V W 79/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd uniewinnił obwinionego od zarzutu przywłaszczenia telefonu komórkowego z powodu braku wystarczających dowodów winy.
Obwiniony R. T. został oskarżony o przywłaszczenie telefonu komórkowego o wartości 400 zł w okresie od 12 do 15 lipca 2014 roku. Pokrzywdzony D. P. zgłosił kradzież telefonu ze swojego sklepu. Śledztwo wykazało, że skradziony telefon trafił do M. P., który zeznał, że kupił go od R. T. Jednakże, z powodu nieobecności M. P. za granicą i braku innych dowodów, sąd nie mógł jednoznacznie przypisać sprawstwa R. T. i zastosował zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść obwinionego.
Sąd Rejonowy w Giżycku, V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie, rozpoznał sprawę przeciwko R. T., obwinionemu o przywłaszczenie telefonu komórkowego marki N. o wartości 400 zł, które miało nastąpić w okresie od 12 do 15 lipca 2014 roku w sklepie z telefonami komórkowymi należącym do D. P. Pokrzywdzony zgłosił kradzież telefonu, wskazując, że zniknął on z gabloty w jego sklepie. W trakcie postępowania ustalono, że skradziony telefon był używany z kartami SIM, które następnie trafiły do M. P. M. P. zeznał, że kupił ten telefon od R. T. w lipcu 2014 roku. Sąd zauważył, że R. T. zaprzeczył sprzedaży telefonu i wskazał na konflikt z M. P. Z uwagi na fakt, że M. P. przebywał poza granicami kraju i nie było możliwości jego przesłuchania ani konfrontacji, a także brak innych dowodów bezpośrednio obciążających R. T., sąd uznał, że nie można mu przypisać sprawstwa zarzucanego czynu. Sąd podkreślił różnicę między kradzieżą a przywłaszczeniem, wskazując, że w przypadku przywłaszczenia sprawca legalnie posiada rzecz, a nie dokonuje jej zaboru. Wobec nieusuwalnych wątpliwości co do winy obwinionego, sąd zastosował zasadę rozstrzygania wątpliwości na jego korzyść (art. 8 kpw w zw. z art. 5§2 kpk) i uniewinnił R. T. od popełnienia zarzucanego mu czynu. Koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, nie można przypisać sprawstwa z powodu braku wystarczających dowodów i nieusuwalnych wątpliwości.
Uzasadnienie
Sąd nie dysponował wystarczającymi dowodami, aby jednoznacznie stwierdzić winę obwinionego. Kluczowy świadek, od którego obwiniony rzekomo kupił telefon, przebywał za granicą, co uniemożliwiło weryfikację jego zeznań i konfrontację. Zastosowano zasadę rozstrzygania wątpliwości na korzyść obwinionego.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
uniewinnienie
Strona wygrywająca
R. T.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R. T. | osoba_fizyczna | obwiniony |
| D. P. | osoba_fizyczna | pokrzywdzony |
| M. C. | osoba_fizyczna | świadek |
| A. G. | osoba_fizyczna | inne |
| K. P. | osoba_fizyczna | inne |
| B. P. | osoba_fizyczna | inne |
| M. P. | osoba_fizyczna | świadek |
Przepisy (4)
Główne
kw art. 119 § 1
Kodeks wykroczeń
Pomocnicze
kpw art. 118 § 2
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpw art. 8
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia
kpk art. 5 § 2
Kodeks postępowania karnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Brak wystarczających dowodów winy obwinionego. Nieusuwalne wątpliwości co do sprawstwa. Nieobecność kluczowego świadka za granicą uniemożliwiająca weryfikację zeznań.
Godne uwagi sformułowania
Z samego faktu, iż jak twierdzi świadek M. P. nabył ten telefon w lipcu 2014r od R. T. , nie sposób przyjąć by go przywłaszczył, a raczej ukradł. Różnica pomiędzy przywłaszczeniem a kradzieżą z art. 119§1 kw polega na tym, że w przypadku kradzieży sprawca dokonuje zaboru (wyjmuje rzecz spod władztwa pokrzywdzonego) w celu przywłaszczenia, czyli objęcia władztwa nad rzeczą, sprawca przywłaszczenia nie dokonuje zaboru. Sprawca tę rzecz legalnie ma w swoim posiadaniu, nie musi jej zabrać właścicielowi. Przywłaszczenie różni się od kradzieży tym, że nie ma tutaj zaboru, sprawca ma rzecz w swoim posiadaniu legalnie, lecz nieuczciwie nią rozporządza. Zgodnie z regułą art. 8 kpw w zw. z art. 5§2 kpk nie dające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść obwinionego.
Skład orzekający
Lidia Merska
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Niska
Powoływalne dla: "Stosowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść obwinionego w sprawach o wykroczenia przy braku jednoznacznych dowodów."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji procesowej z nieobecnym świadkiem i brakiem innych dowodów.
Wartość merytoryczna
Ocena: 4/10
Sprawa ilustruje podstawową zasadę prawa wykroczeniowego o rozstrzyganiu wątpliwości na korzyść obwinionego, ale brakuje w niej nietypowych faktów czy zaskakującego rozstrzygnięcia.
“Niewinny, bo nie dało się udowodnić? Jak sąd rozstrzyga wątpliwości w sprawach o wykroczenia.”
Dane finansowe
WPS: 400 PLN
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt V W 79/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Giżycku V Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Węgorzewie w składzie: Przewodniczący SSR Lidia Merska Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Betlej w obecności oskarżyciela publicznego -------------------- po rozpoznaniu w dniach 16 czerwca 2015 r., 24 lipca 2015 r., 16 października 2015 r., na rozprawie sprawy przeciwko R. T. synowi J. i G. z d. R. ur. (...) w W. obwinionego o to, że: W okresie od 12 do 15 lipca 2014 roku w W. na ul. (...) na terenie sklepu z telefonami komórkowymi dokonał przywłaszczenia telefonu komórkowego marki N. (...) o wartości 400 zł, czym działał na szkodę D. P. , tj. o czyn z art. 119 § 1 kw 1. Obwinionego R. T. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu. 2. Na podstawie art. 118§2 kpw koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt V W 79/15 UZASADNIENIE R. T. został obwiniony o to, że w okresie od 12 do 15 lipca 2014r w W. na ul. (...) na terenie sklepu z telefonami dokonał przywłaszczenia telefonu komórkowego marki N. (...) o wartości 400,00 zł, czym działał na szkodę D. P. , to jest popełnienia czynu z art. 119§1kw. W powyższej sprawie ustalono następujący stan faktyczny: Dnia 22.07.2014r D. P. złożył w KPP w W. zawiadomienie, iż w okresie od 12 do 15 lipca 2014r w jego sklepie z telefonami komórkowymi przy ul. (...) w W. nieznany sprawca wykorzystując nieuwagę pracownika sklepu dokonał kradzieży telefonu komórkowego m-ki N. (...) o wartości 900,00 złotych na jego szkodę. Podał on, iż ze swoim pracownikiem M. C. ustalił, że ktoś w okresie od 12 do 15 lipca 2014r w trakcie kiedy on naprawiał telefony lub rozmawiał z kimś nieznany sprawca dokonał kradzieży tego telefonu. Telefon N. (...) stał za szybą w gablocie, ale kamera w sklepie nie obejmuje jej swoim zasięgiem. M. C. nie zauważył kto dokonywał kradzieży, a jedynie stwierdził fakt braku tego telefonu. W trakcie realizowania wniosku o dokonanie ustaleń telekomunikacyjnych wg numeru (...) tego telefonu, ustalono iż współpracował on z kartami SIM od 10.07.2014r do 30.07.2014r, ale numery te nie były przypisane do żadnego abonenta. W dniu 24.07.2014r o godz. 22.03 jeden z tych numerów kontaktował się z telefonem zarejestrowanym na A. G. . Dodatkowo ustalono, że kontaktował się z numerami telefonów zarejestrowanymi na nazwiska – K. P. i B. P. . W dniu 25.08.2014r ustalono, iż numery telefonu współpracujące ze skradzionym telefonem należą do M. P. . Od M. P. odebrano aparat telefoniczny N. (...) , który zwrócono D. P. . Z zeznań świadka M. P. wynika, iż telefon ten kupił od R. T. w lipcu 2014r za kwotę 500,00zł. Telefon ten nie miał ładowarki ani dokumentacji. Jak wynika z oferty portalu Allegro telefon takiej marki i modelu wart jest 478zł, ale z wyposażeniem – ładowarką, słuchawkami i pudełkiem. R. T. przedstawiono zarzut popełnienia wykroczenia z art. 119§1kw, do którego popełnienia się nie przyznał. Zaprzeczył by sprzedawał M. P. telefon kiedykolwiek, a podniósł iż miał być z nim skonfrontowany, ale tej czynności nie przeprowadzono. Jak wynika z notatki urzędowej z dnia 16.10.2015r M. P. przebywa poza granicami kraju, prawdopodobnie w Danii i nie jest znany jego termin powrotu do Polski (k. 91). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zawiadomienia k. 2 – 3, notatek urzędowych k. 4, 5, 6, 7, 8, 14, protokół k. 15 – 17, 21, protokół przesłuchania świadka M. P. k. 18. Reasumując przedstawione powyżej dowody wskazać należy, iż nie można przypisać sprawstwa czynu R. T. . Żaden z dowodów nie wskazuje, by w okresie 0d 12 do 15 lipca 2014r w ogóle przebywał w sklepie należącym do D. P. , aby dokonał tego przywłaszczenia. Z samego faktu, iż jak twierdzi świadek M. P. nabył ten telefon w lipcu 2014r od R. T. , nie sposób przyjąć by go przywłaszczył, a raczej ukradł. Różnica pomiędzy przywłaszczeniem a kradzieżą z art. 119§1 kw polega na tym, że w przypadku kradzieży sprawca dokonuje zaboru (wyjmuje rzecz spod władztwa pokrzywdzonego) w celu przywłaszczenia, czyli objęcia władztwa nad rzeczą, sprawca przywłaszczenia nie dokonuje zaboru. Sprawca tę rzecz legalnie ma w swoim posiadaniu, nie musi jej zabrać właścicielowi. Przywłaszczenie różni się od kradzieży tym, że nie ma tutaj zaboru, sprawca ma rzecz w swoim posiadaniu legalnie, lecz nieuczciwie nią rozporządza. R. T. wskazał, iż jest skonfliktowany w M. P. , a okoliczności tej Sąd nie ma możliwości zweryfikować ze względu na nieobecności świadka w Polsce. Zgodnie z regułą art. 8 kpw w zw. z art. 5§2 kpk nie dające się usunąć wątpliwości należy rozstrzygnąć na korzyść obwinionego.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI