V W 6050/15

Sygn. akt V W 6050/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2016 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca SSR Klaudia Miłek Protokolant: Beata Jachnis po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 12 stycznia 2016 r., 16 lutego 2016 r., 10 marca 2016 r., 19 kwietnia 2016 r. i 2 czerwca 2016 r. sprawy, przeciwko B. B. (1) s. C. i J. , ur. (...) w W. obwinionego o to że: w dniu 08 września 2015 r. około godz. 18:28 w W. jadąc trasą (...) od strony trasy (...) w kierunku do (...) K. na wysokości Alei (...) wykroczył przeciwko przepisom określonym w § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w ten sposób, że kierując samochodem marki J. o nr rej. (...) przekroczył dopuszczalną prędkość 90 km/h wyrażonego znakiem B-33 o 54,9 km/h i jechał z prędkością 144,9 km/h, tj. o czyn z art. 92a Kodeksu Wykroczeń w zw. z § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170 poz. 1393) Orzeka I. Obwinionego B. B. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 92a Kodeksu Wykroczeń w zw. z § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych – z tym ustaleniem, że obwiniony jechał z prędkością 130,9 km/h i przekroczył dopuszczalną prędkość o 40,9 km/h i za to na podstawie art. 92a kw wymierza obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 (pięćset) złotych; II. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 ( pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty, obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 773,56 ( siedemset siedemdziesiąt trzy złote , pięćdziesiąt sześć groszy) . Sygn. akt V W 6050/15 UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 8 września 2015 r. B. B. (1) kierował samochodem marki J. nr rej. (...) i jechał w W. drogą (...) od strony trasy (...) w kierunku węzła K. . Około godz. 18:28 B. B. (1) poruszał się kierowanym samochodem z prędkością 130,9 km/h, przy obowiązującym w tym miejscu ograniczeniu prędkości do 90 km/h, w wyniku czego przekroczył dopuszczalną prędkość o 40,9 km/h. Naruszenie przepisów ruchu drogowego przez B. B. (1) kierującego samochodem marki J. nr rej. (...) ujawnił funkcjonariusz Policji T. B. pełniący służbę w patrolu zmotoryzowanym radiowozem policyjnym wyposażonym w wideorejestrator V. (...) nr fabryczny (...) , który posiadał ważne świadectwo legalizacji. W toku przeprowadzonej interwencji wykonane zostały dwa pomiary prędkości samochodu marki J. . Wykazały one, iż w/w pojazd poruszał się z prędkością 134,9 km/h oraz z prędkością 144,9 km/h. Drugi z wymienionych pomiarów został wykonany błędnie z uwagi na zmianę odległości dzielącej radiowóz nieoznakowany oraz pojazd, którego prędkość była kontrolowana na początku i końcu wykonania pomiaru. Funkcjonariusz Policji zatrzymał pojazd kierowany przez B. B. (1) . W trakcie policyjnej kontroli B. B. (1) skorzystał z przysługującego mu prawa do odmowy przyjęcia nałożonego na niego mandatu karnego kredytowanego . B. B. (1) ma 32 lata. Z zawodu jest matematykiem i osiąga dochód w wysokości 4 800 zł miesięcznie. Nie był leczony psychiatrycznie ani odwykowo. Od 2011 roku 7-krotnie był on karany za wykroczenia drogowe. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: wyjaśnień obwinionego B. B. (1) /e-protokół rozprawy z dnia 12 stycznia 2016 r. – k. 43-44/, zeznań świadka T. B. /k. 7-8, e-protokół rozprawy z dnia 2 czerwca 2016 r. – k. 82/, opinii biegłego sądowego J. K. /opinia pisemna- k. 59-66, opinia uzupełniająca ustana- e-protokół rozprawy z dnia 2 czerwca 2016 r. – k. 83/, a także notatek urzędowych /k. 1, 9, 10/, płyty CD /k. 4/, kserokopii świadectwa legalizacji /k. 5/, informacji o wpisach w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego /k. 14/. Obwiniony B. B. (1) /e-protokół rozprawy z dnia 12 stycznia 2016 r. – k. 43-44/ nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Obwiniony wskazał, iż w jego ocenie pomiar został dokonany nieprawidłowo z uwagi na zmieniającą się odległość dzielącą pojazd , z którego dokonywany był pomiar oraz samochód, którym poruszał się obwiniony. Wskazał on, iż wyświetlana na nagraniu z videorejestratora prędkość, jest to średnia prędkość radiowozu, a biorąc pod uwagę fakt, iż na początku i końcu pomiaru pojazdy znajdowały się w innej odległości od siebie należy wywnioskować, że wynik pomiaru nie odpowiada realnej prędkości pojazdu, którym się poruszał. Dodatkowo obwiniony wskazał, że od czasu nowelizacji przepisów z zakresu ruchu drogowego nie przekracza on prędkości. Obwiniony zaznaczył jednocześnie, że prowadząc samochód korzysta z tempomatu i nie jest możliwe ażeby w dniu 8 września poruszał się z prędkością, która została wykazana przez funkcjonariuszy policji. B. B. (2) wskazał również, iż posiadanie przez niego uprawnień do prowadzenia pojazdów jest dla niego niezbędne w kontekście pracy jaką wykonuje i w związku z tym obecnie jest bardzo ostrożny i unika naruszania prawa w zakresie zasad ruchu drogowego. Ponadto obwiniony odmówił odpowiedzi na pytanie dotyczące realnej prędkości z jaką się poruszał w momencie wykonywania pomiaru. Sąd zważył, co następuje: Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego w części, w jakiej obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu, wskazując, że poruszał się z prędkością dozwoloną. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na przekroczenie przez obwinionego przepisów dotyczących maksymalnej prędkości dopuszczalnej na odcinku drogi, którą poruszał się obwiniony. Na nagraniu z videorejestratora ujawnione zostało, iż samochód którym kierował obwiniony porusza się z większą prędkością niż pozostałe uczestniczące w ruchu pojazdy. Dodatkowo zarówno zaznania świadka T. B. , jak również treść opinii przygotowanej przez biegłego J. K. pozwalają określić prędkość z jaką poruszał się na tym nagraniu samochód marki J. , który kierował B. B. (1) i wskazać należy, iż jest to prędkość znacznie przekraczająca w tym miejscu obowiązujące normy. Dodać należy, iż kwestia zanegowania przez biegłego poprawności przeprowadzenia drugiego z pomiarów pozwala jedynie na poczynienie korekty w zakresie skali dokonanego naruszenia przepisów. Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia obwinionego w zakresie w jakim wskazał on, iż od czasu nowelizacji ustawy prawo o ruchu drogowym nie przekracza on dopuszczalnej prędkości i jeździ w sposób bardziej ostrożny. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści informacji dotyczącej wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy w ruchu drogowym. Wynika z niej, iż obwiniony ostatnie zarejestrowane wykroczenie drogowe popełnił 5 maja 2013 r., a od tego momentu przestrzega on zasad obowiązujących w ruchu drogowym. W obliczu powyższego należy wskazać, iż B. B. (1) na przestrzeni ostatnich kilku lat zmienił swój stosunek do przestrzegania przepisów, a przedmiotowe zdarzenie stanowi jedynie incydent, który nie niesie za sobą znacznego negatywnego wydźwięku. W zakresie w jakim obwiniony wskazywał, iż w trakcie jazdy w dniu 8 września 2015 r. korzystał z tempomatu Sąd uznał te wyjaśnienia za niewiarygodne. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie ustalono, iż obwiniony w dniu przeprowadzenia wobec niego interwencji przez funkcjonariuszy policji, poruszał się z prędkością znacznie przekraczającą obowiązujący limit 90 km/h. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do wniosku, iż obwiniony w momencie dokonywania pomiaru nie miał włączonego tempomatu albowiem ustawianie jako wartości docelowej prędkości, która w znaczącym stopniu przekracza dopuszczalną maksymalną prędkość jest nielogiczne i rozmija się z przeznaczeniem tego typu urządzania. Wskazać należy, iż odmowę odpowiedzi na pytanie dotyczące prędkości z jaką w dniu 8 września 2015 r. Sąd na podstawie art. 175 § 1 kpk w zw. z art. 20 § 3 kpow uznał jako zrealizowanie przez ukaranego prawa do odmowy odpowiedzi na pytanie i w związku z tym ta część wyjaśnień obwinionego nie została wzięta pod uwagę przy ocenianiu zachowania B. B. (1) . Zeznania przesłuchanego w sprawie funkcjonariusza Policji: świadka T. B. /k. 6v, e-protokół rozprawy z dnia 24 listopada 2015 r. – k. 39-40/, Sąd uznał w całości za wiarygodne, spójne i logiczne. Świadek ten jest osobą obcą dla obwinionego, zrelacjonował on jedynie okoliczności dotyczące jego służby i opisał czynności przez niego podejmowane oraz zaobserwowane zachowanie obwinionego. Nie miał on żadnego interesu, żeby obciążać obwinionego zeznaniami o wykroczenie, którego ten nie popełnił. Sąd stwierdził brak podstaw do kwestionowania wartości dowodowej zeznań, zgodnych z pozostałym wiarygodnym zebranym w sprawie materiałem dowodowym, w tym nagraniem z wideorejestratora. Zeznania świadka T. B. znajdują nadto potwierdzenie w treści notatki urzędowej, sporządzonej przez świadka w dniu zdarzenia. W przedmiotowej sprawie kluczowym dla ustalenia zakresu odpowiedzialności B. B. (2) był dowód z opinii biegłego, przygotowanej przez biegłego z zakresu ruchu drogowego J. K. . W ocenie Sądu opinia biegłego była jasna, spójna i nie zawierała sprzecznych wniosków. Sąd nie dopatrzył się błędów logicznych w rozumowaniu biegłego. Wydając opinię biegły bazował na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i swoje stanowisko w sposób wystarczający uargumentował. Dlatego Sąd przyjął wnioski opinii za podstawę ustaleń faktycznych. Należy zaznaczyć jednocześnie, iż biegły w swoje opinii przedstawił wnioski działające zarówno na korzyść, jak też na niekorzyść obwinionego. W ocenie Sądu taka struktura opinii jednoznacznie wskazuje, iż jest to dowód przeprowadzony z najwyższą możliwą starannością i nie budzi wątpliwości, co do bezstronności osoby, która ją przygotowywała. Wiarygodny dowód w sprawie stanowiły ponadto ujawnione na rozprawie dokumenty. Ich treści nie budziły wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy ani nie były kwestionowane przez strony. W świetle powyższych ustaleń faktycznych znajdujących oparcie w zebranych w sprawie dowodach, w ocenie Sądu obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92a kw w zw. z § 27 ust. 1 Rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji. Obwiniony bowiem w dniu 8 września 2015 r. ok. godz. 18:28 w W. jadąc drogą (...) od strony trasy (...) w kierunku węzła K. przekroczył dopuszczalną prędkość 90 km/h wyrażoną znakiem B-33 o 40,9 km/h i jechał z prędkością 130,9 km/h. Wykroczenie określone w art. 92a kw polega na tym, że sprawca, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Wykroczenie to może być popełnione umyślnie, bądź nieumyślnie. W sprawie niniejszej na odcinku na którym poruszał się obwiniony obowiązywała dopuszczalna prędkość 90 km/h, która została ustanowiona znakiem B-33. Okoliczności wskazane w zarzucie wniosku o ukaranie potwierdziły się przede wszystkim w zeznaniach funkcjonariusza Policji T. B. , pełniącego w tym czasie służbę w patrolu zmotoryzowanym radiowozem policyjnym wyposażonym w wideorejestrator V. (...) nr fabryczny (...) , który posiadał ważne świadectwo legalizacji, a także w nagraniu z policyjnego wideorejestratora /k. 3/, na którym została zarejestrowana prędkość poruszania się samochodu kierowanego przez obwinionego w czasie dokonywania pomiaru prędkości. Dodatkowo należy wskazać, iż w zakresie ustalenia maksymalnej dopuszczalnej na danym odcinku prędkości, obwiniony w toku całego postępowania nie kwestionował ustaleń poczynionych w tym zakresie przez funkcjonariuszy policji i w związku z tym można uznać, iż jest to fakt bezsporny. Na gruncie przedmiotowej sprawy ukarany podnosił, iż pomiar prędkości wykonany przez funkcjonariuszy policji nie przedstawiał realnej prędkości z jaką poruszał się obwiniony, z uwagi na zmieniającą się odległość pomiędzy pojazdem kontrolowanym a radiowozem. Jak wynika z treści opinii biegłego sposób działania wideorejestratora V. 2A dla poprawności wyniku pomiaru prędkości wymaga, ażeby odległość między pojazdem , w którym zamontowane jest urządzenie pomiarowe a pojazdem którego prędkość jest mierzona była identyczna na początku wykonanego pomiaru oraz w momencie jego zakończenia. Biorąc pod uwagę, iż zarówno pierwszy jak i drugi pomiar został wykonany na odcinku pomiarowym o długości 100 m, biegły na podstawie zabranego w sprawie materiału ustalił, iż w przypadku pierwszego z pomiarów zostały zachowane wymagania co do odległości pomiędzy pojazdami i w związku z tym zmierzona prędkość jest wartością z jaką rzeczywiście w tym momencie poruszał się obwiniony. Natomiast w stosunku do drugiego z przeprowadzonych pomiarów biegły podzielił wątpliwości obwinionego i stwierdził, iż odległość dzieląca pojazdy na początku i na końcu wykonanego pomiaru była inna, co skutkuje niedokładnością wykonanego pomiaru. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż brak jest wystarczających podstaw do przypisania obwinionemu czynu w jakim został on określony we wniosku o ukaranie. Należało w tym zakresie poczynić modyfikację w związku z którą zachowanie obwinionego polegało na poruszaniu się samochodem marki j. o nr rej. (...) z prędkością która została wykazana w czasie przeprowadzania pierwszego pomiaru, tj. pomiaru który został wykonany poprawnie. Dodatkowo mając na uwadze wartość granicznego błędu pomiaru, jakim obarczone jest przeprowadzenie badania prędkości pojazdu za pomocą wideorejestratora V. (...) tj. +/- 3 % należało przyjąć, mając na uwadze zasadę in dubio pro reo , iż obwiniony w dniu 8 września 2015 r. poruszał się z prędkością 130,9 km/h. Przechodząc do rozważań w kwestii strony podmiotowej zarzuconego wykroczenia, całość okoliczności sprawy pozwoliła na przyjęcie, że obwiniony działał umyślnie, z zamiarem bezpośrednim. Jako osoba dorosła, uprzednio przeszkolona jako kierowca w zakresie podstawowych przepisów z zakresu ruchu drogowego, miał pełną świadomość ciążących na nim obowiązków wynikających z tych właśnie przepisów ruchu drogowego. Obwiniony świadomie przekroczył dopuszczalną prędkość. Dokonując wymiaru kary Sąd uwzględnił przesłanki wskazane w art. 33 § 1 i 2 kw oraz w art. 24 § 1 i 3 kw. Wymierzając obwinionemu karę grzywny, Sąd baczył by dolegliwość tej kary była adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu oraz wziął pod uwagę jej cele zapobiegawcze i wychowawcze, a także dyrektywę prewencji generalnej w zakresie kształtowania świadomości społecznej . Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował uprzednią karalność obwinionego za wykroczenia drogowe /k. 10/ – jednak nie przyjął tego jako okoliczności jednoznacznie działającej na niekorzyść obwinionego, albowiem dostrzegł w jego zachowaniu pozytywną zmianę w obliczu której przedmiotową sytuację potraktował jako incydentalną . Uwzględniając cele prewencji indywidualnej Sąd uznał, że karą adekwatną będzie kara grzywny w wysokości 500 zł. Sąd miał na względzie stopień społecznej szkodliwości czynu, który był wysoki – obwiniony kierując pojazdem przekroczył dozwoloną prędkość aż o 40,9 km/h, poruszając się z prędkością 130,9 km/h. W ocenie Sądu kara grzywny w wysokości 500 zł będzie odpowiednia i dostatecznie dolegliwa dla obwinionego, sprzyjająca ochronie porządku prawnego w przyszłości. Orzeczona kara w ocenie Sądu skłoni obwinionego do zastanowienia się nad swoim postępowaniem i uświadomi obwinionemu, że sprawcy wykroczeń drogowych muszą liczyć się z odpowiednimi konsekwencjami naruszania przepisów o ruchu drogowym, co sprzyjać będzie przestrzeganiu przez obwinionego porządku prawnego. Orzeczenie o opłacie wydano na podstawie art. 119 kpw w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych . Sąd zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa opłatę w wysokości 50 zł. Dodatkowo Sąd nałożył na obwinionego obowiązek uiszczenia kosztów sądowych. Na podstawie § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia zryczałtowane koszty postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym wynoszą 100 zł. Dodatkowo Sąd obciążył stronę kosztami sporządzenia opinii biegłego, albowiem na podstawie art. 118 § 3 kpow zryczałtowane wydatki postępowania nie obejmują jednak należności dla osób, zakładów, instytutów i instytucji powołanych do wydania opinii. Z tych wszystkich względów orzeczono jak w sentencji.