V U 7/23

Sprawa dotyczyła odwołania E. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T., który odmówił ustalenia kapitału początkowego i przyznania prawa do emerytury. Głównym powodem odmowy było nieuwzględnienie przez ZUS okresu zatrudnienia wnioskodawczyni w charakterze chałupniczki od 1 grudnia 1979 roku do 30 kwietnia 1990 roku. Organ rentowy argumentował, że brak jest dokumentacji płacowej pozwalającej na udowodnienie, iż w tym okresie wnioskodawczyni osiągała wynagrodzenie stanowiące co najmniej 50% najniższego wynagrodzenia obowiązującego w tamtym czasie. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, uznał odwołanie za uzasadnione. Sąd ustalił, że wnioskodawczyni pracowała jako szwaczka-chałupniczka, wykonując pracę nakładczą w pełnym wymiarze czasu pracy i wyrabiając normy produkcyjne, często je przekraczając. Opierając się na zeznaniach wnioskodawczyni i świadka E. O., a także na przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z 1975 r. dotyczących pracy nakładczej, sąd stwierdził, że ilość pracy była ustalana w taki sposób, aby zapewnić wynagrodzenie co najmniej w wysokości połowy minimalnego wynagrodzenia. Sąd podkreślił, że w postępowaniu sądowym można korzystać z wszelkich środków dowodowych, a nie tylko tych dopuszczalnych przed organem rentowym. Zeznania świadków i wnioskodawczyni, a także analiza przykładowego wynagrodzenia innego chałupnika, pozwoliły sądowi na ustalenie, że wnioskodawczyni spełniała wymóg dochodów. Ponadto, fakt, że praca nakładcza stanowiła jedyne źródło utrzymania wnioskodawczyni, nakazywał ustalenie normy zapewniającej wynagrodzenie nie niższe od najniższego. W konsekwencji, sąd zmienił zaskarżone decyzje ZUS, przyznając E. G. prawo do ustalenia kapitału początkowego i emerytury po uwzględnieniu spornego okresu zatrudnienia.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający