VGC 640/25

Sygn. akt VGC 640/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 stycznia 2026r. Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy w składzie: przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski protokolant: sekretarz sądowy Irena serafin po rozpoznaniu dnia 22 stycznia 2026r., w H. na rozprawie sprawy z powództwa (...) sp. z o.o. sp.j. w N. ( KRS (...) ) przeciwko (...) S.A. w J. ( KRS (...) ) o zapłatę I. 
        zasądza od pozwanego (...) (...) (...) S.A. w J. na rzecz powoda (...) (...) . w N. kwotę 11.389,21zł ( jedenaście tysięcy trzysta osiemdziesiąt dziewięć złotych i dwadzieścia jeden groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 8 marca 2025r. do dnia zapłaty, II. 
        zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 4.817,94zł ( cztery tysiące osiemset siedemnaście złotych i dziewięćdziesiąt cztery grosze ) z odsetkami w wysokości ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku zapłaty do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w tym 3.600zł ( trzy tysiące sześćset złotych ) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sygn. akt VGC 640/25 UZASADNIENIE (...) (...) w N. domagała się od (...) (...) (...) S.A. w J. 11.389,21zł odszkodowania. Kierowca ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przez pozwaną spowodował bowiem wypadek drogowy i uszkodził samochód ciężarowy. Naprawa kosztowała 25.014,53zł netto, powódka nabyła roszczenie od poszkodowanego na drodze cesji a pozwana zapłaciła tylko 13.561,36zł odszkodowania ( k. 4v. ). Pozwana wnosiła o oddalenie powództwa, ponieważ koszt naprawy został zawyżony; zbędna była bowiem wymiana baku, skoro można go było tanio naprawić ( k. 36 ). Sąd ustalił, co następuje: W 2024r. kierowca ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przez (...) S.A. w J. spowodował kolizję drogową i uszkodził ciężarówkę marki R. należącą do I. P. . Bezsporne. I. P. naprawił swój samochód za 25.014,53zł netto w (...) sp. z o.o. sp.j.; naprawa objęła wymianę zbiornika paliwa na nowy. Bezsporne ( faktura k. 17. ). Skuteczna naprawa R. należącego do I. P. wymagała wymiany baku. Dowód: opinia biegłego, k. 66. I. P. przelał roszczenie o odszkodowanie przeciwko (...) S.A. na (...) (...) Bezsporne. (...) (...) . zapłaciła (...) (...) 13.561,36zł odszkodowania w styczniu 2025r. Bezsporne. Sąd zważył, co następuje: 1. Stan faktyczny w znacznej części był bezsporny wobec czego Sąd ustalił go w oparciu o zgodne oświadczenia stron i art. 230 k.p.c. Dokumenty były wiarygodne z formalnego punktu widzenia i nie były kwestionowane. Spór dotyczył technologii naprawy samochodu a zatem Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego i oparł się na jego wnioskach. Dokonanie tego typu ustaleń wymaga wiadomości specjalistycznych a ekspertyza była jasna, spójna i konkretna zaś wnioski biegłego logicznie wypływały z przeprowadzonych przez niego wywodów. Strony pogodziły się przy tym z konkluzjami biegłego. Sąd nie zajmował się kwestią leasingu, ponieważ ten element stanu faktycznego strony zbyły milczeniem. 2. Na wstępie wypada poczynić następujące uwagi ogólne. Po pierwsze, de lege lata proces cywilny jest kontradyktoryjny i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. Po drugie, wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią przy czym umowa zobowiązująca rodzi skutek rozporządzający ( 509 § 1 k.c. ). Po trzecie, odpowiedzialność zakładu ubezpieczeń kształtuje się identycznie jak ubezpieczonego posiadacza samoistnego pojazdu mechanicznego, z którego ruchem związana jest szkoda ( art. 822 § 1 k.c. ). Po czwarte, sprawca szkody ponosi odpowiedzialność jedynie za zwykłe następstwa swojego działania lub zaniechania, a zatem takie jego skutki, które pozostają ze szkodą w adekwatnym związku przyczynowym ( art. 361 § 1 k.c. ). Zgodnie przy tym z communis opinio adekwatny z punktu widzenia odpowiedzialności cywilnej związek przyczynowy zachodzi wówczas, jeżeli powstanie szkody stanowi typowy skutek zdarzenia, które ją wywołało. Po piąte, na gruncie prawa cywilnego obowiązuje zasada pełnego odszkodowania ( art. 361 § 2 k.c. ) a naprawienie szkody polega, według wyboru poszkodowanego na przywróceniu stanu poprzedniego albo na zapłacie odpowiedniej sumy pieniężnej ( art. 363 § 1 zd 1 k.c. ). Od ubezpieczyciela można jednak dochodzić wyłącznie świadczenia pieniężnego. Po szóste, nie wdając się w teoretyczne rozważania wystarczy ograniczyć się do stwierdzenia, że w świetle art. 361 § 2 k.c. szkoda polegać może albo na poniesieniu przez poszkodowanego straty ( damnum emergens ) albo pozbawieniu go spodziewanej korzyści ( lucrum cessans ). W grę wchodzi zatem uszczuplenie majątku poszkodowanego lub utrata zysku, który by osiągnął, gdyby szkody mu nie wyrządzono. W sprawie nie chodziło o utratę korzyści wobec czego tę problematykę należy pozostawić na marginesie. Zgodnie z dominującą opinią ustalenie, czy poszkodowany rzeczywiście poniósł stratę oraz określenie jej rozmiaru polega na porównaniu wartości jego majątku w okresie poprzedzającym wyrządzenie mu szkody i po tej dacie. Wynik prostego odejmowania wyraża natomiast wielkość straty. Zastosowanie powyższej metody wymaga ponadto uwzględnienia w rozrachunku także korzyści, które wynikać mogą z powstania szkody ( compensatio lucri cum damno ). W konsekwencji uszkodzenie rzeczy powoduje uszczuplenie majątku poszkodowanego w takim stopniu w jakim jej wartość zmniejszyła się porównaniu z wartością rzeczy nieuszkodzonej. Z pola widzenia nie może jednak umykać, że umniejszenie majątku poszkodowanego może być także skutkiem poczynienia przez niego wydatków, które stanowią konsekwencje poniesienia szkody. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że rzeczy, w tym w sa- mochody, można naprawiać. Z niczego nie wynika zaś, że przywrócenia rzeczy do stanu poprzedniego nie może dokonać sam poszkodowany. Jeżeli zatem rzecz nadaje się do naprawienia, a poszkodowany poniósł w związku z restytucją, której sam dokonał określone koszty, to mieszczą się one pojęciu straty. Obniżają bowiem majątek osoby, która odniosła szkodę. Po siódme wreszcie, stratę rodzi zgodnie z communis opinio zarówno zmniejszenie aktywów jak zwiększenie pasywów poszkodowanego scil . polegające na zaciągnięciu zobowiązania ( zob. zwłaszcza uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 10 lipca 2008r., III CZP 62/08, OSN z 2009r, nr 7 – 8, poz. 106, powoływanej dalej jako uchwała z dnia 10 lipca 2008r., w której Sąd ten uznał, że zaciągnięcie zobowiązanie nawet jeżeli nie jest ono wymagalne stanowi stratę w rozumieniu art. 361 § 2 k.c. ). 3. W tym miejscu trzeba stwierdzić, że poszkodowany zaciągnął zobowiązanie do zapłaty wynagrodzenia za naprawę swojego samochodu a zatem poniósł szkodę, wobec czego na pozwanym spoczywał ciężar wykazania, że wydatek odbiegał od typowego a w szczególności, że w części był zbędny. Dowód nie powiódł się jednak pozwanej. Po pierwsze, pozwana ograniczyła wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego do problematyki naprawy zbiornika paliwa ( pkt. 4 wniosków sprzeciwu, k. 35v. ). Zarzut zawyżenia kosztu naprawy w pozostałym zakresie był więc gołosłowny. Jak była już mowa, ciężar wykazania, że koszt i zakres wykonanej naprawy wykracza poza zwykłe następstwa uszkodzenia rzeczy obciążał pozwaną. Fakt powstania szkody był przecież bezsporny a koszt jej usunięcia powódka udowodniła przedstawiając fakturę. W tej sytuacji nie trzeba nawet odwoływać się do instytucji domniemania faktycznego. Zwraca przy tym uwagę, że pozwana poza ceną nowego zbiornika paliwa, odrzuciła z faktury za reperację tylko 3 dalsze pozycje ( poprawiona faktura k. 18, oświadczenie k. 36 ) a mianowicie 4 nakrętki za niespełna 35zł ( pozycja 2 ), 9 nitów za 11zł oraz 4 blachowkręty z podkładkami za niecałe 33zł ( pozycja 6 ). Skuteczny dowód zawyżenia kosztu naprawy wymaga zaś wiadomości specjalnych i, co za tym idzie, opinii biegłego. Z kolei z opinii biegłego w zakresie w jakim pozwana wnioskowała o jej przeprowadze-nie wynika, że bak trzeba było wymienić na nowy. 4. Sąd uwzględnił więc powództwo w całości na podstawie art. 415 w związku z art. 436 § 2, 822 § 1 i 4 oraz 509 § 1 k.c. 5. Sąd zasądził od pozwanej odsetki za zgodnie z żądaniem, było uzasadnione w świetle art. 481 § 1 w związku z art. 817 § 1 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych ( tekst j. Dz. U. z 2023r., poz. 2500 ). Po pierwsze, zobowiązanie zakładu ubezpieczeń jest terminowe; po drugie, skoro 7 marca 2025r. pozwana ostatecznie odmówiła dopłaty odszkodowania ( k. 22 ), to najpóźniej w tej dacie popadła w opóźnienie ze spełnieniem świadczenia w prawidłowej wysokości. 6. O kosztach Sąd orzekł w myśl art. 98 § 1 i 3 w związku z art. 98 § 1 1 k.p.c.