V UA 58/18

Sygn. akt V Ua 58/18 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2019 r. Sąd Okręgowy w Opolu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Sabat (spr.) Sędziowie: SSO Daniel Chorązki SSO Witold Kozłowski Protokolant: stażysta Agnieszka Kotlarek po rozpoznaniu w dniu 31 stycznia 2019 r. w Opolu na rozprawie sprawy z wniosku J. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z udziałem zainteresowanego J. B. o jednorazowe odszkodowanie na skutek apelacji wnioskodawcy od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 17 września 2018 r. sygn. akt IV U 718/17 oddala apelację zasądza od wnioskodawcy J. S. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. kwotę 120 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. SSO Daniel Chorązki SSO Wojciech Sabat SSO Witold Kozłowski Na oryginale właściwe podpisy UZASADNIENIE Wnioskodawca J. S. w odwołaniu od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26.05.2015r., znak: (...) o odmowie ponownego ustalenia wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu w związku z wypadkiem przy pracy jakiego doznał, będąc zatrudnionym u J. B. , a także o zasądzenie od organu rentowego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca wskazał, iż wbrew twierdzeniom organu rentowego w sprawie pojawiły się nowe dowody, które wnioskodawca zgłosił w negatywnie rozpoznanym wniosku, a mianowicie: zeznania żony wnioskodawcy A. S. , informacja KPP w K. , opinia biegłego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy oraz opinia sądowo-lekarska biegłego lekarza chirurga-ortopedy oraz neurologa. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. wniósł o jego oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 58 ustawy z dnia 30.10.2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (zwana dalej ustawą wypadkową ) oraz art. 114 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z FUS (dalej jako ustawa emerytalna ). Organ rentowy wskazał nadto, iż w decyzją z dnia 28.11.2014 r. odmówił spornego świadczenia wnioskodawcy z uwagi na rozbieżności co do czasu i okoliczności zdarzenia, które ujawniły się na podstawie dokumentacji powypadkowej oraz zeznań świadków. Organ rentowy podniósł, iż zaskarżoną decyzją z dnia 26.05.2015 r. odmówił wnioskodawcy ponownego ustalenia prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy w dniu 08.05.2012 r., bowiem w sprawie nie zostały przedłożone nowe dowody lub ujawnione nowe okoliczności istniejące przed wydaniem decyzji odmownej. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2016r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze zainteresowanego J. B. , wskazując, że wnioskodawca wytoczył przeciwko byłemu pracodawcy powództwo o zadośćuczynienie za wypadek przy pracy. Sąd Rejonowy w Opolu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił następujący stan faktyczny sprawy: Wnioskodawca J. S. w dniu 09.10.2014 r. złożył do organu rentowego wniosek o wypłacenie jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy jakiemu uległ w dniu 08.05.2012 r. Przed organem rentowym zgromadzono wówczas następujące dokumenty: - protokół nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy z dnia 16.09.2014 r., w którym zespół powypadkowy zdarzenie z dnia 08.05.2012 r. uznał za wypadek przy pracy, jednakże z uwagi na duże rozbieżności nie ustalił ostatecznie jego przebiegu, - uwagi wnioskodawcy do protokołu z dnia 16.09.2014 r., w których wnioskodawca przedstawia okoliczności związane z wypadkiem przy pracy; zgodnie z pisemnymi wyjaśnieniami wnioskodawca uległ wypadkowi w dniu 08.05.2012 r. o godz. 14.30, kiedy to na polecenie pracodawcy miał na poddaszu remontowanego domu uzupełniać akrylem łączenie płyt, podczas którego to zajęcia, spadł z poddasza do piwnicy przez niezabezpieczony otwór na poddaszu oraz otwór prowadzący do piwnicy; - ugoda zawarta pomiędzy wnioskodawcą a J. B. przed Sądem Rejonowym w Opolu w sprawie IV P 104/13, w której strony ustaliły, iż J. S. był zatrudniony u pozwanego w okresie od dnia 30.04.2012r. do 8.05.2012r. za wynagrodzeniem wynoszącym 10 zł za godzinę pracy wraz z postanowieniem o umorzeniu tego postępowania; - pismo PIP kierowane do wnioskodawcy z dnia 12.06.2012 r., z dnia 13.07.2012 r. oraz z dnia 28.09.2012 r., w którym przede wszystkim informuje się J. S. o jego uprawnieniach wynikających z przepisów prawa pracy, - pismo Głównego Inspektoratu Pracy z dnia 24.07.2013 r. również w przeważającej mierze odpowiadające na zastrzeżenia wnioskodawcy co do niezgłoszenia przez pracodawcę wypadku w pracy oraz legalności jego zatrudnienia; - pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18.04.2013 r., w którym informuje się J. S. o przeprowadzonych czynnościach kontrolnych związanych z nieruchomością położoną w R. przy ul. (...) , które ujawniły naruszenie przepisów ustawy Prawo Budowlane ; - świadectwo pracy J. S. za okres od 30.04.2012 r. do 08.05.2012 r., zatrudnionego w Budownictwo Usługi (...) ; - umowa o pracę zawarta pomiędzy wnioskodawcą a J. S. na czas określony od 30.04.2012 r. o 08.05.2012 r.; - dokumenty związane ze zgłoszeniem wnioskodawcy do ubezpieczeń społecznych i wyrejestrowaniem z nich związane z zatrudnieniem u płatnika składek J. B. ; - pismo ZUS z dnia 29 października 2014 r. kierowane do J. B. , w którym organ zobowiązuje go do nadesłania załączników do protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy; - pismo ZUS z dnia 29.10.2014 r. kierowane do wnioskodawcy informujące o przesunięciu terminu do wydania decyzji; - pismo J. S. z dnia 12 listopada 2014 r., w którym opisuje warunki pracy na budowie, przebieg wypadku, okoliczności związane z udzieleniem wnioskodawcy pomocy przez żonę A. S. oraz późniejszej pomocy lekarskiej oraz wyniki przeprowadzonych u wnioskodawcy kontroli; - kierowane do wnioskodawcy pismo PIP z dnia 20.10.2014 r. informujące w swej treści o zakończeniu czynności kontrolnych w zakładzie pracy. Z treści pisma wynika, iż do dnia podjętych czynności kontrolnych pracodawca nie potwierdził na piśmie z J. S. umowy o pracę. W czasie kontroli natomiast wydano J. B. polecenie zawarcia na piśmie umowy o pracę, polecenie sporządzenia dokumentacji wypadku oraz polecenie zgłoszenia J. S. do ubezpieczenia; - protokół przesłuchania świadka M. K. z dnia 11 września 2012 r., który zeznał, iż w 2012 r. przyjechał na budowę z J. T. , następnie przyjechał szef z jakimś mężczyzną, który miał szlifować ściany z gładzi. Zeznał również, że mężczyzna ok. godz. 9.00 podczas śniadania powiedział, że boli go noga i nie trafił na drugi szczebelek drabiny. - protokół przesłuchania świadka J. B. z dnia 10 września 2012 r., w którym świadek stwierdził, iż w dniu wypadku zadzwonił do niego J. T. (będący na budowie wraz z M. K. ) z informacją, że wnioskodawca spadł z drabiny. Świadek wskazał, iż wnioskodawca nie miał wchodzić na drabinę, miał szlifować ściany na parterze, co mógł robić stając na bloczku o wysokości 25 cm. Wskazał nadto, iż chciał wnioskodawcę zawieźć do szpitala ponieważ skarżył się on na ból biodra i bok w rejonie pasa. Wnioskodawca odmówił i stwierdził, że sam dojedzie rowerem do domu (z K. - (...) ); - protokół przesłuchania świadka J. T. z dnia 11 września 2012 r., który zeznał, iż na budowie był wraz z M. K. i jeszcze jednym mężczyzną mającym szlifować ściany i sufit na parterze domu. Zeznał nadto, iż przy śniadaniu mężczyzna powiedział, że boli go noga i nie trafił na szczebel drabiny oraz prosił o zadzwonienie do szefa. Pracodawca po przyjeździe rozmawiał z mężczyzną i razem gdzieś pojechali; - karta wypadku (...) z dnia 28.08.2012 r., w której wskazano jako świadków wypadku J. T. oraz M. K. oraz ustalono, iż wypadek jest wypadkiem przy pracy; - oświadczenie wnioskodawcy z dnia 28.08.2012 r., że nie zgadza się on na określenia zawarte w załączniku nr 1 do karty wypadku (...) , bowiem nie wpisano informacji: iż na poddaszu brakowało światła, nie było barierek przy otworach na poddaszu i na parterze, było duże zapylenie, nie było masek, okularów ochronnych i butów roboczych, nie było szkolenia bhp, a pracownik pracujący na parterze odmówił zadzwonienia pod numer alarmowy 112; - pismo pracodawcy z dnia 07.11.2014 r. wraz z załącznikami: oświadczeniem poszkodowanego J. S. , oświadczeniem świadka M. K. , oświadczeniem świadka J. T. oraz wyjaśnienia J. B. ; - notatka kolegialna z dnia 25.11.2014 r, w której referent wniósł o nieuznanie zdarzenia z dnia 08.05.2012 r. za nagłe, spełniające ustawową definicję wypadku przy pracy. Powyższe uzasadniono w ten sposób, iż zdarzenie z dnia 08.05.2012 r. wobec istniejących w zgromadzonej dokumentacji rozbieżności dotyczących okoliczności i przyczyn wypadku, nie spełnia ustawowej definicji wypadku przy pracy. Decyzją z dnia 28.11.2014 r., uwzględniającą powyżej wskazane dowody, Zakład Ubezpieczeń Społecznych w O. , odmówił wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, wskazując na nieuznanie zdarzenia z dnia 08.05.2012 r. za wypadek przy pracy, z uwagi na istniejące rozbieżności co do okoliczności i czasu zdarzenia. Od powyższej decyzji wnioskodawca w dniu 29.12.2014 r. wniósł odwołanie, które zostało zwrócone prawomocnym zarządzeniem z dnia 10.03.2015 r. - wobec nieuzupełnienia braków formalnych odwołania. Tym samym decyzja stała się prawomocna. Dnia 12.05.2015r. wnioskodawca złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku z dnia 08.05.2012 r., powołując nowy dowód w postaci zeznań żony A. S. . Nadto wnioskodawca wniósł o zwrócenie się przez organ rentowy do KPP w K. z żądaniem udzielenia informacji, czy w dniu 7 i 8 maja 2012 r. wnioskodawca był uczestnikiem wypadku komunikacyjnego na terenie powiatu K. , na okoliczność tego, iż w tym okresie wnioskodawca nie był uczestnikiem wypadku komunikacyjnego. Wniósł również o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu BHP, na okoliczność uchybień pracodawcy w zakresie przygotowania stanowiska pracy zleconej wnioskodawcy oraz przyczyn wypadku przy pracy oraz o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza ortopedy i neurologa – na okoliczność stopnia uszczerbku na zdrowiu doznanego przez J. S. oraz stopnia bólu i cierpień doznanych przez niego w wypadku. Wnioskodawca przedstawił oświadczenie A. S. z dnia 01.04.2015 r., w którym stwierdziła, iż jej mąż w dniu 08.05.2012 r. „udał się do K. (...) do firmy Usługi (...) w G. , na rzecz której świadczył usługi budowlane. Mąż powrócił do domu ok. godz. 16.00, poraniony, twierdząc że uległ wypadkowi w pracy. Zgodnie z jego twierdzeniem praca była wykonywana w tym dniu na budowie w miejscowości R. , ul. (...) . Mąż wykonywał tam prace polegające na szlifowaniu ścian i sufitu poddasza. W warunkach dużego zapylenia, braku widoczności, przy niezabezpieczeniu przez pracodawcę środków ochronnych, wpadł do otworu stropowego, upadł następnie na parter i z tego poziomu ponownie spadł niżej poprzez otwór piwniczny, na schody betonowe. Powyższe informacje uzyskałam od męża po jego powrocie z pracy . A. S. oświadczam także, że jej mąż w firmie Usługi (...) w G. pracował od 30 kwietnia 2012 r.” Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. po rozpoznaniu powyższego wniosku, decyzją z dnia 26.05.2015 r. odmówił ponownego ustalenia prawa do świadczenia wskazując, iż nie zostały przedłożone żadne nowe dowody ani ujawnione okoliczności istniejące przed wydaniem odmownej decyzji, mające wpływ na ustalenie uprawnień do wnioskowanego świadczenia. A. S. nie była naocznym świadkiem zdarzenia z dnia 08.05.2012r. O wypadku jakiemu miał ulec J. S. dowiedziała się po jego powrocie do domu. Informacje posiadane przez A. S. pochodziły wyłącznie z relacji przedstawionej przez wnioskodawcę. A. S. nie dopytywała o szczegóły zdarzenia. Po powrocie z pracy J. S. , pomogła mu się umyć, a następnie udała się na umówioną wcześniej wizytę lekarską. W tym czasie J. S. sam udał się na izbę przyjęć celem uzyskania pomocy medycznej. Wyrokiem z dnia 17 września 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt IV U 718/17 Sąd Rejonowy w Opolu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w punkcie I oddalił odwołanie J. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. z dnia 26 maja 2015 r., znak (...) . W punkcie II Sąd zasądził od wnioskodawcy na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w O. kwotę 180 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego, a w punkcie III zasądził od wnioskodawcy na rzecz J. B. kwotę 197 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż odwołanie wnioskodawcy podlegało oddaleniu. Ustalając stan faktyczny sprawy Sąd I instancji w całości oparł się na dokumentach zgromadzonych w dotychczas przeprowadzonym postępowaniu przez organ rentowy w sprawie przyznania wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, a także z odpisu zarządzenia o zwrocie odwołania znajdującym się w aktach Sądu Okręgowego w Opolu, sygn. akt V U 391/15, którego skutkiem było uprawomocnienie się decyzji ZUS z dnia 28.11.2014r. w przedmiocie odmowy przyznania wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania. Przy dokonywaniu ustaleń faktycznych, Sąd pominął dowód z przesłuchania świadków: Z. S. , A. P. , M. K. , G. K. , J. T. słuchanych w toku niniejszego postępowania a także stron postępowania, albowiem przedmiotem rozpoznania była w istocie weryfikacja spełnienia przesłanek z art. 114 ustawy emerytalnej, które to okoliczności sprowadzały się do oceny zeznań złożonych jedynie przez A. S. w kontekście ich nowości w rozumieniu powyżej wskazanego przepisu, co ostatecznie doprowadziło do nieprzydatności powyższych osobowych źródeł dowodowych w zakresie rekonstrukcji stanu faktycznego. Z podobnych przyczyn Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodu z protokołów zeznań świadków złożonych przez nich w sprawie IV P 533/15. Z uwagi na oddalenie wniosku o dopuszczenie w sprawie dowodu z opinii biegłego lekarza ortopedy i neurologa, jako zbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy, przy rekonstrukcji stanu faktycznego Sąd pominął także dokumentację medyczną złożoną przez wnioskodawcę. Przedmiotem niniejszego sporu było prawo wnioskodawcy do ponownego ustalenia prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy. Uprawnienie wnioskodawcy do żądania ustalenia prawa do jednorazowego odszkodowania zostało przewidziane przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy wypadkowej, zgodnie z którym ubezpieczonemu, który doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Poza sporem w niniejszej sprawie było to, iż decyzją z dnia 28 listopada 2014 r. ZUS Oddział (...) odmówił J. S. prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 08.05.2012r. Bezsporna była również okoliczność, iż wnioskodawca złożył do sądu odwołanie od tej decyzji, jednakże z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych, odwołanie zostało zwrócone, co skutkowało uprawomocnieniem się decyzji odmawiającej wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania. Podstawę materialnoprawną odwołania wniesionego przez wnioskodawcę stanowi przepis art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej, zgodnie z którym w sprawie zakończonej prawomocną decyzją, ponowne ustalenie prawa do świadczenia lub jego wysokości jest możliwe, pomimo wydania prawomocnej decyzji przez organ rentowy, m.in. jeżeli po uprawomocnieniu się decyzji zostaną przedłożone nowe dowody lub ujawniono nowe okoliczności istniejące przed wydaniem tej decyzji, które mają wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokość. Powyższy przepis, na podstawie art 58 ustawy wypadkowej, znajduje odpowiednie zastosowanie do ustalania świadczeń przysługujących w związku z wypadkami przy pracy. Jak wynika z dokumentów zgromadzonych w aktach rentowych ZUS, wnioskodawca wystąpił w dniu 12 maja 2015 r. z ponownym wnioskiem o przyznanie mu jednorazowego odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu, jakiego doznał w wyniku wypadku przy pracy z dnia 8.05.2012r. W konsekwencji, wniosek ten należało potraktować jako żądanie ponownego ustalenia prawa do świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego i dokonać jego oceny w świetle przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej. Dokonując analizy treści powołanego wyżej przepisu, organ rentowy doszedł do przekonania, iż wniosek ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie, co skutkowało decyzją odmowną. Podstawą takiego stanowiska organu rentowego był fakt, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych nowych dowodów mających wpływ na ustalenie prawa do świadczenia. Ponadto, w sprawie nie ujawniono nowych okoliczności, które mogłyby przesądzić o konieczności zweryfikowania stanowiska uprzednio zajętego przez organ rentowy. W świetle wydanych w sprawie decyzji, kognicja Sądu rozpoznającego odwołanie wnioskodawcy ograniczała się jedynie do zweryfikowania okoliczności podnoszonych przez ubezpieczonego przez pryzmat treści przepisu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej tj. ustalenie czy powoływane przez wnioskodawcę dowody mają przymiot nowości ewentualnie czy w sprawie wystąpiły inne okoliczności nieznane uprzednio organowi rentowemu, które mogłyby doprowadzić do odmiennej oceny stanu faktycznego i pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa do jednorazowego odszkodowania. Z powołanego wyżej przepisu art. 114 ust 1 pkt 1 ustawy emerytalnej wynika, iż postępowanie o ponowne ustalenie prawa do świadczenia może zostać wszczęte tylko w dwóch przypadkach: - przedłożenia nowych dowodów, czyli dowodów, którymi organ rentowy nie dysponował w poprzednim postępowaniu, oraz - ujawnienia okoliczności istniejących przed wydaniem decyzji, a nieuwzględnionych przez organ rentowy. Analizując pierwszą przesłankę umożliwiającą pozytywne zweryfikowanie poprzednio wydanego przez organ rentowy rozstrzygnięcia wskazać należy, iż nowe dowody w rozumieniu art. 114 ust. 1 ustawy emerytalnej to ujawnione dowody istniejące przed wydaniem decyzji, jak i dowody uzyskane po wydaniu decyzji pod warunkiem, że wynikają z nich fakty uwzględniane w decyzji (zob. wyrok SA w Łodzi z 26 kwietnia 2017 r., III AUa 488/16, LEX nr 2295243). Co istotne organ rentowy, bez przedstawienia nowych dowodów, nie ma prawa do zmiany decyzji pierwotnej bazując jedynie na podstawie odmiennej oceny dowodów uprzednio zgromadzonych w toku prowadzonego postępowania. Natomiast przedstawienie nowych dowodów, by mogło odnieść zamierzony skutek tj. doprowadzić do przyznania prawa do świadczenia, powinno prowadzić do zmiany ustalonych poprzednio ustaleń faktycznych. Na podstawie nowych dowodów powinno dojść do uzupełnienia stanu faktycznego. Wzruszenie poprzedniego rozstrzygnięcia może nastąpić w sytuacji przedstawienia nowych dowodów, podważających wiarygodność uprzednio zgromadzonego materiału dowodowego (por. wyrok SA w Białymstoku z dnia15 listopada 2017 r. sygn.akt III AUa 334/17, LEX nr 2418128). Wnioskodawca w toku postępowania prowadzonego przed organem rentowym oraz w trakcie postępowania sądowego, jako nowy dowód wskazał m.in. zeznania świadka – jego żony A. S. , która miała posiadać wiedzę na temat okoliczności wypadku. Przesłuchana w toku postępowania sądowego, świadek zeznała, iż całą swoją wiedzę na temat przebiegu wypadku posiada od męża, który relacjonował jej jego okoliczności. Jak wskazano powyżej, możliwość wzruszenia poprzednio wydanej decyzji przez organ rentowy uzależniona jest od tego, czy powołane przez ubezpieczonego dowody mają wpływ na ustalony poprzednio stan faktyczny sprawy w taki sposób, że prowadzą do zakwestionowania wiarygodności poprzednio przeprowadzonych dowodów, a w konsekwencji ich moc dowodowa powinna prowadzić do zmiany uprzednio poczynionych ustaleń. Od powyższego orzeczenia wnioskodawca wniósł apelację zaskarżając je w całości i zarzucając: naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych poprzez przyjęcie, iż odwołanie wnioskodawcy nie spełniało przesłanek zawartych w w/w przepisie; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 233 ust. 1 ustawy Kodeks Postępowania Cywilnego poprzez uznanie za niewiarygodnych, sprzecznych oraz niespełniających przesłanki nowości zeznań świadka A. S. , co stoi w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania i doświadczeniem życiowym; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 217 § 1 i 3 w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez niedopuszczenie zgłoszonego dowodu z opinii biegłego z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy na okoliczność uchybień w zakresie przygotowania stanowiska pracy oraz przyczyn wypadku przy pracy, podczas gdy dowód ten dotyczy okoliczności mających dla sprawy istotne znaczenie, a sporne okoliczności nie zostały jeszcze dostatecznie wyjaśnione; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 217 § 1 i 3 w zw. z art. 227 k.p.c. poprzez niedopuszczenie zgłoszonego dowodu z opinii biegłego chirurga ortopedy oraz lekarza neurologa na okoliczność stopnia uszczerbku zdrowia doznanego przez wnioskodawcę i innych wskazanych w odwołaniu, podczas gdy dowód ten dotyczy okoliczności mających dla sprawy istotne znaczenie, a sporne okoliczności nie zostały jeszcze dostatecznie wyjaśnione. Wobec powyższego apelujący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do rozpoznania Sądowi I instancji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego, w tym kosztach zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację wnioskodawcy, pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie apelacji. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy wyjaśnił istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne i poczynił prawidłowe ustalenia, które Sąd Okręgowy przyjął za własne, prawidłowo powołał także podstawy prawne rozstrzygnięcia i dokonał ich właściwej wykładni. W pierwszej kolejności należało podkreślić, że w niniejszym postępowaniu wnioskodawca domagał się ponownego ustalenia prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy. Pierwotnie bowiem Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu 28 listopada 2014 r. odmówił wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 8 maja 2012 r., a odwołanie wnioskodawcy złożone od tej decyzji zostało zwrócone z powodu nieuzupełnienia braków formalnych (sygn. akt V U 391/15 Sądu Okręgowego w Opolu). Przedmiotowa decyzja stała się więc prawomocna. Postawę odwołania wniesionego w rozpatrywanej sprawie stanowił tym samym art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w zw. z art. 58 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych . Odnosząc się do zarzutów apelacji, zdaniem Sądu Okręgowego Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni przesłanek ponownego ustalenia prawa wnioskodawcy do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy, uregulowanych w art. 114 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. W ocenie Sądu Okręgowego, Sad Rejonowy zasadnie uznał, iż zaoferowane przez wnioskodawcę w treści złożonego odwołania dowody nie posiadały przymiotu „nowości” w rozumieniu omawianego przepisu, jak również w sprawie nie ujawniono żadnych nowych okoliczności mogących mieć wpływ na prawo wnioskodawcy do jednorazowego odszkodowania. Należało wskazać, że do zastosowania omawianej instytucji nie wystarcza powołanie dowodu, którego nie przeprowadzono w pierwotnym postępowaniu. Sąd zobligowany był bowiem do dokonania oceny wartości takiego dowodu w odniesieniu do sprawy, w której ewentualny wypadek przy pracy, czyli sporne zdarzenie kwalifikowane przez wnioskodawcę jako wypadek przy pracy miało miejsce. Sąd Okręgowy podzielił stwierdzenie Sądu I instancji, że treść zeznań żony wnioskodawcy – A. S. nie doprowadziła do zmiany uprzednio poczynionych ustaleń faktycznych w sprawie. Należało wskazać, iż dowód ten przedstawiono dopiero po upływie ponad trzech lat od zaistnienia zdarzenia stanowiącego w ocenie wnioskodawcy wypadek przy pracy, pomimo możliwości jego przeprowadzenia w pierwotnym postępowaniu, a nadto A. S. nie była bezpośrednim świadkiem przedmiotowego zdarzenia i znała jego przebieg wyłącznie z relacji wnioskodawcy. Jej zeznania były więc wyłącznie powieleniem okoliczności już znanych organowi rentowemu, a przedstawionych wcześniej przez wnioskodawcę. To stwierdzenie należało również odnieść wbrew zarzutom apelacyjnym również do stanu fizycznego, w jakim znajdował się wnioskodawca po powrocie do domu w dniu 8 maja 2012 r., albowiem stan ten został odzwierciedlony w dokumentacji medycznej wnioskodawcy oraz opisany przez samego wnioskodawcę w postępowaniu przed organem rentowym. Zeznania A. S. nie wyjaśniły przy tym przyczyny powstałych u wnioskodawcy obrażeń, tj. nie wykluczyły, że wnioskodawca w drodze do domu nie uległ wypadkowi komunikacyjnemu, jak podał w wywiadzie podczas udzielania mu pomocy lekarskiej i nie mogły jej wyjaśnić, gdyż w tym zakresie A. S. opierała się tylko i wyłącznie na relacji samego wnioskodawcy. Tym samym dowodu z jej zeznań nie można było uznać za dowód nowy w rozumieniu art. 114 ust. 1 powołanej ustawy. Nie prowadził on bowiem do zmiany uprzednio dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji słusznie zwrócił również uwagę na sprzeczności ujawniające się pomiędzy zeznaniami A. S. a treścią przesłuchania wnioskodawcy, dlatego zarzut naruszenia art. 233 § 1 kpc poprzez odmowę nadania waloru wiarygodności zeznaniom tego świadka należało uznać za nieuzasadniony. Ocena dowodu w postaci zeznań żony wnioskodawcy dokonana przez Sąd Rejonowy w żaden sposób nie naruszała zasad logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Nie można było się zgodzić z twierdzeniami zawartymi w apelacji, iż w tych zeznaniach ujawniły się jedynie drobne nieprawidłowości wynikające z odstępu czasu dzielącego zdarzenie i moment przesłuchania. Zdaniem Sądu Okręgowego nie stanowią drobnej niezgodności rozbieżne relacje wnioskodawcy i jego żony co do przebiegu zdarzeń po jego powrocie do domu w dniu 8 maja 2012 r. Świadek zeznała bowiem, że wnioskodawca sam udał się taksówką do szpitala, a ona pojechała na umówioną wizytę u swojego lekarza. Tymczasem wnioskodawca w treści swojego przesłuchania wskazał, że do szpitala udał się razem z żoną. Sprzeczności tej nie można było marginalizować, bowiem miała ona istotne znaczenie dla oceny wiarygodności zeznań A. S. . Sąd Okręgowy nie stwierdził również naruszenia zasad doświadczenia życiowego w rozważaniach Sądu I instancji kwestionujących opisany przez tego świadka bardzo zły stan fizyczny wnioskodawcy w świetle faktu, że nie zdecydowała się ona towarzyszyć mu w drodze do szpitala, lecz realizowała swoje wcześniejsze plany. Zdaniem Sądu Okręgowego wskazane okoliczności stanowiły podstawę do poddania w wątpliwość wiarygodności zeznań tego świadka, a tym samym dokonana przez Sąd I instancji ocena dowodów nie naruszyła zasad określonych w art. 233 § 1 k.p.c. Niezależnie od powyższego w ocenie Sądu Okręgowego Sąd Rejonowy zasadnie przyjął, że zeznania A. S. nie stanowiły nowego dowodu w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Należało przypomnieć, że podstawą odmowy przyznania wnioskodawcy prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych były rozbieżności co do okoliczności i czasu zdarzenia z dnia 8 maja 2012 r. Należało podkreślić, że źródłem tych sprzeczności były również twierdzenia wnioskodawcy, który w wywiadzie medycznym podał, że odniesione przez niego obrażenia powstały w wyniku potrącenia przez samochód podczas jazdy na rowerze. W celu zastosowania instytucji z art. 114 ust. 1 powołanej ustawy na wnioskodawcy spoczywał ciężar przedstawienia nowych dowodów lub okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia, którego się domagał. Zaoferowany przez niego dowód w postaci zeznań żony nie był jednak w stanie powyższych rozbieżności wyjaśnić. Osoba ta nie była bowiem świadkiem zdarzenia, które spowodowało powstanie u niego obrażeń ciała, a opisywane okoliczności znane jej były wyłącznie z relacji wnioskodawcy i tym samym były już znane w poprzednim postępowaniu. Nadto wiarygodność jej twierdzeń została zasadnie zakwestionowana przez Sad I instancji. Należało więc w całości podzielić ocenę tego Sądu, iż powołany dowód nie doprowadził do skutecznego podważenia uprzednio ustalonego stanu faktycznego, a tym samym nie nosił przymiotu „nowości” w rozumieniu art. 114 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Za niezasadne należało zdaniem Sądu Okręgowego uznać również zarzuty dotyczące oddalenia przez Sąd I instancji wniosków o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych – z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, chirurga ortopedy i lekarza neurologa. W tym zakresie Sąd I instancji również prawidłowo przyjął, że nie stanowiły one nowych dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę w rozumieniu omawianej regulacji. Dowody z opinii tych biegłych nie zostały bowiem przedstawione przez wnioskodawcę przed Sądem lub organem rentowym, a wyłącznie zostały zawnioskowane, zaproponowane do przeprowadzenia, co nie stanowi ich przedłożenia w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy. Odnosząc się do treści uzasadnienia tych zarzutów w apelacji godzi się również zauważyć, że wbrew zawartym tam twierdzeniom wnioskodawca był reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w postępowaniu zainicjowanym pierwotnym odwołaniem złożonym do Sądu Okręgowego w Opolu (sygn. akt V U 391/15), które to odwołanie zostało zwrócone z uwagi na nieusunięcie braku formalnego przez wnoszącego je pełnomocnika. Nie można było więc zgodzić się ze stwierdzeniem, że wniosek o przeprowadzenie dowodów z opinii biegłych był możliwy do zgłoszenia dopiero przy złożeniu wniosku z dnia 12 maja 2015 r., albowiem nic nie stało na przeszkodzie do jego skutecznego przeprowadzenia w powyższym postępowaniu. Reasumując, zarzuty apelacji należało uznać za nieuzasadnione. W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie Sądu I instancji było w całości prawidłowe i nie naruszało żadnego z przepisów prawa wskazanych w treści zarzutów. W szczególności Sąd Okręgowy podzielił ustalenie Sadu Rejonowego w zakresie braku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki z art. 114 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Apelacja nie zasługiwała więc na uwzględnienie. W punkcie II wyroku zasądzono od wnioskodawcy, którego apelację w całości oddalono, na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. kwotę 120 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym ustaloną zgodnie z § 11 ust. 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat  za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu . SSO Daniel Chorązki SSO Wojciech Sabat SSO Witold Kozłowski