V SAB/Wa 9/04

V SAB/Wa 9/04 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Wrzesińska-Jóźków /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie . Wydział V w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA del. Ewa Józków (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. w przedmiocie wydania rozstrzygnięcia w sprawie nr [...] z wniosku o poprawne doręczenie decyzji z dnia [...] marca 2003r., ponowionego w dniu 15 września 2003r. albo o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
A. W. wniósł skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., w sprawie nr [...], w rozpatrzeniu jego wniosku w przedmiocie poprawnego doręczenia decyzji, alternatywnie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, albowiem wniesionej bez wyczerpania środków zaskarżenia. Wskazał, iż skarżący przed wniesieniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinien - zgodnie z art. 141 §1 Ordynacji podatkowej - złożyć ponaglenie do organu celnego wyższego stopnia. Nadto zaznaczył, że organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. był Dyrektor Izby Celnej w W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skargę do sądu administracyjnego - stosownie do treści art. 52§1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej w skrócie: p.s.a.) (Dz. U. z dnia 20 września 2002r., Nr 153, poz. 1270) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. przewidziany w ustawie (art. 52§2 p.s.a.). Przepis ten przewiduje możliwość wniesienia skargi dopiero po wyczerpaniu wszelkich możliwych sposobów załatwienia sprawy na drodze postępowania administracyjnego - celnego.
Zgodnie z art. 141 §1 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 Ordynacji podatkowej stronie służy ponaglenie do organu celnego wyższego stopnia [...]. Organ, do którego ponaglenie wpłynęło. jeżeli uzna je za uzasadnione, wyznacza organowi celnemu rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby podejmuje środki zapobiegające naruszeniu terminów załatwienia sprawy w przyszłości, co wynika z §2 tegoż artykułu.
Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności organu zostałyby przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiłaby ona z ponagleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej, a organ ten nie ustosunkowałby się do tego wystąpienia bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochowałby tego terminu, wówczas stronie przysługiwałaby skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy.
W sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy najpierw - według normy art. 141 Ordynacji podatkowej - powinien wystąpić z ponagleniem do organu drugiej instancji.
Mając na względzie powyższe należało uznać, iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, do jakich zalicza się ponaglenie w rozumieniu art. 141 Ordynacji podatkowej, co jest warunkiem sine qua non wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Niespełnienie warunku określonego w art. 52§1 p.s.a. czyni skargę niedopuszczalną i na podstawie art. 58§1 pkt 6 p.s.a. podlegającą odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny – na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.