V SA/Wa 970/04

V SA/Wa 970/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Dopierała
Irena Jakubiec-Kudiura /sprawozdawca/
Małgorzata Dałkowska-Szary /przewodniczący/
Symbol z opisem
6301 Wiążąca informacja taryfowa (VIT)
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA -Małgorzata Dałkowska-Szary, Sędziowie WSA -Irena Kudiura (spr.), Asesor WSA -Danuta Dopierała, Protokolant -Rafał Dul, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. w G. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej I. Uchyla zaskarżoną decyzję. II. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. III. Zasądza od Ministra Finansów na rzecz [...] Sp. z o.o. w G. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści) tytułem zwrotu kosztów postępowania sadowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] września 2002r. spółka z o.o. [...] z siedzibą w G., wystąpiła do Ministra Finansów o udzielenie wiążącej informacji taryfowej WIT, dotyczącej towaru w postaci zupy błyskawicznej z makaronem instant, o marce handlowej: [...] i nazwie handlowej Pomidorowa zupa błyskawiczna z makaronem. We wniosku wskazano, że towar występuje w postaci makaronu sprasowanego w kostkę + przyprawy. W punkcie 9 wniosku Spółka zaproponowała kod PCN – 2104 10 10 0. Do wniosku załączono opinię Instytutu Żywności i Żywienia z [...] sierpnia 2002 r. i ekspertyzę sporządzoną przez [...] sp. z o.o. w [...] z dnia [...] sierpnia 2002r. dotyczącą podobnych produktów oraz na wezwanie Ministra Finansów certyfikat jakościowo ilościowy do 100% (k. 1-17 akt adm.).
W toku postępowania celnego podjętego w związku z przedmiotowym wnioskiem, w Centralnym Laboratorium Celnym Ministerstwa Finansów przeprowadzono badania laboratoryjne dostarczonych przez stronę próbek towaru. Strona po zapoznaniu się z całym materiałem dowodowym i z wynikiem badania nie kwestionowała zawartego w nim stwierdzenia, iż badana próbka towaru stanowi produkt składający się z makaronu stanowiącego przed zalaniem zupy wodą najbardziej objętościowy składnik wskazując jednak, że składnikiem o zasadniczym charakterze decydującym o charakterze wyrobu, nie jest makaron jak wynika z badań, a koncentrat zupy zawarty w saszetkach znajdujących się w opakowaniu. Ta okoliczność zdaniem strony powinna zatem decydować o klasyfikacji towaru zgodnie z regułą 3b Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej. Pełnomocnik strony zwrócił ponadto uwagę na braki formalne omawianej opinii, w szczególności brak wskazania, który składnik winien być uznany za podstawowy w składzie produktu oraz na nie ustosunkowanie się do załączonych przez wnioskodawcę opinii uznanych placówek badawczych (k. 31 akt adm.).
W odpowiedzi na wystąpienie pełnomocnika skarżącej, Departament Ceł Ministerstwa Finansów skierował na adres Spółki pismo, w którym zawarto prośbę o nadesłanie próbek towarów będących przedmiotem wniosku, celem przekazania ich do badań przez specjalistyczną placówkę badawczą oraz wezwano do uiszczenia zaliczki na pokrycie kosztów badania w kwocie 1000 zł.
Pismem z dnia [...] marca 2003r. nr [...] Departament Ceł Ministerstwa Finansów wystąpił do Kierownika Katedry Technologii Żywności Człowieka Akademii Rolniczej w P. – prof. J. K. – o przeprowadzenie badań dwóch określonych w nim produktów o nazwie handlowej "[...]" oraz [...]" (k. 35 akt adm.).
W dniu [...] kwietnia r. prof. J. K. wydał opinię, w której stwierdził, iż wymienione produkty powinny być kwalifikowane jako makaron błyskawiczny z dodatkiem tłuszczu i przypraw, nie stanowiący samodzielnego dania obiadowego o charakterze zupy z makaronem. W uzasadnieniu opinii podniesiono, iż oceniany produkty nie mogą być zaliczone ani do kategorii zup pobudzających apetyt, ani też do kategorii zup stanowiących danie główne, z uwagi na proporcje składających się nań produktów (makaron – ponad 90 %, przyprawa – od 6,8 % do 8,1%), które nie są wystarczające do nadania odpowiednich cech sensorycznych potrawie o charakterze zupy. Ponadto, koncentrat zupy powinien zawierać znacznie więcej dodatków o charakterze smakowo-zapachowym. Zawarte w porcji produktów dwa małe opakowania substancji smakowo-zapachowych, w tym jeden w postaci sypkiej przyprawy a drugi w postaci mieszaniny aromatyzowanego tłuszczu takiej funkcji nie spełniają. Makaron i inne produkty mączne są bardzo często stosowanymi dodatkami do zup. Krajowe standardy gastronomiczne zalecają dodatek tego typu składników w ilości 80g na porcję zupy, natomiast w ocenianych wyrobach proporcja ta była odwrócona (po przyrządzeniu potraw zgodnie ze sposobem podanym na opakowaniu: makaron stanowił w obydwu produktach – co najmniej 55%, płyn – co najwyżej 41%; po 6 minutach od zalania wrzątkiem: proporcja makaronu w stosunku do płynu wzrosła jeszcze bardziej. W konkluzji prof. J. K. stwierdził, iż oceniane próbki produktu stanowią makaron z dodatkiem składników aromatyczno-przyprawowych (k. 36 akt adm.).
Skarżąca wniosła zastrzeżenia do powyższej opinii podnosząc, że opinia prof. J. K. jest niepełna i zbyt powierzchowna a biegły oparł się głównie o kryterium ilościowe, dokonując stosownych porównań proporcji makaronu do substancji płynnej (zupy). Spółka wniosła o uzupełnienie opinii poprzez wskazanie przez biegłego na podstawie jakich źródeł (publikacji, podręczników) ustalił zawarte w niej dane oraz jaka jest podstawa ustalania "Krajowych standardów gastronomicznych", kto ustala owe standardy oraz jaka jest ich treść.
Pismem z dnia [...] lipca 2003r., odnosząc się do zarzutów wobec opinii, biegły (prof. J. K.) podtrzymał swoją wcześniejszą tezę, iż produkty o ogólnej nazwie "[...]" powinny być kwalifikowane jako makaron błyskawiczny z dodatkiem tłuszczu i przypraw. Ponadto biegły stwierdził, iż przyjęte przez niego "kryterium ilościowe" powinno decydować o tym, czy produkt stanowi potrawę o nazwie "zupa" czy "makaron z przyprawami". Odnosząc się szczegółowo do zarzutów merytorycznych skarżącej biegły powołał się m.in. na 3 pozycje z piśmiennictwa, dotyczące standardowych wielkości dodatków makaronu do zup.
W dniu [...] sierpnia 2003r. Izba Celna [...] w [...] wystosowała do skarżącej Spółki pismo, iż jej wniosek o udzielenie wiążącej informacji taryfowej WIT, został przekazany wraz z dokumentami do Wydziału Wiążącej Informacji Taryfowej tamtejszej Izby i otrzymał numer: [...].
Ustosunkowując się do zebranego w postępowaniu materiału dowodowego i wskazując na kolejne argumenty w sprawie, Spółka podniosła, że kryterium ilościowe jako kryterium oceny składnika, który nadaje produktowi zasadniczy charakter – jest błędne. Na dowód powyższego przywołano wyrok NSA – Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 5 marca 2003r. o Sygn. akt SA/Gd 1153/02. Zdaniem skarżącej, obiektywnym kryterium w przedmiotowej sprawie winien być wybór dokonywany przez konsumentów. Na poparcie swojej tezy Spółka załączyła kserokopie wyciągów badań [...], wskazujących na to, który składnik produktu jest decydujący o jego przeznaczeniu i nadaje mu zasadniczy charakter – tj. zdaniem skarżącej – zawartość saszetek, decydująca o charakterystycznych, sensorycznych właściwościach produktów przyrządzanych z ich udziałem. Spółka załączyła również dowody w postaci kserokopii: WIT Republiki Węgierskiej wraz z tłumaczeniem, opinii Katedry Chłodnictwa i Koncentratów Spożywczych Akademii Rolniczej w K. oraz opinii Urzędu Statystycznego w Ł. Powyższe stanowisko zostało uzupełnione pismem z dnia [...] sierpnia 2003r. przy którym załączono kserokopię opinii Instytutu Żywienia Człowieka Uniwersytetu [...], potwierdzającą zdaniem skarżącej, iż zupy [...] jako produkty podobne do zup o nazwie [...] powinny być klasyfikowane tak jak i one do kodu Taryfy Celnej 2104.
W dniu [...] września 2003r. Dyrektor Izby Celnej [...] w [...] wydał decyzję – wiążącą informację taryfową WIT o numerze [...], którą określił klasyfikację towaru o nazwie handlowej "[...]" według nomenklatury towarowej Taryfy celnej– kod PCN 19023010 0. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji stwierdził, iż ustalona klasyfikacja jest zgodna z postanowieniami 1. i 6. reguły Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej zawartymi w Taryfie celnej, stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r.(Dz. U. Nr 226, poz. 1885 ze zm.) oraz komentarzem do pozycji 1902 zawartym w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej", stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830 ze zm.). Ponadto, podstawą klasyfikacji taryfowej towaru było badanie wykonane w Centralnym Laboratorium Celnym oraz opinia prof. J. K., Kierownika Katedry Technologii Żywności Człowieka Akademii Rolniczej w P.
Orzekając na skutek odwołania strony, Minister Finansów decyzją z dnia [...] stycznia 2004r. nr [...], uchylił decyzję organu celnego pierwszej instancji w części dotyczącej uzasadnienia klasyfikacji towaru zawartej w polu 10 WIT, orzekając, iż zamiast stwierdzenia: " [...] postanowieniami 1. i 6. reguły Ogólnych Reguł [...]" powinno być: "[...] postanowieniami reguły 3(b) Ogólnych Reguł [...]", zaś w pozostałej części przedmiotową decyzję utrzymał w mocy.
Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy stwierdził, iż klasyfikacja towarowa towaru ustalona w zaskarżonym WIT jest prawidłowa i zgodna z postanowieniami Reguły 3b. Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej (ORIPNS) a tym samym zgodna z komentarzem do pozycji 1902, zawartym w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej". Organ podniósł, iż w celu dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów należy kierować się brzmieniem mających moc normy prawnej – ORIPNS, które zamieszczone są na początku Taryfy celnej i stanowią z nią integralną całość oraz – uwag do sekcji lub działów Taryfy, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary.
Organ odwoławczy uznał za prawidłowe twierdzenia zawarte w opinii prof. J. K., iż mała ilość oleju i przypraw (ok. 8 %) znajdująca się w składzie przedmiotowego produktu, nie jest wystarczająca do nadania odpowiednich cech sensorycznych potrawie o charakterze zupy. Koncentrat zupy powinien bowiem zawierać znacznie więcej dodatków smakowo-zapachowych, zaś zawarte w porcji produktu dwa małe opakowania, jedno zawierające przyprawy sypkie, drugie olej roślinny, takich funkcji nie spełniają. Biorąc pod uwagę zebrane w sprawie oceny i dane z podręczników, organ odwoławczy stwierdził, iż oceniane produkty stanowią makaron z dodatkiem składników aromatyczno-przyprawowych.
Przywołując treść komentarza do pozycji 1902 i 2104, zawartego w "Wyjaśnieniach do taryfy celnej", Minister Finansów podniósł, iż towar będący przedmiotem sporu stanowi zestaw trzech odrębnych składników, które klasyfikowane są do trzech różnych pozycji Taryfy celnej, tj. makaronu klasyfikowanego do pozycji 1902, oleju roślinnego klasyfikowanego do działu 15 i mieszaniny przypraw klasyfikowanej do pozycji 2103 Taryfy celnej. Zgodnie natomiast z regułą 3(b) ORIPNS, mającą zastosowanie do wyrobów składających się z materiałów należących do dwóch różnych pozycji, zaklasyfikowanie produktu następuje zgodnie z materiałem, który nadaje tym towarom zasadniczy charakter. Spornemu towarowi zasadniczy charakter nadaje makaron, co potwierdza ekspertyza wykonana przez prof. J. K. Jednocześnie organ nadmienił, iż umieszczenie na opakowaniu towaru napisu "zupa błyskawiczna" nie ma wpływu na klasyfikację taryfową, bowiem Taryfa celna nie różnicuje towarów w zależności od ich przeznaczenia, z wyjątkiem kiedy brzmienie pozycji tak stanowi.
Odnosząc się do przedłożonych przez stronę w toku postępowania opinii i ekspertyz, Minister Finansów stwierdził, iż opinie biegłych, ekspertów i instytucji krajowych mogą być brane pod uwagę, ale tylko w zakresie możliwości ich wykorzystania w aspekcie zasad klasyfikacji taryfowej określonej w Taryfie celnej, zaś samej klasyfikacji według nomenklatury Taryfy celnej dokonuje zgodnie z delegacją ustawową (wynikającą z art. 5 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) Dyrektor Izby Celnej [...] w [...] (obecnie Dyrektor Izby Celnej w [...]). Niezależnie od powyższego, przedłożone przez stronę opinie i ekspertyzy, według których sporny towar należy klasyfikować do pozycji 2104, zostały oparte tylko o zakres przedmiotowy pozycji 2104 i Polską Normę, natomiast nie wzięto pod uwagę wszystkich warunków określających zasady klasyfikacji taryfowej.
W tej sytuacji Minister Finansów nie zgodził się z klasyfikacją taryfową ustaloną w przedstawianych przez stronę dokumentach i wyjaśnił, że przy klasyfikacji taryfowej towarów w nomenklaturze Taryfy celnej Polskie Normy mają jedynie znaczenie pomocnicze.
Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż sprawa klasyfikacji taryfowej tego typu towarów, była konsultowana ze Światową Organizacją Celną w Brukseli i Komisją Europejską, które stoją na stanowisku, iż towary te należy klasyfikować do pozycji 1902 Taryfy celnej. Jednocześnie zaznaczono, iż dla produktu firmy [...] składającego się tak jak przedmiotowy towar z makaronu instant i dwóch saszetek – z olejem i przyprawami, niemiecka administracja celna wydała wiążącą informację taryfową nr BTI reference [...] z dnia [...] maja 2002r., w której przedmiotowy towar zaklasyfikowano do kodu 1902 30 10 0.
W konkluzji Minister Finansów stwierdził, iż sam fakt nazwania towaru zupą nie jest wystarczającym powodem do uznania danego produktu za zupę. W technologii spożywczej występuje wiele innych produktów nazwanych zupą, które nie są klasyfikowane do pozycji 2104 Taryfy celnej, lecz np. do pozycji 0710, 2004 lub 2005, ponieważ klasyfikację taryfową przeprowadza się w oparciu o cytowane w decyzji reguły i zasady, uwzględniając całkowity skład surowcowy, parametry fizykochemiczne, postać w jakiej towar występuje itp. (k. 136-142 akt adm.).
[...] Spółka z o.o. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Ministra Finansów, wnosząc o jej uchylenie w części utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] zawartą w decyzji WIT nr [...] z dnia [...] września 2003r., jako niezgodnej z prawem oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła rażące naruszenie:
art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez nie ustosunkowanie się do całości zarzutów skarżącego zgłoszonych w treści odwołania od decyzji organu pierwszej instancji,
art. 136 oraz art. 145 w zw. z art. 211 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez pominięcie w toku postępowania ustanowionego w sprawie pełnomocnika strony, co jest równoznaczne z pominięciem strony,
przepisów prawa materialnego to jest Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej stanowiących integralną część Taryfy celnej, ustanowionej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001r. (Dz. U. Nr 146, poz. 1639 ze zm.), poprzez błędne zastosowanie reguły 3(b),
art. 122 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, nieuwzględnienie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie i naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów.
W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organy celne przyjęły błędne kryterium w oparciu o które dokonały klasyfikacji taryfowej towaru – tj. kryterium ilościowe, zaś Minister Finansów dokonując przedmiotowej klasyfikacji, dokonał niewłaściwej subsumcji reguły 3(b) ORIPNS.
Stosując bowiem regułę 3(b) ORIPNS, należy określić składnik produktu, który decydować będzie o zasadniczym charakterze wyrobu. Z kolei kierując się dyrektywą zawartą w punkcie VIII uwag wyjaśniających regułę 3 należy wskazać, iż ów czynnik rozstrzygający o zasadniczym charakterze towaru zależeć może np. od właściwości materiału lub składnika, jego wielkości, ilości masy lub wartości albo od roli, jaką odgrywa zasadniczy materiał przy zastosowaniu towaru. W ocenie skarżącej, taką zasadniczą rolę odgrywa preparat zupy zawarty w znajdujących się w jednostkowym opakowaniu saszetkach. Zdaniem strony klasyfikacja taryfowa oparta wyłącznie na kryterium ilościowym jest niewłaściwa i prowadzi do mylących wniosków. Fakt, iż makaron jest składnikiem o największej objętości nie uprawnia do stwierdzenia, iż to on nadaje produktowi zasadniczy charakter, zaś owa proporcja wynika jedynie z właściwości makaronu, tj. postaci pod jaką występuje. Importowany przez skarżącą produkt jest przeznaczony do sprzedaży i spożycia jako zupa, w związku z czym przeważająca liczba konsumentów kupuje i spożywa ten towar jako zupę. W tej sytuacji, decydujące znaczenie ma wybór dokonywany przez konsumentów, stanowiący kryterium obiektywne i dające się łatwo zweryfikować poprzez badanie popytu na określony rodzaj zup.
Na poparcie swojej tezy skarżąca powołała się na przedstawiane w toku całego postępowania ekspertyzy sporządzone przez cztery ośrodki naukowo-badawcze, zgodnie z którymi badany produkt należy klasyfikować do pozycji 2104 10 Taryfy celnej. Spółka podniosła, iż przedmiotowe opinie dowodzą, że składnikiem decydującym o zasadniczym charakterze wyrobu są składniki znajdujące się w saszetkach, stanowią one bowiem koncentrat zupy. Makaron stanowi jedynie dodatek, a fakt jego największego udziału procentowego w towarze jest sytuacją typową dla takich koncentratów zupy.
Skarżąca wskazała także, że zaklasyfikowanie towaru do pozycji 1902 jest błędne i niewłaściwe, bowiem zgodnie z Wyjaśnieniami do taryfy celnej – pozycja 1902 nie obejmuje zup i bulionów oraz przetworów z nich, zawierających ciasto makaronowe. Natomiast proponowana przez Spółkę pozycja 2104 10 obejmuje produkty powstałe zazwyczaj na bazie produktów roślinnych (takie jak makaron, ryż, ekstrakty roślinne), mięsa, ekstraktów mięsnych, tłuszczu, ryb, skorupiaków, mięczaków itp. Produkty zaliczane do tej kategorii występują przeważnie w postaci tabletek, bryłek lub w postaci proszku lub płynu.
Skarżąca stwierdziła również, iż istnieją poważne wątpliwości co do rzetelności i prawidłowości ekspertyzy wykonanej przez prof. J. K., bowiem w innej sprawie, dotyczącej towaru niemal identycznego – zupy błyskawicznej [...], wydał on opinię odmienną, tj. uznał towar za zupę.
Odnosząc się do wskazanej przez Ministra Finansów wiążącej informacji taryfowej wydanej przez niemieckie organy celne, skarżąca podniosła, iż zgodnie z orzecznictwem NSA, polskie organy celne nie są związane unijną klasyfikacją towarów, a tym samym nie może ona stanowić podstawy dla wydawanych przez nie decyzji.
Zarzuty procesowe skargi skupiają się głównie na twierdzeniu, iż organy celne prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie pominęły udział w nim pełnomocnika strony, zaś organ odwoławczy – Minister Finansów – rozpatrując odwołanie strony, całkowicie pominął zgłoszony w nim zarzut naruszenia art. 136 oraz art. 145 w zw. z art. 211 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego. W szczególności, fakt iż korespondencja w sprawie przesyłana była bezpośrednio na adres Spółki, nie zaś doręczana ustanowionemu pełnomocnikowi, w ocenie skarżącej przesądza o tym, iż decyzję pierwszej instancji wydano z rażącym naruszeniem prawa skutkującym obowiązkiem stwierdzenia nieważności tej decyzji.
W odpowiedzi na skargę, Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto, organ odwoławczy odniósł się do zarzutu pominięcia pełnomocnika Spółki w toku postępowania. Nie kwestionując faktu, iż organ celny pierwszej instancji nie powiadomił pełnomocnika skarżącej o zakończeniu postępowania, Minister Finansów uznał jednak, iż pełnomocnik strony uczestniczył w każdym jego stadium, czego potwierdzeniem są adnotacje na pismach, iż strona zapoznała się z zebranym materiałem dowodowym, a tym samym strona nie była pozbawiona czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. W związku z powyższym zarzut należy uznać za chybiony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
W oparciu o treść art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w omówionym zakresie Sąd uznał zarzuty skargi za w pełni zasadne.
Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega warunkom określającym zasady, na których jest oparta, oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację, co oznacza, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszelkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Do celów prawnych klasyfikację taryfową ustala się zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działu Taryfy Celnej oraz zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, a także z Wyjaśnieniami do Taryfy Celnej, stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830).
Nie tylko w Polsce ale też w innych krajach europejskich brak jest jednolitości w kwalifikowaniu przedmiotowego towaru – zup błyskawicznych "[...]" do właściwej pozycji Taryfy Celnej. Z faktu, iż nie istnieje określona, jednolita praktyka europejska, która mogłaby stanowić ważną wskazówkę interpretacyjną wynikał obowiązek organów administracji zachowania szczególnej wnikliwości przy dokonywanej kwalifikacji.
Naczelny Sąd Administracyjny w wielu orzeczeniach wyrażał pogląd, że w przypadku gdy cechy sprowadzanego towaru budzą wątpliwości i trudne jest jednoznaczne ustalenie kryteriów rozgraniczenia klasyfikacji towarów, postępowanie administracyjne powinno doprowadzić przy zastosowaniu wszelkich środków dowodowych, w oparciu o treść taryfy celnej oraz objaśnień towarzyszących jej stosowaniu, do ustalenia kryterium decydującego o odrębnej kwalifikacji.
W toku postępowania organy dysponowały, składanymi przez Stronę i wykonanymi na ich zlecenie, kilkoma opiniami specjalistów z zakresu żywienia oraz ośrodków naukowo-badawczych, z których za podstawę swej decyzji przyjęły jedynie opinię prof. J. K. stojącą na gruncie "kryterium ilościowego" jako decydującego o tym, czy badany produkt jest zupą czy też makaronem z przyprawami. W sprawie bezsporne jest, iż w ocenianym towarze makaron stanowi ok. 92 % zaś zawartość dwóch saszetek zawierających ekstrakt zupy i przyprawy 8 %. W swej opinii prof. J. K. powołuje się na krajowe standardy gastronomiczne, które zalecają dodatek makaronu lub innych produktów mącznych w ilości 80 g na porcję zupy, co jest proporcją odwrotną niż występująca w zupie błyskawicznej o nazwie handlowej "[...]", której dotyczy m. in. treść opinii, a która jest produktem podobnym do produktu, którego dotyczy WIT w niniejszej sprawie.
W ocenie Sądu podnieść zatem należy, iż zgodnie z treścią art. 19 obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia celnego ustawy z dnia 3.04.1993 r. o normalizacji ( Dz.U. Nr 55 poz.251 ze zm. ) stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne, chyba że normy te zostaną powołane w ustawach. W tym przypadku ta sytuacja nie zachodzi a więc Polska Norma nie ma charakteru normatywnego i odniesienie się do niej nie może stanowić wiążącego kryterium.
Wobec tego, iż w sprawie niniejszej skład i przeznaczenie towaru nie są między Spółką i organami administracji sporne właściwe jej rozstrzygnięcie może nastąpić wyłącznie poprzez wykładnię treści Taryfy Celnej i Wyjaśnień do niej, które mają niewątpliwie normatywny charakter – wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 13 § 7 Kodeksu celnego są rodzajem legalnej wykładni Taryfy celnej i mają na celu zapewnienie jednolitej i właściwej interpretacji Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, Scalonej Nomenklatury oraz Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego.
W ocenie Sądu z dowodów przedstawionych w toku postępowania administracyjnego przez skarżącą wynika, że badany towar na gruncie Taryfy Celnej, Reguły 3 b Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej oraz punktu VIII uwag wyjaśniających do Reguły 3 b, spełnia wszelkie wymogi pozycji 2104 10, do której winny być kwalifikowane zupy, buliony i ich przetwory. Jak wynika bowiem z treści Reguły 3 b dla wyrobu stanowiącego mieszaninę wyrobów wytworzonych z różnych komponentów należy stosować pozycję obejmującą komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium jest możliwe do zastosowania. W przypadku towaru składającego się z makaronu oraz saszetek z olejem i przyprawami smakowymi możliwość zastosowania przytoczonego kryterium jest niesporna.
Organy celne zastosowały to właśnie kryterium lecz błędnie oparły się wyłącznie na procentowym udziale poszczególnych komponentów w masie towaru. W konsekwencji przyjęły, iż przedmiotowej zupie błyskawicznej zasadniczy charakter nadaje makaron, nie uwzględniając wskazówki zawartej w punktu VIII uwag wyjaśniających do Reguły 3b stanowiącej, iż czynnik który rozstrzyga o zasadniczym charakterze towaru będzie różny dla różnych wyrobów i zależeć będzie m. innymi od roli, jaką odgrywa przy zastosowaniu towaru. Produkt o nazwie "[...]" jest stosowany jako zupa. By mógł pełnić tę rolę zasadnicze znaczenie mają zawarte w saszetkach oleje smakowe i przyprawy, chociaż objętościowo zajmują one tylko 6,8 % masy opakowania. Składniki znajdujące się w torebeczkach, jak to wynika z opinii przedstawionych przez Spółkę, są koncentratem zupy, do której makaron stanowi jedynie dodatek. Przyjęta przez organy celne pozycja 1902 nie obejmuje natomiast zup i bulionów oraz przetworów z nich.
Wobec powyższego należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja w części utrzymującej w mocy decyzję zawartą w Wiążącej Informacji Taryfowej nr [...] z dnia [...] września 2003 r. ustalającej kod PCN 1902 30 10 0 dla przedmiotowego towaru wydana została, poprzez błędne zastosowanie Reguły 3 b, z naruszeniem przepisów prawa materialnego – Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, stanowiących integralną część Taryfy Celnej a także z naruszeniem art. 122, 187 § 1 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i nie odniesienie się do wszystkich zarzutów Strony zawartych w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na przyjęcie przez organy celne w WIT niewłaściwego kodu taryfy celnej nie ma potrzeby szerszego odnoszenia się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 136 i 145 w zw. Z art. 211 Ordynacji podatkowej. Podnieść jedynie należy, iż przyznane w toku postępowania sądowego przez organ II instancji, pominięcie w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji ustanowionego przez Stronę pełnomocnika jakkolwiek było naruszeniem przepisów postępowania, to jednak w sprawie niniejszej nie miało wpływu na jej wynik.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy, opierając się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), z wyżej wskazanych przyczyn uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 powołanego wyżej prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku ma podstawę w art. 152 tego prawa.