V.2 Ka 437/14

Sąd Okręgowy w Gliwicach, rozpoznając apelację obrońcy oskarżonych oraz prokuratora, uchylił wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 12 maja 2014 r. (sygn. akt II K 116/13) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd Rejonowy uznał oskarżonych K. T. (1), R. T. i M. K. (1) za winnych popełnienia przestępstw z art. 193 kk (naruszenie miru domowego) i art. 157 § 2 kk (naruszenie czynności narządów ciała poniżej 7 dni), orzekając kary grzywny i środek karny w postaci zadośćuczynienia. Apelacja obrońcy podniosła zarzuty obrazy przepisów postępowania, w tym art. 4, 7, 370 § 4 w zw. z art. 171 § 6, 410 i 424 § 1 pkt 1 kpk, wskazując na ustalenie stanu faktycznego na podstawie niekompletnego materiału dowodowego i wyeliminowanie opinii psychologicznej oraz uchylenie pytań obrońcy. Prokurator zaskarżył wyrok w części dotyczącej kary, zarzucając obrazę art. 413 § 2 pkt 2 kpk w zakresie niewskazania, za które czyny orzeczono zadośćuczynienie. Sąd Okręgowy uznał apelację obrońcy za zasadną, wskazując na poważne błędy proceduralne popełnione przy przesłuchaniu świadka A. T. Świadek, będący jedynym bezpośrednim obserwatorem zdarzenia, skorzystała z prawa do odmowy zeznań jako osoba najbliższa oskarżonych. Mimo to, funkcjonariusz policji kontynuował przesłuchanie, a następnie Sąd Rejonowy odczytał te zeznania na rozprawie na podstawie art. 391 § 1 kpk, co jest niedopuszczalne w świetle art. 182 § 1 i 186 § 1 kpk. Sąd Okręgowy podkreślił, że zeznania takie nie mogą służyć za dowód ani być odtworzone. Błędne wprowadzenie tych zeznań do materiału dowodowego i ich ocena miały wpływ na ustalenia faktyczne oraz dyskredytację wyjaśnień oskarżonych. Z tego powodu wyrok został uchylony, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, który ma przeprowadzić postępowanie dowodowe w pełnym zakresie, prawidłowo przesłuchując świadka A. T. i uwzględniając zakaz reformationis in peius.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający