V W 3301/16

Sygn. akt VW 3301/16 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 lipca 2017 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie V Wydział Karny w składzie: Przewodnicząca SSR Klaudia Miłek Protokolant: Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu w sprawy z oskarżenia Urzędu (...) w W. przeciwko P. O. s. A. i M. z domu G. ur. (...) w W. na rozprawie w dniach 13 stycznia 2017 r., 9 marca 2017 r., 13 kwietnia 2017 r. oraz 11 lipca 2017 r. oskarżonego o to, że: 1. w okresie od dnia 28.07.2015r. do dnia 10.12.2015r. w samochodzie marki S. (...) nr rej. (...) zaparkowanym przy ul. (...) w W. przechowywał towar akcyzowy w postaci: 5 kg tytoniu bez polskich znaków akcyzy oraz 3 litrów (...) bez polskich znaków akcyzy, stanowiący przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 1 i 7 kks , gdzie narażone na uszczuplenie należności z tytułu podatku akcyzowego wynoszą 3886,00zł, tj. o wykroczenie skarbowe określone w art. 65 § 1 i 4 kks w zw. z art. 6 § 2 kks ; oraz o to, że 2. w okresie od dnia 08.10.2015r. do dnia 10.12.2015r. w samochodzie marki S. (...) nr rej. (...) zaparkowanym przy ul. (...) w W. przechowywał towar akcyzowy w postaci 420 paczek (8400 szt.) papierosów różnych marek bez polskich znaków akcyzy, stanowiący przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 2 i 7 kks w zb. z art. 86 § 1 i 4 kks w zb. z art. 54 § 1 i 3 kks w zw. z art. 7 § 1 kks , gdzie narażone na uszczuplenie należności z tytułu podatku akcyzowego wynoszą 6824,00zł, cło wynosi 349,00zł (VAT -1789,00zł), tj. o wykroczenie skarbowe określone w art. 65 § 1 i 4 kks w zb. z art. 91 § 1 i 4 kks w zw. z art. 7 § 1 kks w zw. z art. 6 § 2 kks . orzeka I. oskarżonego P. O. uniewinnia od popełnienia zarzucanych mu czynów; II. na podstawie art. 47 § 4 kks , art. 30 § 1 i 2 kks , art. 31 § 5, 6 i 7 kks orzeka przepadek tytułem środka zabezpieczającego dowodów rzeczowych w postaci 420 paczek papierosów różnych marek bez polskich znaków akcyzy oraz 3 kg tytoniu bez polskich znaków akcyzy i 3 litrów spirytusu przechowywanych w magazynie likwidacyjnym Izby (...) w W. według pokwitowań serii (...) nr (...) z dnia 29.07.2015 r., oraz (...) nr (...) z dnia 8.10.2015 r., (...) nr (...) z dnia 20.10.2015 r., (...) nr (...) z dnia (...) .2015 r. poprzez ich zniszczenie; III. na podstawie art. 230§2 k.p.k. w zw. z art. 113§1 k.k.s. zwrócić P. O. dowody rzeczowe w postaci dokumentów znalezionych w toku przeszukania, ujęte w wykazie dowodów rzeczowych nr 2 (k. 151) pod poz. 3 – 23 oraz 33 – 34 i w wykazie dowodów rzeczowych nr 2 (k. 83) pod poz. 5 – 6 przechowywane w aktach sprawy jako zbędne dla postępowania; IV. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. Sygn. akt V W 3301/16 UZASADNIENIE Na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, Sąd ustalił następujący stan faktyczny. W dniu 28 lipca 2015 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego I w W. wykonywali czynności służbowe na terenie targowiska miejskiego przy ul. (...) w W. oraz w jego okolicach. W trakcie czynności służbowych w samochodzie marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) zaparkowanym przy ulicy (...) nieopodal bramy wejściowej na targowisko funkcjonariusze zauważyli dwie kobiety, które po otwarciu bagażnika wyjęły z niego kartony z papierosami i weszły na teren bazaru. Pojazd był zamknięty wobec czego funkcjonariusze na miejsce wezwali firmę zajmująca się otwieraniem zamków i po otwarciu pojazdu dokonali jego przeszukania, gdzie ujawnili, iż znajdowało się tam 4 opakowania po 0,5 kg tytoniu i 3 butelki po 1 l (...) . Powyższy towar został przez funkcjonariuszy zabezpieczony. W toku przeszukania pojazdu ujawniono także szereg dokumentów wystawionych na nazwisko P. O. . Następnie w dniu 8 października 2015 r. funkcjonariusze Urzędu (...) w W. ponownie wykonywali czynności służbowe na terenie targowiska miejskiego przy ul. (...) w W. oraz w jego okolicach. W trakcie czynności służbowych znowu w samochodzie marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) zaparkowanym przy ulicy (...) zauważyli iż na jego przednim siedzeniu leży otwarta paczka papierosów marki N. (...) . Funkcjonariusze dokonali rozpytania przebywających w pobliżu samochodu osób, jednak nie udało się ustalić jego właściciela. Tym razem drzwi pojazdu były otwarte wobec czego funkcjonariusze przeszukali samochód, i ujawnili w nim (...) paczek papierosów bez polskich znaków akcyzy. Kolejnego przeszukania ww. pojazdu funkcjonariusze Urzędu (...) dokonali w dniu 22 października 2015 r. ponownie ujawniając w nim 90 paczek papierosów różnych marek bez polskich znaków akcyzy, ponownie żadna z osób przebywających w pobliżu pojazdu nie przyznała się ani do posiadania samochodu ani znajdujących się w nim towarów. W dniu 10 grudnia 2015 r. funkcjonariusze Urzędu (...) ponownie podjęli interwencję w okolicy targowiska przy ul. (...) w W. , podczas tej interwencji przy rzeczonym samochodzie marki S. (...) o nr rej. (...) zauważyli z oddali P. O. oraz S. G. , jednak gdy podeszli do pojazdu był on już zamknięty., Ani P. O. ani S. G. nie przyznali się do posiadania kluczyków do pojazdu, po jego otwarciu przy pomocy specjalistów z wezwanej firmy znaleźli w nim 6 opakowań po 0,5 kg tytoniu do palenia oraz 130 paczek papierosów różnych marek bez polskich znaków akcyzy. Nie udało się ustalić właściciela pojazdu Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie : wyjaśnień oskarżonego P. O. (k.245), zeznań świadka S. G. (k. 255 - 256), świadka N. S. (k. 256), świadka D. P. (k. 269), świadka M. O. (k. 270), świadka R. K. (k. 45v, k. 290), świadka M. S. (k. 185v, k. 291), a także dokumentów w postaci: N/u k. 3, Protokół przeszukania k. 4-6,50-52,67-69,121-123, Oświadczenie k. 7,8, Dokumentacja k. 10-27, 71, 272-274, Pokwitowanie k. 28,53,124, Protokół oględzin miejsca k. 33,34,54,54v, Faktura k. 35, N/u k. 49,66,120,120v, Protokół oględzin k. 56, 56v, 76, 77,218, Protokół oględzin rzeczy k. 128,130,130v, Kserokopia umowy sprzedaży samochodu k. 146, 147, 148, Karta karna k. 207, Dokumentacja fotograficzna k. 219-224. Oskarżony P. O. w toku całego postępowania konsekwentnie nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Oskarżony wyjaśnił, iż rzeczony samochód cały czas stoi przy ul. (...) , jest otwarty i ogólnodostępny. Opisał, iż pożyczał ten samochód od osoby, która ma na imię (...) , około 3 – 4 razy gdy spóźnił się na pociąg, a osoba tą znał jedynie z widzenia. Dalej oskarżony podkreślił, że na targowisku przebywa gdyż pomaga w sklepie „pani S. ”. Sąd zważył co następuje: Wyjaśnienia oskarżonego zasługują na uwzględnienie, a żaden z uznanych za wiarygodne pozostałych zebranych w sprawie dowodów, nie podważył jej stanowiska. W świetle zebranego materiału dowodowego uznanie winy oskarżonego jest przy tym wykluczone, nie potwierdza jej bowiem nic za wyjątkiem jedynie dowodu poszlakowego w postaci znajdujących się w pojeździe dokumentów wystawionych na jego nazwisko oraz przypuszczeń funkcjonariuszy Urzędu (...) . Świadek R. K. opisał bowiem tok podjętych czynności służbowych w związku z interwencjami przy targowisku na ul. (...) oraz podkreślił, iż w pojeździe ujawnili szereg dokumentów wystawionych na nazwisko P. O. , która to osoba jest mu znana z innych interwencji, gdyż handluje papierosami bez polskich znaków akcyzy na rzeczonym targowisku. Świadek M. S. z kolei także wskazała, iż P. O. jest jej znany z podejmowanych przez nią w ramach czynności służbowych kontroli targowiska przy ul. (...) jako osoba przebywająca na tym targowisku razem z osobami zajmującymi się handlem alkoholem, tytoniem i papierosami bez polskich znaków akcyzy. Nie było podstaw do kwestionowania zeznań tych świadków, którzy w zasadzie zeznawali spójnie i logicznie, przy czym jednak ich wskazania jako przypuszczenia i domniemania jednocześnie są nieweryfikowalne i nie mogą stanowić podstawy czyjejkolwiek odpowiedzialności karnej, w tym oskarżonego. Oczywiście nie ulega wątpliwości, iż być może oskarżony jest znany świadkom z innych postepowań, a jego winę w popełnieniu innych wykroczeń i przestępstw skarbowych stwierdzano prawomocnymi wyrokami, jednak w przedmiotowej sprawie nie przedstawiono żadnego dowodu, który powiązałby jego osobę z wykroczeniami skarbowymi będącymi przedmiotem konkretnie niniejszego postepowania. W ocenie Sądu przy tym za co prawda mało wiarygodne w kwestii wiedzy co do właściciela pojazdu S. (...) oraz przechowywanych w nim towarów, należało uznać zeznania świadków S. G. , N. S. i D. P. , co jednak nie przesądza jeszcze, iż był on własnością oskarżonego w niniejszej sprawie. Oczywiście ww. osoby w ocenie Sądu nie przekazali całej swojej wiedzy a ich relacja nie była do końca szczera, jednak nie może to rzutować na kwestie odpowiedzialności samego oskarżonego. Nie można bowiem wykluczyć, iż towar ten należał do któregokolwiek z tych świadków albo jeszcze innej osoby, o której zapewne świadkowie mieli wiedzę jednak jej nie przekazali. Z kolei świadek M. O. podał, iż jego brat nie ma samochodu, co również w braku innych dowodów na tą okoliczność trudno uznawać za niewiarygodne. Na podstawie zatem powyższych dowodów, nie można bez żadnych wątpliwości przypisać winy oskarżonemu. Oczywiście jednym z ewentualnych dowodów na fakt, iż jakiś występował związek pomiędzy oskarżonym a rzeczonym pojazdem były odnalezione w nim dokumenty, wszystkie wystawione na jego nazwisko, to jednak jedynie dowód pośredni i nie może stanowić o udowodnieniu wniosku, iż znalezione w pojeździe towary również należały do oskarżonego. Sąd miał na uwadze, iż w dochodzeniu do prawdy obiektywnej można posługiwać się nie tylko dowodami bezpośrednimi, którymi aktualnie się dysponuje, ale również prawidłowym logicznie rozumowaniem wspieranym przesłankami natury empirycznej. W sprawie niniejszej mogła posłużyć za dowód logicznie poprawna koncepcji myślowa, iż to oskarżony mógł przechowywać w pojeździe towar skoro znaleziono w nim również należące do niego dokumenty. Nawet jednak przyjęcie tej koncepcji nie pozwoliłoby na ustalenie w jakim dniu i jaki towar konkretnie należał do oskarżonego. Pamiętać bowiem należy, iż to nie oskarżony według zasad obowiązującej procedury karnej musi udowodnić swoją niewinność, lecz oskarżyciel winien jest udowodnić winę oskarżonego. W świetle zatem powyższych rozważań, w przekonaniu Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia za udowodnione okoliczności wskazanych w zarzucie aktu oskarżenia – nie można uznać w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości, aby w krytycznym czasie to oskarżony przechowywał rzeczony towar akcyzowy. Tym samym brak jest podstaw do uznania słuszności stawianych oskarżonemu zarzutów. Odpowiedzialność przewidzianą w art. 65 §1 kks ponosi bowiem ten, kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63, art. 64 lub art. 73 lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby akcyzowe przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu. Na kanwie sprawy niniejszej istotne pozostaje, że jak przyjmuje się w orzecznictwie „przestępstwo paserstwa akcyzowego określone w art. 65 § 1 kks zostaje popełnione w chwili każdego wejścia w posiadanie (nabycia, przechowania, przyjęcia, przewożenia, przenoszenia, przesyłania) wyrobu nieobciążonego podatkiem akcyzowym i z tej już tylko racji sprawca osiąga korzyść, która nie musi wiązać się z osobistym wprowadzeniem towaru do obrotu” ( por. postanowienie SN z 4.02.2013 r. sygn. akt III KK 158/12, opublikowane w OSNKW 2013/5/45 ). Oskarżony nie został przez funkcjonariuszy zatrzymany bezpośrednio przy samochodzie, ani w jego okolicy, nie jest właścicielem samochodu, w sprawie nie przesłuchano samego właściciela, a więc żaden z dowodów nie łączy oskarżonego z pojazdem, prócz niczym nie popartych przeświadczeń funkcjonariuszy Urzędu Celnego oraz odnalezionych w pojeździe dokumentów. Jeszcze raz podkreślić należy, iż wniosku o sprawstwie oskarżonego w ocenie Sądu nie da się jednak bezpośrednio wyprowadzić , z przedstawionych w sprawie dowodów, brak jest bowiem nawet faktów ubocznych, które ewentualnie mogą prowadzić do ustalenia faktu głównego, a to dopiero jego zaistnienie stanowić mógłby powód odpowiedzialności oskarżonego. Nie można bowiem wykluczyć również jego wersji, iż dokumenty te znalazły się w samochodzie właśnie podczas tego, gdy został mu on użyczony. Oczywiście sama możliwość dowodzenia na podstawie poszlak wynika już z zasady swobodnej oceny dowodów, uznanej przez ustawodawcę za potencjalnie najskuteczniejszą w dochodzeniu do prawdy materialnej. Uwarunkowana jest jednak ona tym, by korzystając z niej przestrzegać zasad prawidłowego rozumowania oraz uwzględniać wskazania wiedzy i doświadczenia życiowego. Zasadnym też jest przypomnienie, że w procesie poszlakowym aby udowodnić fakty należy najpierw ustalić fakty uboczne na podstawie środków dowodowych wykazujących bezpośrednio na ich zaistnienie a dopiero następnie można wnioskować z nich o fakcie głównym w oparciu o związek wynikania ( por. postanowienie SN z dnia 12 maja 2010 r., V KK 380/09, LEX nr 584781, postanowienie z dnia 26 października 2005 r., III KK 40/05, LEX nr 157232 ). W sprawie niniejszej Sąd dokonując oceny przeprowadzonych dowodów nie ustalił na ich podstawie nawet faktów stanowiących poszlaki, nie można bowiem w sprawie niniejszej logicznie, nienagannie wykazać, że te inne ewentualne wersje zdarzenia są nieprawdopodobne lub też ich prawdopodobieństwo jest w racjonalnej ocenie znikome, niedające się rozsądnie uzasadnić, pozostaje w sprzeczności z elementarnymi zasadami życiowego doświadczenia lub w sprzeczności ze wskazaniami wiedzy. Wobec powyższego Sąd uznając, iż w sprawie niniejszej nie da się rozstrzygnięcia oprzeć na wskazanych dowodach, jeżeli racjonalnie ocenić je czyniąc jednocześnie zadość postulatowi dochodzenia do prawdy obiektywnej z jednoczesnym respektowaniem zasady domniemania niewinności, uniewinnił oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynów oraz kosztami procesu obciążył Skarb Państwa. Powyższe rozstrzygnięcie pociągnęło także konieczność orzeczenia o zabezpieczonych w sprawie dowodach rzeczowych, wobec czego Sąd orzekł przepadek towarów akcyzowych, których posiadanie jest zabronione oraz nakazał zwrócić zabezpieczone w sprawie dokumenty – ich właścicielowi tj. P. O. . Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.