V CNP 48/19

SN
Sygn. akt V CNP 48/19
POSTANOWIENIE
Dnia 20 lutego 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Misiurek
w sprawie ze skargi E. S.
‎
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia
Sądu Okręgowego w L. z dnia 18 października 2017 r. r.,
sygn. akt II Ca (…)
‎
w sprawie z wniosku E. S.
‎
przy uczestnictwie L. S.
‎
o podział majątku,
‎
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2021 r.,
odrzuca skargę i zasądza od wnioskodawczyni na rzecz uczestnika kwotę 4050,00 (cztery tysiące pięćdziesiąt) zł tytułem kosztów postępowania wywołanego skargą.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 424
5
§ 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać: oznaczenie wyroku, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest on zaskarżony w całości lub w części (pkt 1), przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie (pkt 2), wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżony wyrok jest niezgodny (pkt 3), uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy (pkt 4), wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5) oraz wniosek o stwierdzenie niezgodności wyroku z prawem (pkt 6).
W judykaturze przyjmuje się, że wszystkie wymagania skargi wymienione w art. 424
5
§ 1 k.p.c. muszą być spełnione, aby pismo strony mogło być uznane za skargę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, niepubl.). Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym w postępowaniu naprawczym i powoduje jej odrzucenie
a limine
(zob. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, niepubl.).
Przedstawiona skarga nie spełnia wymagań określonych w art. 424
5
§ 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody spowodowanej przez wydanie wyroku, którego skarga dotyczy, polega na przedstawieniu wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek przyczynowy z wydaniem wyroku niezgodnego z prawem (por. m. in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC 2006, nr 7 - 8, poz. 141; z dnia 22 listopada 2005 r., I CNP 19/05, nie publ.; z dnia 11 sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16). Skarżący powinien przy tym przedstawić dowody lub inne środki uwiarygodniające jego twierdzenie (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 lipca 2006 r., III CNP 40/06, niepubl.; z dnia 23 marca 2006 r., IV CNP 23/06, Biuletyn Sądu Najwyższego 2006, nr 6, s. 8).
Tak rozumianego obowiązku skarżąca nie spełniła.
Jako szkodę wskazała kwotę 87.653 zł o którą została zaniżona jej zdaniem należna jej od uczestnika spłata.
Należy podkreślić, że
okoliczność, że wydano orzeczenie niekorzystne dla strony, nieuwzględniające jej żądania lub zajętego w sprawie stanowiska, nie jest równoznaczne z poniesieniem szkody w rozumieniu art. 424
1
§ 1 k.p.c.
Nieuzyskanie przez stronę w postępowaniu sądowym oczekiwanej ochrony prawnej nie zawsze musi prowadzić do powstania uszczerbku majątkowego. Poniesienie takiego uszczerbku w związku z nieuwzględnieniem roszczenia strona powinna wykazać, czego skarżąca nie uczyniła (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 29 czerwca 2016 r., IV CNP 2/16, niepubl. i z dnia 5 grudnia 2016 r., I CNP 15/16, niepubl.).
Zgodnie z art. 424
5
§ 1 pkt 5 k.p.c., skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia wyczerpującej i przekonywającej analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien wykazać, że od zaskarżonego wyroku nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby nastąpić wzruszenie zaskarżonego orzeczenia.
Oznacza to obowiązek przeprowadzenia analizy przepisów dotyczących środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogłyby odnieść skutku. Skarżący musi "wykazać", a nie tylko "wskazać", "przytoczyć", czy "uwiarygodnić", że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wykazanie w skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe polega na ujawnieniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i niebudzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).
Skarżąca analizy takiej nie przedstawiła, a nawet nie podjęła próby wykazania tej przesłanki. Nie można zatem uznać, że przesłanka z art. 424
5
§ 1 pkt 5 k.p.c. została spełniona.
Ze tych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 424
5
k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art. 424
8
§ 1 k.p.c.).
ke