V U 197/15

Sygn. akt V U 197/15 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 czerwca 2015 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Romuald Kompanowski Protokolant Anna Werner-Dudek po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. w Kaliszu odwołania M. B. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 16 grudnia 2014 r. Nr (...) w sprawie M. B. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. o rentę rodzinną zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 16 grudnia 2014 r. znak (...) w ten sposób, że przyznaje odwołującej M. B. prawo do renty rodzinnej po zmarłym mężu T. B. poczynając od dnia 01 listopada 2014 r. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 16 grudnia 2014 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił M. B. przyznania renty rodzinnej po zmarłym w dniu (...) r. mężu T. B. albowiem wnioskodawczyni nie pozostawała z. mężem w chwili jego śmierci we wspólności małżeńskiej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. B. wnosząc o zmianę decyzji i przyznanie prawa do renty rodzinnej. W odwołaniu skarżąca powołała się na istnienie między nią a zmarłym mężem wspólności małżeńskiej. Organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Wezwani do sprawy N. B. i D. B. poparli odwołanie. Sąd ustalił, co następuje: Bezspornym jest pobieranie przez T. B. urodzonego dnia (...) , zmarłego w dniu (...) r. r. emerytury. Bezsporne jest również pozostawanie przez odwołującą M. B. i T. B. w związku małżeńskim zawartym dnia 2 lutego 1980 r. r. Ostatnim stałym miejscem zamieszkania T. B. był O. Zmarły mieszkał tam przy ulicy (...) zajmując lokal nr (...) . Odwołująca była zameldowana na stałe również w O. Zajmowała jednak lokal nr (...) przy ulicy (...) . / bezsporne / Wcześniej, bo od około 1983 r. odwołująca i T. B. zamieszkiwali razem w lokalu nr (...) znajdującym się przy ulicy (...) W tym lokalu aktualnie zamieszkuje odwołująca. Mieszkają tam także synowie zmarłego: D. B. i N. B. . W 2012 r. w związku z chorobą swego ojca – zajmującego lokal nr (...) przy ulicy (...) , T. B. przeniósł się do tego mieszkania w celu sprawowania opieki na chorym ojcem. dowód: zeznania odwołującej, zeznania zainteresowanego D. B. . Wypełniając w sierpniu 2012 r. wniosek o emeryturę wskazał na ten adres, zakreślając w miejscu odnoszącym się do stanu cywilnego kwadrat oznaczający separację. dowód: wniosek o emeryturę w aktach ZUS. Aż do śmierci T. B. nie zmieniał powyższego adresu. W marcu 2013 r. zmarł teść T. B. . / bezsporne / Odległość między obydwoma lokalami wynosi 20 minut drogi pieszo. Odwołująca, z uwagi na schorzenia teścia na tle silnej miażdżycy naczyń, uniemożliwiającej choremu opuszczanie mieszkania i sprawiającej jednocześnie konieczność całodziennej opieki, przynosiła stosownie do swoich możliwości przygotowane u siebie obiady. Każde z małżonków dysponowało swoimi środkami, odwołująca wykonywała pracę najemną, T. B. dysponował kwotą emerytury wypłacanej przez ZUS. dowód: zeznania odwołującej. Sąd zważył, co następuje Warunki prowadzące do przyznania renty rodzinnej zawarte są w art. 65 i następnych ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych . Zgodnie z art. 65 ust.1 ustawy renta rodzinna przysługuje uprawnionym członkom rodziny osoby, która w chwili śmierci miała ustalone prawo do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy lub spełniała warunki wymagane do uzyskania jednego z tych świadczeń. Nie ulega wątpliwości, iż zmarły T. B. w dniu śmierci spełnił wskazane warunki albowiem od 2012 r. pobierał emeryturę. Zgodnie z przepisem art. 70 ust. 1 ustawy, wdowa ma prawo do renty rodzinnej, jeżeli w chwili śmierci męża osiągnęła wiek 50 lat. Odwołująca urodzona dnia (...) powyższy warunek spełniła. Wdowa jest jednak z mocy uregulowania zawartego w przepisie art. 70 ust. 3 ustawy wyłączona z możliwości skutecznego ubiegania się o rentę rodzinną, jeżeli w chwili śmierci męża nie pozostawała z nim we wspólności małżeńskiej. Zebrane w sprawie dowody nie wskazują na ustanie między odwołującą a zmarłym mężem wspólności małżeńskiej. Zmarły, bowiem przez okres 32 lat mieszkał wspólnie z odwołującą a zmiana miejsca zameldowania na pobyt stały wynikała wyłącznie z przyczyn usprawiedliwionych okolicznościami rodzinnymi. Taka zmiana miejsca pobytu – jak podała odwołująca wywołana koniecznością sprawowaniu opieki na chorym członkiem najbliższej rodziny mieszkającym samotnie – w warunkach wypełniania obowiązku meldunkowego, nie może oznaczać zaniku wspólności małżeńskiej. W realiach niniejszej sprawy zmiany miejsca pobytu nie nosiły cech trwałości. Fakt, iż po zmianie sytuacji spowodowanej śmiercią teścia odwołującej, nie doszło do zmian meldunkowych wynikł głównie z następujących po sobie czynności związanych z regulowaniem spraw majątkowych po zmarłym oraz chorobie męża odwołującej. Odstęp wynoszący niespełna 6 miesięcy jaki nastąpił między zgonem teścia a chorobą T. B. wymagającą leczenia szpitalnego nie może być interpretowany jako trwałe utrzymywanie rozdzielności małżeńskiej. Przede wszystkim w tym okresie relacje małżeńskie realizowane były poprzez opiekę około szpitalną i poszpitalną. Oddzielnej uwagi wymaga także odniesienie się do zakreślonego we wniosku o emeryturę pola odpowiedniego dla separacji. Przede wszystkim nie wydane zostało orzeczenie sądowe orzekające między małżonkami stan separacji. W tych warunkach przyjąć należało, iż zamieszczona adnotacja odpowiadała tylko istniejącej między małżonkami odrębności lokalowej. Nie prowadziła wprost taka odrębność do ustania więzi emocjonalnej i gospodarczej koniecznej dla stanu separacji, jeżeli – co wynika z zeznań odwołującej i zainteresowanego – małżonkowie porozumiewali się w istotnych bieżących sprawach. Mając na uwadze powyższe, odwołanie jako uzasadnione prowadziło do zmiany decyzji jak w sentencji wyroku.