V W 4988/16

Sygn. akt V W 4988/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 lutego 2017 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodniczący SSR Piotr Grzędziński Protokolant: Przemysław Dominik Z udziałem oskarżyciela publicznego J. W. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 30 stycznia 2017 r. i 8 lutego 2017 r. sprawy P. O. s. I. i M. , ur. (...) w W. obwinionego o to że: w dniu 4 lipca 2016 roku około godz. 16:45 w W. na ul. (...) (...) na terenie lotniska C. , wbrew zakazowi prowadził działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, to jest o czyn z art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 04.09.2012r. orzeka I. Obwinionego P. O. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, zaś na podstawie art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze w zw. z art. 39 § 1 kw odstępuje od wymierzenia kary. II. Zwalnia obwinionego z opłaty i kosztów postępowania. Sygn. akt V W 4988/16 UZASADNIENIE Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P. O. prowadzi działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych – przewóz osób. W dniu 4 lipca 2016 roku około godz. 16.45 w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą przebywał on na terenie (...) im. (...) w W. , gdzie zaproponował napotkanemu podróżnemu – obywatelowi Wielkiej Brytanii, skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych. Zachowanie P. O. zaobserwował funkcjonariusz Policji T. G. , który podjął interwencję. W związku z tym, iż P. O. swoją działalność prowadził bez zgody zarządzającego (...) im. (...) w W. Przedsiębiorstwa Państwowego (...) , został na niego nałożony mandat karny kredytowany w wysokości 500 złotych. P. O. skorzystał z przysługującego mu prawa i nie przyjął mandatu. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: częściowych wyjaśnień obwinionego /k. 27, 28/, zeznań świadka T. G. /k. 4, 28/, odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem /k. 32-41/. Obwiniony P. O. przyznał się do zarzuconego mu czynu. Wyjaśnił m.in., że zwracał się do Dyrektora (...) o zezwolenie, jednak go nie otrzymał. Wskazał, że posiada wszelkie inne zezwolenia do prowadzenia działalności gospodarczej. Podał, że pierwszy kontakt z pasażerem miał przed halą; wyjaśnił, że jego wiedza o granicy lotniska była żadna, nie było żadnej informacji w tym przedmiocie. Sąd zważył, co następuje: Uwzględniając przeprowadzone i ujawnione w sprawie dowody, Sąd uznał, iż potwierdziły one ponad wszelką wątpliwość sprawstwo i winę P. O. w odniesieniu do przypisanego mu czynu. Sąd dał wiarę tym wyjaśnieniom obwinionego, w których podał on ogólne informacje dotyczące prowadzonej przez niego działalności gospodarczej z zakresu usług przewozu osób oraz potwierdził swoją obecność w dniu wskazanym we wniosku o ukaranie na terenie (...) im. (...) w W. . Na sprawstwo obwinionego jasno wskazują zeznania świadka T. G. . Z zeznań świadka, funkcjonariusza Policji pracującego na terenie (...) przy ul. (...) 1 w W. , wynika, iż w dniu 4 lipca 2016 roku około godz. 16.45, wykonując swoje obowiązki służbowe, podjął interwencję wobec obwinionego, który bez zgody zarządzającego lotniskiem prowadził działalność gospodarczą w postaci przewozu osób. W czasie interwencji po rozpytaniu obywatela Wielkiej Brytanii ustalił, że obwiniony proponował mu przewóz osób na terenie lotniska – kurs miał odbyć się z lotniska na ul. (...) . Z uwagi na to, iż obwiniony prowadził działalność gospodarczą w postaci usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem, świadek nałożył na niego mandat karny kredytowany w wysokości 500 złotych, informując go jednocześnie o prawie do odmowy przyjęcia mandatu. P. O. skorzystał z przysługującego mu prawa i nie przyjął mandatu. Sąd dał wiarę zeznaniom świadka T. G. jako spójnym i logicznym. Świadek jest funkcjonariuszem Policji, a co za tym idzie, osobą zaufania publicznego. Brak było zatem podstaw do uznania, że świadek ten, w celu doprowadzenia do ukarania niewinnej osoby, fałszywie oskarżył P. O. o czyn, którego w rzeczywistości w/w nie popełnił. Zeznania świadka są przy tym koherentne z wyjaśnieniami obwinionego. Obwinionemu P. O. zarzucone zostało popełnienie wykroczenia z art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dn. 04.09.2012 r. Przepis art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze przewiduje odpowiedzialność w wypadku niestosowania się do nakazu lub zakazu zawartego w przepisach porządkowych wydanych na podstawie art. 83a ust. 2 w/w ustawy obowiązujących na lotnisku. Niniejszy przepis odsyła do art. 83a ust. 1 powołanej ustawy, zgodnie z którym wszystkie osoby znajdujące się na terenie lotniska są obowiązane do przestrzegania i stosowania się do nakazów i zakazów zawartych w przepisach porządkowych ustalonych przez zarządzającego tym lotniskiem, wydanych na podstawie rozporządzenia ministra właściwego do spraw transportu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych. Podstawowe przepisy porządkowe związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie lotniska, zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b powołanej regulacji, na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. Celem wprowadzonego zakazu jest m.in. zapewnienie ochrony osobom korzystającym z usług przewozu osób przed nadużyciami ze strony osób wykonujących te usługi, które polegałyby na pobieraniu drastycznie zawyżonych opłat za przejazd, oraz zapobieganiu przypadkom natarczywego nagabywania podróżnych na terenie lotniska. Przepis ten umożliwia zarządzającemu lotniskiem skuteczne oddziaływanie na nieprawidłowości w prowadzeniu na terenie lotniska działalności z zakresu przewozu osób. Tym samym chroni pasażerów (...) przed nagabywaniem ze strony osób oferujących swoje usługi transportowe, których zachowanie prowadzi do zakłócenia porządku na terenie lotniska. Wskazać przy tym należy, iż art. 68 ust. 2 pkt 2 oraz art. 80 ustawy Prawo lotnicze nakładają na zarządzającego lotniskiem obowiązki o charakterze publicznoprawnym w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku na terenie lotniska. Art. 68 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy przewiduje, że zarządzający lotniskiem obowiązany jest prowadzić eksploatację lotniska w sposób zapewniający bezpieczeństwo lotów oraz sprawność obsługi użytkowników lotniska. Natomiast art. 80 tej ustawy stanowi, iż zarządzający lotniskiem odpowiada za bezpieczną eksploatację lotniska, w tym za nałożone na niego zadania związane z ochroną lotniska. Art. 82 pkt 3 ustawy Prawo lotnicze wymienia cztery formy dyspozycji (zarządzenia, nakazy, zakazy oraz polecenia), które wydawane są na podstawie tego przepisu przez zarządzającego lotniskiem w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. W oparciu o wskazane powyżej Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r., na terenie (...) im. (...) przyjęte zostało zarządzenie nr 95 z dnia 4 października 2012 r. Naczelnego Dyrektora Przedsiębiorstwa Państwowego (...) w sprawie bezpieczeństwa, ochrony i przepisów porządkowych na terenie L. C. w W. . W § 2 pkt 6 lit. b powołanego zarządzenia zostało implementowane wprost unormowanie zawarte w § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, iż na terenie lotniska zabrania się prowadzenia bez zgody zarządzającego lotniskiem działalności gospodarczej, w tym reklamowej, akwizycyjnej lub innej działalności zarobkowej. W § 5 zarządzenia nr (...) jako sankcję naruszenia wymienionych w nim przepisów porządkowych wskazano art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze . Warto w tym miejscu wskazać, iż przywołany powyżej art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze został ustanowiony w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 lipca 2006 r., sygn. P 33/05. W wydanym orzeczeniu Trybunał uznał, iż art. 210 ust. 1 pkt 5 Prawa lotniczego jest niezgodny z art. 42 ust. 1 Konstytucji . Wskazany przepis stanowił: „Kto nie wykonuje zarządzeń i poleceń zarządzającego lotniskiem związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa lotów lub porządkiem na lotnisku, o których mowa w art. 82 pkt 3 ustawy – podlega karze grzywny”. Z kolei art. 82 pkt 3 ustawy wskazywał, iż w celu zapewnienia bezpiecznej eksploatacji lotniska zarządzający lotniskiem wydaje zarządzenia, nakazy lub zakazy oraz polecenia związane z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku, obowiązujące w stosunku do wszystkich osób znajdujących się na terenie lotniska. W wydanym orzeczeniu Trybunał zakwestionował zgodność powołanego artykułu z obowiązującym prawem, wskazując, iż przepis ten ma postać „nie tylko przepisu blankietowego zupełnego, ale co więcej nie określając w ogóle znamion czynu zabronionego, uniemożliwia doprecyzowanie tych znamion w innym przepisie ustawowym, czy też przepisie podstawowym”, (…) natomiast „zgodnie z art. 87 Konstytucji źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są wyłącznie Konstytucja , ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz – na obszarze działania organów, które je ustanowiły – akty prawa miejscowego”. Zgodność obowiązującego obecnie art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze z Ustawą Zasadniczą była również przedmiotem prac Trybunału Konstytucyjnego. W wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt P 31/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł, iż 1) art. 210 ust. 1 pkt 5a w związku z art. 83a ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze (Dz. U. z 2013 r. poz. 1393) jest zgodny z art. 22 w związku z art. 20 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą prawidłowej legislacji; 2) § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku (Dz. U. poz. 1023) jest zgodny z art. 22 w związku z art. 20 i art. 2 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji . Tym samym Trybunał uznał za zgodne z Konstytucją przepisy pozwalające na reglamentowanie działalności gospodarczej na terenie lotnisk, a wymaganie zgody zarządcy lotniska nie narusza wolności w prowadzeniu działalności gospodarczej. W uzasadnieniu orzeczenia Trybunał podkreślił, iż gwarantowana przez art. 22 Konstytucji wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego i podlega ograniczeniom, przy czym dla usprawiedliwienia ingerencji w tę wolność konieczne jest, aby ograniczenie tej wolności było uzasadnione ważnym interesem publicznym oraz realizowało wymogi zasady proporcjonalności. Rozpatrując tą sprawę, podobnie jak w poprzednich orzeczeniach, Trybunał przyjął, iż art. 22 Konstytucji , który reguluje wprost w sposób wyczerpujący i kompleksowy zarówno formalne, jak i materialne przesłanki ograniczenia wolności działalności gospodarczej, stanowi lex specialis w stosunku do art. 31 ust. 3 Konstytucji , wyłączając jego stosowanie jako adekwatnego wzorca kontroli ustawowych ograniczeń wolności działalności gospodarczej. Uznano tym samym, iż zakres dopuszczalnych ograniczeń wolności działalności gospodarczej, patrząc pod kątem materialnych podstaw ograniczeń, jest szerszy od zakresu dopuszczalnych ograniczeń tych wolności i praw, do których odnosi się art. 31 ust. 3 Konstytucji . W uzasadnieniu wyroku Trybunał wskazał również, iż pomimo zawartego w zaskarżonym uregulowaniu odesłania do źródła podustawowego, poddany kontroli art. 210 ust. 1 pkt 5a w związku z art. 83a ust. 2 Prawa lotniczego , czytany łącznie z § 2 ust. l pkt 6 lit. b rozporządzenia wydanego na podstawie art. 83a ust. 2 ustawy, bez trudu pozwala adresatowi normy wyrażonej w zaskarżonym przepisie na ustalenie, czy jego zachowanie będzie naruszać prawo. Oznacza to, że art. 210 ust. 1 pkt 5a w zw. z art. 83a ust. 2 ustawy Prawo lotnicze jest zgodny z art. 2 Konstytucji w aspekcie wynikającej z niego zasady prawidłowej legislacji. W związku z powyższym należało wskazać, iż wykonywanie działalności gospodarczej z zakresu usług transportowych bez wymaganej zgody zarządzającego lotniskiem, podlega karze grzywny, co wynika z art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 4 września 2012 r. w sprawie podstawowych przepisów porządkowych związanych z zapewnieniem bezpieczeństwa i ochrony lotów oraz porządku na lotnisku. Zdaniem Sądu zachowanie obwinionego należało uznać jako wykonywanie przez niego działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej , działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Definicja ta wskazuje na pewne zasadnicze cechy (zarobkowy charakter – odpłatność, ciągłość oraz zorganizowany sposób wykonywania), które świadczą, iż dane działania uznać należy jako wykonywanie działalności gospodarczej. Wskazać należało również, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 20 grudnia 2012 roku, sygn. akt I ACa 701/02, który w swoim orzeczeniu powołał się na uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 1992 r., sygn. III CZP 64/92 (OSNCP 12/92, poz. 225) „czynności podejmowane przez podmiot gospodarczy wchodzą w zakres jego działalności gospodarczej, gdy pozostają w normalnym, funkcjonalnym związku z tą działalnością, w szczególności podejmowane są w celu realizacji zadań związanych z przedmiotem działalności tego podmiotu”. Mając na uwadze powyższe rozważania, wskazać należało, iż nie ulega wątpliwości, że działanie podejmowane przez obwinionego w dniu wskazanym we wniosku o ukaranie na terenie L. im. F. C. przy ul. (...) 1 w W. , które polegało na proponowaniu napotkanym osobom skorzystanie z wykonywanych przez niego usług transportowych, było związane bezpośrednio z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą z zakresu przewozu osób, którą obwiniony prowadzi w sposób zarobkowy, ciągły oraz zorganizowany. Zarzucone wnioskiem o ukaranie działanie P. O. miało na celu skłonienie napotkanych osób do skorzystania z wykonywanych przez niego usług transportowych. Jednocześnie zaakcentować wypada, że do przyjęcia prowadzenia takiej działalności nie jest niezbędne skorzystanie przez potencjalnego klienta z proponowanej usługi. Sąd badając niniejszą sprawę nie miał również wątpliwości, iż obwiniony zarzucony mu czyn popełnił na terenie lotniska. Wskazać należy bowiem, iż według definicji zawartej w art. 2 pkt 4 ustawy Prawo lotnicze „lotniskiem jest wydzielony obszar na lądzie, wodzie lub innej powierzchni w całości lub w części przeznaczony do wykonywania startów, lądowań i naziemnego lub nawodnego ruchu statków powietrznych, wraz ze znajdującymi się w jego granicach obiektami i urządzeniami budowlanymi o charakterze trwałym, wpisany do rejestru lotnisk”. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2421/12, w którym Sąd ten zajął się przypadkiem budowy terminala pasażerskiego na funkcjonującym lotnisku, definicja zawarta w art. 2 pkt 4 ustawy Prawo lotnicze oznacza, iż „obiekty budowlane stanowią część lotniska jedynie w sytuacji, gdy lotnisko to zostało wpisane do właściwego rejestru. Wpisanie do rejestru danego lotniska jest wymogiem koniecznym do rozpoczęcia jego eksploatacji, po uprzednim uzyskaniu zezwolenia na założenie lotniska i spełnieniu innych warunków określonych w art. 59 ust. 1 Prawa lotniczego ”. Zgodnie z ust. 6 powołanego przepisu, do rejestru lotnisk wpisuje się jako zarządzającego lotniskiem zakładającego lotnisko lub też inny podmiot – na wniosek zakładającego lotnisko. Wśród lotnisk cywilnych znajdujących się w rejestrze lotnisk cywilnych prowadzonym przez Urząd Lotnictwa Cywilnego znajduje się zarządzane przez Przedsiębiorstwo Państwowe (...) L. C. w W. ( nr rejestracyjny (...) ). W realiach niniejszej sprawy podnieść również należy, iż decyzją Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia 29.02.2016 r. zmieniono dane rejestrowe L. C. w W. a nadto decyzją tego organu z dnia 20.05.2016 r. zmieniono przebieg granicy tego lotniska dla rejonu znajdującego się przed terminalem pasażerskim. O zaistnieniu zmiany cechy eksploatacyjnej i technicznej na w/w lotnisku określonej w ostatniej z wymienionych decyzji, Dyrektor (...) zawiadomił Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w dniu 14.06.2016 r. (vide ustalenia poczynione w sprawie o sygn. V W 3984/16, k. 32-41 akt). Badając niniejszą sprawę Sąd również nie miał również wątpliwości, iż obwiniony w W. przy ul. (...) 1 na terenie L. C. , wykonywał swoją działalność z zakresu usług transportowych bez zgody zarządzającego lotniskiem. Wskazać należy bowiem, iż zarządzające lotniskiem Przedsiębiorstwo Państwowe (...) od 2001 roku, w celu zapewnienia bezpieczeństwa pasażerów, ogłasza postępowania ofertowe mające na celu wyłonienie firm, które uzyskają prawo do świadczenia usług taksówkowych na zamówienie. W wyniku prowadzonych postępowań wybierano firmy, które mogły oferować swoje usługi na terenie (...) im. (...) w W. . Od dnia 1 stycznia 2011 roku obsługa taksówkowa pasażerów L. C. jest prowadzona przez firmy taksówkowe E. T. , S. T. oraz (...) . Zważyć należy przy tym, iż działanie zarządzającego lotniskiem, który dokonał wyboru firm uprawnionych do świadczenia swoich usług na terenie (...) , nie może być traktowane jako działanie ograniczające konkurencję. Jak zostało bowiem wspomniane wcześniej, zarządzający lotniskiem jest zobowiązany do zapewnienia bezpieczeństwa pasażerów lotniska i w ogłoszonym przetargu wybrał firmy taksówkowe, które w ramach wykonywanych przez siebie usług przewozowych, są w stanie zapewnić wysokie standardy świadczonych zadań. W tym miejscu wskazać należy także, iż (...) im. (...) jest lotniskiem międzynarodowym, które obsługuje największą w Polsce liczbę pasażerów zagranicznych. Dlatego dla wizerunku naszego kraju istotne jest, aby usługi świadczone w tym miejscu przez firmy transportowe były na jak najwyższym poziomie. Nic nie stoi również na przeszkodzie, aby przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą z zakresu usług transportowych, spełniając wysokie wymagania w zakresie wykonywanych działań, przystąpili do postępowania ofertowego mającego na celu wyłonienie firm, które uzyskają prawo do świadczenia usług taksówkowych na terenie L. im F. C. w W. na zamówienie. Reasumując, Sąd uznał, że obwiniony P. O. dopuścił się czynu wskazanego we wniosku o ukaranie. Sąd w niniejszym postępowaniu przyjmuje, że zarzucane wykroczenie obwiniony popełnił nieumyślnie, nie zachowując ostrożności wymaganej w okolicznościach i realiach zdarzenia. To na obwinionym, jako na przedsiębiorcy, który ma obowiązek działać zgodnie z prawem, ciążył obowiązek wykonywania działalności w miejscu prawnie dozwolonym i to na nim ciążył obowiązek dowiedzenia się, czy taką działalność w danym miejscu może zgodnie z prawem wykonywać. Uzyskanie stosownej wiedzy nie byłoby zresztą specjalnie trudne; wystarczyłoby proste zapytanie choćby któregoś z funkcjonariuszy Policji stale obecnych na lotnisku (Sąd nie podziela tu stanowiska obwinionego, jakoby w czasie, gdy doszło do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia, pozyskanie tej wiedzy było niewykonalne czy niełatwe). Z tego powodu brak jest podstaw do uniewinnienia obwinionego; w sprawie nie ma podstaw do przyjęcia jakiegokolwiek błędu co do prawa, co do faktu, znamienia, zaistnienia kontratypu, itd. W sprawie niniejszej wszakże inne okoliczności nakazywały niekonwencjonalne rozstrzygnięcie co do kary i przyjęcie konstrukcji jak w punkcie I wyroku z zastosowaniem art. 39 § 1 kw. Po pierwsze, Sąd zauważa, że w praktyce organów ścigania dot. czynów z art. 210 ust. 1 pkt 5a ustawy Prawo lotnicze utrwaliło się słuszne stanowisko (oparte o regulacje prawne dot. Lotniska C. ), w myśl którego przyjmowano, że tereny położone poza obrysem budynku (...) (np. podjazd przed halą przylotów (...) ), zgodnie z definicją lotniska zawartą w art. 2 pkt 4 ustawy Prawo lotnicze , a także dokumentacją rejestracyjną (...) im. (...) w W. , znajdują się poza granicami tego lotniska (dla przykładu podać należy prawomocne postanowienia tut. Sądu z dnia 4 września 2015 r., sygn. V W 3290/15, z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. V W 1980/15 oraz wiele innych). Po drugie, w niniejszej sprawie o zaistnieniu zmiany cechy eksploatacyjnej i technicznej dotyczącej zmiany granicy lotniska, Dyrektor (...) zawiadomił Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w dniu 14.06.2016 r. (vide k. 16 akt); dopiero więc po tej dacie zainteresowane osoby mogły uzyskać wiarygodną i pewną informację w tym przedmiocie. Od tej daty do daty popełnienia wykroczenia zarzucanego obwinionemu minął stosunkowo niedługi czas, bacząc na realia prowadzenia działalności gospodarczej. Tym samym obwiniony, mając pewne doświadczenia z pracy w rejonie L. C. oraz znając w/w utarte orzecznictwo w przedmiotowej kwestii, mógł mieć obniżoną czujność co do sprawdzenia, czy w miejscu, gdzie wcześniej prowadził działalność gospodarczą, nadal może to robić. Nie zwalniało go to od odpowiedzialności z przyczyn omówionych na początku tego akapitu (a nadto od daty 14.06.2016 r. do daty czynu nie minął np. jeden dzień, co mogłoby prowadzić np. do ustaleń całkowicie wyłączających winę), jednak zdaniem Sądu musiało prowadzić do odstąpienia od wymierzenia kary, gdyż charakter i okoliczności czynu przemawiały za ustaleniem zaistnienia wypadku zasługującego na szczególne uwzględnienie. Opisany wyżej zbieg okoliczności w ocenie Sądu sprawiał, że wymierzenie kary grzywny byłoby nadmiernie surowe i prowadziłoby do skutków odwrotnych, niż zakłada ustawodawca. Sąd podkreśla, że zwrócenie obwinionemu uwagi na fakt złamania prawa spełni cele wychowawcze, odniesie skutki w zakresie internalizacji omawianych norm prawnych a jednocześnie zapobiegnie efektowi karania ponad miarę i potrzeby postępowania. Sąd zwolnił obwinionego od ponoszenia kosztów postępowania mając na uwadze jego sytuację majątkową.