VGC 772/23

Sygn. akt VGC 772/23 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2023r. Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy w składzie: przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski protokolant: sekretarz sądowy I. serafin po rozpoznaniu dnia 21 grudnia 2023r., w T. na rozprawie sprawy z powództwa P. R. ( NIP (...) ) przeciwko D. T. ( NIP (...) ) o zapłatę 1. zasądza od pozwanego D. T. na rzecz powoda P. R. kwotę 19.433,20zł ( dziewiętnaście tysięcy czterysta trzydzieści trzy złote i dwadzieścia groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty: - 6.150zł od dnia 1 listopada 2022r., - 6.150zł od dnia 1 grudnia 2022r., - 6.150zł od dnia 6 grudnia 2022r. do dnia zapłaty, 2. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.617zł ( cztery tysiące sześćset siedemnaście złotych ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 3.600zł ( trzy tysiące sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VGC 772/23 UZASADNIENIE P. R. żądała od D. T. 18.450zł z odsetkami tytułem czynszu za październik, listopad i grudzień 2022r. oraz 983,20zł rekompensaty za koszt odzyskiwania należności ( k. 3 – 7 ). Pozwany wnosił o oddalenie powództwa, ponieważ powód nie wypowiedział mu umowy najmu a zapłacił mu 2.500zł; podnosił też zarzut przedwczesności żądania ( k. 35 – 36 ). Powód podtrzymał pozew i oświadczył, że 2.500zł przyjął od pozwanego jako kaucję i nie zarachował jej na poczet czynszu ( k. 63 ). Sąd ustalił, co następuje: 26 czerwca 2018r. D. T. wynajął od P. R. lokal użytkowy położony na S. w T. na okres do 31 grudnia 2022r. Dowód: umowa, § 1 i 3 k. 12. Od września 2018r. D. T. miał płacić P. R. 5.000zł czynszu netto, z góry, do 5. dnia każdego miesiąca. Dowód: umowa, § 4, k. 12. D. T. zapłacił P. R. 2.500zł kaucji na zabezpieczenie roszczeń o odszkodowanie, kary umowne i czynsz. Dowód: umowa, § 4, k. 12. W sprawie pod sygnaturą VGNc 2962/22 Sąd Rejonowy w Toruniu zasądził od D. T. na rzecz P. R. zaległy czynsz za okres od kwietnia do września 2022r. Dowód: nakaz zapłaty w aktach VGNc 2962/22. Sąd zważył, co następuje: 1. Sąd ustalił stan faktyczny w oparciu o art. 230 k.p.c. i dowody z dokumentów. Nie budziły one bowiem zastrzeżeń i nie były kwestionowane. Sąd oddalił wniosek o przesłuchanie stron, ponieważ ma on tylko komplementarny charakter ( art. 299 k.p.c. ). 2. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że po pierwsze, de lege lata postępowanie cywilne jest kontradyktoryjne i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. Po drugie, że ciężar dowodu faktów spoczywa na tej stronie, która wywodzi z nich skutki prawne, ponieważ ei incumbit probatio qui dicit ( art. 6 k.c. ). Po trzecie wreszcie, obrona polegająca na prostym zaprzeczaniu twierdzeniom przeciwnika jest skuteczna tylko w przypadku jego bierności ( art. 230 k.p.c. ); nic nie daje, jeżeli przedstawia on dowody zasadności swoich racji. 3. Powództwo, było oczywiście uzasadnione. Powód przedłożył bowiem umowę najmu, którą zawarł z pozwanym a tym samym udowodnił słuszność swoich racji; w świetle art. 659 § 1 in fine k.c. najemca powinien bowiem płacić czynsz wynajmującemu a pacta sunt servanda . 4. Z kolei argumenty pozwanego nie były trafne. Otóż, trudno mówić o przedwczesności żądania, skoro umowa przewidywała wysokość czynszu i termin jego płatności a pozwany przegrał już z powodem sprawę za wcześniejszy okres. Z kolei z faktu, że pozwany zapłacił powodowi 2.500zł nie wynika, że nie musi płacić dochodzonego czynszu. Po pierwsze, w świetle umowy najmu pozwany miał zapłacić tę kwotę tytułem kaucji co stanowi prawidłowy tytuł przysporzenia powoda. Po drugie, to, że kaucja z natury podlega zwrotowi a zatem, że pozwany ma ewentualnie roszczenie przeciwko powodowi o jej zwrot, nie zwalnia go z obowiązku zapłaty czynszu. Taka sytuacja, sama przez się, nie powoduje bowiem wygaśnięcia wzajemnych zobowiązań, ponieważ takie konsekwencje rodzi dopiero złożenie odpowiedniego oświadczenia woli, w tym zwłaszcza o potrąceniu. Pozwany nie potrącił jednak z roszczeniem powoda żądania zwrotu kaucji a oświadczeń tego typu ani na gruncie prawa materialnego, ani tym bardziej, procesowego, nie można domniemać. Wreszcie, nie było uzasadnienia do rozłożenia zasądzonej kwoty na raty. Z oświadczenia pozwanego na rozprawie ( k. 68 ) wynikało bowiem, że może płacić co najwyżej 1.000zł miesięcznie, co skutkować musi nadmiernym odroczeniem zaspokojenia wierzyciela. Jego interes podlega zaś ocenie na gruncie art. 320 k.p.c. Opóźnienie pozwanego i tak przekracza już rok. 5. O kosztach orzeczono w myśl art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 99 i 98 § 1 1 k.p.c. Z. 1. odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pozwanemu, 2. odnotować w KU przedłożenie opłaty dnia 6 lutego 2024r., 3. z wpływem lub za 3 tyg.