzana przez merytoryczną komórkę banku na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym w chwili sporządzania tabeli i po ogłoszeniu kursów średnich przez NBP, tabela sporządzana jest o godzinie 16:00 każdego dnia roboczego i obowiązuje przez cały następny dzień roboczy. Powodowie nie mieli wpływu na treść umowy i nie było możliwości wprowadzenia w niej zmian. Czytali oni umowę, ale nie była ona dla nich zrozumiała. Powód nie rozumiał treści Regulaminu. Powodowie nie rozumieli, o co chodzi z indeksacją i nie zostało to im wytłumaczone. Pośrednik B. W. zapewniała powodów o tym, że frank jest stabilną walutą, a umowa jest dobra. Nie było mowy o spreadzie walutowym. Powodowie nie mieli wpływu na tabele kursowe. B. W. nie informowała powodów, ile wynosił kurs kupna i sprzedaży na dzień zawarcia umowy, o tabeli kursowej, ani o tym jak zmienia się wysokość rat kapitałowo - odsetkowych. Nie było możliwości negocjacji umowy. Zgodnie ze złożoną przez powodów dyspozycją wypłaty środków z kredytu, kwoty składające się na ogólną kwotę kredytu miały zostać przekazane na rachunki bankowe, których dysponentem był (...) . Kwota około 840000 zł pochodząca z kredytu wpłynęła na rachunek firmowy powoda T. C. (1) . Powód nie miał oddzielnego rachunku związanego z działalnością gospodarczą. Żona powoda - powódka M. C. była dopisana do prowadzonej przez powoda działalności gospodarczej i ujawniona jako osoba współpracująca. Powód nie dostał informacji o wysokości raty, dlatego dzwonił do banku i uzyskał informację, że będzie o tym informowany smsem na koniec miesiąca z podaną kwotą raty. Samodzielnie powód nie potrafił wyliczyć rat. W dniu 29 marca 2006 roku strony zawarły Aneks nr (...) do umowy kredytu nr (...) , którym zmieniły § 6 ust. 1 umowy, nadając mu brzmienie: „Oprocentowanie kredytu jest zmienne i na dzień sporządzenia Aneksu wynosi 7,73% w skali roku, na które składa się suma obowiązującej stawki (...) i stałej marży banku, która wynosi 6,71%”. W dniu 18 marca 2008 roku strony zawały Aneks nr (...) do umowy kredytu nr (...) , którym zmieniły § 6 ust. 1 umowy, nadając mu brzmienie: „Oprocentowanie kredytu jest zmienne i na dzień sporządzenia Aneksu nr (...) z dnia 18 marca 2008 roku wynosi 7,48% w skali roku, na które składa się suma obowiązującej stawki (...) i stałej marży banku, która wynosi 4,71%”. W dniu 22 stycznia 2010 roku strony zawarły Aneks nr (...) do umowy kredytu nr (...) , na podstawie którego powodowie przystąpili do programu (...) oraz skorzystali jednocześnie z oferty zmiany kursu waluty obcej stosowanego do spłat kredytu hipotecznego na zasadach opisanych w Aneksie. W § 1 ust. 1 Aneksu nr (...) wskazano, że oprocentowanie kredytu jest zmienne i na dzień sporządzenia aneksu wynosi 5,05% w skali roku. Jednocześnie powodowie oświadczyli, że są świadomi ryzyka wynikającego ze zmiennego oprocentowania w całym okresie kredytowania i akceptują to ryzyko. W § 3 Aneksu nr (...) postanowiono zaś, że wysokość zobowiązania będzie ustalana jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w (...) po jej przeliczeniu według kursu sprzedaży walut ustalanego przez Narodowy Bank Polski, rozumianego jako kurs sprzedaży walut ustalany przez Narodowy Bank Polski, obowiązujący w dniu poprzedzającym dzień wpływu środków na rachunek spłaty. W przypadku przemijającej przeszkody uniemożliwiającej zastosowanie kursu sprzedaży walut określonego w powyższy sposób stosowany miał być się ostatni obowiązujący kurs sprzedaży ogłoszony przez NBP. W przypadku braku możliwości zastosowania kursu sprzedaży walut w powyższy sposób z uwagi na trwałą przeszkodę, np. zaprzestanie publikacji kursów przez NBP, stosowany miał być kurs sprzedaży określony zgodnie z zapisami Regulaminu kredytu hipotecznego. Po wejściu Polski do strefy euro, w przypadku, gdy Narodowy Bank Polski zaprzestanie publikacji stosownego kursu sprzedaży (...) , spłata kredytu odbywać się będzie na podstawie rynkowego kursu sprzedaży (...) , dostępnego w serwisie (...) około godziny 16:00 z dnia roboczego ustalania tabeli, publikowanego przez bank w stosownej tabeli kursowej i obowiązującego do spłat w kolejnym dniu roboczym. W § 2 ust. 1 Aneksu bank wyraził nadto zgodę na odroczenie płatności rat kredytu. W związku z zawarciem Aneksu nr (...) powodowie złożyli oświadczenie, że zostali poinformowani, iż w okresie obowiązywania aneksu może nastąpić, w zależności od wahań kursu polskiego złotego oraz (...) podwyższenie kwoty kredytu hipotecznego, a w konsekwencji całkowitego kosztu kredytu hipotecznego. Oświadczyli także, że są świadomi ryzyka wynikającego ze zmiennego oprocentowania w całym okresie kredytowania i akceptują to ryzyko. Potwierdzili również otrzymanie rzetelnej i pełnej informacji o kosztach obsługi kredytu hipotecznego w przypadku zmiany kursu waluty. W dniu 22 stycznia 2010 roku strony zawarły Aneks nr (...) do umowy kredytu nr (...) , w którym postanowiły, iż z uwagi na istnienie wymagalnego zadłużenia kredytobiorców, kwota wymagalnych wierzytelności dopisana zostanie do kapitału niewymagalnego i od dnia wejścia w życie Aneksu powiększać będzie podstawę naliczana odsetek umownych (§ 1 ust. 1). J. bank udzielił powodom karencji w spłacie kredytu (§ 1 ust. 2). Następnie strony zawarły Aneks nr (...) do umowy kredytu nr (...) , którym m.in. strony wydłużyły termin spłaty kredytu do dnia 31 sierpnia 2028 roku oraz zmieniły na czas określony zasady spłaty kredytu w zakresie wysokości i sposobu rozliczania rat kredytowych. W dniu 25 października 2013 roku strony zawarły Aneks nr (...) do umowy kredytu nr (...) , w którym dokonały zmiany postanowień restrukturyzacji zadłużenia wynikającego z przedmiotowej umowy kredytowej, wprowadzonych Aneksem nr (...) . W dniu 30 kwietnia 2014 roku strony zawarły Aneks nr (...) do umowy kredytu nr (...) , na podstawie którego umożliwiono powodom dokonywanie spłat kredytu bezpośrednio w walucie (...) . W dniu 7 listopada 2014 roku T. C. (1) oraz jego matka T. K. , działająca w imieniu własnym, jak i spółki (...) - K. zawarli w formie aktu notarialnego z Przedsiębiorstwem Handlowo - Usługowym (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w K. oraz Fundacją (...) w G. umowę przedwstępną sprzedaży oraz ustanowienia hipotek, na podstawie której T. K. , działająca w imieniu własnym, jak i (...) spółki jawnej zobowiązała się sprzedać na ich rzecz: nieruchomość stanowiącą niezabudowaną działkę nr (...) , położone w T. , kw nr (...) , nieruchomość stanowiącą zabudowane działki nr (...) położone w T. , kw nr (...) i nieruchomość stanowiącą niezabudowaną działkę nr (...) , położoną w T. , kw nr (...) w stanie wolnym od praw osób trzecich, z wyjątkiem hipoteki ustanowionej na nieruchomości stanowiącej niezabudowaną działkę nr (...) na rzecz (...) Bank Spółki Akcyjnej na zabezpieczenie umowy kredytu z dnia 12 sierpnia 2005 roku, która wygaśnie na skutek spłaty wierzyciela hipotecznego, za łączną cenę 3800000 zł, a PHU (...) zobowiązały się te nieruchomości kupić w udziałach po połowie (§ 3.1. w zw. z § 1 umowy), przy czym umowa przyrzeczona miała zostać zawarta do dnia 30 stycznia 2020 roku (§3.4 umowy). Jednocześnie w § 4.1. umowy wskazano, że cena płatna miała być przez kupujących po połowie na rzecz sprzedających proporcjonalnie do ich udziałów we współwłasności nieruchomości w następujący sposób: kwota 200000 zł tytułem zadatku została zapłacona w dniu podpisania umowy na rzecz T. K. , w równowartości 12610 CHF na rachunek (...) Bank Spółki Akcyjnej przeznaczony do spłaty długu wobec wierzyciela hipotecznego w wysokości odpowiadającej wymagalnej kwoty do spłaty, a w pozostałej części na rachunek T. K. , kwota 1050000 zł tytułem zaliczki na poczet ceny miała być płatna w 60 równych miesięcznych ratach po 17500 zł, począwszy od dnia 7 listopada 2014 roku na rzecz T. K. , przy czym zapłata następować miała jako równowartość 2513 CHF na rachunek (...) Bank Spółki Akcyjnej przeznaczony do spłaty długu wobec wierzyciela hipotecznego w wysokości odpowiadającej wymagalnej kwoty do spłaty, a w pozostałej części na rachunek T. K. , kwota 2550000 zł zostanie zapłacona w dniu zawarcia umowy przyrzeczonej częściowo na rachunek wierzyciela hipotecznego celem zaspokojenia w całości długu T. C. (1) z tytułu przedmiotowej umowy kredytowej i w pozostałej części na rzecz sprzedających proporcjonalnie do ich udziałów we współwłasności. Powodowie postanowili sprzedać dom w T. również w związku ze śmiercią męża matki powoda. Kupiec dał im okres pięciu lat na załatwienie sprawy spadkowej, w którym to czasie to kupiec bezpośrednio przesyłał pieniądze do pozwanego na spłatę kredyt. Od około 2000 roku powód T. C. (1) przyjaźnił się z J. D. , który pracował w banku (...) S.A. jako analityk ryzyka kredytowego. J. D. miał przypuszczenia, że frank jest walutą, która będzie się zmieniać w stosunku do złotego i od razu powiedział o tym powodowi. W 2008 roku świadek sugerował powodowi spłatę kredytu, ponieważ już znacznie wcześniej w kręgach bankowych mówiło się o dynamice zmian kursu i napływie walut obcych do kraju, wobec czego sztucznie utrzymywany był wysoki kurs złotówki, zachęcający do kupna franka. Powód wiedział od świadka, że jest co najmniej ryzyko kursowe. Reakcja powoda była jednak wówczas żadna. Nie spłacił on kredytu, cieszył się, że ma pieniądze, twierdził, że da sobie radę i że warunki nie są złe. Świadek wyrażał stałą i niezmienną opinię, że kredyt frankowy jest niebezpieczny i należy go szybko spłacić, jednak powód to ignorował. Sytuacja zmieniła się w 2015 roku, kiedy nastąpił gwałtowny wzrost raty kredytowej powoda. Wtedy zaczęła się panika. W 2005 roku powód uważał, że umowa kredytowa jest bardzo dobra, bo kredyt był tańszy w stosunku do złotówkowego. Powód chwalił się umową. Powód mówił, że przyjął założenie, iż cena waluty może wzrosnąć o 20%. Wuj powoda J. W. sygnalizował powodowi przed 2015 roku, że frank zaczyna rosnąć. W 2015 roku powód się załamał. Kredyt spłacany był w złotówkach. Tylko raz powód spłacił ratę w (...) , które dostał od wuja. Kłopoty w spłacie zaczęły się w 2008 i 2009 roku. Powodowi pomagała w spłacie matka z ojczymem. Około 2010 roku powód wielokrotnie pisał do banku o pomoc, bo raty się zwiększały i wiedział on, że jest to związane z tym, że kurs franka idzie do góry. W skierowanym do pozwanego piśmie datowanym na dzień 27 września 2015 roku powodowie złożyli oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu i podstępu z winy banku w celu zawarcia umowy kredytowej, dotyczącego oświadczenia o zawarciu umowy kredytu nr (...) z dnia 12 sierpnia 2005 roku. Oświadczenie to zostało doręczone pozwanemu w dniu 1 października 2015 roku. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 20 października 2015 roku pozwany wskazał, że nie uznaje oświadczenia za skuteczne. Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 roku bank wezwał powodów do zapłaty w terminie 14 dni zaległości wynikającej z przedmiotowej umowy kredytu nr (...) . Pismem z dnia 10 listopada 2017 roku w związku z nieuregulowaniem zaległości w spłacie kredytu, bank skierował do powodów oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu nr (...) z zachowaniem 30 - dniowego terminu wypowiedzenia. W okresie od dnia 29 sierpnia 2005 roku do dnia 21 grudnia 2017 roku z tytułu umowy nr (...) powodowie spłacili raty kredytowe w łącznej kwocie 1438421,97 zł. W dniu 25 stycznia 2018 roku pozwany bank skierował do powodów ostateczne wezwanie do zapłaty z tytułu przedmiotowej umowy kredytowej. Na dzień 24 września 2019 roku saldo zadłużenia powodów z tytułu przedmiotowego kredytu obejmowało kwotę 2390957,74 zł, w tym 1894416,60 zł wymagalnego kapitału, 3705,34 zł wymagalnych odsetek i 492835,80 zł odsetek karnych. Na dzień 18 grudnia 2019 roku saldo zadłużenia powodów z tytułu przedmiotowego kredytu obejmowało kwotę 2442496,36 zł, w tym 1884348,92 zł wymagalnego kapitału, 558147,44 zł odsetek, w tym 3705,34 zł odsetek wymagalnych. W dniu 30 stycznia 2020 roku T. C. (1) oraz jego matka T. K. , działająca w imieniu własnym, jak i (...) spółki (...) - (...) spółka jawna zawarli w formie aktu notarialnego z Przedsiębiorstwem Handlowo - Usługowym (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w K. oraz Fundacją (...) w G. ostateczną umowę sprzedaży nieruchomości, w wykonaniu umowy przedwstępnej z dnia 7 listopada 2014 roku. Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. oraz Fundacja (...) w G. na podstawie umowy przedwstępnej sprzedaży z dnia 7 listopada 2014 roku dokonywała częściowych spłat rat kredytowych z tytułu umowy nr (...) . Wpłaty z tytułu rat kredytowych dokonywane były również przez powoda T. C. (1) , ale także przez C. - K. T. W. S. oraz przez matkę powoda T. C. (2) . W dniu 31 stycznia 2020 roku Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowe (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. wpłaciło na rzecz pozwanego banku kwotę 1483964,46 zł tytułu całkowitej spłaty 60% długu hipotecznego wynikającego z umowy nr (...) , zaś Fundacja (...) w G. wpłaciła na rzecz banku kwotę 990189,00 zł tytułu całkowitej spłaty 40% kredytu umowa nr (...) plus odsetki karne. W dniu 30 stycznia 2020 roku powód oświadczył, że kwota 2473274,06 zł wpłacona została w związku z zadłużeniem wynikającym z umowy kredytowej nr (...) . W dniu 6 marca 2020 roku (...) Bank Spółka Akcyjna złożył oświadczenie o wyrażeniu zgody na wykreślenie z księgi wieczystej KW nr (...) wpisanej na jego rzecz na zabezpieczenie przedmiotowej umowy kredytowej hipoteki łącznej kaucyjnej do kwoty 2667091,83 zł, w związku ze spłatą całości zobowiązań pieniężnych wynikających z umowy kredytu hipotecznego nr (...) . Kredyt został spłacony w całości. Przedstawiony powyżej stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie zgromadzonych dokumentów oraz zeznań przesłuchanych świadków i powodów. Podstawę ustaleń stanu faktycznego stanowiły przede wszystkim niekwestionowane przez strony dowody z dokumentów, które nie budziły również wątpliwości Sądu I – ej instancji co do ich wiarygodności. Sąd Okręgowy pominął złożone przez strony dokumenty obejmujące stanowiska zajmowane przez różne podmioty, instytucje i organy państwowe, orzeczenia sądowe i artykuły, ponieważ były to dowody, które nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W szczególności nie było faktem istotnym dla rozstrzygnięcia to, jaka jest ocena prawna umowy o kredyt indeksowany dokonana przez podmioty trzecie. Za irrelewantną dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd I – ej instancji uznał również przedłożoną przez stronę powodową obszerną dokumentację obrazującą sytuację finansową pozwanego banku. Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zakwestionowania zeznań świadków J. D. - bliskiego znajomego powoda T. C. (1) oraz J. W. - wuja powoda, uznając je za spójne i wiarygodne. Świadkowie ci byli osobami bliskimi dla strony powodowej, w związku z czym posiadali w ocenie Sądu I – ej instancji wiarygodne informacje na temat sposobu przeznaczenia środków pochodzących z przedmiotowego kredytu, jak również ówczesnej sytuacji powodów oraz ich podejścia i wiedzy na temat warunków kredytowych. Jednocześnie zeznania świadków Sąd Okręgowy uznał za wiarygodne z uwagi na to, że nie byli oni zainteresowani w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy. Sąd I – ej instancji uwzględnił także zeznania świadka P. S. , który przedstawił mechanizm przeliczania kwot z PLN na (...) w tego typu umowach, jak zawarta między stronami sporu i sposób ustalania przez pozwanego tabel obowiązujących przy przeliczeniu, o których mowa w § 2 i 4 umowy. Świadek wskazał, iż nie brał udziału w zawieraniu umów kredytu pomiędzy stronami, jednakże jako wieloletni pracownik pozwanego przedstawił zasady i mechanizmy działań na rynku finansowym pozwanego, a także sposób realizacji przez niego obowiązków wynikających z ustawy prawo bankowe , dotyczących minimalizowania ryzyk towarzyszących działalności banku. Sąd Okręgowy odebrał także zeznania od świadka B. W. , która pośredniczyła w zawieraniu umowy kredytowej przez powodów, jednakże nie pamiętała z powodu upływu czasu ani powodów, ani okoliczności, w jakich doszło do zawarcia przez nich umowy. Sąd I – ej instancji nie dał wiary zeznaniom powodów T. C. (1) i M. C. co do tego, że środki pochodzące z przedmiotowego kredytu nie zostały przeznaczone na wykończenie domu w T. a jedynie na zakup samochodu na cele prywatne i wykończenie mieszkania powodów oraz na inne cele konsumpcyjne, jak podróże rodzinne. Twierdzenia powodów pozostawały bowiem w tym zakresie sprzeczności z zeznaniami świadków J. D. i J. W. , którym Sąd Okręgowy dał wiarę w całości, a którzy wprost wskazali, że powód T. C. (1) lokował środki z kredytu w inwestycję w T. i największa kwota z kredytu została przeznaczona na wykończenie mieszkań, w których były pokoje gościnne. Zostały tam zrobione instalacje, płytki, tynki, podłogi, ogrzewanie gazowe, dach, garaż i część ogrodu. Świadkowie ci, w przeciwieństwie do powodów, nie byli bezpośrednio zainteresowani rozstrzygnięciem niniejszej sprawy. Ponadto cel inwestycyjny zaciąganego kredytu wskazany został w oświadczeniu T. C. (1) dołączonym do wniosku kredytowego. Co więcej, właśnie z wniosku kredytowego wynika, iż na chwilę wnioskowania o kredyt powodowie posiadali już dwa samochody osobowe i jeden dostawczy, w związku z czym sprzeczne z doświadczeniem życiowym jest zaciąganie kredytu w celu zakupu kolejnego samochodu na cele prywatne. Powodowie w toku postępowania nie wykazali, aby za środki z kredytu nabyli samochód lub że wykończyli dom w G. , czy podróżowali. Nie przedłożyli zatem na te okoliczności żadnych dokumentów, ani nie zaproponowali innych dowodów. Nadto podczas przesłuchania T. C. (1) raz wskazywał on, że nic z kredytu nie było przeznaczone na dom w T. , a potem, że nie wie, może pieniążki poszły na wyposażenie pensjonatu. Sąd Okręgowy nie dał wiary zeznaniom powoda T. C. (1) co do tego, że wniosek kredytowy wypełniała za powodów B. W. , bowiem świadek ten po okazaniu jej dokumentów wyraźni zaprzeczyła, aby jakiekolwiek treści we wniosku, wyłączając podpis, zostały nakreślone przez nią. Sąd I – ej instancji nie dał również wiary powodowi T. C. (1) co do tego, że nie wynajmował on odpłatnie pokoi w T. oraz, że był to wyłącznie najem okazjonalny tylko dla znajomych, od których także nie pobierał opłat, albowiem pozostaje to w sprzeczności z faktem zarejestrowania przez powodów działalności gospodarczej w zakresie najmu pokoi oraz z faktem, iż pozostawali oni wspólnikami spółki jawnej, prowadzącej pensjonat (...) , jak również zeznaniami świadka J. D. . Również mając na uwadze doświadczenie życiowe, za nielogiczne Sąd Okręgowy uznał nieprowadzenie odpłatnego najmu pokoi w sytuacji wybudowania w tym celu przez powoda i jego rodziców pensjonatu z pokojami gościnnymi. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 13 lipca 2020 roku Sąd I – ej instancji pominął dowód z zeznań świadków: R. D. (1) , J. B. i K. P. , uznając je za zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy i niezasadnie zmierzające do przedłużenia niniejszego postępowania. Sąd Okręgowy oddalił także wnioski pełnomocnika powodów zawarte w punktach: XIV, XV, XVI, XVII, XX, XXI i XXII pisma z dnia 15 listopada 2017 roku jako nieprzydatne dla rozstrzygnięcia. Sąd I – ej instancji pominął również dowody z opinii biegłego z zakresu finansów i rachunkowości, biegłego z zakresu analiz gospodarki i rynku kapitałowego, biegłego z zakresu runku walutowego i biegłego rewidenta, bowiem mając na uwadze wskazane tezy dowodowe, na jakie biegli mieliby sporządzić opinie, były to okoliczności nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zmierzające do niezasadnego przedłużenia postępowania i wygenerowania nieuzasadnionych kosztów procesu. Sąd Okręgowy doszedł do przekonania, że powództwo podlegało częściowemu uwzględnieniu. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy i zarzuty podnoszone przez stronę powodową, podstawowe znaczenie dla oceny zasadności dochodzonych przez powodów roszczeń stanowiła ocena charakteru, w jakim oni działali, zawierając przedmiotową umowę. Szereg zarzutów formułowanych przez powodów wobec treści zawartej z pozwanym bankiem umowy opiera się bowiem na przepisach dotyczących ochrony konsumentów. Także ocena praw i obowiązków stron przyjętych przez nie w umowie zależy od konsumenckiego charakteru umowy. W ocenie Sądu I – ej instancji powodowie nie wykazali, że zawierając przedmiotową umowę kredytową nr (...) działali w charakterze konsumentów. Ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań powoda T. C. (1) , wynikało jednoznacznie, że w dacie zawierania umowy, stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania, powodowie prowadzili działalność gospodarczą. Wpis do (...) pokazał, że powodowie T. C. (1) i M. C. od 1999 roku prowadzili działalność gospodarczą pod firmą Firma Handlowo - Usługowa (...) z miejscem działalności na terenie całego kraju, zaś od 2004 roku (jak wynika z wpisu w KRS) byli oni także (...) Spółka Jawna (następnie pod nazwą (...) spółka jawna ), w miejscowości T. , prowadzącej działalność hotelową. Powód T. C. (1) wskazywał, że główną osobą prowadzącą działalność gospodarczą był on, a powódka współpracowała z nim w tym zakresie. Nie zmienia to jednak tego, iż obojgu powodom należało zdaniem Sądu Okręgowego przypisać na datę zawarcia umowy status przedsiębiorcy. Sąd I – ej instancji podkreślił też, że z poczynionych ustaleń wynikało, iż pomimo tego, że formalnie powodowie zawarli umowę kredytową nr (...) jako konsumenci, to okoliczność ta nie miała jednak znaczenia dla oceny ich rzeczywistego statusu, a to z uwagi na cel, w jakim kredyt został wykorzystany. Już z treści samej umowy wynikało jednoznacznie, że znaczna część kredytu została przeznaczona na refinansowanie uprzednio zaciągniętych przez powodów kredytów, które związane były bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą. T. C. (1) wprost przyznał, że kredyty w banku (...) S.A. były jego kredytami firmowymi, przy czym kredyt inwestycyjny przeznaczony był na cele inwestycyjne, wykończenie pensjonatu, pokoi i apartamentów, a kredyt obrotowy przeznaczony był na bieżącą działalność. Środki z kredytu przekazane zostały bezpośrednio na rachunki bankowe związane z obsługą tych kredytów. Nie ulegało zatem wątpliwości, że co najmniej łączna kwota 660600 zł, pochodząca z przedmiotowego kredytu przeznaczona została bezpośrednio na cele związane z działalnością gospodarczą strony powodowej, a więc co najmniej 42% środków z kredytu było zatem wprost przeznaczone na działalność gospodarczą powodów. Wprawdzie zgodnie z § 1 ust. 3 umowy kwota 839900 zł miała zostać przeznaczona na dowolny cel konsumpcyjny kredytobiorcy, niemniej jednak powodowie nie udowodnili, aby faktycznie kwota ta została przez nich spożytkowana wyłącznie na potrzeby prywatne, konsumenckie. Jak wynika ze złożonej przez powodów dyspozycji wypłaty środków z kredytu wszystkie kwoty składające się na ogólną kwotę kredytu miały zostać przekazane na rachunki bankowe, których dysponentem był (...) . Powód T. C. (1) również przyznał, że kwota ta została przekazana na jego rachunek firmowy oraz że powodowie nie mieli osobnego rachunku związanego z działalnością gospodarczą. Sąd Okręgowy nie miał zatem wątpliwości, iż wobec tego, że środki z kredytu wpłynęły na rachunek firmowy powodów, zmieszały się one z pozostałymi środkami przeznaczanymi zarówno na cele związane z działalnością gospodarczą i cele prywatne. Wobec braku stosownej inicjatywy dowodowej powodów nie dało się ustalić, w jakim zakresie środki z kredytu były faktycznie przeznaczone na osobiste cele powodów, a w jakim na cele związane z działalnością gospodarczą. Sąd I – ej instancji nie dał wiary powodom w zakresie, w jakim wskazali, że środki z kredytu zostały przez nich przeznaczone wyłącznie na cele prywatne - zakup prywatnego samochodu, czy wykończenie prywatnego domu. Twierdzenia powodów pozostawały bowiem w tym zakresie sprzeczne z zeznaniami świadków J. D. i J. W. , którym Sąd Okręgowy dał wiarę w całości, a którzy wprost wskazali, że powodowie lokowali środki z kredytu w inwestycję pensjonatu w T. i największa kwota z kredytu została przeznaczona na wykończenie mieszkań, w których były pokoje gościnne. Świadkowie ci, w przeciwieństwie do powodów, nie byli zaś bezpośrednio zainteresowani rozstrzygnięciem niniejszej sprawy, co dowodzi zdaniem Sądu I – ej instancji ich bezstronności i wiarygodności. Sąd Okręgowy zauważył również, że na zabezpieczenie spłaty przedmiotowego kredytu ustanowiona została na rzecz pozwanego banku hipoteka na nieruchomości, na której posadowiony był współprowadzony przez powodów pensjonat (...) w T. , a ponadto, że spłata kredytu dokonywana była z rachunku powoda T. C. (1) , ale również z rachunku prowadzonego dla W. S. , a ostateczna spłata kredytu nastąpiła w związku ze zbyciem nieruchomości w T. . Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie Sądu I – ej instancji nie można było - z uwagi na sposób wykorzystania środków pochodzących z umowy kredytowej nr (...) - przypisać powodom statusu konsumentów. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy jednoznacznie dowodziły tego, że znaczna część kredytu nr (...) , udzielonego powodom przez pozwany bank została wykorzystana na prowadzoną przez powoda (i współprowadzoną przez powódkę) działalność gospodarczą. Zdaniem Sądu Okręgowego wykluczało to możliwość potraktowania powodów jako konsumentów i traktować ich należało jako przedsiębiorców. W konsekwencji niemożliwe było zastosowanie w stosunku do powodów przepisów prawnych służących ochronie konsumentów. Rozpoznaniu przez Sąd Okręgowy nie podlegały zatem podniesione przez powodów zarzuty dotyczące abuzywności umownych klauzul indeksacyjnych oparte na art. 385 1 – 385 3 k.c. , jak również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ich skutków dla bytu umowy, bowiem regulacje te mają zastosowanie wyłącznie do umów zawartych z konsumentami. Odnosząc się do podniesionego przez powodów zarzutu podstępnego wprowadzenia ich w błąd przy zawieraniu przedmiotowej umowy kredytowej oraz złożonego przez nich oświadczenia o uchyleniu się przez nich od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli, Sąd Okręgowy stwierdził, że okoliczność takiego podstępnego działania banku nie została udowodniona, a ponadto oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu i podstępu z winy banku było spóźnione. Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że powodowie byli świadomi potencjalnych „błędów”, na które się powołali, znacznie wcześniej niż rok wstecz od daty 27 września 2015 roku. Z zeznań świadka J. D. - bliskiego znajomego powoda T. C. (1) , wynika, że już w 2008 roku mówił on powodowi o ryzyku związanym z kredytem indeksowanym i sugerował wcześniejszą spłatę kredytu. Świadek podkreślił, że powód wiedział od niego co najmniej o ryzyku kursowym i był go świadomy, jednak reakcja powoda na to „była wówczas żadna”. Co więcej, również z zeznań świadka J. W. - wuja powodów wynika, że jeszcze przed 2015 roku sygnalizował on powodowi, że kurs franka zaczyna rosnąć, jednak powód był zadowolony z łączącej go z bankiem umowy, chwalił się nią i zakładał, iż cena waluty może wzrosnąć o około 20%. Także sam powód T. C. (1) wskazał, że jego problemy z rosnącymi ratami zaczęły się pojawiać od 2008 - 2009 roku oraz że około 2010 roku wielokrotnie kontaktował się w związku z tym z bankiem. Jednocześnie powód podkreślił, że wiedział on, że zwiększanie się rat jest związane z tym, że kurs franka idzie do góry. Powodowie dowiedzieli się zatem o błędzie najpóźniej w 2010 roku, tj. w momencie, kiedy raty kredytowe w sposób zauważalny i odczuwalny dla powodów zaczęły wzrastać do tego stopnia, że wiązało się to z podejmowaniem przez nich interwencji w pozwanym banku. Tym samym nawet w przypadku uznania, że zawarcie przez powodów umowy kredytowej nr (...) obarczone było wadą oświadczenia woli, to składając oświadczenie o uchyleniu się od jego skutków prawnych dopiero w dniu 27 września 2015 roku, uchybili oni terminowi na skuteczne dokonanie tej czynności, co powoduje, że była ona nieskuteczne. Sąd Okręgowy wskazał także, że na uwzględnienie w zakresie roszczeń dochodzonych w niniejszym postępowaniu nie mogły zasługiwać podniesione przez stronę powodową zarzuty dotyczące naruszenia przez pozwany bank ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, albowiem nawet w przypadku naruszenia przez pozwanego przepisów tej ustawy, przewidzianym prawnie skutkiem takiej sytuacji nie jest nieważność zawartej umowy kredytowej. Jednocześnie odmowa przyznania powodom w okolicznościach niniejszej sprawy statusu konsumentów nie miała wpływu na możliwość dokonania oceny ważności zawartej przez nich umowy kredytowej przy uwzględnieniu przepisów prawa bankowego , jak również ogólnych regulacji kodeksu cywilnego i zasad prawa zobowiązań. Regulacje te są bowiem wiążące dla wszystkich podmiotów, tak samo w relacjach między konsumentem i przedsiębiorcą, jak i między przedsiębiorcami. W ocenie Sądu I – ej instancji konstrukcja kredytu indeksowanego do waluty obcej ( (...) ), rozumianego jako kredyt udzielany w złotych, którego jednak saldo jest następnie przeliczane na walutę obcą na dany dzień (najczęściej dzień uruchomienia kredytu) według kursu wymiany waluty, która to kwota stanowi następnie podstawę ustalania wysokości rat kapitałowo - odsetkowych, zaś wysokość kolejnych rat kapitałowo - odsetkowych określana jest w walucie obcej, ale ich spłata dokonywana jest w walucie polskiej, po przeliczeniu według kursu wymiany walut na dany dzień, stanowi rozwiązanie prawnie dopuszczalne i spełnia wymogi art. 69 ustawy prawo bankowe , stanowiąc jedną z wykształconych w obrocie odmian takiej umowy. Zabieg taki mieści się jednocześnie w granicach swobody umów. Wprowadzenie „klauzuli waloryzacyjnej” miało zaś na celu zastosowanie oprocentowania ustalonego w oparciu o wskaźniki rynkowe odnoszące się do franka szwajcarskiego, a nie do waluty krajowej, co prowadziło do zastosowania oprocentowania niższego niż stosowana w bankach dla kredytów złotowych o stopie zmiennej WIBOR. Sąd Okręgowy podkreślił przy tym, że wysokość świadczenia banku została określona wprost, gdyż umowa zawierała określenie kwoty kredytu wyrażone liczbowo i w złotych polskich (1568877,74 zł). Brak zatem podstaw do przyjęcia twierdzeń o nieokreśleniu kwoty kredytu i naruszeniu art.69 ust.2 pkt 2 prawa bankowego . W umowie określone zostały także ogólne zasady i sposób indeksacji, w związku z czym spełniony został zakreślony w ustawie prawo bankowe , wymóg wskazania zasad i terminu spłaty kredytu ( art. 69 ust. 2 pkt 4 prawa bankowego ). Postanowienia umowne umożliwiały bowiem ustalenie sposobu obliczania kwoty, którą zobowiązany będzie spłacić kredytobiorca. Formalnie wiążące strony postanowienia umowy określały, w jaki sposób wykorzystana w złotych kwota kredytu podlega przeliczeniu na kwotę we frankach szwajcarskich, a następnie w jaki sposób ustala się wysokość świadczeń kredytobiorcy. Odwołanie się do kursu obowiązującego w banku nie oznacza przy tym, że wysokość kwoty, którą mają świadczyć kredytobiorcy nie została ustalona w umowie w sytuacji, w której zgodnie z art.111 ust. 1 pkt 4 prawa bankowego bank obowiązany jest ogłaszać w miejscu wykonywania czynności, w sposób ogólnie dostępny, stosowane kursy walutowe. Tym samym wymogi ważności umowy kredytowej wskazane w ustawie prawo bankowe i w jej rozumieniu zostały w ocenie Sądu Okręgowego spełnione. Zdaniem Sądu I – ej instancji na aprobatę nie zasługiwały również zarzuty strony powodowej co do naruszenia ustawy prawo dewizowe , gdyż w świetle zasady swobody dewizowej rezydenci, działając w kraju, mają swobodę w wyrażaniu zobowiązań w walucie obcej. W zakresie tej swobody mieści się zawieranie umów kredytu indeksowanego do kursu waluty obcej, w których waluta obca nie jest przedmiotem obrotu, ale jedynie „innym miernikiem wartości. Istotą indeksacji nie jest „fizyczny” obrót dewizami (walutami obcymi), a jedynie zastosowanie mechanizmu przeliczenia świadczenia stron wyrażonego w walucie krajowej na walutę obcą. Sąd Okręgowy podsumował więc, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności łączącej strony umowy kredytowej w związku z podnoszonymi przez stronę powodową zarzutami naruszenia przepisów prawa bankowego , zasad walutowości i waloryzacji czy prawa dewizowego . Niemniej jednak Sąd I – ej instancji dopatrzył się wystąpienia innej przesłanki do stwierdzenia, że umowę kredytową nr (...) uznać należy za nieważną, a to z uwagi na naruszenie art. 353 1 k.c. w zw. z art. 58 k.c. , poprzez istotne naruszenie równowagi kontraktowej stron umowy w związku z zastosowaną konstrukcją indeksacji. Przyczyną wadliwości umowy, prowadzącej do jej nieważności, był bowiem jednostronnie narzucony przez bank sposób ustalania wysokości kwoty podlegającej zwrotowi, a w konsekwencji i wysokości odsetek, a więc głównych świadczeń kredytobiorców. Ustalenie ich wysokości wiązało się bowiem z koniecznością odwołania się do kursów walut ustalanych przez bank w tabeli kursów. Tymczasem ani umowa, ani regulamin lub jakikolwiek inny dokument, stanowiący podstawę ustalenia treści łączącego strony stosunku prawnego, nie określały prawidłowo zasad ustalania tych kursów. Główne zobowiązanie strony zobowiązanej do spłacenia kredytu, obliczane poprzez zastosowanie klauzuli jego indeksacji do (...) , nie może zostać określone przez drugą stronę tej samej umowy jednostronnym oświadczeniem, wykraczającym poza konsensus, który oddaje istotę stosunku umownego. Zdaniem Sądu Okręgowego w łączącej strony umowie kredytowej brak było szczegółowych i obiektywnych zasady określania kwoty podlegającej zwrotowi przez kredytobiorców. Swoboda i arbitralność zostały bowiem w tym zakresie przyznane wyłącznie kredytodawcy - bankowi poprzez odwołanie się do jednostronnie ustalanych przez niego kursów waluty indeksacji. Sąd I – ej instancji podkreślił przy tym, że określając zasady tworzenia tabeli kursów i zawartych w niej kursów walut, pozwany posłużył się dwoma pojęciami, których znaczenia nie sposób zidentyfikować. Tabela Kursów miała być sporządzana przez merytoryczną komórkę banku na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym w chwili sporządzania tabeli i po ogłoszeniu kursów średnich przez NBP. Żadne z postanowień umowy nie definiuje jednak pojęcia „rynek międzybankowy” oraz nie określa, co oznacza zwrot: „na podstawie”. Z powyższego postanowienia nie wynika, w jaki sposób są ustalane kursy na „rynku międzybankowym” ani jaki konkretnie rynek brany jest pod uwagę i w jakim zakresie. Wśród definicji zawartych w § 2 Regulaminu wyróżniono: „rynek międzybankowy w L. ” (definicja LIBOR), „rynek międzybankowy w W. ” (definicja WIBOR) i „rynek międzybankowy” (definicja Bankowej Tabeli kursów walut), co uniemożliwia przyjęcie jednego i jednoznacznego desygnatu pojęcia „rynek międzybankowy”. Co więcej, nie wiadomo, jakie konkretnie kursy obowiązujące na „rynku międzybankowym” mają być uwzględniane przy ustalania kursu (...) /PLN, w tym, czy do takich ustaleń nie są wykorzystywane kursy innych walut. Zastosowany zwrot „na podstawie” również nie precyzuje w jaki sposób (w jakim odniesieniu do „rynku międzybankowego”), przy użyciu jakich mechanizmów i w jakich granicach czy stosunku odniesienia, ustalane są kursy walutowe przez pozwany bank. Powyższe jednoznacznie wskazuje na to, że zawarta w umowie regulacja zasad ustalania kursów de facto jest jedynie pozorna. Kryteria i mechanizmy ustalania tabeli kursowej pozostawione zostały dowolnej i jednostronnej decyzji pozwanego banku. Nie ma przy tym znaczenia, w jaki sposób w rzeczywistości bank ustalał kursy walut i w jakiej relacji pozostawały one względem kursów obowiązujących na rynku pieniężnym, bowiem w świetle przepisów regulujących granice swobody umów analizie i ocenie podlega wyłącznie treść czynności prawnej, a nie rzeczywisty sposób wykonywania umowy. Pozwanemu bankowi w istocie pozostawiono swobodne określenie kwoty podlegającej zwrotowi przez kredytobiorcę, ponieważ ani umowa kredytowa ani Regulamin nie precyzują w dostateczny sposób, w jaki sposób kredytujący bank wyznacza kursy walut w sporządzanej przez siebie tabeli kursów. Bank jednostronnie i w zasadzie dowolnie ustalać może kursy waluty indeksacyjnej w tabeli kursów, a następnie przy ich wykorzystaniu jednostronnie określić kwotę (we frankach), którą kredytobiorca ma zwrócić. Następnie w trakcie określania wysokości świadczenia spełnianego przez kredytobiorcę, powtórzona zostanie zbliżona operacja - bank w oparciu o ustalony przez siebie kurs określi wysokość świadczenia kredytobiorcy wyrażonego w złotych polskich. Mając na uwadze powyższe, sposób ukształtowania stosunku zobowiązaniowego łączącego strony niniejszego postępowania, wprowadzając nadrzędność jednej ze stron i podporządkowanie jej arbitralnym decyzjom drugiej strony, w ocenie Sądu Okręgowego narusza jego istotę, co oznacza przekroczenie granic swobody umów określonych w art. 353 1 k.c. i w konsekwencji prowadzi do nieważności całej czynności prawnej jako sprzecznej z ustawą ( art. 58 k.c. ). Nieważność postanowień regulujących główne świadczenie stron prowadzi bowiem do nieważności całej umowy, która bez tych postanowień traci swoją istotę i byt prawny. Sąd I – ej instancji podkreślił, że dla oceny skutków zawarcia w umowie nieważnych postanowień, nie ma znaczenia podjęta przez pozwanego próba ich późniejszej zmiany, polegająca na zawarciu z powodami m.in. Aneksu nr (...) do umowy z dnia 22 stycznia 2010 roku, czy Aneksu nr (...) z dnia 30 kwietnia 2014 roku. Ocenie pod względem nieważności podlega bowiem treść pierwotnie zawartej przez strony umowy. Jednocześnie Sąd Okręgowy wskazał, iż także w przypadku, gdyby przyznać powodom status konsumentów, umowa przez nich zawarta musiałaby zostać uznana za nieważną. Brak indywidualnego uzgodnienia kwestionowanych przez stronę powodową postanowień umownych dotyczących indeksacji kwoty kredytu wynika z tego, że umowa kredytu została zawarta w oparciu o wzorzec umowny, a ponadto, zgodnie z praktyką pozwanego, zapisy tego typu umów nie podlegały indywidualnym ustaleniom z klientem. Powodowie nie mieli żadnego rzeczywistego wpływu na brzmienie warunków umowy z pozwanym. Pozwany nie wykazał, że kwestionowane postanowienia umowy zostały wynegocjowane indywidualnie, zaś to na nim, zgodnie z art. 385 § 4 k.c. , spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie. Nie stanowi również, w ocenie Sądu Okręgowego, indywidualnego uzgodnienia postanowień umownych dokonanie przez konsumenta wyboru pomiędzy różnego rodzaju umowami oferowanymi przez przedsiębiorcę (np. między kredytem udzielonym w złotych polskich i kredytem indeksowanym do franka lub euro). Sąd Okręgowy wskazal, iż przez umowę kredytową, kredytodawca zobowiązuje się głównie udostępnić kredytobiorcy określoną kwotę pieniężną, zaś kredytobiorca - przede wszystkim spłacać tę kwotę w przewidzianych terminach, zasadniczo z odsetkami. Świadczenia podstawowe tej umowy odnoszą się zatem do kwoty pieniężnej, która musi być określona w stosunku do waluty wypłaty i określonej spłaty. W konsekwencji okoliczność, że kredyt musi zostać spłacony w określonej walucie, nie ma związku z posiłkowym sposobem płatności, lecz związana jest z samym charakterem zobowiązania dłużnika, przez co stanowi podstawowy element umowy kredytowej. Również ze względu na cel indeksowania, to jest zastosowanie stopy procentowej ustalonej według wskaźnika LIBOR, wyróżniający tę umowę jako wariant umowy kredytu, zamieszczone w umowie postanowienia dotyczące przeliczania kwoty kredytu są postanowieniami charakteryzującymi tę umowę, konstruującymi tenże typ, a w konsekwencji definiują samą istotę łączącego strony stosunku prawnego, a więc należą do jej essentialii negotii . Mowa tu o postanowieniach wprowadzających mechanizm przeliczenia kwoty kredytu z waluty polskiej na walutę obcą, a następnie nakazujących ustalenie wysokości świadczenia kredytobiorcy w walucie polskiej - zarówno jako spłaty kapitału, jak i zapłaty odsetek. Postanowienia dotyczące przeliczania nie ograniczają się do posiłkowego określenia sposobu zmiany wysokości świadczenia kredytobiorcy w przyszłości, ale wprost świadczenie to określają. Bez przeprowadzenia przeliczeń nie doszłoby do ustalenia wysokości kwoty kredytu do zwrotu. Nie doszłoby też do ustalenia wysokości rat odsetkowych, które zobowiązany jest zapłacić kredytobiorca, skoro odsetki te naliczane są zgodnie z konstrukcją umowy, od kwoty wyrażonej w walucie obcej. W odniesieniu do umów kredytowych wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że instytucje finansowe muszą zapewnić kredytobiorcom informacje wystarczające do podjęcia przez nich świadomych i rozważnych decyzji. W niniejszej sprawie, przytoczone kryteria nie zostały dochowane przez stronę pozwaną. Przede wszystkim, przedstawiciel pozwanego banku, co wynika z treści zeznań powoda, nie wyjaśnił powodom ryzyka związanego z kredytem we franku szwajcarskim, skupiając się jedynie na jego korzyściach. Powodowie nie zostali również odpowiednio poinformowani o skutkach wahań kursu, które są wpisane w mechanizm indeksowania kredytu do waluty obcej. Nie istnieje żaden pisemny dokument, który obrazowałby powodom skutki wzrostu kursu waluty przy uwzględnieniu parametrów (wysokości kredytu, stopy oprocentowania) konkretnej umowy zawieranej przez strony. Brak jest również dokumentu, z którego wynikałoby, iż powodowie zostali poinformowani, że w zasadzie ryzyko kursowe jest nieograniczone. Dokumenty, które przedstawił pozwany, w ocenie Sądu Okręgowego, w sposób wybiórczy i skrótowy wskazywały na kwestię możliwości wzrostu kursu walut, nie uwzględniając na przykład w przedstawionej symulacji wpływu zmiany kursu na saldo kredytu oraz ograniczając się tylko do niewielkich wahań kursu, pomijając sytuacje skrajne, które, rzecz oczywista, są najistotniejsze przy podejmowaniu świadomej decyzji o przyjęciu na siebie ryzyka walutowego i zaciągnięciu kredytu w innej walucie niż złoty. Zdaniem Sądu I – ej instancji powinności banku w zakresie klarowności informacji kierowanej do konsumenta w zakresie ryzyka kursowego nie zostały wypełnione mimo spełnienia przez bank zaleceń Komisji Nadzoru Finansowego. Są one bowiem normami wiążącymi bank w zakresie wypełniania jego obowiązków ograniczania własnych ryzyk, natomiast czym innym są wymogi dyrektywy nr 93/13, nakładającej na bank obowiązek traktowania konsumenta w sposób sprawiedliwy i zapewnienia informacji co najmniej odnośnie tego, jak na wysokość raty kredytu wpłynęłaby silna deprecjacja środka płatniczego kraju, w którym kredytobiorca ma miejsce zamieszkania oraz wzrost zagranicznej stopy procentowej. Wobec powyższego zdaniem Sądu Okręgowego nie sposób uznać, że powodowie zostali w sposób wyczerpujący i zrozumiały poinformowani o skutkach, jakie wiążą się z zastosowaniem indeksacji kredytu do waluty obcej, nie mogąc oszacować potencjalnie istotnych konsekwencji ekonomicznych swoich zobowiązań finansowych. Także postanowienia, które w istocie kreują mechanizm przeliczeniowy również nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Nie stanowią całości, a rozmieszczone są w oddzielnych jednostkach redakcyjnych, w różnych częściach umowy. Zostały nadto sformułowane językiem charakterystycznym dla branży pozwanego, przy użyciu terminów ekonomicznych i z zakresu prawa bankowego bez wystarczającego wyjaśnienia ich treści. W ocenie Sądu I – ej instancji postanowienia umowne dotyczące indeksowania kredytu (§ 1 ust. 1) oraz postanowienia ustalające mechanizm jego stosowania (§ 2 ust. 2 i § 4 ust. 1 i 2) naruszają w sposób rażący interesy powodów oraz sprzeczne są z dobrymi obyczajami. Pomiędzy stronami przedmiotowej umowy zakłócona została w sposób rażący równowaga kontraktowa, gdyż zastosowanie indeksacji wraz z przyjętym sposobem ustalania kursów przewidzianym w umowie pozwala na jednostronne kształtowanie przez bank sytuacji konsumenta w zakresie wysokości jego zobowiązania, ponieważ to bank ustala wedle swoich zasad sposób kurs waluty, według którego ustalana jest kwota kredytu do zwrotu oraz wysokość spłaty raty odsetkowej. Treść łączącego strony stosunku prawnego nie określa, w jakim stopniu kursy przyjęte przez bank mogą różnić się od kursów na rynku międzybankowym. Postanowienia ustalające zasady oraz mechanizm indeksowania kwoty kredytu przyczyniają się do nierównomiernego rozłożenia pomiędzy stronami umowy ryzyka wynikającego z zastrzeżenia indeksowania kredytu, tj. wyrażenia wysokości zobowiązania konsumenta w walucie obcej, której kurs podlega nieograniczonym zmianom - bez zagwarantowania w umowie jakichkolwiek mechanizmów, które mogłyby ograniczyć ryzyko ponoszone przez konsumenta. Nie tylko wysokość jego zobowiązania może osiągnąć niczym nieograniczoną wysokość (wraz ze spadkiem wartości waluty krajowej w stosunku do waluty kredytu), ale też może to nastąpić na każdym etapie wykonywania umowy. Konsument w istocie nie dysponuje też żadnym instrumentem, który pozwoliłby mu na zmianę sposobu wykonywania umowy wraz z niekorzystnym ukształtowaniem się kursu walut. Nawet przewidziane w umowie przewalutowanie kredytu nie stanowi uprawnienia kredytobiorcy tylko banku. W dodatku przewalutowanie odbywa się również po kursie ustalonym swobodnie przez bank. W tej sytuacji, mimo że konstrukcja indeksowania kwoty kredytu do waluty obcej nie jest sprzeczna z prawem, jak również nie można ogólnie wykluczyć możliwości jej stosowania w umowach zawieranych z konsumentami, w przypadku spornych postanowień Sąd Okręgowy uznał ją za niedozwoloną. Równocześnie wprowadzenie przytoczonych powyżej postanowień należy uznać za naruszające dobre obyczaje, gdyż następuje z wykorzystaniem przewagi kontraktowej banku, który dysponując nieporównywalnie większymi możliwościami należytej oceny ryzyka wiążącego się z indeksacją kredytu, wprowadza do umowy postanowienia chroniące przede wszystkim własne interesy. Oczywiście należy mieć przy tym na uwadze, że wprowadzenie postanowień dotyczących indeksowania kwoty kredytu pozwoliło na zaoferowanie konsumentowi niższego oprocentowania kredytu. Jednocześnie dopuszczalność takiego rozwiązania powinna zostać uzależniona od równoczesnego wprowadzenia instrumentów, które pozwalałyby chronić konsumenta przed nadmiernym ryzykiem, jak również od spełnienia wszystkich wymogów związanych z udzieleniem pełnej i rzetelnej informacji o wszystkich skutkach wprowadzenia określonej konstrukcji. Także zastosowanie kursu kupna niższego niż kurs sprzedaży dla przeliczenia kwoty wykorzystanego kredytu, który konsument otrzymał w złotówkach, powoduje, iż wartość zobowiązania kredytobiorcy, czyli kwota podlegająca zwrotowi wyrażona w (...) jest wyższa, niż byłaby, gdyby do przeliczenia jej zastosowano kurs sprzedaży. Dlatego też zdaniem Sądu Okręgowego postanowienia, przewidujące zastosowanie kursów kupna i sprzedaży ustalonych przez bank w sposób znaczący naruszają równowagę stron, w związku z czym sprzeczne są z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają interesy konsumenta. Sąd I – ej instancji, oceniając skutki abuzywności postanowień umowy, stwierdził, że w polskim systemie prawnym brak jest takiej normy prawnej upoważniającej sąd do poszukiwania takiego przepisu dyspozytywnego w razie ustalenia abuzywności danego postanowienia umownego. Bowiem polski ustawodawca poprzestał na wskazaniu w art. 385 1 § 2 k.c. , iż jeżeli postanowienie umowne w § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie. Nie można uznać, aby art. 56 k.c. stanowił taką podstawę do poszukiwania innych skutków abuzywności dla umowy niż te, które wynikają z art. 385 1 § 2 k.c. Przede wszystkim z treści tego przepisu wynika, jakie skutki wywołuje czynność prawna, a zatem, jakie są czynniki kształtujące treść czynności prawnej, dookreślające ją i znajdujące zastosowanie w razie stwierdzenia, iż w ustalonym stanie faktycznym umowa nie zawiera żadnych postanowień. Nie można zatem dopatrywać się w tym przepisie podstawy do ustalania sposobu postępowania w razie braku skuteczności postanowień umownych. Brak jest również, w ocenie Sądu Okręgowego, takich przepisów o charakterze dyspozytywnym, które mogłyby znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie i regulować relacje stron niniejszego procesu w miejsce niedozwolonych postanowień dotyczących samej indeksacji oraz mechanizmu jej zastosowania. Przepisem takim nie będzie art. 358 § 2 k.c. , który pozwala na wykonanie zobowiązania wyrażonego w walucie obcej w pieniądzu polskim, zaś ustalenie wartości waluty obcej następuje według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z dnia wymagalności roszczenia. Przepis ten obowiązuje od dnia 24 stycznia 2009 roku, zaś powodowie zawarli umowę kredytu wcześniej. Brak jest zatem możliwości zastosowania przepisu późniejszego, bez wyraźnej podstawy prawnej. Nadto stosowanie art. 358 § 2 k.c. jest niemożliwe, skoro przepis ten odnosi się do możliwości ustalenia kursu waluty obcej w przypadku spełnienia świadczenia w walucie polskiej, natomiast nie reguluje sytuacji, w której dochodzi do przeliczenia wysokości zobowiązania z waluty polskiej na obcą. Ustalenie kursu spłaty kredytu udzielonego we frankach nie może też nastąpić na podstawie stosowanego przez analogię art. 41 ustawy prawo wekslowe , który przewiduje, iż jeżeli weksel wystawiono na walutę, która nie jest walutą miejsca płatności, sumę wekslową można zapłacić w walucie krajowej podług jej wartości w dniu płatności. Powyższy przepis prawa wekslowego nie zawiera bowiem żadnych wskazówek normatywnych, jak ustalić wartość waluty krajowej w dacie płatności. Zdaniem Sądu Okręgowego nie jest dopuszczalne ustalenie wpływu abuzywności postanowienia umownego na całość umowy, nie w oparciu o treść normatywną przepisu dyspozytywnego, który miałby znaleźć zastosowanie, lecz o jego wykładnię. W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu Okręgowego, nie zaistniały takie przesłanki, które pozwoliłyby na wniosek, iż ewentualne doprowadzenie do ustalenia nieważności całej umowy byłoby sprzeczne z interesami powodów lub negatywnie wpływało na ich sytuację faktyczną lub prawną. Powodowie sami wywodzili swoje roszczenie z nieważności umowy, zaś stanowisko konsumenta jest kluczowe dla oceny korzystności sankcji wynikającej z eliminacji niedozwolonych postanowień umownych. W razie ustalenia abuzywności tylko postanowień dotyczących mechanizmu indeksacji oraz ich posiłkowego charakteru na skutek ich wyeliminowania pozostałaby umowa kredytu udzielonego i spłacanego w walucie polskiej, w której stawka procentowa byłaby oparta o wskaźnik LIBOR, który pozostaje integralnie związany z klauzulą walutową i rozliczeniami w walucie obcej. Zdaniem Sądu Okręgowego nie jest możliwe dalsze obowiązywanie takiej umowy, bowiem jej treść będzie naruszać granice swobody umów, zaś taka czynność prawna musi zostać uznana za nieważną z racji sprzeczności z ustawą, polegającą na naruszeniu granic swobody umów ( art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 353 1 k.c. ). Wobec przyjęcia, że umowa kredytu jest nieważna, bez znaczenia pozostaje zawarcie przez strony aneksów do niej. W szczególności zawarty aneks nie usuwa pierwotnej przyczyny uznania całej umowy za nieważną, tj. niedozwolonego charakteru zawartych w niej postanowień dotyczących indeksacji kredytu. Ponadto, aby możliwe było przyjęcie, że konsument wyraża zgodę na związanie go niedozwolonym postanowieniem umownym, konieczne jest, aby zgoda taka została wyrażona w sposób świadomy i wyraźny. Z pewnością nie sposób nadawać aneksowi takiego znaczenia, gdyż w żaden sposób nie odnosi się on do regulacji łączącego strony stosunku prawnego przed zawarciem aneksu i jej skutków. Nie stanowi zatem potwierdzenia przez kredytobiorcę woli związania go określonymi postanowieniami umownymi. Równocześnie, nie stanowiąc zgody na związanie takimi postanowieniami, aneks nie zawiera również rozwiązań, które usuwałyby skutki istnienia umowy w dotychczasowym kształcie. W braku wyraźnie wyrażonej zgody konsumenta na związanie postanowieniami mającymi charakter niedozwolonych, tylko wprowadzenie rozwiązań, które w pełni usuwałyby skutki zastosowania takich postanowień, można by uznać za zamykające kwestię abuzywności postanowień umowy. Skutkiem stwierdzenia nieważności całej umowy kredytowej było uznanie, że spełnione przez powodów świadczenia na rzecz pozwanego banku nie miały oparcia w łączącej strony umowie. W przypadku konieczności spełnienia świadczenia na podstawie umowy i zwrotu świadczenia otrzymanego na podstawie nieważnej umowy kredytu istnieje tożsamość celu świadczenia, tj. zwrotu przez kredytobiorcę środków otrzymanych uprzednio od banku. W tej sytuacji nawet wobec uznania umowy za nieważną, istnieje stosunek prawny, który stanowi podstawę tak dokonanych przesunięć majątkowych. Stąd też świadczenia pieniężne ze strony kredytobiorcy na rzecz banku mają swoją podstawę prawną i nie stanowią nienależnego świadczenia do momentu, w którym nie przekroczyły swoją wysokością kwoty, którą kredytobiorcy wykorzystali jako udostępnioną im w ramach wykonania nieważnej umowy kredytu. Kredytobiorcy nie mogą być więc uprawnieni do żądania zwrotu całości spełnionych przez siebie świadczeń bez równoczesnego przeprowadzenia wzajemnych rozliczeń stron. Tego wymagają ogólne reguły słuszności i uczciwości. Rolą mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów jest bowiem ochrona konkretnego konsumenta przed niekorzystnymi dla niego skutkami nieuczciwych i nierzetelnych działań przedsiębiorcy, nie zaś wymierzanie przedsiębiorcy swoistego rodzaju kary finansowej połączonej z równoczesnym niesłusznym wzbogaceniem kontrahenta. Jeśli rezultat ich zastosowania prowadzi do takich skutków, to wymaga korekty z odwołaniem do przewidzianych w systemie klauzul generalnych. Ostatecznym wyrazem takiego stanowiska ustawodawcy jest treść art. 5 k.c. przewidująca, że ochrona nie przysługuje wykonywaniu prawa podmiotowego, jeśli jest to sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Stąd też świadczenia pieniężne w walucie polskiej ze strony powodów na rzecz pozwanego mają swoją podstawę prawną i nie stanowią nienależnego świadczenia do momentu, w którym nie przekroczyły swoją wysokością kwot, które powodowie otrzymali od pozwanego w ramach zawartej umowy kredytu. Twierdzenia powodów co do wysokości uiszczonej przez nich kwoty spłaty kredytu nie zostały w żaden sposób podważone przez pozwanego, w związku z czym Sąd Okręgowy przyjął wskazaną przez powodów kwotę za okoliczność przyznaną przez bank i zasądził od pozwanego na rzecz powodów kwotę 2645220,76 zł, stanowiącą różnicę między łączną sumą dokonanych przez powodów spłat (4223098,51 zł) i udostępnioną im przez bank kwotą kapitału kredytu (1568877,75 zł). O odsetkach Sąd I – ej instancji orzekł na podstawie art. 481 § 1 k.c. , przyjmując za początkową datę naliczania odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty datę 12 marca 2020 r., tj. dzień wniesienia przez stronę powodową pisma rozszerzającego powództwo o zapłatę z kwoty 1748945,05 zł do kwoty 4223098,51 zł do dnia zapłaty. Uprzednio powodowie nie skierowali bowiem do pozwanego wezwania do zapłaty kwoty w zasądzonej na ich rzecz wysokości. Sąd Okręgowy nie uwzględnił wniosku strony powodowej o nadanie wyrokowi zasądzającemu rygoru natychmiastowej wykonalności, gdyż strona powodowa nie udowodniła, jakoby odmowa nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności uniemożliwiłaby lub utrudniła wykonanie wyroku albo naraziłaby powodów na szkodę. Wbrew twierdzeniom strony powodowej, ani aktualna sytuacja finansowa pozwanego banku ani obecna sytuacja powodów nie uzasadnia powyższych okoliczności. Częściowe uwzględnienie roszczenia głównego wiązało się z brakiem podstaw do rozpoznania przez Sąd dochodzonych przez powodów roszczeń ewentualnych. O kosztach postępowania Sąd I – ej instancji orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. , przy uwzględnieniu, że powodowie wygrali niniejszy proces w 62,8%, zaś przegrali w 37,2%. Apelację od powyższego wyroku wniosły wszystkie strony. Pozwany w swojej apelacji zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w części tj. w zakresie punktu pierwszego oraz punktu trzeciego sentencji wyroku zarzucając mu: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i jej rozstrzygniecie, tj.: 1. art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. oraz art. 227 k.p.c. poprzez bezzasadne pominięcie wniosku pozwanego o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka R. D. (1) 2. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną, a nie wszechstronną, a także sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co wyrażało się w dokonaniu szeregu ustaleń istotnych z perspektywy późniejszego zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego, pozostających jednak w sprzeczności z rzeczywistym stanem rzeczy oraz wymienionymi poniżej dowodami, tj.: a. nieprawidłowym ustaleniu, że bank nie sprostał obowiązkowi informacyjnemu w zakresie poinformowania powodów o ryzyku kursowym oraz o jego nieograniczonym zakresie w całym okresie kredytowania, co doprowadziło do błędnego uznania, iż postanowienia umowy przedstawiały abuzywny charakter; b. nieprawidłowe, niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy ustalenie, że umowa pozostawiała wyłącznej woli pozwanego prawo do określenia świadczenia powodów, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, iż kwestionowane przez powodów postanowienia przedmiotowej umowy, dotyczące indeksacji, w tym zasad ustalania kursu waluty (...) przez pozwanego są sprzeczne z art. 353 1 k.c. w zw. z art. 58 k.c. ; c. nieprawidłowe, niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy ustalenie, że ani postanowienia umowy ani Regulaminu nie odwołują się do ustalanego w sposób obiektywny kursu (...) , ani do obiektywnych wskaźników, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż te postanowienia są dotknięte wadą prawną jako sprzeczne z (...) k.c. ; d. nieprawidłowe, niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy ustalenie, że: umowa i Regulamin nie określają żadnych zasad ustalania kursów, bank może jednostronnie i arbitralnie, a w tym sposób wiążący modyfikować wskaźnik, według którego obliczana jest wysokość kapitału kredytu oraz świadczeń kredytobiorcy, uprawnienie banku do określania wysokości kursu (...) na gruncie zawartej umowy nie doznaje żadnych formalnie określonych ograniczeń, umowa nie precyzuje sposobu ustalania kursu wymiany walut wskazanego w bankowej tabeli kursów walut, regulacje umowne nie przewidują wymogu, aby wysokość kursu ustalanego przez bank pozostawała w określonej relacji do aktualnego kursu (...) ukształtowanego przez rynek walutowy lub np. kursu publikowanego przez Narodowy Bank Polski, umowa nie przewiduje, że kursy mają być ustalane przez bank na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym lub kursów średnich publikowanych przez NBP, ani czy jest to relacja stała w trakcie wykonywania umowy, w świetle treści kwestionowanych postanowień umownych bank może wybrać dowolne kryteria ustalania kursów, niekoniecznie związane z aktualnym kursem ukształtowanym przez rynek walutowy oraz ma możliwość uzyskania korzyści finansowych, stanowiących dla kredytobiorcy dodatkowe koszty kredytu, których oszacowanie nie jest możliwe ze względu na brak oparcia zasad ustalania kursów wymiany o obiektywne i przejrzyste kryteria, które to ustalenia są sprzeczne z materiałem dowodowym w postaci umowy i Regulaminu, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż postanowienia te są dotknięte wadą prawną jako sprzeczne z art. 353 1 k.c. ; e. nieprawidłowe, niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy ustalenie, że: treść kwestionowanych postanowień umowy i Regulaminu umożliwia bankowi jednostronne kształtowanie sytuacji kredytobiorcy w zakresie wysokości jego zobowiązań wobec banku, bank zastrzegł sobie w umowie uprawnienie do dowolnego kształtowania wysokości zobowiązań kredytobiorcy, wobec braku w umowie ścisłych kryteriów ustalenia wysokości kursów waluty indeksacyjnej oraz wobec braku przyznania drugiej stronie umowy instrumentów, które pozwoliłyby chociażby na późniejszą weryfikację prawidłowości ustalanych przez bank kursów, które to ustalenia są sprzeczne z materiałem dowodowym w postaci umowy i Regulaminu, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż postanowienia są dotknięte wadą prawną i nieważne jako naruszające z art. 58 § 1 oraz art. 353 1 k.c. ; f. nieprawidłowe, niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy ustalenie, że bez postanowień uznanych przez Sąd za nieważne strony nie zawarłyby przedmiotowej umowy (a więc zachodził przypadek określony w art. 58 § 3 k.c. ), co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem art. 58 § 3 k.c. ; g. nieprawidłowe, niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy ustalenie, że: brak jest przejrzystości postanowień dotyczących indeksacji, w świetle postanowień umownych bank może wybrać dowolne kryteria ustalania kursów, niekoniecznie związane z aktualnym kursem ukształtowanym przez rynek międzybankowy, klauzule umowne nie odwoływały się do ustalonego w sposób obiektywny kursu (...) , lecz pozwalały pozwanemu kształtować ten kurs w sposób dowolny, wedle swego uznania, umowa nie przedstawiała w zrozumiały sposób konkretnego działania mechanizmu wymiany waluty obcej, tak by kredytobiorca mógł samodzielnie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego konsekwencje ekonomiczne z zawartej umowy kredytu, powodowie nie znali sposobu, w jaki pozwany kształtował kurs (...) , co pozostaje w sprzeczności treścią umowy i Regulaminu, co skutkowało brakiem ustalenia przez Sąd rzeczywistego i co w konsekwencji skutkowało błędnym przyjęciem iż postanowienia umowy dotyczące indeksacji, w szczególności § 1 ust. 1, § 2 ust. 2, § 4 ust. 1 i 2 rażąco naruszają interesy powodów i są sprzeczne z dobrymi obyczajami; h. nieprawidłowe, niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy ustalenie, że umowa kredytu nie dawała kredytobiorcy żadnego instrumentu pozwalającego bronić się przed decyzjami pozwanego w zakresie wyznaczania kursu (...) , czy też weryfikować jego wysokość, co pozostaje w sprzeczności z dowodem w postaci umowy i Regulaminu, a co w konsekwencji skutkowało brakiem ustalenia przez Sąd rzeczywistego stanu; 3. art. 233 k.p.c. w zw. z art. 228 § 1 i 2 k.p.c. , art. 213 § 1 k.p.c. i art. 228 § 1 i 2 k.p.c. poprzez dowolną, a nie wszechstronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co wyrażało się w nieustaleniu faktów notoryjnych, które powinny być znane sądowi z urzędu, tj. faktu istnienia zasady prawnej polegającej na stosowaniu kursu średniego Narodowego Banku Polskiego dla przeliczeń walutowych, która obecnie ma rangę normatywną ( art. 358 § 2 k.c. ), a który miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, albowiem w tej sprawie nie chodzi o ustalenie zasady prawnej dla przeliczeń w umowach kredytów indeksowanych i denominowanych, lecz o zasadę prawną dla przeliczeń walutowych w ogóle; 4. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z pominięciem jego istotnej części - umowy i Regulaminu oraz dokonanie oceny materiału dowodowego z pominięciem zasad logicznego rozumowania poprzez przyjęcie, że pozwany miał dowolność w jednostronnym ustalaniu kursów (...) w swojej tabeli, a powodowie nie znali zasad ustalania kursu (...) , co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, iż kwestionowane przez powodów postanowienia przedmiotowej umowy (i Regulaminu) dotyczące indeksacji, w tym zasad ustalania kursu waluty (...) przez pozwanego są abuzywne (względnie musiałyby być ocenione jako abuzywne, gdyby umowę ocenić jako ważną i zgodną z ogólnymi przepisami k.c. ;. II. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 353 1 k.c. w zw. z art. 58 § 1 i 2 k.c. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której nie było podstaw do ich zastosowania, polegające na uznaniu umowy kredytu za nieważną w sytuacji, w której nie doszło do złamania zasad równowagi kontraktowej ani swobody umów, a umowa kredytu nie naruszyła istoty ani natury zobowiązania, a także poprzez bezzasadne uznanie, że ukształtowanie praw i obowiązków stron spornej umowy w zakresie indeksacji zobowiązania nastąpiło z przekroczeniem granic swobody umów poprzez rozkład praw i obowiązków stron, prowadzący do nieważności umowy kredytu jako sprzecznej z naturą umowy kredytu oraz zasadami współżycia społecznego w sytuacji, gdy postanowienia umowy kredytu, jak również Regulaminu przewidują zasady tworzenia tabeli kursów i wprowadzają konkretne zasady dotyczące przeliczania zobowiązania, a tym samym pozwany nie zastrzegł sobie w umowie możliwości jednostronnego, dowolnego kształtowania wysokości zobowiązania powodów, czy też jednostronnej możliwości zmiany warunków umowy; 2. art. 353 1 k.c. oraz art. 58 § 1 i 2 k.c. i art. 385 1 § 1 k.c. w zw. z art. 56 i art. 65 § 1 i 2 k.c. oraz postanowieniami § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 i 2 umowy, oraz § 2 Regulaminu poprzez ich błędną, nieuprawnioną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie przy rekonstrukcji treści wskazanych postanowień umowy, co doprowadziło do bezpodstawnego przyjęcia, że indeksacja kredytu nastąpiła w warunkach niczym nieograniczonej dowolności banku w zakresie kształtowania kursów walut, a więc i rozmiaru zobowiązania strony powodowej, co prowadzi do przełamania granic swobody umów, naruszenia zasad współżycia społecznego, naruszenia dobrych obyczajów, sprzeczności z naturą zobowiązania, co z kolei prowadzi do nieważności tak zawartej umowy ( art. 353 1 k.c. , art. 58 § 1 i 2 k.c. ) oraz co najmniej do rażącego naruszenia interesów strony powodowej; 3. art. 385 1 k.c. w zw. z art. 58 § 1 k.c. i art. 353 1 k.c. poprzez ich nieuprawnioną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że postanowienie umowne, które wypełnia przesłanki abuzywności (tj. np. przyznaje jednej ze stron uprawnienie nieuczciwe, sprzeczne z zasadami dobrych obyczajów) może być jednocześnie oceniane przez pryzmat instytucji nieważności, podczas gdy dla oceny nieuczciwych postanowień umownych wprowadzono reżim prawny postanowień niedozwolonych (abuzywnych), które to przepisy mają charakter szczególny, a razie kolizji norm mają pierwszeństwo stosowania jako lex specialis ; 4. art. 58 § 2 k.c. w zw. z art. 385 1 k.c. poprzez ich nieuprawnioną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że postanowienie umowne, które wypełnia przesłanki abuzywności (tj. np. przyznaje jednej ze stron uprawnienie nieuczciwe, sprzeczne z zasadami dobrych obyczajów) może być jednocześnie oceniane przez pryzmat jego sprzeczności z zasadami współżycia społecznego prowadzącej do nieważności, podczas gdy dla oceny nieuczciwych postanowień umownych wprowadzono reżim prawny postanowień niedozwolonych (abuzywnych), które to przepisy mają charakter szczególny, a razie kolizji norm, mają pierwszeństwo stosowania jako lex specialis ; 5. art. 385 1 § 2 k.c. w zw. z art. 58 § 3 k.c. poprzez ich nieuprawnioną wykładnię, wyrażającą się w przyjęciu, że w przypadku „wyeliminowania" niedozwolonych postanowień umownych badać należy, czy bez tych postanowień umowa również zostałaby zawarta pod rygorem zastosowania sankcji nieważności ( art. 58 § 3 k.c. ), podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że art. 385 1 § 2 k.c. stanowi lex specialis w stosunku do art. 58 § 3 k.c. oraz że w przypadku „wyeliminowania" ze stosunku prawnego niedozwolonych postanowień umownych strony są związane umową „w pozostałym zakresie" i to nawet wówczas, gdyby takiej umowy nie zawarły; 6. art. 385 2 k.c. poprzez jego nieuprawnioną, zawężającą wykładnię, skutkującą przyjęciem, że do okoliczności zawarcia umowy kredytu nie należą wymogi co do sposobu finansowania akcji kredytowej przez bank, faktyczny sposób sfinansowania tej umowy przez Bank oraz przyczyny określonego ukształtowania jej postanowień, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku przeciwnego i nakazuje uwzględniać wszelkie okoliczności zawarcia umowy, w której znajdują się kwestionowane postanowienia; 7. art. 56 k.c. , art. 65 §1 i 2 k.c. , art. 354 § 1 i § 2 k.c. w zw. z § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 i 2 umowy oraz § 2 Regulaminu poprzez dokonanie ich nieuprawnionej, dowolnej wykładni, polegającej na przyjęciu, iż: w postanowieniach tych nie zostały określone zasady podawania przez pozwanego kursów walut (kupna i sprzedaży) na potrzeby rozliczeń z kredytobiorcami, pozwany był uprawniony do jednostronnego i dowolnego decydowania o wysokości świadczenia powoda, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych postanowień prowadziła do wniosku, iż: pozwany zobowiązany był podawać kursy kupna i sprzedaży na warunkach określonych w umowie i Regulaminie, to jest „na podstawie kursów obowiązujących na rynku międzybankowym w chwili sporządzania tabeli i po ogłoszeniu kursów średnich przez NBP", tabela sporządzana jest o godzinie 16:00 każdego dnia roboczego i obowiązuje przez cały następny dzień roboczy i nie uprawniały one banku do dowolnego i arbitralnego „kształtowania" kursów walut; 8. art. 385 1 § 1 k.c. poprzez jego zastosowanie (w praktyce - jak wynika z uzasadnienia wyroku) w sytuacji, gdy powodom nie przysługiwał w niniejszej sprawie status konsumenta (co zresztą odnotowano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku), w związku z zaciągnięciem zobowiązania w celu związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej; 9. art. 385 1 § 1 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i w konsekwencji uznanie, że prawa i obowiązki powodów zostały ukształtowane w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i w warunkach rażącego naruszenia ich interesów w sytuacji, w której zasady określania kursów walutowych zostały wskazane w treści umowy kredytu i Regulaminu, a przesłanki uznania postanowienia za abuzywne nie wystąpiły w okolicznościach niniejszej sprawy; 10. art. 385 2 k.c. poprzez jego nieuprawnioną, zawężającą wykładnię, skutkującą przyjęciem, że do okoliczności zawarcia umowy kredytu nie należą: narzucone ustawowo oraz przez regulatora - ówcześnie Komisję Nadzoru Bankowego, wymogi co do sposobu finansowania akcji kredytowej przy udzielaniu kredytów indeksowanych kursem waluty obcej (kredyty te muszą być finansowane w walucie ich indeksacji), faktyczny sposób sfinansowania spornej umowy kredytu przez pozwanego, przyczyny określonego ukształtowania postanowień umowy kredytu np. w zakresie rozliczeń według kursu kupna i kursu sprzedaży; 11. art. 353 1 w zw. z art. 58 § 1 k.c. oraz art. 385 1 § 1 k.c. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że umowa kredytu jest nieważna z mocy prawa, a nawet gdyby była ważna, to przepisy umowy - w szczególności § 1 ust. 1, § 2 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1 i 2 umowy oraz § 2 Regulaminu są nieważne (względnie abuzywne), mimo, że w przepisach tych zawarto mechanizm, który nie pozwalał na ustalanie innych kursów niż rynkowe, a ewentualny brak precyzji we wskazaniu metodologii ustalania kursów nie powodował rażącego naruszenia interesów ekonomicznych powodów, skoro kursy waluty w ich umowie, zależały i podążały za obiektywnym źródłem - rynkiem; 12. art. 353 1 w zw. z art. 58 § 1 k.c. oraz art. 385 1 § 1 k.c. poprzez dokonanie nieuprawnionej wykładni zakładającej, że przesłanki postanowienia nieważnego (abuzywnego - rażąco naruszającego interesy powodów, w tym interesy ekonomiczne), wypełnia postanowienie umowne, które wskazuje, że źródłem ustalania kursów (...) , jest rynek międzybankowy i które przewiduje, że kursy (...) mogą być ustalane przez pozwanego wyłącznie na podstawie tego źródła - na podstawie kursów rynkowych, co przecież oznacza, że: kursy (...) ustalane na podstawie tego mechanizmu zależały i podążały za obiektywnym źródłem – rynkiem, a ewentualny brak precyzji we wskazaniu metodologii ustalania kursów nie powodował rażącego naruszenia interesów ekonomicznych powodów, skoro kursy waluty w ich umowie były rynkowe; 13. art. 358 § 1 i 2 k.c. poprzez jego niezastosowanie do określenia treści wzajemnych praw i obowiązków stron umowy kredytu w zakresie rozliczeń, chociaż przepis ten wszedł w życie w okresie, w którym sporna umowa kredytu obowiązywała; 14. art. 41 ustawy prawo wekslowe poprzez jego niezastosowanie do określenia treści wzajemnych praw i obowiązków stron umowy kredytu w zakresie rozliczeń w sytuacji uznania za bezskuteczne postanowień umownych przewidujących mechanizm indeksacji kredytu indeksowanego - zgodnie z wolą stron - kursem franka szwajcarskiego; 15. art. 56 k.c. art. 65 § 1 i 2 k.c. oraz art. 354 § 1 i 2 k.c. i art. 385 1 § 2 k.c. poprzez dokonanie dowolnej i nieuprawnionej wykładni treści wniosku kredytowego oraz pozostałych postanowień umowy kredytu po wyeliminowaniu z niej klauzul rzekomo niedozwolonych, prowadzącej do rezultatów sprzecznych z ich obiektywnym brzmieniem oraz intencjami stron, to jest że: dla rezultatów wykładni pozostałych postanowień umowy kredytu nie mają znaczenia wskazywane w prawie polskim zasady prawne oraz zasady współżycia społecznego (jak np. stosowanie kursu średniego NBP dla przeliczania świadczeń walutowych), w przypadku nieskuteczności postanowień umownych modyfikujących zasadę prawną (tj. zastosowanie kursów z tabeli kursowej w miejsce kursu zwyczajowego - tj. średniego NBP), brak jest możliwości dalszego wykonywania umowy kredytu z uwzględnieniem jej pierwotnego sensu oraz z uwzględnieniem intencji stron, która polegała na zawarciu umowy kredytu indeksowanego, a nie polegała na zawarciu umowy kredytu złotowego oprocentowanego tak jak kredyt indeksowany, to jest z uwzględnieniem stawki referencyjnej LIBOR dla waluty indeksacji; 16. art. 189 k.p.c. poprzez uznanie, że nieważny jest stosunek prawny łączący powodów z pozwanym w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak było interesu prawnego do żądania ustalenia nieważności umowy; 17. art. 411 pkt 2 k.c. poprzez uwzględnienie roszczenia pomimo, że spełnienie świadczenia czyniło zadość zasadom współżycia społecznego albo art. 5 k.c. poprzez uwzględnienie roszczenia, które było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego; 18. art. 69 ust. 2 pkt 4a w zw. z art. 69 ust. 3 i zw. z art. 75b ustawy prawo bankowe oraz w zw. z art. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2011 roku o zmianie ustawy - prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw w zw. z postanowieniami aneksu nr (...) z dnia 10 stycznia 2010 roku do umowy kredytu i art. 385 1 § 1 i 2 k.c. poprzez niezasadne zastosowanie art. 385 1 § 1 i 2 k.c. i dokonanie błędnej wykładni tych przepisów, wyrażające się w bezpodstawnym uznaniu, iż zawarty pomiędzy stronami w dniu 10 stycznia 2010 roku - na podstawie przepisów 4 ustawy z dnia 29 lipca 2011 roku o zmianie ustawy - prawo bankowe oraz niektórych innych ustaw - aneks do umowy kredytu jest nieważny jako odnoszący się w całości do postanowień uznanych za niedozwolone, podczas gdy prawidłowa wykładnia i zastosowanie tych przepisów powinno skutkować uznaniem, iż aneks nr (...) z dnia 10 stycznia 2010 roku został zawarty na podstawie ustawy, jest ważny i może stanowić podstawę do rozliczeń pomiędzy stronami w zakresie dalszego wykonywania umowy kredytu, którą zmienia. Zważywszy na te zarzuty pozwany wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie oraz przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Warszawie wraz z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach instancji odwoławczej, ewentualnie o zmianę wyroku w zaskarżonym zakresie poprzez oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powodów na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W każdym zaś przypadku pozwany wniósł o zasądzenie od powodów na jego kosztów postępowania apelacyjnego według norm prawem przepisanych. Ponadto w przypadku braku dostrzeżenia przez Sąd ll -instancji podstaw do wydania wyroku kasatoryjnego w trybie art. 380 k.p.c. pozwany wniósł o ponowne rozpoznanie postanowienia dowodowego Sądu I - ej instancji w przedmiocie pominięcia dowodu z zeznań świadka R. D. (1) . Apelację od powyższego wyroku wnieśli również powodowie, zaskarżając wyrok w części oddalającej powództwo i zarzucając mu: I. naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy tj. 1. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przypisanie zeznaniom powodów braku wiarygodności w zakresie zeznań dotyczących celów, na które wydatkowali środki pochodzące z kredytu podczas, gdy zeznania te były spójne, logiczne i znajdowały poparcie w znajdującym się w aktach sprawy materiale dowodowym (m. in. wniosek o udzielenie spornego kredytu, umowa kredytu, zaświadczenie z ewidencji działalności gospodarczej z dnia 28 lutego 2005 roku), co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na przyjęciu, iż środki pochodzące z kredytu zostały wydatkowane na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą; 2. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przypisanie wiarygodności zeznaniom świadków J. D. i J. W. w zakresie zeznań dotyczących celów, na które powodowie wydatkowali środki pochodzące z kredytu, podczas gdy między tymi zeznaniami a materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie (m. in. wniosek o udzielenie spornego kredytu, umowa kredytu, zaświadczenie z ewidencji działalności gospodarczej z dnia 28 lutego 2005 roku, zeznania powodów) zachodzi rażąca sprzeczność, a ponadto ich zeznania pozostają wewnętrznie niespójne, co skutkowało błędem w ustaleniach faktycznych, polegającym na przyjęciu, iż środki pochodzące z kredytu zostały wydatkowane na cele związane bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą; 3. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przyjęcie, iż ze spornej umowy kredytowej zawartej między stronami, wynika, iż cele, na które miały zostać przeznaczone środki pochodzące z kredytu, były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy § 1 ust. 3 umowy, jak i zeznania powodów dowodzą, iż środki te miały zostać spożytkowane wyłącznie na cele prywatne; 4. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez sprzeczne z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego przyjęcie, iż na podstawie zeznań świadków J. D. i J. W. można przyjąć, że powodowie dowiedzieli się o podstępnym wprowadzeniu ich w błąd przez pozwanego co najmniej od 2010 roku, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż powodowie składanie oświadczenie, o którym mowa w art. 84 k.c. i 86 k.c. nie zachowali terminu przewidzianego w art. 88 § 2 k.c. , podczas gdy spełnienie przesłanek wynikających z przywołanych przepisów wynika z materiału dowodowego sprawy, w tym z zeznań powodów i bezzasadnie pominiętego dowodu z dokumentu; 5. art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z „Białej księgi kredytów frankowych w Polsce", wydanej przez (...) Banków (...) w marcu 2015 roku, podczas gdy fakty mające zostać wykazane przedmiotowym dowodem posiadały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie prowadziły do jej przedłużenia; 6. art 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania K. P. , podczas gdy fakty mające zostać wykazane tym dowodem miały istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a jego przeprowadzenie nie prowadziło do przedłużenia postępowania; 7. art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodów z dokumentów, obejmujących stanowiska podmiotów trzecich, instytucji i organów państwowych, orzeczeń sądów i artykułów, podczas gdy fakty mające zostać wykazane tymi dowodami miały istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie (w tym o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności), a ich przeprowadzenie nie prowadziło do przedłużenia postępowania; 8. art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z przesłuchania K. R. , podczas gdy fakty mające zostać wykazane tym dowodem miały istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, a jego przeprowadzenie nie prowadziło do przedłużenia postępowania; 9. art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z oświadczenia złożonego przez powodów o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu wraz z odpowiedzią pozwanego banku z dnia 20 października 2015 roku, podczas gdy fakty mające zostać wykazane przedmiotowymi dowodami miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie i nie zmierzały do przedłużenia postępowania; 10. art. 227 k.p.c. poprzez pominięcie dowodu z zaświadczeń pozwanego na okoliczność wysokości spłaconych rat w PLN oraz stosowanego oprocentowania kredytu, podczas gdy fakty mające zostać wykazane przedmiotowym dowodem miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie; 11. dokonanie ustaleń niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy, że: powodowie wykorzystali środki pochodzące z kredytu zaciągniętego u pozwanego na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, powodowie, dokonując czynności prawnej z pozwanym bankiem w zakresie zawarcia umowy kredytu, nie posiadali statusu konsumenta, powodowie dowiedzieli się o podstępnym wprowadzeniu ich w błąd przez pozwanego co najmniej w 2010 roku i nieustalenie istotnych dla rozstrzygnięcia faktów, że: powodowie wykorzystali środki pochodzące z kredytu zaciągniętego u pozwanego wyłącznie na cele prywatne, powodowie, dokonując czynności prawnej z pozwanym bankiem w zakresie zawarcia umowy kredytu posiadali status konsumenta, powodowie, składając oświadczenie, o którym mowa w art. 84 k.c. i 86 k.c. zachowali termin przewidziany w art. 88 § 2 k.c. ; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 69 ustawy prawo bankowe poprzez błędne przyjęcie, iż umowa zawarta pomiędzy stronami spełnia wymogi art. 69 ustawy prawo bankowe , stanowiąc jedną z wykształconych w obrocie odmian takiej umowy, podczas gdy znajdujące się w przedmiotowej umowie kredytowej klauzule waloryzacyjne są sprzeczne z art. 69 ustawy prawo bankowe ; 2. art. 410 § 2 k.c. w zw. z art. 405 k.c. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że przepisy te kreują jeden stosunek prawny, dwustronnie zobowiązujący do zwrotu wzajemnych świadczeń, które w ramach procesu cywilnego można kompensować w ramach wzajemnego rozliczenia bez zarzutu potrącenia, podczas gdy jeżeli na podstawie jednej nieważnej umowy kredytu obie strony spełniły na swoją rzecz świadczenia, to powstają dwa stosunki prawne jednostronnie zobowiązujące, które są źródłem dwóch odrębnych kondykcji; 3. art. 22 1 k.c. przez jego niezastosowanie i uznanie, że powodowie w relacjach z pozwanym bankiem nie występowali w roli konsumenta, a w konsekwencji naruszenie następujących przepisów poprzez ich niezastosowanie, tj.: art. 385 1 k.c. art. 6 ust. 1 i art. 3 dyrektywy 93/13/EWG, art. 12 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 4 w zw. z art.5 w zw. z art. 6 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym ; 4. art. 84 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 88 § 1 i § 2 k.c. poprzez błędne przyjęcie, iż powodowie nie uchylili się od skutków prawnych oświadczenia woli w postaci zawartej z pozwanym umowy kredytowej, gdyż przedłożone pozwanemu oświadczenie nie wywołało skutków prawnych, podczas gdy rzeczone oświadczenie spełnia przesłanki wskazane w treści art. 84 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 88 § 1 i 2 k.c. , wywołując tym samym przewidziane w ustawie skutki prawne. Mając powyższe na uwadze powodowie wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku w części oddalającej powództwo poprzez uwzględnienie powództwa także co do kwoty 1577 877,75 zł wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty od dat uiszczenia rat kapitałowo - odsetkowych do dnia zapłaty, zasądzenie od pozwanego na rzecz Powodów kosztów procesu za obie instancje, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przypisanych. Na podstawie art. 380 k.p.c. powodowie wnieśli o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów pominiętych przez Sąd I - ej instancji celem wykazania faktów szczegółowo w skazanych w pozwie oraz dalszych pismach procesowych powodów. Apelację od wyroku z dnia 26 października 2020 roku wniosło także Stowarzyszenie (...) przez G. Bank i inne banki,” zaskarżając wyrok w części dotyczącej oddalenia przez Sąd Okręgowy wniosku o rozliczenie przedmiotowego kredytu przez zapłatę przez pozwanego na rzecz powodów kwoty 4223098,51 zł i zarzucając mu: I. naruszenie przepisów prawa procesowego mających wpływ na wynik sprawy tj.: 1. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia przez Sąd I - ej instancji, iż powodowie nie posiadają statusu konsumentów poprzez przyjęcie, iż zeznania świadków J. D. i J. W. oraz powoda są niespójne, w konsekwencji czego Sąd I - ej instancji oparł się na zeznaniach świadków J. D. i J. W. , nie dając wiary zeznaniom powoda, podczas gdy w zeznaniach świadków, a w szczególności w zeznaniach świadka J. D. są niedopowiedzenia, w następstwie czego nastąpiło błędne ustalenie stanu faktycznego oraz bezpodstawna negacja statusu konsumentów strony powodowej; 2. art. 227 k.p.c. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i de facto nie rozpoznania istoty sprawy, a związanych z faktami, iż S. posiadała dwie części: strefę mieszkalną (zamieszkałą na stałe przez T. K. i S. K. , a także bardzo często przez powodów T. C. (1) oraz M. C. z dziećmi, a także przez rodzinę powodów i S. K. , jak również ich znajomych urlopowo, wakacyjnie i weekendowo, w związku z czym Sąd I - ej Instancji błędnie uznał, iż część mieszkalna była wykorzystywana gospodarczo, skutkiem czego Sąd I - ej Instancji bezpodstawnie uznał, że powodowie nie posiadali statusu konsumentów; 3. art. 233 § 1 k.p.c. oraz naruszenie art. 227 k.p.c. poprzez przekroczenie granicy swobody oceny dowodów przez Sąd I - ej Instancji poprzez pominięcie dowodu z operatu szacunkowego S. , w którym biegły rzeczoznawca wyszczególnił czteromieszkaniową część mieszkalną oraz pięciopokojową część pensjonatową, skutkiem czego Sąd I - ej instancji błędnie przyjął, że całość S. była pensjonatem i nie było w niej części mieszkalnej w związku z czym Sąd odmówił bezpodstawnie powodom statusu konsumentów, uznając, że na części mieszkalnej prowadzili oni działalność gospodarczą; II. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: 1. zastosowanie przez Sąd I - ej instancji w wyroku teorii salda, zamiast zastosowania teorii dwóch kondykcji, co w ocenie Stowarzyszenia jest błędne; 2. art. 69 ust. 1 prawa bankowego poprzez niezastosowanie tego przepisu jako że przedmiotowa umowa jest nieważna ex tunc w związku z naruszeniem przez pozwanego tego przepisu, co wynika z faktu, iż pozwany udzielił powodom kredytu w wysokości 1568877,75 zł, natomiast pozwany w nieuzgodniony i dowolny sposób przeliczył wypłacony kredyt (lub jego transze) na kwotę indeksacyjną, która nie jest tożsama z kwotą wypłaconego kredytu; 3. art. 69 ust. 2 pkt 2 prawa bankowego poprzez niezastosowanie tego przepisu, jako że przedmiotowa umowa jest nieważna ex tunc w związku z naruszeniem przez pozwanego tego przepisu, co wynika z faktu, iż pozwany nie określił w przedmiotowej umowie kredytowej, w jaki sposób w oparciu o warunki rynkowe (parametry rynkowe niezależne od banku) ustali kwotę indeksacyjną w chwili wypłaty kredytu lub jego transz, co skazuje przedmiotową umowę kredytowa na nieważność ex tunc ; 4. art. 69 ust. 2 pkt 4 prawa bankowego poprzez niezastosowanie tego przepisu, jako że przedmiotowa umowa jest nieważna ex tunc w związku z naruszeniem przez pozwanego art. 69 ust. 2 pkt 4 prawa bankowego , co wynika z faktu, iż pozwany nie podał w przedmiotowej umowie kredytowej informacji o wysokości rat kapitałowo - odsetkowych, zaś przez „zasady i termin spłaty kredytu” należy rozumieć również obligatoryjną dla banku informac

[... tekst skrócony ...]