III FSK 1250/24

I SA/Łd 208/24 - Wyrok WSA w Łodzi
Data orzeczenia
2024-06-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Sędziowie
Agnieszka Gortych-Ratajczyk /sprawozdawca/
Paweł Janicki /przewodniczący/
Paweł Kowalski
Symbol z opisem
6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
III FSK 1250/24 - Wyrok NSA z 2025-07-10
III FSK 1249/24 - Wyrok NSA z 2025-07-10
I SA/Łd 209/24 - Wyrok WSA w Łodzi z 2024-06-05
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 479
art. 33 par. 1, par. 2 pkt 1, pkt 2a, pkt 3, pkt 5, pkt 6c
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Dnia 5 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca : Sędzia NSA Paweł Janicki, Sędziowie : Sędzia WSA Paweł Kowalski, Asesor WSA Agnieszka Gortych - Ratajczyk (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 26 stycznia 2024 r. nr SKO.418.58.2023 w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne oddala skargę.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpatrzeniu zażalenia A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 6 listopada 2023 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej.
Ze zgromadzonych na potrzeby sprawy akt administracyjnych wynika, że dnia 5 września 2023 r. wpłynęło do Urzędu Miasta Łodzi pismo strony, w którym podniosła zarzuty wobec prowadzonej egzekucji administracyjnej. Działający w imieniu strony pełnomocnik wniósł o uchylenie tytułu wykonawczego, umorzenie postępowania egzekucyjnego, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozpoznania zarzutów. Jako podstawę zarzutów pełnomocnik strony wskazał przepisy art. 33 § 2 ust. 1, 2 lit. a, ust. 3, 5 i 6 lit. c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479 ze zm.) dalej u.p.e.a.
Pełnomocnik strony argumentował, że w dacie wystawienia tytułu tj. w dniu 18 sierpnia 2023 r. obowiązek nie istniał, bowiem decyzja, na którą powołuje się organ nie była w tej dacie ostateczna ani prawomocna, z uwagi na fakt, iż strona złożyła od niej odwołanie, a WSA wyrokiem w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 993/21 stwierdził nieważność decyzji, a następnie NSA w sprawie o sygn. I GSK 1232/22 stwierdził, że decyzja ta nie była w ogóle stronie doręczona. Skarga w związku z ponownym doręczeniem decyzji została odrzucona wyrokiem o sygn. I SA/Łd 157/22 z uwagi na res iudicata. Zatem Stronie w ogóle nie doręczono decyzji, od której mogłaby wnieść skargę, co prowadzi do wniosku, że nie została doręczona ostateczna decyzja. Nadto, w ocenie wnoszącego tytuł w części D1 w pozycji 5 ma błędną datę powstania należności - 05.06.2021 r., a w części D pkt 6 nie wskazano informacji dotyczącej należności pieniężnej. W tytule błędnie określono zobowiązanego, gdyż wskazano adres ul. [...] 278 zamiast widniejącego w KRS adresu [...] 21. Pełnomocnik argumentował również, iż obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego wygasł z uwagi na odrzucenie skarg przez sądy administracyjne, które wskazały, że stronie nie doręczono decyzji. A przy tym wszczęcie egzekucji nastąpiło przy braku wymagalności zaległości podatkowej.
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 33 § 1, § 2 pkt 1, 2 lit. a, pkt 3, 5 i 6 lit. c oraz art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a., oddalił zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec A Sp. z o.o. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 sierpnia 2023 r.
W zażaleniu, pełnomocnik Spółki zaskarżył postanowienie organu I instancji zarzucając naruszenie przepisów art. 34 § 2 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 33 § 2 pkt 1, pkt 2 lit. a), pkt 3 i pkt 5-6 u.p.e.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, polegające na oddaleniu zarzutów zobowiązanego, w sytuacji zaistnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie zarzutów, w szczególności w postaci:
1. nieistnienia po stronie zobowiązanego obowiązku uiszczenia należności w dacie wystawienia tytułu wykonawczego;
2. błędnego określenia daty powstania należności pieniężnej na dzień 5 czerwca 2021 r. w sytuacji, gdy w dacie tej decyzja określająca obowiązek uiszczenia należności nie funkcjonowała jeszcze w obrocie prawnym, a w konsekwencji należności nią objęte nie były wymagalne;
3. braku wskazania informacji o należności pieniężnej w rubryce D-6 tytułu wykonawczego;
4. błędnego określenia zobowiązanego, tj. wskazanie nieprawidłowego adresu siedziby Spółki;
5. wygaśnięcia obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego;
6. wszczęcia egzekucji przy braku wymagalności należności pieniężnej, co stanowiło podstawy do uznania zarzutów w całości oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego.
Postanowieniem z dnia 26 stycznia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podzieliło ustalenia i wywiedzioną na ich podstawie ocenę organu I instancji, czemu dało wyraz utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji z dnia 6 listopada 2023 r.
Opisując tryb, w jakim strona może wnosić zarzuty w sprawie egzekucji i wyjaśniając na jakiej podstawie zarzuty mogą być oparte organ podkreślił, że zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. W dalszej kolejności wskazując na odpowiednie przepisy u.p.e.a. wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się rozstrzygając o oddaleniu zarzutów strony na prowadzone postępowanie egzekucyjne.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik A Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., zarzucił naruszenie:
- art. 34 § 2 pkt 2 lit. a w zw. z art. 33 § 2 u.p.e.a. poprzez brak uwzględnienia zarzutów
strony na tytuł egzekucyjny, w sytuacji;
a) nieistnienia po stronie zobowiązanego obowiązku uiszczenia należności w dacie wystawienia tytułu wykonawczego;
b) błędnego określenia daty powstania należności pieniężnej na dzień 5 czerwca 2021 r. w sytuacji, gdy w dacie tej decyzja określająca obowiązek uiszczenia należności nie funkcjonowała jeszcze w obrocie prawnym, a w konsekwencji należności nią objęte nie były wymagalne;
c) błędnego określenia zobowiązanego, tj. wskazanie nieprawidłowego adresu siedziby Spółki;
d) wygaśnięcia obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego;
e) wszczęcia egzekucji przy braku wymagalności należności pieniężnej, co stanowiło podstawy do uznania zarzutów w całości oraz umorzenia postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny/wierzyciela.
W konsekwencji pełnomocnik wniósł w imieniu strony o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji oraz zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Tytułem wstępu wyjaśnić należy, iż niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczy postanowienia. Stosownie zaś do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej p.p.s.a., sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w powyższym trybie nie jest uzależnione od wniosku strony. Podkreślić przy tym należy, że rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nie prowadzi do pominięcia strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, zostały rozważone w oparciu o akta sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) oraz złożoną skargę, a sprawa została rozpoznana przez sąd we właściwym składzie (art. 120 p.p.s.a.).
Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia, przypomnieć trzeba, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy postanowienie z dnia 6 listopada 2023r., którym organ I instancji oddalił zgłoszone przez stronę zarzuty na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 18 sierpnia 2023 r.
W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zobowiązany w postępowaniu egzekucyjnym ma prawo wniesienia zarzutów (art. 33-35 u.p.e.a.). Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym stanowi swoisty środek zaskarżenia, spełniający podobną rolę jak odwołanie w postępowaniu administracyjnym, posiada jednak pewne odrębności. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego (vide. wyrok NSA z dnia 2 marca 2023 r., sygn. akt II OSK 2175/20 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a. obowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.
W myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a §1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.
Po wtóre, postępowanie w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym może toczyć się jedynie w ramach zarzutów nakreślonych przez zgłaszającego te zarzuty. Organ w postępowaniu wywołanym wniesionymi zarzutami, jest nimi związany i zarzuty te ograniczają zakres orzekania.
Z uwagi na powyższe, podniesiona dopiero w skardze, kwestia braku prawidłowo zaznaczonej w tytule wykonawczym daty, od której naliczane winny być odsetki nie była przedmiotem analizy. Wierzyciel jest związany zarzutami zobowiązanego i w postanowieniu w przedmiocie zarzutów nie może wypowiadać się co do kwestii, które jak w niniejszym przypadku, nie zostały przez zobowiązanego podniesione w ramach zgłaszanych zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a.
W okolicznościach niniejszej sprawy niezbędnym jest uporządkowanie wynikających z akt administracyjnych faktów. Po pierwsze Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 21 maja 2021 r. nr DEP-Ed-V1.4431.22.202 określił A Sp. z o.o. wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i nakazał dokonanie jej zwrotu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją nr SKO.4142.15.2021 wydaną dnia 28 września 2021 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 września 2021 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji (sygn. akt I SA/Łd 993/21).
Z kolei prawomocnym postanowieniem z dnia 29 marca 2022 r. (sygn. akt I SA/Łd 157/22), na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. (skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 września 2021 r.
Następnie, postanowieniem z dnia 13 stycznia 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 marca 2022 r. (sygn. akt I SA/Łd 993/21) i odrzucił skargę (sygn. akt I GSK 1232/22). Co istotne, NSA nie badał kwestii doręczenia decyzji organu I instancji z dnia 21 maja 2021 r., a tym bardziej nie uznał, że nie doszło do skutecznego jej doręczenia stronie i wejścia do obrotu prawnego. I co również wynika z akt sprawy i ww. orzeczeń, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 28 września 2021 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia 21 maja 2021 r., w dacie wystawienia omawianego tytułu wykonawczego – 18 sierpnia 2023 r. - była doręczona stronie i weszła do obrotu prawnego.
Z powyższego wynika zatem, że obowiązek pieniężny wynikający z decyzji administracyjnej Prezydenta Miasta Łodzi decyzją z dnia 21 maja 2021 r., utrzymanej w mocy ww. decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest wymagalny. Egzekucja administracyjna prowadzona jest na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 18 sierpnia 2023 r., w którym jako podstawę obowiązku pieniężnego wskazana jest ww. decyzja Prezydenta Miasta Łodzi.
Uwzględniając powyższe nie sposób podzielić zarzutu strony skarżącej opartego na przepisie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. - nieistnienie obowiązku. Orzecznictwo sądów administracyjnych nie pozostawia bowiem wątpliwości, że nieistnienie obowiązku dotyczy sytuacji, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, na przykład z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też, gdy obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów. W okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z żadnym z opisanych przypadków. Utrzymana w mocy decyzja Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 maja 2021 r. kreująca obowiązek strony i będąca podstawą dla wystawionego w dniu 18 sierpnia 2023 r. tytułu wykonawczego pozostaje w obrocie prawnym a wynikający z niej obowiązek jest wymagalny.
Zdaniem Sądu na aprobatę zasługuje ocena organów egzekucyjnych również w odniesieniu do zarzutu strony, że określenie obowiązku nastąpiło niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4. (art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a.).
Trafnie wyjaśniły organy, że przy ocenie zarzutu, iż błędnie określono egzekwowany obowiązek, to jest niezgodnie z treścią decyzji administracyjnej, bada się, czy nie doszło do zniekształcenia w zakresie przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z decyzji. Przy czym zniekształcenie to może odnosić się zarówno do rodzaju egzekwowanego obowiązku, jak i innych jego parametrów, w tym daty powstania. Tymczasem, jak wynika z decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 21 maja 2021 r. wysokość dotacji podlegającej zwrotowi to kwota 49 580,91 zł, która jako obowiązek zobowiązanego została skierowana do egzekucji. Z kolei w pozycji 5 w części D.l. wpisuje się datę powstania należności pieniężnej lub datę początkową okresu, w którym powstała należność pieniężna - objaśnienia dotyczące sporządzania tytułu wykonawczego (TW-1); rozporządzenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 12 stycznia 2021 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej. Jak potwierdza tytuł wykonawczy z dnia 18 sierpnia 2023 r. pozycja 5 w części D.l. została wypełniona zgodnie z decyzją stanowiącą podstawę prawną obowiązku. Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobrane w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, pobrania dotacji w nadmiernej wysokości (art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych). Stwierdzenie okoliczności pobrania dotacji w nadmiernej wysokości nastąpiło w dacie wydania decyzji Prezydent Miasta Łodzi decyzją z dnia 21 maja 2021 r., datą powstania należności pieniężnej był więc dzień 5 czerwca 2021 r., który został wskazany w tytule wykonawczym wystawionym w sprawie strony.
Nadto w ślad za organem należy wskazać, że we wzorze tytułu wykonawczego przy pozycji 6 w części D zawarto m.in. odesłanie³. Prowadzi ono do objaśnień do sporządzenia tytułu wykonawczego, gdzie pod tym numerem odesłania wskazano, że "Pozycji nie wypełnia się w przypadku zobowiązanego niebędącego osobą fizyczną lub gdy zobowiązany będący przedsiębiorcą zmarł przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego". Niewątpliwie, kwestia odpowiedzialności majątkiem wspólnym zobowiązanego i jego małżonka nie jest elementem orzeczenia określającego obowiązek skarżącej Spółki.
Strona skarżąca postawiła także zarzut błędu co do zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.) ponieważ w tytule wykonawczym został podany nieaktualny adres Spółki.
Orzecznictwo sądów administracyjnych i doktryna są zgodne, że przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuację, w której organ egzekucyjny podjął czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznał za zobowiązanego, w związku z czym doręczył jej tytuł wykonawczy oraz pouczył o prawie wniesienia zarzutów. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia egzekwowanego obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Wniesienie zarzutu opartego o przesłankę wymienioną w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. nie może oczywiście zmierzać do ustalania osoby zobowiązanego, a sprowadzać powinno się do formalnej kontroli tożsamości osoby, wobec której prowadzi się egzekucję w celu stwierdzenia, czy w orzeczeniu nakładającym obowiązek wskazano tę samą osobę. Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy zatem kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję (por. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt III FSK 772/22; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 11 października 2017 r., sygn. I SA/Ol 35417; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. I SA/Gd 1720/17). Zarzut błędu co do osoby zobowiązanego dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 2801/97).
W świetle powyższego, wbrew poglądowi strony skarżącej, nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego z uwagi na podanie w tytule wykonawczym nieaktualnego adresu Spółki. Nie doszło do wszczęcia egzekucji wobec podmiotu innego, niż zobowiązana Spółka, jak i do naruszenia zasad legalizmu i prowadzenia przez organy postępowania w sposób budzący zaufanie. Wskazanie w tytule wykonawczym nieaktualnej ulicy siedziby Spółki nie stanowiło przeszkody do skierowania odpisów tytułu i zawiadomienia o zajęciu na aktualny adres siedziby i skuteczne doręczenie tych dokumentów.
Kolejny zarzut podniesiony przez stronę to wygaśnięcie obowiązku (art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a.). Według strony obowiązek wygasł z uwagi na odrzucenie skargi przez sąd administracyjny, co wcześniej opisano. Rozpatrując tak postawiony zarzut w kontekście trybu, w jakim powstał obowiązek wobec Spółki należy podzielić wywód organów, iż odrzucenie skargi przez WSA, jak i NSA, nie spowodowały, że obowiązek wygasł. Nie wystąpił również żaden z przypadków, o których mowa w art. 59 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w związku z art. 67 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, co czyni postawiony zarzut niezasadnym.
Ostatni z zarzutów to brak wymagalności obowiązku, który strona wiąże z wynikami kontroli sądowoadministracyjnej orzeczenia, z którego wynika obowiązek strony.
Przepis art. 33 § 2 pkt 6 u.p.e.a. określa przypadki, w których występuje brak wymagalności obowiązku. W orzecznictwie przyjmuje się, że przez wymagalność należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje i jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, ale nie może on być egzekwowany w danym momencie (np. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/21). O braku wymagalności obowiązku decyduje kategoria zdarzeń wskazanych w art. 33 § pkt 6 lit. a i b) u.p.e.a., czyli takich jak odroczenie terminu wykonania obowiązku, czy rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnych. Dopuszczenie w tym samym przepisie (lit. c)) kwalifikacji braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż określona w lit. a) i b), musi mieć zatem charakter tego rodzaju co wymienione w tym przepisie (vide wyrok NSA z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt III FSK 565/22). Zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia upadłości.
Analiza podniesionego zarzutu w kontekście powyższych uwag prowadzi do aprobaty oceny organów, że żadna z takich sytuacji lub im podobnych nie wystąpiła w niniejszej sprawie, co czyni powyższy zarzut niezasadnym.
Końcowo należy po wtóre podkreślić, iż w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, nadto zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 § 2 u.p.e.a.
Z tych wszystkich względów, nie dopatrując się opisanych w skardze naruszeń, jak również innych naruszeń, które Sąd jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu, a zatem nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
ak