VGC 1002/24

Sygn. akt VGC 1002/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2024r. Sąd Rejonowy w Toruniu – V Wydział Gospodarczy w składzie: przewodniczący: SSR Maciej J. Naworski protokolant: sekretarz sądowy Irena Serafin po rozpoznaniu dnia 3 października 2024r., w T. na rozprawie sprawy z powództwa (...) S.A. w W. ( KRS (...) ) przeciwko (...) sp. z o.o. w T. ( KRS (...) ) o zapłatę I. zasądza od pozwanego (...) sp. z o.o. w T. na rzecz powoda (...) S.A. w W. kwotę 2.119,30zł ( dwa tysiące sto dziewiętnaście złotych i trzydzieści groszy ) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwoty 1.951,04zł od dnia 10 lipca 2024r. do dnia zapłaty, II. oddala powództwo w pozostałej części, III. znosi miedzy stronami koszty procesu. Sygn. akt VGC 1002/24 UZASADNIENIE (...) S.A. żądała od (...) sp. z o.o. w T. 4.542,57zł tytułem ceny za prąd, odsetek i rekompensaty; pozwana nie zapłaciła jej bowiem rachunków za energię ( k. 4 i 105 ). Pozwana wniosła o oddalenie powództwa, ponieważ umowa z powódką obowiązywała tylko do 31 marca 2023r. wobec czego nie musi płacić rachunków za późniejszy okres; ponadto nie otrzymała faktur od powódki ( k. 88 – 89 ). Powódka w odpowiedzi podniosła, że pozwana korzystała z dostarczanego prądu wobec czego musi za niego zapłacić także z uwagi na „bezumowne korzystanie z dostarczania energii elektrycznej i usługi dystrybucji ( k. 105 ). Sąd ustalił, co następuje: (...) sp. z o.o. zawarła z (...) S.A. umowę sprzedaży energii elektrycznej na czas określony do dnia 31 marca 2023r. w punkcie zlokalizowanym w B. przy ul. (...) – w lokalu (...) .SH.200 w galerii handlowej. Dowody: wniosek k. 39 – 40, umowa z załącznikami k. 22 – 36, zwłaszcza k. 24. Z umowy wynikało, że kupujący miał płacić za prąd po otrzymaniu faktury przesłanej Pocztą a elektronicznie, jeżeli złoży taki wniosek; zmiana umowy wymagała formy pisemnej pod rygorem nieważności. Dowody: umowa, k. 24, o.w.u., k. 31. (...) sp. z o.o. wykluczyła przysyłanie faktur elektronicznie. Dowód: oświadczenie k. 112. (...) sp. z o.o. do dnia 31 marca 2023r. wynajmowała lokal (...) .SH.200 w galerii handlowej (...) przy ul. (...) ; po tej dacie nie korzystała z niego. Dowód: zeznania I. F. k. 125v. W okresie od dnia 1 do dnia 31 marca 2023r. (...) sp. z o.o. zużyła w B. przy ul. (...) prąd za 1.951,04zł. Dowód: faktura k. 47 – 49. Sąd zważył, co następuje: I. Sąd ustalił fakty na podstawie dokumentów, które nie budziły wątpliwości i nie były kwestionowane. Sąd dał wiarę I. F. , ponieważ jej słowa były spójne i logiczne i nie było podstaw do wniosku, że zeznawała nieprawdę. Sąd oddalił wniosek powoda o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego, ponieważ był zupełnie niepotrzebny ( art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. ). II. Przed przystąpieniem do zasadniczych rozważań należy podkreślić, że de lege lata postępowanie cywilne jest kontradyktoryjne i obowiązuje w nim zasada prawdy formalnej. W rezultacie na stronach spoczywa ciężar przeprowadzenia procesu w tym sformułowania odpowiednich twierdzeń i zarzutów oraz zgłoszenia wniosków dowodowych; one ponoszą też ryzyko niestarannego działania w sprawie. III. 1. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia miała umowa, która, co nie budziło spo-ru, została zawarta na czas oznaczony do 31 marca 2023r. Powódce należała się zatem cena za prąd, który pozwanej pobrała do tej daty. Chodzi zaś o 1.951,04zł ( faktura k. 47 – 48 ). Sąd uwzględnił więc żądanie w tej części na podstawie art. 555 w związku z art. 535 § 1 k.c. Zdumienie budzi przy tym to, że pozwana jej nie uiściła, chociaż nie kwestionowała wysokości ceny ani tego, że za prąd zużyty przed dniem 31 marca 2023r. powinna zapłacić. 2. Sąd zasądził odsetki od wymienionej kwoty od dnia 10 lipca 2024r. na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 2013r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych ( tekst j. Dz. U. z 2023r. poz. 711 ). Strony umówiły się bowiem na płatność po doręczeniu kupującemu faktury. Powódka nie przeprowadziła zaś dowodu na fakt, że w ogóle wysyłała pozwanej faktury. Dla ustaleniu terminu wymagalności roszczenia miarodajna była zatem data doręczenia pozwanej pozwu i załączonych do niego faktur, do czego doszło 3 lipca 2024r. ( zwrotka k. 84 ). Co zrozumiałe, termin zapłaty nie mógł być natychmiastowy. W rezultacie Sąd oddalił żądanie odsetek za czas poprzedzający dzień 10 lipca 2023r. 3. Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 powołanej ostatnio ustawy Sąd zasądził od pozwanej 168,26zł tytułem rekompensaty za koszty odzyskiwania zasadzonej należności. IV. 1. Żądanie podlegało oddaleniu w pozostałej części. Powódka nie wykazała, że po 31 marca 2023r. pozwana korzystała z prądu dostarczanego do punktu przy ul. (...) w B. . Skoro umowa uległa rozwiązaniu z tą datą, na powódce spoczywał obowiązek udowodnienia, że strony w dalszym ciągu łączył stosunek umowny, na podstawie którego pozwana powinna płacić jej za prąd. Dowód nie został jednak przeprowadzony. Z faktu, że 21 sierpnia 2023r. (...) sp. z o.o. przekazała (...) sp. z o.o. lokal (...) .SH.200 nie wynika, że do tego dnia korzystała z niego pozwana. Nic na to bowiem nie wskazuje. W protokole przekazania pomieszczeń nie ma w ogóle mowy o poprzednim użytkowniku lokalu ani wzmianki o odczycie licznika energii. Co więcej, analiza dokumentu prowadzi do wniosku, że lokal był w dyspozycji pierwszej z wymienionych spółek, skoro to ona wydała go drugiej. Świadek pozwanego zeznał natomiast, że pozwana wybudowała w B. własny lokal i przeniosła się do niego w marcu 2023r. zdając równocześnie ten wynajmowany poprzednio. Przekonująco też wyjaśnił złożenie powódce oświadczenia o zmianie adresu ( k. 41 i 125v. ). Jak była zaś mowa świadek wypowiadał się logicznie, zeznawał po odebraniu przyrzeczenia, a powódka zignorowała rozprawę a tym samym zrezygnowała z możliwości zadawaniu mu pytań. Nie było więc wystarczających dowodów na potwierdzenie tezy, że po 31 marca 2023r. strony kontynuowały umowę. Żądanie zapłaty ceny i rekompensat nie znajdowało więc podstawy. 2. Z tego samego względu nie może być mowy o „bezumownym korzystaniu z dostarczania energii elektrycznej i usługi dystrybucji” przez pozwaną. Przecież powódka nie miała dowodu, że po 31 marca 2023r. to pozwana korzystała z energii; nie wydaje się zresztą w świetle rozliczeń objętych fakturami, aby prąd był tam w ogóle zużywany ( k. 45, 50, 54, 56, 59 ). Ponadto, opisanego roszczenia w ogóle nie sposób konstruować w odniesieniu do sprzedaży prądu na zasadzie analogii z art. 224 i n. k.c. W grę wchodzić może co najwyżej bezpodstawne wzbogacanie. Powódka nie podjęła jednak w ogóle próby opisania na czym jej zdaniem polega wzbogacenie pozwanej nie mówiąc już o udowodnieniu wysokości pretensji. Tylko zaś bezpodstawne wzbogacenie uzasadnia jego wydanie w oparciu o art. 405 i n. k.c. 3. W tym miejscu trzeba też odnotować, że z uwagi na uproszczony charakter postepowania zmiana powództwa polegająca na przytoczeniu nowej podstawy roszczenia i tak skazana była na niepowodzenia. Powołanie nowego stanu faktycznego w miejsce opisanego w pozwie, stanowi bowiem zmianę powództwa, która jest niedopuszczalna w świetle art. 505 4 § 1 k.p.c. Zmiana żądania polega zaś nie tylko na wystąpieniu z nowym roszczeniem obok albo w miejsce pierwotnego, lecz także z roszczeniem opartym o inne fakty. Tożsamość żądania określają bowiem łącznie: jego treść, osoby powoda i pozwanego i stan faktyczny. Na gruncie postępowania uroszczonego modyfikacje ( poza wypadkami sukcesji generalnej ) nie są zaś dopuszczalne w żadnym z wymienionych aspektów. Co oczywiste, czym innym jest roszczenie o zapłatę świadczenia umownego, czym innym wydanie bezpodstawnego wzbogacenia. 4. Powódka domagała od pozwanej także 536,27zł skapitalizowanych odsetek. Nie zadała sobie jednak trudu aby je uzasadnić, nie mówiąc już o udowodnieniu. Sąd oddalił więc powództwo także w tej części. V. Sąd zniósł pomiędzy stronami koszty procesu na podstawie art. 100 zd. 1 in princ . k.p.c. z uwagi na zbliżoną wysokość kosztów, które strony powinny sobie zwrócić.