V W 7231/15

Sygn. akt V W 7231/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 marca 2016 roku Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSR Anna Walenciak Protokolant: Agnieszka Gutowska Oskarżyciel publiczny: S. Z. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2016 roku sprawy R. P. s. M. i J. ur. (...) w P. obwinionego o to, że: w dniu 14 listopada 2015r. ok. godz. 09.20 w W. na ul. (...) , będąc kierowcą samochodu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) , nie zastosował się do znaku drogowego (B-36) "zakaz zatrzymywania się” wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie z art. 92 § 1 kw w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym Dz.U. Nr 108 poz. 908 z późn. zm. i § 28 ust. 2 R. . Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, orzeka: I. obwinionego R. P. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 92 § 1 kw w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym , II. kosztami postepowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt V W 7231/15 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: R. P. w nocy z 13 na 14 listopada 2015 r. zaparkował pojazd marki D. o nr rej. (...) w W. na ul. (...) . Przed miejscem, w którym zaparkował w/w pojazd R. P. występował znak drogowy B-36 „zakaz zatrzymywania się”, który umieszczony był na słupie. Powyższy znak drogowy został zamontowany w tym miejscu nieprawidłowo, gdyż w odległości mniejszej niż 10 metrów - a mianowicie w odległości 5 m i 90 cm za tym znakiem znajdował się słupek, na którym zamontowane były inne znaki drogowe (...) „próg zwalniający” oraz B-33 „ograniczenie prędkości”. R. P. z uwagi na ciemniejszą barwę pierwszego znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się” oraz jaśniejsze barwy usytuowanych za nim w nieprawidłowej odległości znaków (...) „próg zwalniający” oraz B-33 „ograniczenie prędkości”, podczas parkowania pojazdu w porze nocnej, nie dostrzegł znaku B-36 „zakaz zatrzymywania się” i zaparkował pojazd w miejscu obowiązywania powyższego znaku drogowego. Zaparkowanie pojazdu marki D. o nr rej. (...) w W. na ul. (...) w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się” ujawnił w dniu 14 listopada 2015 r. około godziny 09:20 funkcjonariusz Straży Miejskiej T. S. , który pełnił w tym czasie w dzień służbę patrolową wspólnie z funkcjonariuszem Straży Miejskiej K. P. . Z uwagi na to, że w czasie interwencji nie było możliwości ustalenia, kto jest właścicielem pojazdu, gdyż w samochodzie nie było kierowcy, funkcjonariusz Straży Miejskiej T. S. dokonał rejestracji położenia pojazdu za pomocą aparatu fotograficznego oraz stwierdził zgodność tablic rejestracyjnych z naklejką rejestracyjną umieszczoną na przedniej szybie pojazdu. Funkcjonariusz Straży Miejskiej T. S. na szybie samochodu zostawił wezwanie do osobistego stawienia się w terminie 7 dni w siedzibie Straży Miejskiej m. st. W. . R. P. ma 51 lat. Jest żonaty, nie ma małoletnich dzieci. Z zawodu jest przedstawicielem handlowym, uzyskuje dochód w wysokości około 1400 zł netto. Niekarany sądownie. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień obwinionego R. P. /k. 5, e-protokół rozprawy z dnia 9 marca 2016 r. – k. 31/, zeznań świadka T. S. /k. 13, e-protokół rozprawy z dnia 9 marca 2016 r. – k. 32/, a także notatki urzędowej /k. 1/, zdjęć /k. 3, 10-12/. Obwiniony R. P. /k. 5, e-protokół rozprawy z dnia 9 marca 2016 r. – k. 31/ nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Odnosząc się do zarzutu obwiniony potwierdził, że w nocy z 13 na 14 listopada 2015 r. zaparkował pojazd w miejscu wskazanym we wniosku o ukaranie. Wyjaśnił, że w czasie parkowania nie zauważył znaku ciemniejszego, czyli znaku B-36. Wskazał, że widział wówczas jedynie znak ograniczenie prędkości i „garby”. Wyjaśnił, że gdyby zauważył wówczas znak B-36, to nie zaparkowałby pojazdu w tym miejscu. Obwiniony wyjaśnił nadto, że rano za wycieraczką samochodu zauważył zawiadomienie. Wyjaśnił, że jest kierowcą z długoletnim stażem i w związku z tym, że znaki stoją w bliskiej odległości od siebie – zmierzona odległość wynosi 5 m i 90 cm, nie przyjął on mandatu w wysokości 100 zł. Odnosząc się zaś do miejsca, w którym pozostawił swój samochód obwiniony wskazał, że jest to ulica osiedlowa, z garbami, z ograniczeniem ruchu. Obwiniony wyjaśnił, że swoim zachowaniem nie spowodował zagrożenia. Sąd zważył, co następuje: Postępowanie dowodowe przeprowadzone w niniejszej sprawie nie dostarczyło dowodów, które wykazywałyby w sposób niebudzący wątpliwości winę obwinionego w zakresie popełnienia czynu z art. 92 § 1 kw w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym Dz.U. Nr 108 poz. 908 z późn. zm. i § 28 ust. 2 R. . Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego R. P. w części, w jakiej nie kwestionował on pozostawienia samochodu we wskazanym we wniosku o ukaranie miejscu. Za wiarygodne należało uznać również wyjaśnienia obwinionego w zakresie, w jakim potwierdził on, że następnego dnia za wycieraczką swojego samochodu zauważył zawiadomienie. Okoliczności te – jako bezsporne – Sąd uznaje za wiarygodne. Sąd uznał za wiarygodne również wskazywane przez obwinionego okoliczności, z powodu których zaparkował on pojazd w przedmiotowym miejscu. W ocenie Sądu podawane przez obwinionego okoliczności dotyczące pozostawienia przez niego pojazdu w miejscu wskazanym we wniosku o ukaranie, były spójne, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Mając na uwadze zarejestrowaną na ujawnionych fotografiach /k. 3, 10-12/ szerokość jezdni ul. (...) w W. (w zakresie wskazania obwinionego, że jest to ulica osiedlowa) oraz zarejestrowane znaki drogowe, Sąd dał wiarę tej części wyjaśnień obwinionego, w których podał on informacje dotyczące otoczenia miejsca, w którym zaparkował kierowany pojazd. Mając z kolei na uwadze sporządzone przez obwinionego zdjęcia /k. 10-12/ Sąd dał wiarę tej części wyjaśnień obwinionego, w których podał on odległość pomiędzy znakiem B-36 „zakaz zatrzymywania się” a znakami drogowymi (...) – „próg zwalniający”, który ostrzega o wypukłości na jezdni zastosowanej w celu spowolnienia ruchu pojazdów oraz B-33 „ograniczenie prędkości”, który oznacza zakaz przekraczania prędkości określonej na znaku liczbą kilometrów na godzinę. Sąd mając na uwadze pkt 1.5.2 załącznika nr 1 – Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i warunki ich umieszczania na drogach do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach , za wiarygodne uznał również wyjaśnienia obwinionego odnoszące się do podnoszonych przez niego zagadnień co do zasad prawidłowego ustawienia znaków drogowych. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka T. S. /k. 13, e-protokół rozprawy z dnia 9 marca 2016 r. – k. 32/, w których przedstawił on swoją wiedzę na temat przedmiotowego zdarzenia i opisał przebieg interwencji. Zeznania świadka w powyższym zakresie były logiczne i spójne oraz zgodne z doświadczeniem życiowym. Zważyć należy przy tym, że świadek ten jest osobą obcą dla obwinionego, a wiedzę o zdarzeniu powziął w toku wykonywanych czynności służbowych funkcjonariusza Straży Miejskiej. Odnosząc się zaś do wskazania świadka dotyczącego oświetlenia występującego w miejscu zdarzenia, podnieść należy, że interwencja świadka w dniu zdarzenia miała miejsce ok. godz. 9:00, tj. przy świetle dziennym, wobec czego niewątpliwie występowało wówczas wystarczające oświetlenie, aby dostrzec oznakowanie drogowe występujące w miejscu zdarzenia. Warunki bowiem panujące w porze dziennej, były inne niż warunki w porze nocnej gdy obwiniony zaparkował pojazd. Sąd ustalając stan faktyczny oparł się na dokumentach w postaci: notatki urzędowej /k. 1/, dokumentacji fotograficznej /k. 3/, które zostały ujawnione na rozprawie, stwierdzając brak podstaw do kwestionowania wartości dowodowej tych dokumentów. Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie oparł się również na zdjęciach sporządzonych przez obwinionego /k. 10-12/, które obrazowały umiejscowienie znaków drogowych na ul. (...) w W. , w miejscu parkowania pojazdu przez obwinionego. W ocenie Sądu brak było podstaw do podważania wiarygodności w/w fotografii. Oskarżyciel publiczny również nie kwestionował wiarygodności dokumentacji i informacji w niej zawartych. Obwinionemu R. P. zarzucono popełnienie czynu określonego w art. 92 § 1 kw w związku z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym Dz.U. Nr 108 poz. 908 z późn. zm. i § 28 ust. 2 R. . Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31.07.2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych, polegającego na tym, że w dniu 14 listopada 2015r. ok. godz. 09.20 w W. na ul. (...) , będąc kierowcą samochodu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) , nie zastosował się do znaku drogowego (B-36) „zakaz zatrzymywania się” wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym. Wykroczenia określonego w art. 92 § 1 kw. dopuszcza się ten, kto nie stosuje się do znaku lub sygnału drogowego albo do sygnału lub polecenia osoby uprawnionej do kierowania ruchem lub do kontroli ruchu drogowego. W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym obwiniony jako uczestnik ruchu znajdujący się na drodze był obowiązany stosować się do znaków drogowych. Znaki i sygnały obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania określa Rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych. Zgodnie z § 28 ust. 2 w/w Rozporządzenia, znak B-36 „zakaz zatrzymywania się” oznacza zakaz zatrzymania pojazdu. W myśl zaś ust. 3 tego samego paragrafu, zakaz wyrażony tym znakiem dotyczy tej strony drogi, po której znak się znajduje, z wyjątkiem miejsc, gdzie za pomocą znaku dopuszcza się postój lub zatrzymanie; znak nie dotyczy natomiast pojazdów unieruchomionych ze względu na warunki lub przepisy ruchu drogowego. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego bezsporne było, że obwiniony zaparkował pojazd w strefie obowiązywania znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się”. Podkreślić należy jednak, że powyższy znak drogowy ustawiony był w sposób nieprawidłowy, gdyż zgodnie z pkt 1.5.2 załącznika nr 1 – Szczegółowe warunki techniczne dla znaków drogowych pionowych i warunki ich umieszczania na drogach do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach , „znaki umocowuje się na konstrukcjach wsporczych, tj. słupkach, ramach, wysięgnikach, konstrukcjach bramowych, wykonanych z materiałów trwałych, z wyjątkiem betonu. Dopuszcza się też do umieszczania znaków wykorzystywanie słupów linii telekomunikacyjnych, latarń, słupów trakcyjnych i masztów sygnalizatorów oraz ścian budynków i elementów konstrukcyjnych obiektów inżynierskich. Słupki konstrukcji wsporczych powinny mieć przekrój kołowy lub eliptyczny. Następny znak powinien być umieszczony za poprzedzającym w odległości co najmniej: 50 m na drogach o dopuszczalnej prędkości powyżej 90 km/h, 20 m na drogach o dopuszczalnej prędkości powyżej 60 km/h, 10 m na pozostałych drogach. Jeżeli ze względów lokalnych istnieje konieczność zastosowania dwóch lub trzech znaków na jednym słupku lub wysięgniku, można je umieszczać w układzie pionowym lub poziomym”. Powyższe Rozporządzenie przewiduje takie umieszczanie znaków drogowych, które zapewnia ich widoczność dla użytkowników drogi z uwzględnieniem prędkości dopuszczalnej dla danej drogi. Mając na uwadze pkt 1.5.2 załącznika nr 1 powyższego Rozporządzenia regulującego dopuszczalną odległość pomiędzy znakami drogowymi, z uwagi na to, że w W. na ul. (...) obowiązywało ograniczenie prędkości do 30 km/h określone znakiem drogowym B-33, który wraz ze znakiem drogowym (...) – „próg zwalniający” zamocowany był na konstrukcji wsporczej, tj. słupku. W związku z tym poprzedzający znak drogowy, tj. znak drogowy B-36 „zakaz zatrzymywania się” winien być ustawiony w odległości – co najmniej 10 m od znaku następnego. Zauważyć w tym miejscu należy, że w krytycznym czasie znak drogowy B-36 „zakaz zatrzymywania się” ustawiony był w odległości znacznie poniżej 10m od następnych znaków – bo w odległości niespełna 6 metrów od występujących za nim znaków drogowych (...) i B-33 (co zostało zarejestrowane na fotografiach k. 10-12). Wobec powyższego, takie ustawienie znaków drogowych rzeczywiście, zgodnie z tym co podał obwiniony, mogło w warunkach nocnych wprowadzać w błąd obwinionego, czyniąc znak ciemniejszy B-36 niedostatecznie widocznym. Sąd stwierdził, że w chwili dokonywania kontroli przez Straż Miejską okoliczność takiego ustawienia znaków z uchybieniem pkt 1.5.2 załącznika nr 1 wskazanego rozporządzenia mogła nie jawić się jako istotna i znacząca dla użytkowników, gdyż w ciągu dnia, z uwagi na światło słoneczne, przedmioty jasne na ciemnym tle nie powodują dużego kontrastu. Sytuacja ta ulega zmianie w nocy. Wówczas przedmioty jasne na ciemnym tle, są zdecydowanie lepiej widoczne. Z uwagi na akomodację oka, w nocy oko dostrzega zdecydowanie lepiej przedmioty, które są jasne i w sytuacji takiego kontrastu zdecydowanie gorzej widziane lub niewidoczne mogą być przedmioty o ciemnej barwie występujące w sąsiedztwie. W przypadku zatem, gdy wskazane znaki drogowe umiejscowione zostały zbyt blisko siebie, bez zachowania prawidłowego odstępu co najmniej 10 m i dodatkowo jeden ze znaków posiadał ciemniejszą barwę – w tym przypadku znak drogowy B-36 „zakaz zatrzymywania się” – to w takiej sytuacji kierowca rzeczywiście mógł nie dostrzec tego znaku, z uwagi na dostrzeżenie jedynie znaku w jaśniejszym kolorze (tj. w analizowanym przypadku znaków (...) – „próg zwalniający” i B-33 „ograniczenie prędkości”, usytuowanych na słupku w zbyt bliskiej odległości od znaku B-36). Te znaki i znak B-36 zgodnie z powołanym rozporządzeniem winny być umieszczone bądź łącznie na jednym słupku, bądź w prawidłowej odległości co najmniej 10 m od siebie. Mając na uwadze wyjaśnienia obwinionego, w których potwierdził on, że zaparkował pojazd w miejscu określonym w zarzucie w porze nocnej – z uwagi na nieprawidłowe usytuowanie znaku drogowego B-36 „zakaz zatrzymywania się”, okoliczność niezastosowania się do tego znaku przez obwinionego, w ocenie Sądu jest okolicznością, którą należy ocenić zgodnie z zasadami domniemania niewinności, jako okoliczność niezawinioną. Nie ma dowodu w sprawie (a Sąd przeprowadził wszystkie zawnioskowane przez strony dowody) który przeczyłyby wyjaśnieniom obwinionego co do okoliczności, że obwiniony, powyższego znaku rzeczywiście w porze nocnej nie dostrzegł, w sposób niezawiniony, gdyż odległość pomiędzy znakami była zbyt mała i niezgodna z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach , co powodowało trudność z dostrzeżeniem znaku ciemniejszego w sytuacji kontrastowania z nim ustawionych za nim w bliskiej odległości w sposób nieprawidłowy, znaków barwy jasnej i to w warunkach braku możliwości przewidywania, że taki znak, którego obwiniony nie dostrzegł, w tym miejscu będzie ustawiony niezgodnie z powołanym rozporządzeniem. Mając na uwadze powołane powyżej okoliczności, Sąd uniewinnił obwinionego od popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. O kosztach postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 118 § 2 kpw , zgodnie z którym w razie uniewinnienia obwinionego w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel publiczny, koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.