V U 211/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Rejonowy w Słupsku oddalił odwołanie ubezpieczonego od decyzji ZUS dotyczącej podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, uznając, że nie można stosować przepisów o usprawiedliwionej nieobecności w pracy, gdy pracownik nie pozostawał w stosunku pracy.
Ubezpieczony P.B. odwołał się od decyzji ZUS ustalającej podstawę wymiaru zasiłku chorobowego, domagając się uwzględnienia wyższej kwoty wynagrodzenia. Argumentował, że okresy bez wynagrodzenia wynikające z przywrócenia do pracy po rozwiązaniu umowy nie powinny być wliczane do podstawy wymiaru. Sąd Rejonowy w Słupsku oddalił odwołanie, stwierdzając, że przepis o usprawiedliwionej nieobecności nie ma zastosowania, gdy pracownik nie pozostawał w stosunku pracy, nawet jeśli wynikało to z przywrócenia wyrokiem sądu.
Sprawa dotyczyła odwołania ubezpieczonego P.B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G., która przyznała mu prawo do zasiłku chorobowego za okres od 3 do 8 lutego 2015 r. w wysokości 80% wymiaru, ustalonej na kwotę 1 510,08 zł. Ubezpieczony domagał się zmiany decyzji poprzez przyznanie zasiłku chorobowego z podstawy wymiaru 3 365,31 zł. Argumentował, że przy obliczaniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie należy uwzględniać miesięcy, w których nie otrzymał wynagrodzenia, ponieważ nie pozostawał w stosunku pracy od 1 lipca 2013 r. do 31 sierpnia 2014 r. z winy pracodawcy, a następnie został przywrócony do pracy wyrokiem sądu. Sąd Rejonowy w Słupsku oddalił odwołanie. Sąd ustalił, że ubezpieczony nie pozostawał w stosunku pracy od 01.07.2013 r. do 31.08.2014 r., ale na skutek przywrócenia do pracy został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych. Niezdolność do pracy powstała od 1 grudnia 2014 r. Sąd powołał się na art. 36 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych, zgodnie z którym podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za okres 12 miesięcy poprzedzających miesiąc powstania niezdolności do pracy. Sąd uznał, że w sytuacji, gdy ubezpieczony przez 9 miesięcy w okresie 12 miesięcy poprzedzających niezdolność do pracy nie osiągnął wynagrodzenia (0 zł), a przez 3 miesiące osiągnął wynagrodzenie 3 900 zł, podstawa wymiaru zasiłku chorobowego została prawidłowo ustalona. Sąd odrzucił argumentację ubezpieczonego o zastosowaniu art. 38 ust. 2 ustawy, wskazując, że przepis ten dotyczy sytuacji nieobecności w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, a nie sytuacji, gdy pracownik nie pozostawał w stosunku pracy. Sąd podkreślił, że wyrok orzekający o przywróceniu do pracy nie zapobiega ustaniu stosunku pracy z upływem okresu wypowiedzenia, a niewykonywanie pracy w okresie od rozwiązania stosunku pracy do prawomocnego przywrócenia nie jest nieobecnością usprawiedliwioną.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (1)
Odpowiedź sądu
Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie za okres 12 miesięcy poprzedzających miesiąc powstania niezdolności do pracy. Przepis art. 38 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych, dotyczący usprawiedliwionej nieobecności, nie ma zastosowania, gdy pracownik nie pozostawał w stosunku pracy.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że niewykonywanie pracy w okresie od rozwiązania stosunku pracy do prawomocnego przywrócenia pracownika do pracy, niezależnie od przyczyny ustania stosunku pracy, nie jest nieobecnością usprawiedliwioną w rozumieniu przepisów. Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego powinna być obliczona na podstawie faktycznie osiągniętego wynagrodzenia w 12 miesiącach poprzedzających niezdolność do pracy, uwzględniając miesiące z zerowym wynagrodzeniem.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalenie odwołania
Strona wygrywająca
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| P. B. | osoba_fizyczna | ubezpieczony |
| Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. | instytucja | organ rentowy |
Przepisy (8)
Główne
u.ś.p. art. 36 § 1
Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie wylicza się poprzez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez pracownika za okres 12 miesięcy przez liczbę miesięcy, w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte.
Pomocnicze
u.ś.p. art. 38 § 2
Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
Sąd uznał, że przepis ten nie ma zastosowania w sytuacji, gdy pracownik nie pozostawał w stosunku pracy, nawet jeśli wynikało to z przywrócenia wyrokiem sądu.
u.ś.p. art. 45 § 1
Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa
k.p.c. art. 477 § 14
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 98 § 1 i 3
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 99
Kodeks postępowania cywilnego
k.p.c. art. 108 § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu § 11 ust. 2
Argumenty
Skuteczne argumenty
Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego powinna być ustalana na podstawie faktycznie osiągniętego wynagrodzenia w 12 miesiącach poprzedzających powstanie niezdolności do pracy. Przepis art. 38 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych nie ma zastosowania, gdy pracownik nie pozostawał w stosunku pracy.
Odrzucone argumenty
Należy zastosować art. 38 ust. 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych i nie uwzględniać miesięcy, za które ubezpieczony nie otrzymał wynagrodzenia, ponieważ nie pozostawał w stosunku pracy z winy pracodawcy i został przywrócony do pracy.
Godne uwagi sformułowania
Wyrok orzekający o przywróceniu do pracy nie zapobiega bowiem ustaniu stosunku pracy z upływem okresu wypowiedzenia. Niewykonywanie pracy w okresie od rozwiązania stosunku pracy do prawomocnego przywrócenia pracownika do pracy, niezależnie od tego z czyjej winy ustał stosunek pracy, nie jest jednak nieobecnością usprawiedliwioną, pracownik nie pozostaje w stosunku pracy.
Skład orzekający
Agnieszka Grzempa
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalanie podstawy wymiaru zasiłku chorobowego w sytuacjach niepozostawania w stosunku pracy, w tym po przywróceniu do pracy."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku stosunku pracy i przywrócenia do pracy, a nie ogólnych zasad ustalania podstawy wymiaru zasiłku.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa dotyczy ważnego aspektu prawa ubezpieczeń społecznych - ustalania podstawy wymiaru zasiłku chorobowego, co jest istotne dla wielu pracowników i pracodawców, choć sama sytuacja faktyczna jest dość specyficzna.
“Jak przywrócenie do pracy wpływa na wysokość Twojego zasiłku chorobowego? Wyjaśnia Sąd Rejonowy w Słupsku.”
Dane finansowe
zwrot kosztów procesu: 60 PLN
Sektor
ubezpieczenia
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionySygn. akt: V U 211/115 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 października 2015 r. Sąd Rejonowy w Słupsku V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Agnieszka Grzempa Protokolant: Kamila Skorupska po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. w Słupsku sprawy z (...) B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. z dnia 16.02.2015 r., znak sprawy: (...)- (...) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G. o zasiłek chorobowy 1. oddala odwołanie, 2. zasądza od ubezpieczonego P. B. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w G. kwotę 60 zł (sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt V U 211/15 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 16 lutego 2015 r. organ rentowy – Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. przyznał ubezpieczonemu P. B. prawo do zasiłku chorobowego za okres od 03.02.2015 do 08.02.2015 w wysokości 80% wymiaru ustalonej na kwotę 1 510,08 zł. W uzasadnieniu powołano się na art. 36 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zgodnie z którym podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Ubezpieczony P. B. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego, w odwołaniu od powyższej decyzji, wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie prawa do zasiłku chorobowego biorąc za podstawę jego wymiaru kwotę 3 365,31 zł. Zdaniem ubezpieczonego stanowisko organu rentowego jest niesłuszne, iż przyjął do obliczeń wszystkie miesiące 12/2013- (...) , również i te, w których ubezpieczony nie otrzymał wynagrodzenia. Oświadczeniem z dnia 27.03.2013 r. pracodawca rozwiązał z P. B. umowę o pracę. Od tego wniesiono odwołanie do Sądu Pracy, a następnie Sąd przywrócił P. B. do pracy u pracodawcy – wyrok uprawomocnił się dnia 10.10.2014 r. Ubezpieczony nie pozostawał w stosunku pracy od 01.07.2013 r. do 31.08.2014 r., ale nie ze swej winy tylko z winy pracodawcy. Dlatego jego zdaniem powinien mieć zastosowanie w jego sytuacji art. 38 ust. 2 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych (…) i przy ustaleniu podstawy wymiaru zasiłku chorobowego nie należy uwzględniać miesięcy, za które nie otrzymał wynagrodzenia nie pozostając w stosunku pracy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniósł o oddalenie odwołania, argumentując, że na skutek przywrócenia P. B. do pracy wyrokiem Sądu, został on zgłoszony do ubezpieczeń społecznych z momentem pierwszego wyrejestrowania. W trakcie tego ubezpieczenia P. B. stał się niezdolny do pracy. Zasiłek chorobowy został przyznany od 34 dnia niezdolności do pracy. Za okres, w którym ubezpieczony w ciągu 12 miesięcy poprzedzających powstanie niezdolności do pracy, nie świadczył pracy, przyjęto wynagrodzenie 0 zł. Wysokość tak ustalonego świadczenia wynosi 841,33 zł i jest niższa od minimalnej podstawy wymiaru i dlatego została podwyższona do kwoty minimalnego wynagrodzenia, co po odjęciu 13,71 % tej kwoty wyniosło 1 510,08 zł. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: P. B. był zatrudniony w spółce (...) . O. w G. na umowę o pracę od dnia 14.06.1999 r. Oświadczeniem z dnia 27.03.2013 r. pracodawca rozwiązał z P. B. umowę o pracę z zachowaniem 3 miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 30.06.2013 r. P. B. wystąpił z pozwem o przywrócenie do pracy. Wyrokiem z dnia 11.02.2014 r. Sąd I instancji przywrócił go do pracy na warunkach sprzed wypowiedzenia, który to wyrok uprawomocnił się dnia 10.10.2014 r. bezsporne P. B. w okresie od 01.07.2013 r. do 31.08.2014 r. nie pozostawał w stosunku pracy. Na skutek przywrócenia go do pracy został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych z momentem pierwszego wyrejestrowania. bezsporne W trakcie ubezpieczenia P. B. stał się niezdolny do pracy od dnia 1 grudnia 2014 r. Zasiłek chorobowy został P. B. przyznany decyzją ZUS z dnia 16.02.2015 r. od 34 dnia orzeczonej niezdolności do pracy. bezsporne oraz dowód: zestawienie zaświadczeń ubezpieczonego (k. 26 w aktach ZUS), decyzja ZUS z dnia 16.02.2015 r. (k. 51 w aktach ZUS) W okresie od grudnia 2013 r. do sierpnia 2014 r. P. B. nie otrzymywał wynagrodzenia. W miesiącach wrzesień, październik i listopad 2014 r. miesięczne wynagrodzenie P. B. wynosiło 3 900 zł. bezsporne oraz dowód: zestawienie wynagrodzeń ubezpieczonego w okresie 12/2013-11/2014 (k. 50 w aktach ZUS) Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie i jako takie podlega oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa , podstawę wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego ubezpieczonemu będącemu pracownikiem stanowi przeciętne miesięczne wynagrodzenie wypłacone za okres 12 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Przeciętne miesięczne wynagrodzenie wylicza się poprzez podzielenie wynagrodzenia osiągniętego przez pracownika za okres 12 miesięcy przez liczbę miesięcy, w których wynagrodzenie to zostało osiągnięte. Skoro ubezpieczony osiągnął w ciągu 12 miesięcy poprzedzających powstanie niezdolności do pracy przez 9 miesięcy 0 zł a przez 3 miesiące kwotę 3 900 zł, to podstawę wymiaru zasiłku chorobowego należało ustalić w oparciu o kwotę 10 095,93 zł po podzieleniu jej przez 12 miesięcy z uwzględnieniem art. 45 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych (…). Zdaniem Sądu w sprawie tej nie znajduje zastosowania art. 38 ust. 2 cytowanej ustawy, na który to przepis powołuje się skarżący. Przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy przyczyną nieosiągnięcia wynagrodzenia była nieobecność w pracy z przyczyn usprawiedliwionych, nie ma on zastosowania, gdy pracownik nie pozostawał w stosunku pracy (por. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 września 2000 r., III AUa 577/00, Biul. SAKa (...) ). Wyrok orzekający o przywróceniu do pracy nie zapobiega bowiem ustaniu stosunku pracy z upływem okresu wypowiedzenia. Z chwilą wykonania tego orzeczenia stosunek pracy powstaje ponownie na dotychczasowych warunkach. Niewykonywanie pracy w okresie od rozwiązania stosunku pracy do prawomocnego przywrócenia pracownika do pracy, niezależnie od tego z czyjej winy ustał stosunek pracy, nie jest jednak nieobecnością usprawiedliwioną, pracownik nie pozostaje w stosunku pracy. W uznaniu Sądu, nie jest to również sytuacja tożsama z pozostawaniem na urlopie bezpłatnym, jak w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 27 września 2006 r. (I UK 54/06, (...) ), na który powołuje się ubezpieczony. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. , oddalił odwołanie ubezpieczonego, o czym orzeczono w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach orzeczono w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 98 § 1 i 3, 99, 108 § 1 k.p.c. oraz § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2002 Nr 163, poz. 1349). S ę dzia S ą du Rejonowego w S ł upsku Agnieszka Grzempa
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI