V W 723/15

Sygn. akt V W 723/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca: SSR Anna Walenciak Protokolant: Agnieszka Gutowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2015 r., 17 listopada 2015 r., 1 grudnia 2015 r. sprawy J. G. c. K. i E. z domu D. ur. (...) w W. obwinionej o to, że: 1. w dniu 29 czerwca 2014 r. około godz. 20:00 w W. w na ul. (...) przed ul. (...) naruszyła zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 P. , w ten sposób, że kierując samochodem marki I. o nr rej. (...) nie zachowała szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpiła pierwszeństwa samochodowi marki V. o nr rej. (...) jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzała wjechać w wyniku czego zmusiła kierującego nim do zjechania na prawą stronę drogi w celu uniknięcia zderzenia, gdzie najechał na krawężnik, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, tj. o czyn z art. 86 § 1 kw, w związku z art. 22 ust.1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012r. poz. 1137 z późniejszymi zmianami), 2. w miejscu czasie jak w punkcie pierwszym wykroczyła przeciwko przepisom porządku w ruchu drogowym, określonym w art. 44 ust. 1 P. w ten sposób, że kierując samochodem marki I. o nr rej. (...) i uczestnicząc w wypadku drogowym, w którym brak jest osób rannych, oddaliła się z miejsca zdarzenia, tj. czyn z art. 97 KW w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo ruchu drogowym ( Dz. U. z 2012r. poz. 1137 z późniejszymi zmianami), orzeka: I. obwinioną J. G. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej w pkt 1 wniosku o ukaranie wykroczenia z art. 86 § 1 kw w związku z art. 22 ust.1 i 4 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierza jej karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych, II. uniewinnia obwinioną J. G. od popełnienia zarzucanego jej w pkt 2 wniosku o ukaranie wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo ruchu drogowym, III. zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty oraz kwotę 100 złotych tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania, a w części uniewinniającej kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa. Sygn. akt V W 723/15 UZASADNIENIE Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 29 czerwca 2014 r. około godz. 20:00 J. G. kierowała samochodem marki I. o nr rej. (...) i jechała ul. (...) w W. od strony ul. (...) w kierunku ul. (...) . Ulica (...) posiada dwie jezdnie. Jezdnia, po której poruszała się J. G. posiada trzy pasy ruchu, z czego prawy skrajny pas ruchu „bus pas” przeznaczony jest dla autobusów i taksówek. J. G. poruszała się środkowym pasem ruchu i na najbliższym skrzyżowaniu zamierzała skręcić w ul. (...) . W tym celu włączyła kierunkowskaz i następnie rozpoczęła wykonywanie manewru skrętu w ul. (...) . Poruszała się wówczas z prędkością ok. 30 km/h. W czasie wykonywania zmiana pasa ruchu J. G. wjeżdżając kierowanym pojazdem na prawy pas ruchu, nie zachowała szczególnej ostrożności i nie rozpoznała, że w tym samym czasie po prawym pasie ruchu poruszał się samochód marki V. o nr rej. (...) (taksówka), kierowany przez P. Z. , który jechał wraz z pasażerką A. W. , J. G. nie ustąpiła pierwszeństwa temu pojazdowi. P. Z. w celu uniknięcia kolizji z samochodem marki I. o nr rej. (...) podjął działania obronne, zjeżdżając na prawą stronę drogi, w wyniku czego uderzył prawym przednim kołem pojazdu w krawężnik. Kierująca samochodem marki I. o nr rej. (...) J. G. nie miała świadomości wystąpienia kolizji, nie zatrzymała kierowanego pojazdu i oddaliła się z miejsca zdarzenia. W wyniku kolizji żaden z kierujących, jak i pasażerka samochodu marki V. o nr rej. (...) , nie odnieśli obrażeń. Po wystąpieniu kolizji P. Z. udał się kierowanym pojazdem za samochodem kierowanym przez J. G. . Gdy J. G. zaparkowała kierowany pojazd przy kamienicy na ul. (...) przy posesji nr (...) , podszedł do jej samochodu, informując ją o wystąpieniu kolizji. W trakcie rozmowy z J. G. , w czasie której J. G. i P. Z. byli zdenerwowani i zwracali się do siebie wulgarnie, kierująca samochodem marki I. o nr rej. (...) nie okazała P. Z. ubezpieczenia OC i oddaliła się z miejsca, w którym zaparkowała samochód. W dniu 30 czerwca 2014 r. J. G. w związku z zachowaniem P. Z. złożyła na niego skargę do jego korporacji taksówkowej. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień obwinionej J. G. /k. 17-18, e-protokół rozprawy z dnia 22 września 2015 r. od godz. 00:06:03 do godz. 00:16:16 oraz od godz. 00:21:53 do godz. 00:22:10 oraz od godz. 01:08:11 do godz. 01:08:20/, zeznań pokrzywdzonego P. Z. /k. 3-7, e-protokół rozprawy z dnia 22 września 2015 r. od godz. 00:16:41 do godz. 00:50:00/, zeznań świadka A. W. /k. 14-15, e-protokół rozprawy z dnia 22 września 2015 r. od godz. 00:50:44 do godz. 01:08:08/, zeznań świadka M. F. /e-protokół rozprawy z dnia 1 grudnia 2015 r. od godz. 00:01:14 do godz. 00:16:13/, a także protokołu przyjęcia ustnego zawiadomienia o wykroczeniu /k. 1-2/, szkicu /k. 6/, wydruku z bazy (...) /k. 7-9/, protokołu oględzin pojazdu /k. 10/, notatek urzędowych /k. 11, 21/, zaświadczenia lekarskiego /k. 64/, pisma /k. 84/ oraz planu sytuacyjnego z organizacją ruchu z (...) /k. 129-130/. Obwiniona J. G. nie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Odnosząc się do obwiniona zarzutów wyjaśniła, że jadąc ulicą (...) , na której znajduje się buspas, postanowiła wykonać manewr skrętu w ul. (...) . Podkreśliła, że zna ten odcinek trasy doskonale i jest doświadczonym kierowcą, dlatego też wszystkie wykonywane manewry drogowe wykonywała „mechanicznie”. Wyjaśniła, że przed wykonaniem powyższego manewru najpierw spojrzała w lusterko, włączyła kierunkowskaz i następnie rozpoczęła wykonywanie powyższego manewru. Podkreśliła, że przed wykonaniem manewru skrętu nie przekroczyła linii oddzielającej buspas oraz, że poruszała się wówczas z prędkością 30 km/h, podnosząc, że w tym miejscu nie można poruszać się szybciej, gdyż ulica, w którą skręcała jest bardzo wąska. Obwiniona oświadczyła, że po włączeniu kierunkowskazu, gdy nie wykonała ona jeszcze manewru zmiany pasa ruchu na sąsiedni pas ruchu, usłyszała dźwięk klaksonu, dlatego też przyspieszyła i następnie skręciła przed samochodem, którego kierujący zgłosił dźwiękiem klaksonu, że znalazł się w „martwym punkcie” jej lusterka. Wyjaśniła ona także, że zajęcie miejsca do zaparkowania pojazdu zajęło jej około 10-15 minut oraz że gdy zaparkowała pojazd przy kamienicy na ul. (...) przy posesji nr (...) , podszedł do niej mężczyzna, który twierdził, że spowodowała ona kolizję na ul. (...) . Podkreśliła ona również, że w czasie powyższego zdarzenia wybuchła głośna awantura i że są świadkowie tego zajścia. Oświadczyła ona także, że jest przekonana, że w czasie zdarzenia w samochodzie taksówkarza nie było innej osoby. Obwiniona oświadczyła, że pretensje tego mężczyzny uznała za próbę wyłudzenia, gdyż nie rozpoznała ona, że mogło dojść do wskazywanego przez tego mężczyznę zdarzenia, w związku z tym, że w czasie wykonywania przez nią manewru na ul. (...) , nie doszło do żadnej próby zatrzymania jej. J. G. podkreśliła, że sfotografowała powyższą taksówkę i gdy złożyła skargę do korporacji, uznała powyższą sprawę za zakończoną. Wyjaśniła ona również, że nie zmieniała fryzury ani koloru włosów. /k. 17-18, e-protokół rozprawy z dnia 22 września 2015 r. od godz. 00:06:03 do godz. 00:16:16 oraz od godz. 00:21:53 do godz. 00:22:10 oraz od godz. 01:08:11 do godz. 01:08:20 wyjaśnienia obwinionej J. G. / J. G. ma 43 lata. Jest stanu wolnego, ma małoletnie dziecko. Uzyskuje dochód w wysokości 2000 zł, otrzymuje alimenty w wysokości 1500 zł. Nie karana sądownie. Nie była leczona psychiatrycznie ani odwykowo. /e-protokół rozprawy z dnia 22 września 2015 r. od godz. 00:02:14 do godz. 00:04:15 wyjaśnienia obwinionej J. G. / Sąd zważył, co następuje: Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionej w części, w jakiej obwiniona nie przyznała się do popełnienia zarzucanego jej wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Wyjaśnienia obwinionej we wskazanym zakresie pozostają w sprzeczności z wiarygodnymi zeznaniami pokrzywdzonego P. Z. oraz świadka A. W. . Sąd ocenił, że wyjaśnienia obwinionej, nieprzyznającej się do popełnienia zarzucanego jej wykroczenia z art. 86 § 1 kw, stanowią realizację linii obrony zmierzającej do uniknięcia odpowiedzialności i są podyktowane brakiem krytycyzmu wobec swojego postępowania w świetle jasnej regulacji art. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Mając na uwadze zeznania pokrzywdzonego P. Z. oraz zeznania świadka A. W. , Sąd za niewiarygodne uznał również wyjaśnienia obwinionej, w zakresie, w jakim utrzymywała ona, że dźwięk klaksonu z samochodu poruszającego się sąsiednim pasem ruchu, usłyszała przed rozpoczęciem wykonywania manewru zmiany pasa ruchu i kierunku jazdy, gdy nie przekroczyła jeszcze linii oddzielającej buspas. Wyjaśnienia obwinionej we wskazanym zakresie są nieracjonalne i nielogiczne. Nie sposób bowiem przyjąć, jak podawała obwiniona, że kierujący taksówką P. Z. użył sygnału dźwiękowego, aby ostrzec ją, jadącą pasem obok, bez przyczyny, że jego samochód znalazł się dla niej w tzw. „martwym punkcie”. Podnieść należy, że P. Z. w złożonych zeznaniach stanowczo zaprzeczył, iż użył sygnału dźwiękowego, aby poinformować obwinioną o tym, że porusza się w jej pobliżu kierowanym pojazdem przed zdarzeniem. Sąd za niewiarygodne uznał również te wyjaśnienia obwinionej, w których obwiniona podawała, że w czasie zdarzenia w samochodzie taksówkarza nie było innej osoby. Wskazać należy bowiem, że z wiarygodnych zeznań pokrzywdzonego P. Z. wynika, że w kierowanym przez niego pojeździe znajdowała się wówczas pasażerka A. W. , która jest jego obecną partnerką. Świadek A. W. w złożonych zeznaniach również potwierdziła swoją obecność w pojeździe pokrzywdzonego w czasie zdarzenia oraz podczas rozmowy pokrzywdzonego z obwinioną, w czasie której nie opuszczała pojazdu. W pozostałej części wyjaśnienia obwinionej Sąd uznał za wiarygodne i zbieżne z pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie. Odnosząc się do zeznań złożonych przez pokrzywdzonego P. Z. oraz zeznań złożonych przez świadka A. W. , wskazać należy, że występuje w nich nieścisłość w zakresie określenia czasu użycia przez P. Z. sygnału dźwiękowego klaksonu. Świadek A. W. , która w czasie zdarzenia znajdowała się w samochodzie kierowanym przez P. Z. , w toku postępowania wyjaśniającego podała, że kierujący taksówką pokrzywdzony dopiero po tym, gdy kierowany przez niego samochód uderzył w krawężnik, użył sygnału dźwiękowego i po wykonaniu przez P. Z. powyższej czynności samochód obwinionej odbił w prawo, oddalając się z miejsca zdarzenia. Z kolei na rozprawie sądowej w dniu 22 września 2015 r., tj. po upływie ponad roku od czasu zdarzenia, A. W. zeznała, że w czasie analizowanego zdarzenia drogowego pokrzywdzony prawdopodobnie zatrąbił. Z kolei pokrzywdzony P. Z. w złożonych zeznaniach podawał, że nie używał klaksonu w czasie, gdy obwiniona skręcała, lecz uczynił to dopiero po wykonaniu przez nią manewru skrętu, gdy jeździła ona po znajdujących się w tej okolicy uliczkach, gdy oczekiwał na zatrzymanie przez obwinioną kierowanego pojazdu. Powyższa nieścisłość w zeznaniach P. Z. i A. W. , w ocenie Sądu mogąca być uwarunkowana błędną oceną momentu usłyszenia dźwięku, oboje jednak zgodnie podają, że obwiniony użył klaksonu po zajechaniu drogi przez obwiniona, w dynamicznej sytuacji, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż dotyczyła ona wydarzeń, które miały miejsce po naruszeniu przez obwinioną zasad ruchu drogowego. Odnosząc się do pozostałych zeznań kierującego samochodem marki V. o nr rej. (...) pokrzywdzonego P. Z. , Sąd uznał za niemiarodajne zeznania pokrzywdzonego w zakresie wskazywanych przez niego uszkodzeń, do których miało dojść w kierowanym przez niego pojeździe w wyniku zdarzenia. Wskazać należy bowiem, że do analizowanego zdarzenia doszło w dniu 29 czerwca 2014 r., natomiast pokrzywdzony P. Z. złożył zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia w dniu 3 lipca 2014 r. W dniu 3 lipca 2014 r. przeprowadzono również oględziny jego samochodu /k. 10/, w czasie których nie stwierdzono widocznych uszkodzeń w/w pojazdu. W ocenie Sądu powyższe zeznania pokrzywdzonego, w zakresie wskazywanych przez niego uszkodzeń, do których miało dojść w wyniku zdarzenia w kierowanym przez niego pojeździe, z uwagi na upływ czasu, jaki miał miejsce od zdarzenia do czasu złożenia przez w/w zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia, nie wykazują w sposób niebudzący żadnych wątpliwości związku przyczynowo-skutkowego z analizowanym zdarzeniem drogowym z udziałem obwinionej. Związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy wskazywanymi przez pokrzywdzonego uszkodzeniami, a zdarzeniem nie wykazał oskarżyciel w sprawie. Wskazać należy przy tym, że do takich uszkodzeń pojazdu, jakie podawał w złożonych zeznaniach pokrzywdzony, tj. uszkodzenia opony koła prawego przedniego, felgi oraz amortyzatora, mogło dojść w warunkach uderzenia koła prawego pojazdu w krawężnik lub w czasie innych manewrów w czasie jazdy po zdarzeniu z udziałem obwinionej. Kwestia jednakże uszkodzeń nie była jednakże objęta zarzutem z wniosku o ukaranie. Sąd uznał pozostałe zeznania pokrzywdzonego P. Z. za wiarygodne, gdyż są spójne, logiczne i konsekwentne. Sąd nie znalazł powodów do tego, aby odmówić wiary zeznaniom pokrzywdzonego, który jest osobą obcą dla obwinionej. Przy ustalaniu stanu faktycznego w sprawie Sąd wziął pod uwagę również zeznania świadka A. W. . W złożonych zeznaniach świadek A. W. , która w czasie zdarzenia była pasażerką taksówki kierowanej przez pokrzywdzonego i siedziała na prawym tylnym siedzeniu kierowanego przez pokrzywdzonego samochodu, opisała zaobserwowane zdarzenia drogowe. Zeznania świadka A. W. , poza omówioną wcześniej nieścisłością dotyczącą określenia czasu, w czasie którego pokrzywdzony używał sygnału dźwiękowego klaksonu, a także nieścisłością dotyczącą wyglądu obwinionej – świadek nie potrafiła rozpoznać obwinionej jako osoby, która brała udział w analizowanym zdarzeniu (co jednak zrozumiałe z uwagi na upływ czasu, tj. ponad roku od czasu zdarzenia do dnia złożenia zeznań przez świadka na rozprawie oraz okoliczność, że podczas rozmowy pokrzywdzonego z obwinioną przebywała ona w pojeździe pokrzywdzonego i nie opuszczała pojazdu), Sąd ocenił jako wiarygodne, gdyż były one spójne, logiczne i konsekwentne. Zeznania świadka M. F. , niewiele wniosły do sprawy, gdyż nie była ona naocznym świadkiem zdarzenia drogowego z udziałem pojazdów kierowanych przez obwinioną J. G. oraz pokrzywdzonego P. Z. i była ona jedynie świadkiem rozmowy J. G. i P. Z. , która miała miejsce po w/w zdarzeniu drogowym. Sąd wziął pod uwagę zeznania M. F. na okoliczność przeprowadzenia rozmowy pomiędzy J. G. i P. Z. . Odnosząc się zaś do zeznań świadka M. F. , w których podawała ona, że nie zaobserwowała żadnych uszkodzeń w pojeździe pokrzywdzonego, mając na uwadze zeznania pokrzywdzonego wskazać należy, że z widocznych elementów jego pojazdu w wyniku zdarzenia mogła ulec uszkodzeniu opona koła przedniego prawego oraz felga, które posiadały wcześniejsze ślady użytkowania, dlatego świadek M. F. w ogóle mogła nie rozpoznać uszkodzeń elementów w samochodzie pokrzywdzonego, zeznania jej obrazują brak szczególnie wnikliwego oglądu poszczególnych elementów pojazdu. Sąd uznał za niewiarygodne w świetle zeznań pasażerki taksówki obwinionego, zeznania M. F. w zakresie w jakim podała, że „nie było nikogo w samochodzie, ani tu, ani tu”, w ocenie Sądu powyższe wskazanie mogło być wynikiem braku wnikliwego oglądu i zwracaniu uwagi wówczas na kierowców pojazdów, a nie inne osoby. Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty, ich treści nie budziły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony. W konsekwencji Sąd uznał, że dowody w sprawie, w sposób niebudzący wątpliwości wykazały winę i sprawstwo obwinionej J. G. w zakresie wyczerpania znamion wykroczenia z art. 86 § 1 kw, w związku z naruszeniem przepisów art. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym . J. G. w dniu 29 czerwca 2014 r. około godz. 20:00 w W. w na ul. (...) przed ul. (...) naruszyła zasady przewidziane w art. 22 ust. 1 i 4 P. , w ten sposób, że kierując samochodem marki I. o nr rej. (...) nie zachowała szczególnej ostrożności podczas zmiany pasa ruchu i nie ustąpiła pierwszeństwa samochodowi marki V. o nr rej. (...) jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzała wjechać w wyniku czego zmusiła kierującego nim do zjechania na prawą stronę drogi w celu uniknięcia zderzenia, gdzie najechał na krawężnik, czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zachowanie sprawcy naruszającego wskazany przepis art. 86 § 1 kw polega na niezachowaniu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu należytej ostrożności, czego następstwem jest spowodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zgodnie z przepisami Prawa o ruchu drogowym ( art. 3 ) uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo, gdy ustawa tego wymaga – szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Przez działanie rozumie się również zaniechanie. Przepis art. 22 ust. 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym przewiduje, że kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności. Kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas z prawej strony. W czasie zdarzenia obwiniona miała obowiązek zachowania szczególnej ostrożności oraz ustąpienia pierwszeństwa przejazdu samochodowi marki V. o nr rej. (...) . Stan zagrożenia bezpieczeństwa ruchu został wywołany działaniami obwinionej, gdyż to ona zmieniła kierunek jazdy swojego samochodu na kolizyjny z kierunkiem poruszania się samochodu marki V. o nr rej. (...) i nie ustąpiła pierwszeństwa temu pojazdowi, jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzała wjechać, wykonując manewr zmiany kierunku jazdy w stronę ul. (...) . Jednocześnie Sąd uniewinnił obwinioną od popełnienia wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ruchu drogowym, polegającego na tym, że w dniu 29 czerwca 2014 r. około godz. 20:00 w W. w na ul. (...) przed ul. (...) kierując samochodem marki I. o nr rej. (...) i uczestnicząc w wypadku drogowym, w którym brak jest osób rannych, oddaliła się z miejsca zdarzenia. W niniejszej sprawie brak jest bowiem dowodów potwierdzających, iż obwiniona po wystąpieniu kolizji, nie zatrzymując kierowanego pojazdu, celowo odjechała z miejsca zdarzenia, nie stosując się do obowiązków wynikających z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ruchu drogowym, ciążących na kierującym pojazdem. Wskazać należy bowiem, że podczas przedmiotowego zdarzenia nie doszło do fizycznego kontaktu pomiędzy kierowanym przez obwinioną samochodem, a pojazdem kierowanym przez pokrzywdzonego. Wskazać należy również, że w tym samym czasie, w którym pokrzywdzony wykonując działania obronne uderzał przednim kołem kierowanego pojazdu w krawężnik, obwiniona wykonywała manewr zmiany kierunku jazdy, wjeżdżając w ul. (...) i dlatego też mogła ona nie mieć świadomości, że doszło do sytuacji kolizyjnej z innym pojazdem. Mając na uwadze powyższe, przy zastosowaniu art. 5 § 2 kpk , który na podstawie art. 8 kpw ma zastosowanie również w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, iż wszelkie niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego, zgodnie z treścią art. 62 § 3 kpw Sąd uniewinnił obwinioną J. G. od popełnienia wykroczenia z art. 97 kw w zw. z art. 44 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ruchu drogowym, opisanego w pkt 2 zarzutu z wniosku o ukaranie. Wymierzając J. G. karę za popełnione wykroczenie z art. 86 § 1 kw Sąd kierował się przesłankami zawartymi w art. 33 kw oraz szczególnie w art. 24 § 1 i 3 kw i ustawowymi granicami zagrożenia przewidzianymi przez ustawodawcę, oceniając zwłaszcza stopień społecznej szkodliwości czynu, a także cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele, jakie ma ona osiągnąć w stosunku do ukaranego. Wymierzając karę Sąd miał też na względzie rodzaj i rozmiar szkody wyrządzonej wykroczeniem. Sąd ocenił stopień społecznej szkodliwości zachowania obwinionej jako średni. Obwiniona w czasie wykonywania manewru zmiany pasa ruchu, była zobowiązana do zachowania szczególnej ostrożności oraz ustąpienia pierwszeństwa samochodowi marki V. o nr rej. (...) jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzała wjechać. Na kierującym samochodem marki V. o nr rej. (...) , którego działania polegały wyłącznie na jeździe pojazdem na wprost, nie ciążył obowiązek zachowania szczególnej ostrożności. Pomimo obowiązku zachowania szczególnej ostrożności oraz ustąpienia pierwszeństwa samochodowi marki V. o nr rej. (...) jadącemu po pasie ruchu, na który zamierzała wjechać, J. G. nie dostosowała swojego postępowania do podstawowych zasad ruchu drogowego obowiązujących przy wykonywaniu przedmiotowego manewru, w wyniku czego doprowadziła do zderzenia z samochodem marki V. o nr rej. (...) , czym spowodowała zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W wyniku działania obwinionej doszło do naruszenia dobra prawnego, jakim jest bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Obwiniona winna podejmować manewr zmiany pasa ruchu upewniwszy się prawidłowo, że ma dostateczne warunki do rozpoczęcia, jak i zakończenia tego manewru, bez wymuszania pierwszeństwa. Wykroczenie wskazane w art. 86 § 1 kw zagrożone jest karą grzywny. Sąd wymierzył obwinionej karę grzywny w wysokości 300 zł, uznając tę karę za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowego wykroczenia. W ocenie Sądu wymierzona kara stanowi odpowiednią dolegliwość dla obwinionej, w ocenie Sądu skłoni ona obwinioną do pogłębionej refleksji nad znaczeniem obowiązku zachowania szczególnej ostrożności przy zmianie pasa ruchu, dodatkowo z uwzględnieniem braku obowiązku zachowania szczególnej ostrożności przez pojazd, który nie zmienia pasa ruchu, a przed który ma nastąpić wjazd. W ocenie Sądu orzeczona kara pozwoli także na osiągnięcie celów kary na płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania, w zakresie respektowania obowiązku poszanowania ustawowych zasad w ruchu drogowym. Na podstawie art. 118 § 1 kpw w zw. z art. 627 kpk w zw. z art. 119 kpw Sąd obciążył obwinioną kosztami postępowania w zakresie czynu, za który J. G. została ukarana, zaś w zakresie czynu, od którego obwiniona została uniewinniona określił, że koszty te ponosi Skarb Państwa.