V W 5171/16

Sygn. akt VW 5171/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lutego 2017 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Daria Wojciechowska Protokolant: Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 1 lutego 2017 r. i 8 lutego 2017 r. sprawy D. F. (1) s. W. i T. ur. (...) w W. obwinionego o to że: W dniu 14 czerwca 2016r. ok. godz. 21.45 w W. na ul. (...) przy ul. (...) , będąc kierowcą samochodu marki M. o numerze rejestracyjnym (...) pojazd na chodniku w znacznej odległości od krawędzi jezdni wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym. tj. za wykroczenie z art. 97 KW w związku z art.47 ust.2 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowym Dz. U. Nr 108 poz. 908 orzeka I. Obwinionego D. F. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, ustalając, że obwiniony zaparkował pojazd i za to na podstawie art. 97 kw skazuje go i wymierza mu karę grzywny w wysokości 200 złotych. II. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 ( trzydzieści) złotych tytułem opłaty, obciąża go kosztami postępowania w sprawie w kwocie 100 ( sto ) złotych. Sygn. akt V W 5171/16 UZASADNIENIE D. F. (2) został obwiniony o to, że w dniu 14 czerwca 2016 r. ok. godz. 21:45 w W. na ul. (...) , przy ulicy (...) , będąc kierowcą samochodu marki M. o numerze rejestracyjnym (...) , zaparkował pojazd na chodniku w znacznej odległości od krawędzi jezdni wykraczając przeciwko porządkowi w ruchu drogowym, tj. za wykroczenie z art. 97 KW w związku z art. 47 ust. 2 Ustawy z dnia 20.06.1997 Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108 poz. 908). Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego na rozprawie Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 14 czerwca 2016 r. funkcjonariusze Straży Miejskiej S. L. i R. M. pełnili służbę patrolową w W. w rejonie dzielnicy O. . Około godziny 21:45 na ulicy (...) , przy O. 31 ujawnili wykroczenie polegające na zaparkowaniu pojazdu marki M. oznaczonego tablicami rejestracyjnymi (...) na chodniku z dala od krawędzi jezdni. Wykroczenie zarejestrowano przy pomocy aparatu cyfrowego. (dowód: notatka urzędowa; dokumentacja fotograficzna) W ramach prowadzonych czynności wyjaśniających przez (...) Oddział (...) Straży Miejskiej (...) W. skierowane zostało wezwanie do wskazania użytkownika pojazdu do M. F. oraz D. F. (1) . Wyżej wymienione wezwania zostały prawidłowo odebrane przez wezwanych. W wezwaniu Straż Miejska wskazała, że w przypadku niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 4 i 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym , popełnione zostanie wykroczenie z art. 96 § 3 KW oraz że w związku z powyższym zakończenie prowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie nastąpi poprzez wyrażenie zgody na przyjęcie mandatu karnego kredytowanego w wysokości 100 złotych. W powyższym wezwaniu wskazano, że mandat karny kredytowany zostanie wystawiony i przesłany po uprzednim wypełnieniu, podpisaniu i odesłaniu załączonego oświadczenia zawartego w części C załącznika. W niniejszym piśmie wskazano również, że wypełniony formularz oświadczenia należy odesłać w terminie 7 dni listownie na podany adres Straży Miejskiej oraz w przypadku niewypełnienia oświadczenia części B lub C Straż Miejska skieruje wniosek o ukaranie do Sądu Rejonowego. Wezwanie do M. F. zostało skierowane pismem z dnia 24 czerwca 2016 r.– zostało ono prawidłowo odebrane w dniu 30 czerwca 2016 r. (dowód: potwierdzenie odbioru) Wezwanie do D. F. (1) zostało skierowane pismem z dnia 24 czerwca 2016 r.– zostało ono prawidłowo odebrane w dniu 30 czerwca 2016 r. (dowód: potwierdzenie odbioru) Do protokołu przesłuchania D. F. (1) z dnia 4 lipca 2016 r. jako załącznik zostały dołączone pisemne wyjaśnienia obwinionego. Obwiniony wyjaśnił, iż w dniu 14 czerwca 2016 r. samochód marki M. o numerze rejestracyjnym (...) około godziny 21:45 był zaparkowany na chodniku. Powołując się na art. 47 ust. 2 w związku z ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym wyjaśnił, iż miał to tego prawo i brak jest podstaw prawnych do nałożenia kary grzywny. (dowód: protokół przesłuchania osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z dnia 4 lipca 2016 r., godz. 17:15; pisemne wyjaśnienia obwinionego) Obwiniony został poinformowany o przysługujących mu uprawnieniach i odmówił przyjęcia mandatu karnego. W związku z powyższym funkcjonariusz Straży Miejskiej poinformował go o skierowaniu wniosku o ukaranie do Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie. Sąd Rejonowy dokonał ustaleń faktycznych na podstawie częściowo wyjaśnień obwinionego, notatki urzędowej wraz z dokumentacją fotograficzną. Obwiniony w sprzeciwie wniesionym od wyroku nakazowego wskazał, iż nie uchybił art. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym , ponieważ ustawodawca nie precyzuje sformułowania „znacznej odległości od krawędzi jezdni” użytego przez Straż Miejską we wniosku o ukaranie z dnia 22.10.2016 r. W ocenie obwinionego nie doszło do utrudnienia ruchu pieszych oraz na omawianym odcinku jezdni nie obowiązywał zakaz zatrzymywania się ani postoju. W toku rozprawy w postępowaniu zwyczajnym obwiniony podtrzymał sprzeciw od wyroku nakazowego oraz złożył 2 fotografie miejsca zdarzenia oraz wykonany przez siebie szkic miejsca zdarzenia. Sąd postanowił wyżej wymienione zaliczyć do materiału dowodowego. Sąd zważył, co następuje: Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, jak również wyjaśnienia obwinionego złożone do protokołu przesłuchania, jak i w toku rozprawy, doprowadziły Sąd do przekonania, że wyjaśnienia obwinionego tylko częściowo zasługiwały na uwzględnienie. Sąd dał wiarę rzetelności wyżej wymienionych dowodów. W sposób rzeczowy i obiektywny obrazowały zaistniałą sytuację, a wzajemnie się uzupełniając i korespondując ze sobą tworzyły spójną i logiczną całość. Obwiniony nie kwestionował faktu zatrzymania i postoju samochodu marki M. o nr rej. (...) przy ulicy na ul. (...) przy ulicy (...) , na chodniku tj. w miejscu ujawnionym przez funkcjonariuszy Straży Miejskiej oraz utrwalonym na fotografiach załączonych do akt sprawy. Obwiniony nie zaprzeczał, że zaparkował cały samochód na chodniku w odległości zapewniającej pieszym swobodne przejście po chodniku tj. o szerokości ok. 1,5 metra. Powyższe wyjaśnienia obwinionego znajdują potwierdzenie w sporządzonej na okoliczność zdarzenia notatce urzędowej i dokumentacji fotograficznej. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego, w których - powołując się na przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym – zapewniał, że zaparkował pojazd w sposób prawidłowy, a mianowicie przy krawędzi jezdni. Podkreślenia wymaga fakt, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni potwierdza zawinienie obwinionego w zakresie popełnienia zarzucanego mu wykroczenia tj. wyżej wymieniona notatka urzędowa wraz ze sporządzoną dokumentacją fotograficzną ukazującą miejsce i sposób zaparkowania przez obwinionego opisanego pojazdu. Z załączonych do akt sprawy fotografii wprost wynika, iż pomiędzy miejscem zaparkowania pojazdu M. na chodniku, a krawędzią jezdni ulicy znajdował się pas zieleni. Zgodnie z wykładnia legalną zawartą w art. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym Ustawodawca uzależnił możliwość parkowania i postoju całego pojazdu na chodniku od ustawienia tego pojazdu przy krawędzi jezdni. W przedmiotowej sprawie chodnik nie przylega bezpośrednio do jezdni, ponieważ oddzielony jest od niej pasem zieleni, zatem na takim odcinku chodnika nie jest w ogóle dozwolone parkowanie całym pojazdem na chodniku. W świetle literalnej wykładni omawianego przepisu, bezsporne jest uchybienie dyspozycji art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym . Sąd, w stosunku do opisu czynu i jego kwalifikacji prawnej przyjętych we wniosku o ukaranie dokonał uzupełnienia poprzez wskazanie sposobu działania sprawcy. Artykuł 97 KW ma charakter normy blankietowej, w związku z powyższym opis czynu Sąd uzupełnił o znamię wymienione w przepisie art. 47 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym . Z uwagi na postawę obwinionego cechującą się brakiem poczucia winy i odpowiedzialności, Sąd wymierzył adekwatną karę do stopnia zawinienia w postaci grzywny wskazanej w części dyspozytywnej wyroku w wysokości 200 zł. Sąd miał na uwadze realizację celów wychowawczych, represyjnych i prewencyjnych. Sąd obciążył obwinionego kosztami postępowania w wysokości 100 zł i opłatą w wysokości 30 zł, nie widząc podstaw do zwolnienia obwinionego od tych należności. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.