V W 5255/16

Sygn. akt VW 5255/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 marca 2017 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Klaudia Miłek Protokolant: Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2017 r. sprawy, przeciwko W. M. s. L. i A. z domu F. ur. (...) w W. obwinionego o to że: W dniu 21 września 2016 roku ok. godziny 18:30 w W. na ulicy (...) róg (...) , umieszczał w miejscu publicznym do tego nie przeznaczonym na słupie latarni oświetleniowej plakaty reklamowe " (...) (...) (...) " bez zgody zarządzającego tym miejscem. tj. za wykroczenie z art. 63 a§1 kw. orzeka I. Obwinionego W. M. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 63a par 1 kw. wymierza karę grzywny w wysokości 100 ( sto) złotych. II. Zwalnia obwinionego od opłaty , koszty postępowania przejmuje na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt V W 5255/16 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 września 2016 r. około godz. 18:30 w W. na ulicy (...) róg (...) na słupie latarni oświetleniowej umieścił plakaty reklamowe (...) (...) ”. Latarnia oświetleniowa, na której W. M. umieszczał ww. plakat znajduje się w miejscu publicznym i nie jest przeznaczona do umieszczania plakatów reklamowych, a W. M. nie miał zgody na umieszczenie przedmiotowych plakatów. Działanie W. M. zostało zauważone przez patrol Straży Miejskiej, wobec czego funkcjonariusze wylegitymowali W. M. i nałożyli na niego mandat karny, którego ww. odmówił przyjęcia. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowo wyjaśnień obwinionego W. M. /k. 7, k. 49/, zeznań świadka A. K. /k. 8v - 9, k. 49 /, a także n/u /k. 1, k. 2/, dokumentacja fotograficzna /k. 4, k. 5/, dokumentacja złożona przez obwinionego /k. 21/ oraz dokumentacja złożona przez obwinionego na rozprawie w dniu 23 marca 2017 roku . Obwiniony W. M. przyznał, iż umieszczał plakaty na słupie żelbetonowym, przy czym jak zaznaczył nie czynił tego wbrew prawu i nie poczuwa się do winy. Dalej obwiniony powołując się na zapisy Konstytucji , które wedle niego dozwalają na umieszczanie informacji niezbędnej obywatelom, wskazał, iż w jego odczuciu ograniczenie zawarte w art. 63a narusza istotę wolności i praw. Sąd zważył, co następuje: Sąd co do zasady uznał wyjaśnienia obwinionego za wiarygodne, W. M. nie kwestionował bowiem, iż we wskazanym w zarzucie wniosku o ukaranie miejscu i czasie to on umieszczał plakaty na latarni oświetleniowej. Powyższe przy tym zostało potwierdzone także zeznaniami świadka A. K. , który jasno zeznał, iż obwiniony w dniu 21 września 2016 r. umieszczał plakat na latarni miejskiej. W ocenie Sądu zeznania świadka zasługują przy tym na wiarę, trzeba bowiem zauważyć, iż ww. jako funkcjonariusz publiczny nie miał w istocie żadnego interesu w celowym pomawianiu obwinionego o działania, które nie były rzeczywistymi jego udziałem. W związku z powyższym ustalić należało, iż stan faktyczny sprawy jest jasny i nie był sporny w sprawie, wszystkie dowody potwierdziły wszakże sprawstwo obwinionego w zakresie zarzucanego mu czynu. Ustalając stan faktyczny, Sąd oparł się również o dokumenty zgromadzone w sprawie, bowiem ich autentyczność i prawdziwość treści nie budzą wątpliwości oraz nie były kwestionowane przez strony. Zasadnicze znaczenie natomiast miała zatem ocena zachowania obwinionego przez pryzmat znamion zarzucanego mu wykroczenia, które w ocenie Sądu obwiniony niewątpliwie popełnił. Zachowanie sprawcy naruszającego art. 63a § 1 kw polega na umieszczaniu w miejscu publicznym do tego nieprzeznaczonym ogłoszenia, plakatu, afisza, apelu, ulotki, napisu lub rysunku albo wystawienie ich na widok publiczny w innym miejscu bez zgody zarządzającego tym miejscem. W kontekście stanowiska obwinionego, co do kwestii konstytucyjności obowiązującego zakazu należy podkreślić, że oczywiście umieszczanie w miejscach publicznych ogłoszeń, plakatów, afiszów, apeli, ulotek, napisów lub rysunków jest dopuszczalne i rzeczywiście może nawet realizować pożyteczną funkcję w zakresie kontaktów międzyludzkich, ale jedynie w miejscach do tego przeznaczonych . Przedmiotem ochrony tego przepisu jest bez wątpienia bowiem porządek publiczny, przepis ten chroni przed bezprawnym plakatowaniem, ale również ochrania prawo do decydowania przez właściciela, zarządzającego miejscem o sposobie jego wykorzystania czyli podejmowania decyzji o umieszczeniu np. plakatu. Art. 63a §1 kw. chroni więc porządek publiczny w zakresie samowoli związanej z umieszczaniem przedmiotów określonych w treści tego przepisu. Powyższe obrazuje więc, iż choć rację ma obwiniony, że obywatele mają prawo do informacji, to w zderzeniu z innymi konstytucyjnymi prawami, prawo to chociaż ma pozycję równorzędną z innymi prawami może doznawać ograniczeń, a rozstrzygnięcie kolizji między nimi wymaga zastosowania zasady proporcjonalności do każdego konkretnego przypadku i zależy od woli ustawodawcy. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż obwiniony wykroczył przeciwko normie wyrażonej w art. 63a §1 kw., gdyż umieścił plakaty reklamowe w miejscu, które nie było do tego przeznaczone tj. na latarni ulicznej. Miejscem publicznym bowiem przeznaczonym do umieszczania tego rodzaju plakatów jest niewątpliwie miejsce specjalnie do tego wyznaczone takie jak tablica ogłoszeń, gablota, słup ogłoszeniowy, a nie latarnia uliczna. Fakt, iż inne ogłoszenia przez nieustalone osoby są również na niej zamieszczane nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności obwinionego, gdyż powszechność popełniania wykroczenia nie może stanowić przesłanki do uznawania takich zachowań za dozwolone. Obwiniony niewątpliwie nie dysponował też zgodą zarządzającego miejscem, na którym umieścił plakaty, czego sam nie kwestionował, a w imieniu jednostek samorządu terytorialnego zgody na umieszczanie takich plakatów udzielają organy zarządzające jednostek, która to jednocześnie zgoda wyrażona przez zarządzającego miejscem jak słusznie podkreśla się w doktrynie, musi być wyraźna i nie można domniemywać jej istnienia (por. G. Kasicki, A. Wiśniewski, Kodeks wykroczeń, s. 221-222). Reasumując, nie budzi wątpliwości, iż obwiniony w sposób ewidentny nie zastosował się do zakazu umieszczania plakatów w miejscu, w którym nie powinny być one umieszczane i mając na uwadze powyższe, należało uznać, że obwiniony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona wykroczenia określonego art. 63a§1 kw. Jednocześnie obwiniony doskonale wiedział, że umieszcza plakat w miejscu niedozwolonym i jako osoba dorosła w pełni poczytalna, miał pełną świadomość jak winien się zachować zgodnie z obowiązującym prawem, a zatem umyślnie naruszył art. 63a§1 kw. Subiektywne przekonanie obwinionego o jego braku winy w popełnionym wykroczeniu nie znajduje zatem oparcia w rzeczywistości. Przy wymiarze kary w zakresie zarzuconego obwinionemu czynu Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary określonymi w art. 33 kw oraz szczególnie w art. 24 § 1 i 3 kw, ustawowymi granicami zagrożenia przewidzianymi przez ustawodawcę. Sąd ocenił, iż czyn obwinionego był szkodliwy społecznie. Obwiniony zignorował powszechnie obowiązujący zakaz, nie dostosował zatem swojego postępowania do obowiązujących przepisów, a w wyniku jego działania doszło do naruszenia dobra prawnego jakim jest porządek publiczny. Sąd określając wymiar kary kierował się także wskazaniami dyrektyw prewencji generalnej i indywidualnej i za przypisane wykroczenie Sąd wymierzył obwinionemu karę grzywny w wysokości 100 zł, uznając taką karę za adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przedmiotowego wykroczenia. W ocenie Sądu wymierzona kara pozwoli na osiągnięcie celów kary, tak w zakresie wychowawczego oddziaływania na obwinionego, jak i w płaszczyźnie społecznego jej oddziaływania. Mając na uwadze zdolności zarobkowe obwinionego Sąd zwolnił obwinionego od opłaty, a koszty postępowania przejął na rachunek Skarbu Państwa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji.