V.2 Ka 249/17

Sygn. akt V .2 Ka 249/17 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Protokolant : Monika Maj w obecności M. K. Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Żorach po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2017 r. sprawy: R. K. / K. / syna J. i K. ur. (...) w O. oskarżonego o przestępstwo z art. 284 § 2 kk na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego i obrońcy oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Żorach z dnia 28 lutego 2017r. sygn. akt II K 622/15 I.zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, iż zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. kwotę 1848 zł (jeden tysiąc osiemset czterdzieści osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji; II.w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; III.zasądza od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. kwotę 840 zł (osiemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; IV.obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20 (dwadzieścia) złotych i obciąża go opłatą za II instancję w kwocie 900 (dziewięćset) złotych. SSO Jacek Myśliwiec Sygn. akt V.2 Ka 249/17 UZASANIENIE Sąd Rejonowy w Żorach wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt II K 622/15 uznał oskarżonego R. K. ( K. ) za winnego tego, że w dniu 29.01.2014 r. w Ż. , działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, pełniąc funkcję Prezesa Zarządu Spółki (...) Sp. z o.o. zs. w Ż. oraz będąc udziałowcem tej spółki, dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci urządzeń stanowiących wyposażenie ciągu wydawczego będących przedmiotem umowy handlowej zawartej w dniu 06.03.2013 r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. zs. w G. a spółką (...) Sp. z o.o. poprzez dokonanie w dniu 29.01.2014 r. ich sprzedaży spółce (...) , w której pełnił funkcję Prezesa Zarządu i był jej jedynym udziałowcem, a następnie w tym samym dniu dokonał w imieniu spółki (...) sprzedaży tych urządzeń spółce (...) Sp. z o.o. , pomimo że za zakupione przez spółkę (...) urządzenia zapłacona została jedynie zaliczka w kwocie 8541,89 zł i pozostała do zapłaty kwota 78596,54 zł, gdzie sprzedaż ta nastąpiła również wbrew warunkom umowy handlowej zawartej ze spółką (...) , według której do czasu wpłaty pełnego wynagrodzenia za wykonanie przedmiotu tej umowy, urządzenia te stanowiły własność dostawcy i wyłączone było rozporządzanie nimi lub ustanawianie na nich praw na rzecz osób trzecich, działając w ten sposób na szkodę (...) sp. z o.o. zs. w G. , tj. czynu z art. 284 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 284 § 2 k.k. wymierzył mu karę 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności. Wyżej wymienionym wyrokiem na podstawie art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. warunkowo zawieszono wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego R. K. kary pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 (trzy) lata. Na podstawie art. 33 § 2 k.k. wymierzono oskarżonemu R. K. grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 (trzydziestu) złotych. Na podstawie art. 624 k.p.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 850 (ośmiuset pięćdziesięciu) złotych. Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zaskarżając wyrok w całości i wyrokowi temu zarzucił: 1. Obrazę przepisów postępowania karnego, mającą wpływ na treść wyroku, a to: 1.1. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz z art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. , polegającą na uchyleniu się przez Sąd I instancji od całościowej i wszechstronnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów w tym przede wszystkim obalających zapatrywanie o wypełnieniu znamion przestępstwa z art. 284 § 2 kodeksu karnego zarzucanego oskarżonemu; 1.2. art. 4 k.p.k. polegającą na niedostatecznemu zbadaniu oraz uwzględnieniu wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego, które w świetle przytoczonych zarzutów winny zostać należycie uwzględnione przez Sąd rozpoznający sprawę w rozstrzygnięciu po przeprowadzeniu postępowania dowodowego. 2. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść polegający na przyjęciu, że: 2.1. oskarżony swoim zachowaniem wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu, w sytuacji gdy zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na poczynienie takich ustaleń; 2.2. oskarżony podpisał umowę ze spółką (...) Sp. z o.o. (dalej: C. Co) obejmującą sprzedaż urządzeń ciągu wydawczego, gdy w rzeczywistości umowa ta została podpisana pomiędzy (...) Sp. z o.o. , a (...) Sp. z o.o. (dalej: T. ); 2.3. oskarżony miał otrzymać w wyniku wykonania umowy z pokrzywdzoną urządzenia ciągu wydawczego i rzeczy te oskarżony miał posiadać, gdy w rzeczywistości urządzenia te objęła w posiadanie zależne Spółka (...) Sp. z o.o. ; 2.4. oskarżony działał z zamiarem bezpośrednim przywłaszczenia sobie rzeczy ruchomych objętych umową sprzedaży ciągu wydawczego (dalej: ciąg wydawczy) zawartą pomiędzy (...) Sp. z o.o. , a (...) Sp. z o.o. , w sytuacji gdy wszechstronna i prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzona w sprawie winna prowadzić do wniosku, iż oskarżony w dacie czynu nie miał świadomości umownego zastrzeżenia własności na rzecz (...) Sp. z o.o. ; 2.5. oskarżony dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci urządzeń stanowiących wyposażenie ciągu wydawczego będących przedmiotem umowy handlowej zawartej w dniu 06 marca 2013 r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. a spółką (...) Sp. z o.o. poprzez dokonanie w dniu 29 stycznia 2014 r. ich sprzedaży spółce (...) Sp. z o.o. , a następnie w tym samym dniu dokonał w imieniu spółki (...) Sp. z o.o. (dalej. P. ) sprzedaży tych urządzeń spółce (...) Sp. z o.o. , gdy w rzeczywistości nie wykazano, iż przedmiotem umowy sprzedaży z dnia 29 stycznia 2014 r., była sprzedaż rzeczy stanowiąca ciąg wydawczy objęty umową z dnia 6 marca 2013 r. pomiędzy (...) Sp. z o.o. a spółką (...) Sp. z o.o. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejowemu w Ż. . Apelację od powyższego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, zaskarżając wyrok na niekorzyść oskarżonego w zakresie orzeczonej kary oraz w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach i wyrokowi temu zarzucił: - na zasadzie art. 438 pkt. 1 k.p.k. obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 46 § 1 k.k. poprzez brak rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody w sytuacji gdy pokrzywdzona złożyła wniosek o naprawienie szkody, co powodowało konieczność wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie; - na zasadzie art. 438 pkt. 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 415 § 1 k.p.k. poprzez uznanie, że o roszczeniu objętym wnioskiem o naprawienie szkody prawomocnie orzeczono, podczas gdy w sprawie o zapłatę prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Gliwicach stroną postępowania nie był oskarżony, zatem nie nastąpiła tożsamość stron wykluczająca możliwość wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody; - na zasadzie art. 438 pkt. 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść orzeczenia, a to art. 627 k.p.k. w związku z art. 626 § 1 k.p.k. poprzez niezasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa procesowego, pomimo iż wniosek o zasądzenie kosztów został złożony podczas rozprawy w dniu 10 stycznia 2017 roku. Skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez orzeczenie od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej obowiązku naprawienia szkody poprzez zapłatę kwoty 80 640,80 zł oraz zasądzenie od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa procesowego, względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie z ostrożności procesowej, gdyby Sąd nie podzielił zarzutów oskarżyciela, na podstawie art. 72 § 1 pkt 8 k.k. o zobowiązanie oskarżonego do wykonania obowiązku wynikającego z wyroku Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 5 czerwca 2014 roku, to jest zapłaty na rzecz pokrzywdzonej zasądzonej przedmiotowym wyrokiem kwoty. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacje obrońcy oskarżonego oraz pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego co do zasady okazały się nieskuteczne. Przeprowadzona przez Sąd odwoławczy kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku nie dała żadnych podstaw do uznania, iż w niniejszej sprawie Sąd I instancji mógł dopuścić się błędnych ustaleń faktycznych. Przypomnieć należy, że o błędach w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku można mówić tylko wówczas, gdy Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego, bądź gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wysnuł wnioski niezgodne z zasadami logicznego rozumowania lub doświadczeniem życiowym, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Dokonując oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego Sąd I instancji dokonał tego w sposób wnikliwy i rzetelny, wskazał szczegółowo, które dowody uznał za wiarygodne i z jakich powodów, a którym waloru wiarygodności odmówił. Ocena materiału dowodowego zaprezentowana w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, wbrew twierdzeniom obrońcy oskarżonego, została dokonana przez Sąd I instancji z uwzględnieniem reguł określonych w treści art. 4 k.p.k. , art. 7 k.p.k. , a także art. 410 k.p.k. , zgodna jest z zasadami wiedzy, logiki i doświadczeniem życiowym, a przy tym nie zawiera błędów. Nie sposób zarzucić braku wnikliwości czy też rzetelności rozważaniom Sądu I instancji nad zebranymi w sprawie dowodami. Nie przekroczył Sąd I instancji również granic swobodnej oceny dowodów, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego w przekonujący sposób uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Z tych też względów nie można zgodzić się z zarzutami apelacji obrońcy oskarżonego, iż Sąd dopuścił się obrazy przepisów postępowania. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku w pełni odpowiadają dyrektywom określonym treścią art. 424 §1 k.p.k. W niniejszej sprawie nie doszło do obrazy art. 4 k.p.k. i art. 410 k.p.k. Przepis z art. 410 k.p.k. nakazuje uwzględnienie przy orzekaniu wszystkich okoliczności ujawnionych na rozprawie i jednocześnie zakazuje uwzględniać okoliczności nieujawnione. Nie oznacza to w żadnym wypadku, że orzekając sąd ma brać za podstawę orzeczenia okoliczności wzajemnie sobie przeczące, skoro wynikają one ze sprzecznych w swym znaczeniu dowodów. Wyrok w niniejszej sprawie wydany został na podstawie dowodów obciążających, bo takie właśnie Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne. Zgodnie z art. 4 k.p.k. w polu uwagi Sądu w chwili orzekania znajdowały się wszystkie okoliczności. Orzeczenie zaś nie zapadło na podstawie wykluczających się dowodów. Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli są niewiarygodne lub nic nie wnoszą do sprawy, albo ich treść jest rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem Sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sąd Rejonowy temu zadaniu sprostał. Obrońca oskarżonego zarzuca nieuwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, a także dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z zarzutami tymi, w związku z powyższym nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z zarzutami błędów w ustaleniach faktycznych, które nie mogą sprowadzać się wyłącznie do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, lecz powinny wskazywać nieprawidłowości w rozumowaniu Sądu co do oceny okoliczności sprawy. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu odmiennego poglądu nie uzasadnia wniosku o popełnieniu przez Sąd I instancji błędu w ustaleniach faktycznych (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 3 marca 2007 r. sygn. akt WA 8/07) . Aby więc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych był skuteczny, niezbędne jest nie tylko wskazanie na wadliwość ocen i wniosków wyprowadzonych przez Sąd, ale także wykazanie konkretnych uchybień w ocenie materiału dowodowego, jakich Sąd I instancji miał się dopuścić, czego skarżący nie uczynił. Zatem uchybienie, o jakim stanowi przepis art. 438 pkt 3 k.p.k. ma miejsce wówczas, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez sąd orzekający z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiada zasadom prawidłowego rozumowania. Błąd może stanowić wynik niepełności postępowania dowodowego (błąd braku), bądź określonych nieprawidłowości w zakresie oceny dowodów (błąd dowolności). Może być zatem wynikiem nieznajomości określonych dowodów lub braku przestrzegania dyrektyw obowiązujących przy ich ocenie ( art. 7 k.p.k. – wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 1 października 2014 roku, sygn. II AKa 206/14 ). Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu nie może prowadzić do wniosku o dokonaniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Jak już wskazano powyżej Sąd I instancji precyzyjnie ustalił okoliczności przedmiotowej sprawy i opisał wszelkie dowody, wskazując jakie fakty znajdują oparcie w poszczególnych dowodach. Nie zachodzi więc konieczność ponownego przytaczania argumentacji Sądu I instancji. Warto jednakże jeszcze raz podkreślić, że wskazane okoliczności zostały ustalone na podstawie złożonych w toku postępowania przygotowawczego, jak i na rozprawie zeznań B. W. , M. O. , A. C. , A. T. , K. S. oraz B. K. . Zeznania te są spójne, logiczne i wzajemnie ze sobą korespondujące. To, że Sąd Rejonowy swoje ustalenia oparł na całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego tj. zeznaniach wskazanych wyżej osób, dokumentacji księgowej w postaci faktur, informacjach uzyskanych od ZUS, US oraz komornika, dokumentacji sądowej, a nie wyłącznie na wyjaśnieniach oskarżonego, jak chciałby tego obrońca, w żaden sposób nie narusza reguł procedowania. Sąd I instancji zasadnie potraktował wyjaśnienia oskarżonego jako przyjętą linię obrony mającą doprowadzić do uniknięcia przez niego odpowiedzialności karnej. Przestępne przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej musi być poprzedzone powierzeniem jej przez pokrzywdzonego, czyli oddaniem w tymczasowe władanie sprawcy z zastrzeżeniem, że nie staje się on jej właścicielem lub wyłącznym dysponentem z pominięciem uprawnionego, lecz staje się jedynie jej depozytariuszem mającym szersze lub węższe uprawnienia do np. korzystania z rzeczy lub czerpania z niej pożytków. Jeżeli ów sprawca w takiej konfiguracji działa następnie z zamiarem ostatecznego i nieodwracalnego pozbawienia mienia innej osoby i uczynienia z niego własnej lub innej osoby własności - realizuje znamiona czynu z art. 284 § 2 k.k. Ma bowiem dojść do definitywnego oddzielenia uprawnionego od stanowiącej jego własność rzeczy i potraktowania rzeczy jako własnej przez sprawcę. W realiach przedmiotowej sprawy nie budzi wątpliwości fakt, iż oskarżony R. K. swoim zachowanie wyczerpał znamiona czynu z zabronionego z art. 284 § 2 k.k. Oskarżony, będąc Prezesem Zarządu Spółki (...) Sp. z o. o. , w wyniku wykonania umowy otrzymał od spółki (...) Sp. z o. o. ciąg wydawczy, następnie owy ciąg wydawczy, który nie stanowił własności oskarżonego, R. K. sprzedał spółce (...) Sp. z o.o. , mimo iż za wskazane urządzenie została zapłacona tylko zaliczka, a zgodnie z treścią umowy zawartej między stronami do czasu wpłaty pełnego wynagrodzenia za wykonanie umowy, urządzenie stanowiło własność dostawcy. W ocenie Sądu Okręgowego orzeczenie o karze wobec oskarżonego R. K. jest sprawiedliwe i spełnia wszystkie dyrektywy jej wymiaru. Kara 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby 3 lat jest adekwatna zarówno do stopnia winy, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu popełnionego przez oskarżonego. Stopień społecznej szkodliwości czynu jest tą immanentną cechą czynu, która pozwala na odróżnienie czynów błahych od poważnych i uznanie za przestępstwo tylko takich, które faktycznie i realnie szkodzą określonym dobrom jednostki, bądź dobru społecznemu. Ta zmienna cecha czynu, który formalnie wyczerpuje wszystkie znamiona danego typu czynu zabronionego, podlega indywidualnemu stopniowaniu i w zależności od konkretnych okoliczności podmiotowych, jak i przedmiotowych może być bądź to znikoma, bądź nieznaczna, bądź w końcu wysoka lub nawet szczególnie wysoka. Katalog okoliczności wyznaczających stopień społecznej szkodliwości czynu ma charakter zamknięty i został przez ustawodawcę określony w treści przepisu art. 115 § 2 k.k. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 13 stycznia 2005, sygn. akt II AKa 455/04). Natomiast rolą kary jest nie tylko odpłata oskarżonemu za popełnione przestępstwa, czy zapewnienie jego resocjalizacji, ale również prewencja szczególna i ogólna, która winna zagwarantować, iż sprawca w przyszłości nie popełni już przypisanego mu przestępstwa, a członkowie społeczeństwa będą mieli świadomość, że przestępne przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej stanowi poważne przestępstwo, dopuszczenie się którego pociąga za sobą konkretną i wymierną karę. Sąd I instancji słusznie orzekł karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 30 złotych. Zarzuty stawiane przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego, a dotyczące obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 46 § 1 k.k. poprzez brak rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody w sytuacji gdy pokrzywdzona złożyła wniosek o naprawienie szkody, co powodowało konieczność wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie oraz obrazy przepisów postępowania, tj. 415 § 1 k.p.k. poprzez uznanie, że o roszczeniu objętym wnioskiem o naprawienie szkody prawomocnie orzeczono, podczas gdy w sprawie o zapłatę prowadzonej przed Sądem Okręgowym w Gliwicach stroną postępowania nie był oskarżony, zatem nie nastąpiła tożsamość stron wykluczająca możliwość wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie obowiązku naprawienia szkody są bezzasadne. Słusznie Sąd I instancji wskazał, iż w pierwszej kolejności poszkodowana spółka winna wykorzystać przysługujące jej uprawnienia wynikające z art. 299 § 1 k.s.h. i pociągnąć oskarżonego jako członka władz pozwanej spółki do subsydiarnej odpowiedzialności. Celem art. 299 k.s.h. jest ustanowienie odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o. jako swoistej sankcji cywilnoprawnej za nieprawidłowe prowadzenie spraw spółki, tzn. takie, które doprowadziło do niezaspokojenia się wierzyciela z majątku spółki ze względu na niemożliwość prowadzenia z niego skutecznej egzekucji. Ustanowienie tej odpowiedzialności leży przede wszystkim w interesie wierzycieli, ale także wspólników, bowiem powinna ona motywować zarządców do należytego dbania o interesy spółki. Nadto jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania, to nie jest możliwe, niejako ponowne, orzekanie o obowiązku naprawienia tej samej szkody i to niezależnie od tego, czy roszczenie to zostało wyegzekwowane. Wykładnia funkcjonalna art. 415 § 1 k.p.k. wskazuje, że ratio legis tego przepisu sprowadza się do zapobieżenia funkcjonowaniu w obrocie prawnym tytułów egzekucyjnych wynikających z dochodzenia tego samego roszczenia w postępowaniu karnym i innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. W tym kontekście nie jest zatem celowe nakładanie obowiązku naprawienia szkody na podstawie art. 46 § 1 k.k. wobec możliwości wyegzekwowania zasądzonego roszczenia z majątku oskarżonego w oparciu o podstawę z art. 299 § 1 k.s.h. ( vide wyrok SN z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt III KK 405/16). Jedynie zarzut pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego odnośnie obrazy przepisów postępowania, tj. art. 627 k.p.k. w związku z art. 626 § 1 k.p.k. poprzez niezasądzenie na rzecz oskarżyciela posiłkowego kosztów zastępstwa procesowego, pomimo iż wniosek o zasądzenie kosztów został złożony podczas rozprawy w dniu 10 stycznia 2017 roku zasługiwał na uwzględnienie. W związku z powyższym Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w punkcie 1. zasądził od oskarżonego R. K. na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o. o. kwotę 1848 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przed Sądem I instancji. W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Sąd I instancji w prawidłowy sposób orzekł również o kosztach postępowania, którymi obciążył oskarżonego. Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżyciela posiłkowego (...) Sp. z o.o. kwotę 840,00 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. Mając na względzie sytuację osobistą i finansową oskarżonego zasądzono od niego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20,00 złotych i obciążona go opłatą za II instancję w kwocie 900,00 złotych. SSO Jacek Myśliwiec