V SAB/Wa 2/11

V SAB/Wa 2/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-01-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2011-01-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Mleczko-Jabłońska /sprawozdawca/
Izabella Janson /przewodniczący/
Michał Sowiński
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 836/11 - Wyrok NSA z 2012-06-29
Skarżony organ
Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 3 par. 2 pkt 8; art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
art. 32; art. 37; art. 64 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Barbara Mleczko - Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi "D." Sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia zażalenia w sprawie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oraz do złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne; zobowiązuje Ministra Pracy i Polityki Społecznej do rozpoznania zażalenia "D." Sp. z o.o. w P. z dnia [...] marca 2010 r. na postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] lutego 2010 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oraz złożenia wniosków o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenie społeczne w terminie 30 dni od zwrotu akt administracyjnych z Sądu.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez "D." Sp. z o.o. w P. stało się rozstrzygnięcie organu administracji - Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] kwietnia 2010r., mocą którego organ ten działając na podstawie art. 64§2 kpa pozostawił bez rozpoznania zażalenie spółki w sprawie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosków: o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) i refundacji składek na ubezpieczenia społeczne (Wn-U) za wskazane w nim miesiące.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.
Pismem z dnia 4 listopada 2009r. występująca w imieniu strony ( " D." Sp. z o.o. w P.) G. B. z Biura Usług Księgowych "E." w I. zwróciła się do Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o przywrócenie terminu do złożenia wniosków:
- o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Wn-D) za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2008r. oraz
- o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne (Wn-D) za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2008r.;
W uzasadnieniu wyjaśniła, iż w wszystkie wnioski zostały przygotowane i wysłane do Biura Funduszu w [...] przed upływem wymaganego terminu ( do dnia 20 każdego miesiąca ) za pośrednictwem poczty listami priorytetowymi, na co nie posiada potwierdzenia, zaś dopiero w listopadzie 2008r. telefonując do Funduszu dowiedziała się, że dokumenty rejestracyjne nie wpłynęły do PFRON. Wtedy złożyła je ponownie.
Mając na uwadze treść powyższego organ wszczął postępowanie wyjaśniające dla podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku zobowiązując pełnomocnika spółki do przedstawienia stanowiska w sprawie oraz dowodów na uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu.
W dniu 18 grudnia 2009r. prowadząca Biuro Usług Księgowych E. J. N. i pracownik tego biura pełnomocnik spółki G. B. złożyły pismo, w którym wskazały na argumenty przedstawione już uprzednio we wniosku z 4 listopada 2009r. Wyliczono ponadto kwotę wynikającą z przedmiotowych wniosków na sumę 39.204, 53zł.
Postanowieniem dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił pracodawcy "D." sp. z o.o. w P. przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ( Wn-D) i refundację składek na ubezpieczenia społeczne (Wn-U) za wskazane miesiące roku 2008 r.
Fundusz wskazał na treść art. 58 § 1 i 2 k.p.a., po czym podkreślił, iż podane przez stronę wyjaśnienia nie potwierdzają, iż spełnia ona przesłanki umożliwiające przywrócenie terminu. Zaznaczono, iż strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. W ocenie organu wątpliwe jest by mogły zaginąć dokumenty za siedem kolejnych miesięcy, wysłane w siedmiu różnych terminach. Wyjaśnienia pełnomocniczki dotyczące długiego oczekiwania na odpowiedź Funduszu organ uznał za niewiarygodne. Jednocześnie wskazał, iż mając na uwadze fakt, że wniosek złożyła osoba upoważniona przez spółkę do sporządzania i wysyłania dokumentów w jej imieniu, to skutki działań podejmowanych przez osobę upoważnioną, obciążają wnioskodawcę.
W zażaleniu na powyższe postanowienie G. B. wnosząc o jego uchylenie, zwróciła się ponownie o przywrócenie terminu do złożenia ww. wniosków. Uzasadniając swoje stanowisko nie zgodziła się z organem I instancji zarzucającym brak uprawdopodobnienia winy strony w niedochowaniu terminu. Podniosła, że przepisy nie nakładają na stronę obowiązku posiadania dowodu nadania przesyłki, a w przypadku braku dowodów nadania pism, jedyną możliwością uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu jest, jej zdaniem oświadczenie strony dokonującej wysyłki.
Zażalenie podpisane zostało również przez J. N.
W dniu [...] kwietnia 2010r. Minister Pracy i Polityki Społecznej wydał postanowienie, którym pozostawił złożone przez G. B. zażalenie bez rozpoznania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 64 § 2 k.p.a.
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż do zażalenia nie dołączono pełnomocnictwa dla G. B. i J. N. do występowania w imieniu strony, tj. "D." Sp. z o.o. w P. Następnie organ podkreślił, iż z uwagi na powyższy brak, pismem z dnia 31 marca 2010 r. wezwano stronę do przedłożenia pełnomocnictwa udzielonego G. B. i J. N. do działania w niniejszej sprawie. Jednocześnie pouczono ją, iż niewypełnienie powyższego warunku w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma spowoduje pozostawienie zażalenia bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie strona poinformowała, że pełnomocnictwo zostało przesłane do Funduszu w oryginale. Odnosząc się do powyższego Minister Pracy i Polityki Społecznej stwierdził, że znajdujące się w aktach pełnomocnictwo udzielone G. B. upoważnia ją do działania za stronę jedynie przed Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Z treści tego dokumentu nie wynika natomiast upoważnienie do występowania przed organami administracji państwowej. Zatem z uwagi na nie uzupełnienie zażalenia we wskazanym terminie, należało pozostawić je bez rozpoznania.
Na koniec organ stwierdził, że wydane przez niego postanowienie jest ostateczne i pouczył stronę o prawie zaskarżenia go do WSA w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia.
W piśmie nazwanym skargą na powyższe postanowienie złożonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie "D." Sp. z o.o. w P. zarzuciła organowi naruszenie art. 64 §2 kpa poprzez bezzasadne pozostawienie bez rozpoznania zażalenia.
W uzasadnieniu swojego stanowiska podniosła, że pełnomocnictwo udzielone G. B. do reprezentowania strony w sprawie o wypłatę dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych i o wypłatę refundacji składek na ubezpieczenia społeczne upoważniało ją do reprezentowania strony przed organami administracji, a w rozumieniu przepisów k.p.a. takimi organami jest zarówno Prezes PFRON, jak i Minister Pracy i Polityki Społecznej. Z tego względu G. B., wbrew twierdzeniom organu, była upoważniona do złożenia zażalenia na postanowienie organu I instancji tj. Prezesa PFRON. Pełnomocnictwo to bowiem upoważniało ją do reprezentowania strony w postępowaniu nie tylko w danej instancji ale do zakończenia postępowania administracyjnego.
Dopiero ewentualne reprezentowanie strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymagałoby odrębnego pełnomocnictwa.
Skarżąca zarzuciła również, że pismo wzywające do przedłożenia pełnomocnictwa zostało przez organ odwoławczy sformułowane nieprecyzyjnie. Można z niego, jej zdaniem wnosić, że skoro wezwano nim do złożenia "oryginału pełnomocnictwa", organ jest w posiadaniu jedynie kopii takiego dokumentu.
Z tego względu, w ocenie skarżącej organ odwoławczy nie był uprawniony do pozostawienia zażalenia bez rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej zwrócił się o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Podkreślił, że pełnomocnictwo znajdujące się w aktach sprawy upoważnia tylko G. B. do działania za stronę jedynie przez Państwowym Funduszem Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych – zatem do składania wniosków o wypłatę refundacji czy dofinansowania oraz prowadzenia wszelkiej korespondencji w tym zakresie. Minister nie zgodził się również z zarzutem spółki, że wezwanie do uzupełnienia braków było nieprecyzyjne. Wskazał, że z jego treści wynikało, że organ nie dysponuje żadnym pełnomocnictwem od wnoszących zażalenie do występowania za stronę w postępowaniu przed organem odwoławczym .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1289 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi.
Przedmiotem skargi wniesionej przez "D." Sp. z o.o. jest de facto, jak wynika z jego treści pozostawienie przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej bez rozpoznania zażalenia skarżącej na postanowienie organu I instancji o odmowie przywrócenia terminu.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W niniejszej sprawie wobec niedołączenia do wniesionego zażalenia - pomimo wezwania - stosownego pełnomocnictwa, postanowieniem z [...] kwietnia 2010 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej pozostawił zażalenie bez rozpoznania.
W ocenie Sądu forma przybrana dla czynności organu dla tego rodzaju rozstrzygnięcia nie była zgodna z obowiązującymi zasadami procedury administracyjnej określonej w art. 64 §2 kpa.
W tym miejscu wyjaśnić należy, iż co prawda w obowiązujących obecnie przepisach k.p.a. ustawodawca jednoznacznie nie określił czy pozostawienie podania bez rozpoznania jest aktem procesowym wymagającym wydania i doręczenia stronie postanowienia - czy też jest to rodzaj czynności materialno-technicznej, o której strona jest jedynie zawiadamiana pismem. W orzecznictwie przeważa jednak pogląd , którego wyrazicielem jest Sąd orzekający w sprawie, iż pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. nie przybiera formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest czynnością materialno techniczną, która wymaga jedynie zakomunikowania stronie faktu dokonania tej czynności (v. Komentarz do art. 64, uwaga 4, (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, l_EX 2010; uchwała SN z dnia 8 czerwca 2000 r., III ZP 11/00, OSNIAPiUS 2000, nr 19, poz. 702; post. NSA z dnia 3 września 1992 r., III SA 1407/92, OSP 1994, z. 8, poz. 104; wyrok WSA w Poznaniu z 11 lutego 2010 r." IV SA/Po 770/09, LEK nr 559914; wyrok WSA w Gliwicach z 26 sierpnia 2009 r." II SAB/Gl 51708, LEX nr 553322).
Wobec powyższego, zdaniem Sądu, pozostawienie zażalenia bez rozpoznania nie wymagało wydania postanowienia, a jako czynność materialno-techniczna, nie mogło być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego.
Nie oznacza to jednak, że osoba, do której adresowana jest ta czynność pozbawiona jest obrony swoich praw. W doktrynie i orzecznictwie wyrażany jest pogląd, który sąd orzekający podziela, że strona w takiej sytuacji może złożyć do sądu skargę na bezczynność organu (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.), wobec zaniechania wszczęcia lub kontynuowania postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania. Dokonanie oceny, czy skarga na bezczynność jest zasadna wymaga wówczas kontroli zgodności z prawem pozostawienia przez organ podania bez rozpoznania (zob. Komentarz do art. 84, uwaga 5, (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks..., op. cit; postanowienie NSA z 8 kwietnia 208 r. I GSK 485/07 LEX nr 489747; postanowienie NSA z 29 czerwca 2010 r., I OSK 944/10.
W sprawie niniejszej podkreślenia wymaga, iż organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie jak wyżej wskazano w nieprawidłowo przybranej prawnie formie, wskazał w tym rozstrzygnięciu jednocześnie, że jest ono ostateczne i pouczył o przysługującym od niego środku zaskarżenia do WSA. Zgodnie z tym pouczeniem strona wniosła skargę.
Podkreślić należy, że w ocenie Sądu orzekającego, na podstawie skargi oraz akt sprawy należało przyjąć, iż w niniejszym postępowaniu intencją strony było wniesienie skargi na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej bowiem z uzasadnienia stanowiska skarżącej bezsprzecznie wynika, że nie zgadza się z tym, iż organ dotychczas nie rozpoznał jej środka odwoławczego, a czynność jaką w tym względzie podjął kwestionuje. Sąd nie uznał natomiast w stanie faktycznym sprawy za prawnie uzasadnione i właściwe odsyłanie strony do ponownego postępowania i składania skargi na bezczynność, skoro wniesienie skargi na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej, który jest naczelnym organem administracji państwowej, nie musi być poprzedzone wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa, albo złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.
Stąd skargę niniejszą, traktując ją jako skargę na bezczynność organu, należało rozpoznać merytorycznie poprzez kontrolę zgodności z prawem pozostawienia przez organ odwoławczy zażalenia strony bez rozpoznania. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, w ocenie Sądu nie było podstaw do pozostawienia przez organ II instancji zażalenia strony bez rozpoznania.
Z akt sprawy wynika, że zażalenie na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] lutego 2010r. złożyła G. B. z Biura Usług Księgowych " E." w I., wskazana w tym zażaleniu jako pełnomocnik Spółki. Dotychczasowe bowiem postępowanie związane ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dla złożenia wniosków o dofinansowanie prowadzone było przez organ I instancji ( Prezesa PFRON) z jej udziałem jako pełnomocnika strony na podstawie pełnomocnictwa udzielonego jej przez zarząd spółki "D." Sp. z o.o w P.w dniu 17 kwietnia 2009r. Pełnomocnictwo to wydane na podstawie art. 25 a, c-d oraz 26 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej ..( Dz. U. 2008 Nr. 14 poz. 92 ze zm. ) obejmowało ogólne upoważnienie do działania w imieniu pracodawcy wobec PFRON w zakresie ubiegania się o refundację składek na ubezpieczenia społeczne i/lub dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych. , a w szczególności do :
1.uzyskania certyfikatu, identyfikatora oraz hasła dostępu do systemu informatycznego,
2. sporządzania oraz przesyłania niezbędnych informacji oraz wniosków.
Organ odwoławczy uznał, że powyższe pełnomocnictwo nie legitymuje G. B. do wniesienia zażalenia na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosków dofinansowanie i występowania w imieniu strony w postępowaniu przed organem II instancji tj. Ministrem Pracy i Polityki Społecznej, z racji tego, że nie zostało w nim zawarte upoważnienie do występowania przed organami administracji państwowej. Stanowisko to jest w ocenie Sądu błędne. Z treści pełnomocnictwa wynika, że pracownik biura księgowego G. B. była umocowana do działania za spółkę w sprawach skarżącej związanych z występowaniem do PFRON o refundację składek na ubezpieczenia społeczne i/lub dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych. Tym samym była umocowania do działania za stronę w zakresie czynności prawnych określonego rodzaju.
Zgodnie z art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Przyjąć należy, że pełnomocnictwo udzielone przez stronę w postępowaniu administracyjnym może obejmować upoważnienie do prowadzenia wszelkich spraw w imieniu strony lub do prowadzenia poszczególnych spraw albo też ich części bądź tylko niektórych czynności procesowych. Dla wykazania, że pełnomocnik został dla strony ustanowiony niezbędne jest okazanie dokumentu stwierdzającego ustanowienie takiego pełnomocnictwa. Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa podpisanego przez mocodawcę pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości i zakresu pełnomocnictwa. Należy jednak odróżnić stosunek pełnomocnictwa istniejący pomiędzy mocodawcą, a pełnomocnikiem, od ustanowienia pełnomocnika w postępowaniu. Stosując posiłkowo przepisy prawa cywilnego , gdyż pełnomocnictwo jest zawsze czynnością cywilnoprawną wskazać należy, że zakres i czas trwania oraz skutki umocowania szerszego niż pełnomocnictwo procesowe jak również umocowanie do poszczególnych czynności procesowych ocenia się według treści pełnomocnictwa oraz przepisów prawa cywilnego o pełnomocnictwie (art. 92 k.p.c.). W tej sytuacji nie jest zasadne stanowisko organu, że przedstawione pełnomocnictwo upoważniało G. B. do działania jedynie w postępowaniu administracyjnym przed organem I instancji tj. Prezesem Zarządu PFRON, a dla skutecznego wniesienia zażalenia na jego rozstrzygnięcia niezbędne było pełnomocnictwo do występowania ( jak przyjął Minister ) przed organami administracji państwowej. Skoro z jego treści wynikało, że pełnomocnik upoważniony jest do działania w sprawach związanych z ubieganiem się o refundację składek i /lub wypłatę dofinansowania do wynagrodzenia dla pracowników niepełnosprawnych, a w myśl przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r. o rehabilitacji zawodowej .. ( Dz. U. 2008 Nr. 14 poz. 92 ze zm.) organem I instancji takich sprawach jest Prezes PFRON od orzeczeń którego środki odwoławcze rozpoznaje Minister Pracy i Polityki Społecznej treść udzielonego pełnomocnictwa nie dawała podstaw do zakwestionowania uprawnienia pełnomocnika do wniesienia zażalenia w sprawie zakończonej rozstrzygnięciem Prezesa PFRON i jego legitymacji do udziału w postępowaniu administracyjnym przed organem II instancji. Zarzut organu, iż z przedstawionego pełnomocnictwa nie wynika upoważnienie dla G. B. do występowania przed organami administracji państwowej nie jest zasadny. Sąd wskazuje, że skoro przepisy ustawy o rehabilitacji za zawodowej i społecznej przewidują dla Prezesa Zarządu PFRON uprawnienia w zakresie rozstrzygania w sprawach refundacji składek na ubezpieczenia społeczne oraz dofinansowania wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w drodze decyzji administracyjnych unormowanych procedurą zawartą w kpa., sytuują pozycję tego organu jak organu administracji publicznej. Sąd wskazuje również, że o ile istniały ze strony organu wątpliwości co do właściwego umocowania pełnomocników ( w tym podpisanej pod zażaleniem J. N. ) wezwanie skierowane do strony ( "D." Sp. z o.o. ) winno jasno i wyraźnie wskazywać do uzupełnienia jakich braków w zakresie pełnomocnictwa organ zobowiązuje stronę. W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko skarżącej, że zobowiązanie pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa sformułowane zostało na tyle nieprecyzyjnie, że istotnie można było z niego wnosić, iż organ wzywa jedynie do nadesłania jego oryginału będąc w posiadaniu kopii tego dokumentu którego treści nie kwestionuje. Wezwania natomiast do uzupełnienia braków w zakresie umocowania do działania nie skierowano do strony mimo, że to ona w razie wątpliwości co do właściwego umocowania ( bądź braku ) wnoszącego podanie pełnomocnika winna być adresatem takiego wezwania.
Na marginesie Sąd wskazuje, że nawet brak umocowania pełnomocnika nie przesądza o nieskuteczności czynności procesowej , gdyż stosownie do art. 103 §1 kodeksu cywilnego istnieje wówczas możliwość potwierdzenia czynności przez mocodawcę, sanująca dokonaną czynność niewłaściwie umocowanego pełnomocnika ( wyrok NSA z 21 września 2001r. sygn. akt I SA 335/00 LEX 55745). W sprawie niniejszej potwierdzenie wszelkich czynności dokonanych przez pełnomocnika również w ocenie spółki właściwie umocowanego strona dokonała w skardze.
W tym stanie rzeczy podzielając argumenty skarżącej o braku podstaw do pozostawienia zażalenia spółki na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z dnia [...] lutego 2010r. bez rozpoznania, w ocenie Sądu organ odwoławczy winien rozpoznać zażalenie spółki i wydać rozstrzygnięcie ( postanowienie ), o którym mowa w art. 3 §2 pkt 2 p.p.s.a. Z tego powodu, działając na podstawie art. 149 p.p.s.a WSA w Warszawie uwzględnił skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej zobowiązując organ ten do rozpoznania zażalenia skarżącej w terminie 30 dni od zwrotu akt administracyjnych z Sądu.