V SA/WA 721/06

V SA/Wa 721/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-04-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Mleczko-Jabłońska
Michał Sowiński /sprawozdawca/
Mirosława Pindelska /przewodniczący/
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Asesor sądowy WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant - Krzysztof Muszakowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2006 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o.w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lutego 2006 r. Nr (...) w przedmiocie odmowy wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz M. Sp. z o.o. w W. kwotę (...) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu (...) listopada 1999 r. Spółka W., działająca obecnie pod firmą M. Sp. z o.o., zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar określony jako "...", który zadeklarowała do kodu PCN 2936 90 90 0 z obniżoną zerową stawką celną. Kod 2936 obejmuje między innymi witaminy i prowitaminy oraz ich mieszaniny, nawet w dowolnym rozpuszczalniku. Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą i określenie kwoty wynikającej z długu celnego zgodnie z wnioskiem strony.
W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Wydziału Kontroli Operacyjnej Izby Celnej w C. w siedzibie Spółki Naczelnik Urzędu Celnego w P. wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie ustalenia prawidłowej klasyfikacji taryfowej, zastosowanej stawki celnej i wymiaru cła zaimportowanego towaru, a następnie decyzją z (...) października 2002 r. uznał ww. zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru, stawki celnej oraz kwoty długu celnego. Towar został zaklasyfikowany do kodu PCN 2106 90 98 0, ze stawką celną 27,5%, minimum 0,24 ECU/kg, w wyniku czego powstała różnica cła w wysokości 22.365,20 PLN. Naczelnik Urzędu Celnego w P. orzekł równocześnie o obowiązku zapłacenia przez stronę odsetek wyrównawczych, które zostały przez stronę zapłacone w kwocie 26.486,03 PLN.
Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpoznaniu odwołania, decyzją z (...).08.2003 r., uznając, że kod taryfy celnej wskazany przez stronę w zgłoszeniu celnym był prawidłowy, uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. i umorzył postępowanie w sprawie.
Pismem z 14 marca 2005 r. strona wniosła o zwrot zapłaconych nienależnie uiszczonych należności celnych wraz z odsetkami.
Decyzją z (...) września 2005 r. nr (...) Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 246 § 4 i art. 250 Kodeksu celnego, orzekł o zwrocie na rzecz M. Sp. z o.o. należności celnych w kwocie 22.365,20 PLN wraz z odsetkami wyrównawczymi w kwocie 26.486,03 PLN.
Decyzją z (...) listopada 2005 r. nr (...) wydaną w trybie art. 213 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej uzupełnił własną decyzję z (...) września 2005 r. i odmówił wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych.
W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej uchylenie w zakresie odmowy wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych.
Orzekając w wyniku odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z (...) lutego 2006 r. nr (...)utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w zaskarżonej części dotyczącej odmowy wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w przedmiotowej sprawie Spółka M. przyczyniła się do niewłaściwego ustalenia kwoty należności celnych, ponieważ do zgłoszeń celnych nie przedłożyła dokumentów określających parametry preparatów. Materiał zgromadzony w sprawie przez organ celny I instancji, m.in. pismo Światowej Organizacji Celnej dotyczące produktu o nazwie handlowej (...), podobnego ze względu na skład surowcowy jak i przeznaczenie do produktu o nazwie (...), zgromadzone opinie biegłych, czy też WIT-y wskazywały, iż sporny towar należy klasyfikować do pozycji 2106 Taryfy celnej. Dopiero po tym fakcie zostały wydane wiążące informacje taryfowe dla preparatów podobnych do tych, które były przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, klasyfikujące towary do pozycji 2936 Taryfy celnej. W wyniku przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego i uzupełnienia materiału dowodowego w toku postępowania odwoławczego oraz po otrzymaniu wyjaśnień z Ministerstwa Finansów została wydana decyzja z (...) sierpnia 2003 r. uchylająca decyzję organu I instancji i umarzająca postępowanie w sprawie oraz klasyfikująca sporny towar do kodu PCN 2936 90 90 0.
Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że zasadą jest, że od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi. Z treści przepisu jednoznacznie wynika, że zawiera on dwie przesłanki warunkujące możliwość wypłaty odsetek od zwracanych należności celnych, które muszą wystąpić łącznie, aby organ celny mógł odstąpić od wyrażonej w tym przepisie zasady, że od zwracanych należności celnych nie płaci się odsetek. Pierwsza z tych przesłanek to błąd organu celnego, a druga to brak przyczynienia się dłużnika do powstania tego błędu. W świetle tego przepisu nie wystarczy więc wykazanie, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, ale należy równocześnie wykazać, że do powstania tego błędu dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się. Dyrektor Izby Celnej podkreślił w tym kontekście, iż strona dopiero na etapie postępowania odwoławczego przedłożyła pełny skład preparatów, który pozwolił na ustalenie stanu towaru na datę odprawy celnej i jego klasyfikację taryfową, zatem nieprawidłowe ustalenie kwoty długu celnego nie było błędem organu celnego. Stwierdził ponadto, że organ celny podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy oraz, że w niniejszej sprawie zgłaszający nie wywiązał się prawidłowo z obowiązku właściwego zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, deklarując w zgłoszeniu celnym nieprawidłowy kod PCN i niewłaściwą stawkę celną.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, uzupełnionej pismem procesowym z 8 czerwca 2006 r., skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w części dotyczącej odmowy zwrotu odsetek od nienależnie wpłaconych należności celnych tj. cła i odsetek wyrównawczych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła:
I. naruszenie przepisów postępowania, w szczególności :
1) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa(Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60) – poprzez sprzeczność rozstrzygnięcia z powołaną w sentencji podstawą prawną;
2) art. 120 w zw. z art. 213 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz.802 ze zm.) i art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.623) poprzez utrzymanie w mocy decyzji Dyrektora Izby Celnej z (...) września 2005 r. wadliwie uzupełnionej decyzją tego organu z (...) listopada 2005 r., nie tylko co do rozstrzygnięcia, ale faktycznie również co do treści uzasadnienia decyzji pierwotnej;
3) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 127, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej oraz w związku z art. 262 oraz art. 250 § 3 i 5 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny - poprzez:
a) dokonanie sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowych ustaleń iż:
- nieprawidłowe określenie kwoty długu celnego nie było błędem organu celnego I instancji chociaż w decyzji z (...) sierpnia 2003 r. organ jednoznacznie stwierdził, że "Zakwalifikowanie przedmiotowego towaru do pozycji 2106 taryfy celnej, zastosowanej przez organ I instancji, jest nieprawidłowe",
- strona przyczyniła się do wydania przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. błędnej decyzji z (...) października 2002 r., na skutek przedłożenia dopiero na etapie postępowania odwoławczego dokumentów obrazujących pełny skład preparatów, mimo iż faktycznie załączyła te dokumenty wcześniej, w tym przede wszystkim do pisma z 4 września 2002 r. (załącznik 1-6), przesłanego listem poleconym do Urzędu Celnego w P.;
b) pominięcie w ustaleniach faktycznych i prawnych wyjaśnień strony zawartych w jej piśmie z 4 września 2002 r. skierowanym do Urzędu Celnego w P. oraz załączonych do tego pisma dokumentów, które zawierały wszelkie dane dotyczące składu preparatów będących przedmiotem odprawy celnej, pozwalające na ustalenie stanu towaru i jego właściwą klasyfikację celną już na etapie I instancji;
c) nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, w szczególności związanego z zarzutami i wnioskami odwołania z 25 listopada 2005 r.
II. naruszenie przepisów materialnego prawa celnego, w tym:
a) art. 250 § 2 Kodeksu celnego w związku z art. 26 ustawy - Przepisy wprowadzające - Prawo celne poprzez błędną wykładnię na skutek przyjęcia, iż stronie nie należą się odsetki od zwróconych należności celnych, chociaż ustalenie kwoty długu celnego było wynikiem błędu Naczelnika Urzędu Celnego w P., a strona w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania tego błędu;
b) art. 222 § 4 i art. 277 § 2 Kodeksu celnego w związku z art. 250 § 3 i 5 Kodeksu celnego oraz w związku z art. 26 ustawy - Przepisy wprowadzające - Prawo celne poprzez niezastosowanie, chociaż stan faktyczny sprawy objęty jest hipotezami tych norm prawnych.
W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W., w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności zarówno z przepisami procesowymi, jak i z normami prawa materialnego, Sąd stwierdził, że skarga jest uzasadniona.
Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej odnośnie naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej art. art. 121 § 1, 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, niewłaściwą jego ocenę i nieuzasadnione przyjęcie, iż nieprawidłowe ustalenie kwoty długu celnego nie było błędem organu celnego, a strona przyczyniła się do niewłaściwego ustalenia kwoty należności celnych.
Zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi.
Tak więc organ celny w celu rozstrzygnięcia czy stronie należy się zwrot należności celnych wraz z odsetkami czy też samych należności celnych winien był wyjaśnić dwie okoliczności:
1) czy niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organów celnych, oraz
2) czy strona w jakikolwiek sposób przyczyniła się do powstawania tego błędu.
Podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało więc:
1) ustalenie czy orzekający w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe Naczelnik Urzędu Celnego w P. prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy oraz czy dokonując klasyfikacji towaru do kodu PCN nie popełnił błędu w zakresie stosowania przepisów Taryfy Celnej i Wyjaśnień do Taryfy celnej,
2) ustalenie czy strona przedstawiła organowi I instancji dane niezbędne do prawidłowego zaklasyfikowania importowanego towaru, a więc czy przedstawiła przeznaczenie importowanego towaru, jego skład oraz rolę jaką w nim odgrywają poszczególne składniki oraz czy w jakikolwiek inny sposób nie przyczyniła się do powstania błędu po stronie organu celnego.
Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej jest nieprawidłowa, zarówno co do dokonanych ustaleń faktycznych, jak i wyciągniętych z ustalonego stanu faktycznego wniosków.
Ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zakresie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy są sprzeczne ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a nawet częściowo wzajemnie sprzeczne. W szczególności należy zauważyć, że twierdzenie Dyrektora Izby Celnej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że strona dopiero na etapie postępowania odwoławczego - w sprawie dotyczącej klasyfikacji taryfowej - przedłożyła pełny skład preparatów nie znajduje uzasadnienia w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Treść uzasadnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z (...) sierpnia 2003 r., jak również pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, nakazują przyjąć, że już w dacie orzekania przez organ I instancji w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, organ I instancji dysponował przedłożonymi przez stronę dokumentami pozwalającymi na dokonanie prawidłowej klasyfikacji taryfowej importowanego towaru.
Nie zmienia tego faktu złożenie przez stronę na etapie postępowania odwoławczego dodatkowych dokumentów potwierdzających prawidłowość zastosowanego przez stronę w zgłoszeniu celnym kodu PCN.
Skład preparatu został przedłożony Urzędowi Celnemu w P. przy piśmie strony z 4 września 2002 r. Pismo to oraz załączona do niego "Informacja o węglowodanach z uwzględnieniem właściwości i możliwości zastosowania maltodekstryn" sporządzona przez dr inż. L. J. zawierały również dokładne wyjaśnienie zastosowania maltodekstryny w mieszankach witaminowych jako czynnika utrzymującego stabilność witamin. Z dokumentów tych wynika, że maltodekstryny są mieszaniną przyswajalnych węglowodanów o szczególnych właściwościach fizyko-chemicznych. Dzięki swoim właściwościom są niezastąpionym nośnikiem w operacjach suszenia rozpyłowego, umożliwiają między innymi wytwarzanie np. premiksów witaminowych w formie proszku lub granulatu, które następnie dodaje się do gotowych produktów takich jak np. kakao rozpuszczalne. Również z uzasadnienia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P. wynika, że organowi temu znany był skład importowanego towaru oraz fakt wykorzystania w nim maltodekstryny jako nośnika (k. 22 akt adm.). Pomimo tej wiedzy stwierdzając, że "Pozornie mogłoby się wydawać, że wnioskowana przez stronę klasyfikacja według pozycji 2936 jest prawidłowa (...)" (k. 21 akt adm.) Naczelnik Urzędu Celnego w P. biorąc pod uwagę przeznaczenie preparatu zaklasyfikował go do pozycji 2106 taryfy celnej .
Uchylając powyższą decyzję Dyrektor Izby Celnej w W. "biorąc pod uwagę skład i rolę poszczególnych składników preparatu (...)" stwierdził, że kodem właściwym do jego zakwalifikowania jest kod PCN 2936 90 90 0 obejmujący z brzmienia "mieszaniny witamin, nawet w dowolnym rozpuszczalniku". Dyrektor stwierdził również, że obecność maltodekstryny nie zmienia podstawowego charakteru preparatu, który nadal pozostaje mieszaniną witamin, a nie staje się produktem spożywczym, a zatem zgodnie z uwagami 1f i 1g do Działu 29 taryfy celnej, Wyjaśnień do Taryfy celnej oraz brzmienia pozycji 2936 przedmiotowy premiks jest mieszaniną witamin na nośniku z maltodekstryny spełniającym wymogi poz. 2936 i taryfikowanym do kodu PCN 2936 90 90 0 zgodnie z regułą nr 1 ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej.
Klasyfikacji tej organ II instancji dokonał na podstawie wiedzy o składzie preparatu i zastosowaniu jego poszczególnych składników oraz w oparciu o szczegółowo omówione w uzasadnieniu decyzji przepisy taryfy celnej oraz Wyjaśnienia do Taryfy Celnej (zał. do rozporządzenia Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999 r. - Dz. U. Nr 74, poz. 830). Dyrektor powołał się na opinię dr inż. L. J. z Centralnego Laboratorium Przemysłu Ziemniaczanego oraz oświadczenie firmy R. . z 18 lipca 2001 r., a także pismo zawierające oświadczenie o podobnej treści R. Ltd z 21 czerwca 2002 r., które to dokumenty skarżąca dołączyła do pisma z 4 września 2002 r. stanowiącego odpowiedź na wezwanie organu do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie postępowania przed organem I instancji.
Załączone do sprawy na etapie postępowania odwoławczego WIT-y tylko dodatkowo potwierdziły prawidłowość klasyfikacji dokonanej przez stronę. Również opinia prof. H. i pismo Instytutu Żywności i Żywienia potwierdziły tylko podnoszoną przez stronę okoliczność, że zastosowanie sacharozy (maltodekstryny) w mieszaninie witamin ma na celu zachowanie odpowiedniej formy fizycznej (sypkości i trwałości), czyli między innymi zapobieżenie zbrylaniu w transporcie.
W świetle powyższych ustaleń nie znajduje oparcia w dokumentach sprawy, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie Dyrektora Izby Celnej, że materiał zgromadzony przez organ I instancji wskazywał, że sporny towar należy klasyfikować do pozycji 2106 taryfy celnej.
W kontekście powyższych ustaleń zupełnie niezrozumiałe (i sprzeczne ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego) jest zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że zgłaszający nie wywiązał się prawidłowo z obowiązku właściwego zgłoszenia przedmiotowego towaru do procedury dopuszczenia do obrotu, deklarując w zgłoszeniu celnym nieprawidłowy kod PCN i niewłaściwą stawkę celną.
Należy uznać, iż w stanie faktycznym wynikającym ze zgromadzonego materiału dowodowego, niewłaściwe ustalenie kwoty należności celnych było wynikiem błędu organu celnego, który znając skład preparatu i rolę jego poszczególnych składników zakwalifikował towar do niewłaściwego kodu PCN oraz, że dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu.
W związku z powyższym, stronie - zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego - przysługuje zwrot należności celnych wraz z odsetkami.
Co do zarzutu naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów postępowania sąd nie stwierdził naruszenia przepisów, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.
W szczególności odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej poprzez sprzeczność rozstrzygnięcia z powołaną w sentencji podstawą prawną, należy stwierdzić, że zarzut ten jest uzasadniony. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji powinien powołać jako podstawę prawną art. 233 § pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jest to jednak naruszenie przepisów postępowania , które nie miało wpływu na wynik sprawy.
Za nieuzasadniony natomiast sąd uznał zarzut naruszenia przepisu art. 213 §1 i 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego sprowadzający się do zarzucenia, że decyzja uzupełniająca zawierała uzupełnienie decyzji pierwotnej nie tylko co do rozstrzygnięcia, ale i co do treści uzasadnienia decyzji pierwotnej. Sąd nie podzielił w tej sprawie stanowiska skarżącej. Decyzja uzupełniająca wydana w trybie art. 213 Ordynacji podatkowej zawierała uzupełnienie decyzji podstawowej w kwestii odmowy wypłacenia odsetek od zwracanych stronie należności celnych i uzasadnienie faktyczne i prawne tego rozstrzygnięcia, czyli te elementy, które zgodnie z art. 210 Ordynacji podatkowej każda decyzja, również uzupełniająca zawierać powinna. Zawarty w art. 213 § 1 zapis, że strona może żądać uzupełnienia decyzji co do rozstrzygnięcia lub co do odwołania, powództwa lub skargi do sądu albo sprostowania zawartego w decyzji pouczenia w tych kwestiach należy traktować jako możliwość żądania uzupełnienia czy sprostowania wyłącznie wymienionych zapisów decyzji, co wyłącza możliwość żądania sprostowania innych elementów decyzji np. uzasadnienia. Zapis ten nie oznacza jednak, że w przypadku uzupełnienia rozstrzygnięcia ma ono pozostać nieuzasadnione.
Co do zarzutu naruszenia art. 222 § 4 i 277 § 2 Kodeksu celnego poprzez ich niezastosowanie, to stwierdzić należy, że kwestia bezzasadności obciążenia strony obowiązkiem zapłaty odsetek wyrównawczych została rozstrzygnięta na korzyść strony decyzją wydaną przez Dyrektora Izby Celnej uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. i umarzającą postępowanie w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. O zwrocie odsetek wyrównawczych Dyrektor Izby Celnej orzekł w niniejszym postępowaniu. Przedmiotem postępowania nie była również sprawa zwrotu opłat, o których mowa w art. 277 Kodeksu celnego.
Sąd nie stwierdził naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej przepisów prawa materialnego – art. 250 kodeksu celnego. Jak wyżej zostało wywiedzione naruszająca prawo decyzja wydana została w wyniku naruszenia przepisów postępowania przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego i niewłaściwą jego ocenę, a nie na skutek błędnej interpretacji czy niewłaściwego zastosowania przepisów art. 250 Kodeksu celnego.
Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził w niniejszej sprawie naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, dlatego opierając się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.
Sąd nie wydał orzeczenia w trybie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ zaskarżona decyzja w części dotyczącej zwrócenia stronie należności celnych była w dacie orzekania przez sąd wykonana, natomiast decyzja w części odmawiającej wypłaty odsetek od zwróconych należności celnych, ze swej istoty nie podlega wykonaniu i wobec tego orzeczenie o jej niewykonywaniu uznać należy za bezprzedmiotowe.
O kosztach postanowiono na podstawie art. 200 i 205 § 2 i 3 cyt. ustawy.