V SA/Wa 710/16

V SA/Wa 710/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-01-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-04-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Arkadiusz Tomczak
Beata Blankiewicz-Wóltańska /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Madalińska-Urbaniak
Symbol z opisem
6553
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 1640/18 - Wyrok NSA z 2019-06-28
Skarżony organ
Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 50
art. 33 ust. 1, art. 36, art 40 ust. 1, art. 55
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych
Dz.U. 2016 poz 23
art. 61a
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718
art. 145 par. 1 lit. a i c, art. 134 par. 1., art. 200, art. 205 par. 1 i 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia (...) lutego 2016 r. nr (...) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w B. z dnia (...) stycznia 2016 r.; 2. zasądza od Prezesa Agencji Rynku Rolnego na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w S. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym przez "P." Sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako Skarżąca) postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Prezes Rynku Rolnego utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w sprawie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku dot. zwrotu części pierwszej raty opłaty i odstąpienia od obciążenia obowiązkiem przekazania pozostałych rat za nadprodukcję mleka, nałożoną na dostawcę.
Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:
W dniu [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor OT ARR w B. decyzją nr [...] ustalił w stosunku do A.Z. należną opłatę w wysokości 261 881 zł, w związku z przekroczeniem przysługującej kwoty indywidualnej dostaw o 288 129 kg, którą zobowiązany miał wnieść podmiotowi skupującemu tj. "P." Sp. z o.o.
Następnie w dniu [...] września 2015 r. Dyrektor OT ARR w B. decyzją nr [...] przyznał A.Z. pomoc polegającą na rozłożeniu na nieoprocentowane raty należnej opłaty za przekroczenie posiadanej kwoty indywidualnej w roku kwotowym 2014/2015, którą należy wnieść podmiotowi skupującemu - "P." Sp. z o.o. w następujących ratach: I rata w wysokości 87 294,00 zł płatna do [...] września 2015 r., II rata w wysokości 87 293,50 zł płatna do [...] września 2016 r., III rata w wysokości 87 293,50 zł płatna do [...] września 2017 r. Skarżąca spółka, z tytułu I raty ustalonej w stosunku do A.Z., uiściła łącznie 87 294,00 zł na rzecz ARR, z czego odzyskała od rolnika 2 304,36 zł, a powstała różnica wynosi 2 288,59 kg.
W dniu [...] grudnia 2015 r. Spółka złożyła podanie do Dyrektora OT ARR w B. o zwrot części pierwszej raty opłaty w wysokości 84 989,64 zł (wysokości I raty 87 294 zł, potrącona o kwotę 2 304,36 zł dotychczas odzyskaną od rolnika) i odstąpienie od obciążenia "P." Sp. z o.o. obowiązkiem przekazania pozostałych rat za nadprodukcję mleka nałożoną na A.Z. argumentując tym, iż wystąpiły przyczyny niezależne od podmiotu skupującego, tj. ogłoszenie w dniu [...] grudnia 2015 r. upadłości obejmującej likwidację majątku dłużnika przez Sąd Rejonowy w B. VIII Wydział Gospodarczy, sygn. akt [...].
W dniu [...] stycznia 2016 r. Dyrektor OT ARR w B. postanowieniem odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r. o zwrot części pierwszej raty opłaty i odstąpienia od obciążenia "P." Sp. z o.o. obowiązkiem przekazania pozostałych rat opłaty za nadprodukcję mleka nałożoną na dostawcę A.Z..
W dniu [...] stycznia 2016 r. "P." Sp. z o.o. - reprezentowana przez pełnomocnika - złożyła zażalenie na powyższe postanowienie do Prezesa Agencji Rynku Rolnego.
W treści zażalenia Strona wniosła o uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i wszczęcie postępowania w sprawie wniosku o zwrot części pierwszej raty opłaty i odstąpienie od obciążenia "P." Sp. z o.o. obowiązkiem przekazania pozostałych rat opłaty za nadprodukcję mleka nałożoną na dostawcę A.Z., ewentualnie o uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Jednocześnie Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z organem I instancji iż, w niniejszej sprawie zachodzą przesłanka z art. 61 a § 1 k.p.a. uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania z wniosku strony, a mianowicie, że brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpoznania żądania. Strona podniosła, iż art. 55 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. 2013 r., poz. 50 ze zm.), daje możliwość odstąpienia od kary. Dodatkowo Skarżąca strona wskazała, iż organ I instancji powołał się na nieobowiązujący już art. 40 ust. 1 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, który w sprawach dotyczących opłaty, a nieuregulowanych w ustawie odsyła do działu III ustawy Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty.
Prezes ARR w dniu [...] lutego 2016 r. postanowieniem nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora OT ARR w B. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia [...] grudnia 2015 r.
W uzasadnieniu organ II instancji zauważył, iż podstawą do odmowy Dyrektora OT ARR wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej jest brak w przepisach prawa podstawy materialnoprawnej do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Wskazano, że zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419), do postępowań w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji mleka, rozstrzyganych w drodze decyzji oraz do rozliczenia przez Agencję Rynku Rolnego roku kwotowego 2014/2015, stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym Prezes ARR zauważył, iż organ I instancji prawidłowo rozpatrzył sprawę, powołując się na art. 40 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych. Odnosząc się do podniesionego przez stronę art. 55 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, jako podstawy do merytorycznego rozpoznania wniosku dającej możliwość odstąpienia od kary wskazał, iż powyższy przepis dotyczy kar pieniężnych, ustalanych w stosunku do uczestników mechanizmu kwotowania produkcji mleka nieprzestrzegających przepisów go regulujących, natomiast nie ma zastosowania do spraw związanych z opłatą za nadprodukcję mleka. Stwierdzono, iż wniosek strony z dnia [...] grudnia 2015 r. odnosi się do obowiązku wynikającego z art. 36 ust. 3 ww. ustawy, tj. obowiązku przekazania opłaty przez podmiot skupujący na rachunek bankowy właściwego oddziału terenowego Agencji. W Rozdziale 6 "Kary pieniężne" ww. ustawy brak jest przepisów sankcjonujących uchybienia w zakresie wnoszenia opłaty. Jednocześnie art. 40 ww. ustawy w przypadkach w niej nieuregulowanych do opłat nakazuje stosować odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyłączeniem jednak przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty. Prezes ARR podzielił opinię organu I instancji, iż stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy został prawidłowo oceniony oraz zasadnie na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a.
Dyrektor OT ARR odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o zwrot części pierwszej raty opłaty i odstąpienia od obciążenia "P." Sp. z o.o. obowiązkiem przekazania pozostałych rat opłaty za nadprodukcję mleka nałożoną na dostawcę A.Z.. Wskazano, że w sprawie zaistniała sytuacja, która w sposób oczywisty stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania, gdyż brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania, dlatego też niezależnie od okoliczności przedstawionych przez Stronę, zażalenie nie zostało rozpatrzone pozytywnie.
Od postanowienia Prezesa Agencji Rynku Rolnego o odmowie wszczęcia postępowania Skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Do skargi załączono odpis skargi i odpis pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r.
Strona zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie następujących przepisów prawa:
- art. 16 a rozporządzenia Komisji (WE) nr 595/2004, ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003, w związku z art. 78 ust. 2 i art. 84 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 ustanawiającego wspólną organizacje rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (...), poprzez nieuwzględnienie przez organ I oraz II instancji uiszczonej przez podmiot skupujący kwoty jako nadpłaty, w sytuacji gdy producent rolny nie ma zdolności do jej zapłacenia,
- art. 40 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych w zw. z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419) i art.°61 a § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, w sytuacji, gdy w świetle ww. przepisów brak było podstaw do jej wydania przez organ I instancji,
- art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przed wydaniem zaskarżonego postanowienia,
- art. 10 k.p.a., art. 28 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4 k:p.a., art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez pozbawienie rolnika udziału w przedmiotowym postępowaniu, co skutkuje nieważnością wydanego postanowienia oraz daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez uchybienie podstawowym zasadom demokratycznego państwa prawnego oraz praworządności postępowania organów, poprzez uniemożliwienie odzyskania przez stronę skarżącą wpłaconych na rzecz Agencji Rynku Rolnego środków finansowych, pomimo iż nie jest ona w żadnej mierze odpowiedzialna za zaistniałą osobistą sytuację majątkową rolnika.
W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia Prezesa Agencji Rynku Rolnego oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Dyrektora OT ARR w B. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, jak również o zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm przypisanych oraz o dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z pisma Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r.
W odpowiedzi na skargę Prezes Agencji Rynku Rolnego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 z p. zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:
a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Na wstępie należy wskazać przepisy, które stanowiły podstawę do naliczenia opłaty za przekroczenie posiadanej kwoty indywidualnej, jak też pozostałe przepisy prawa krajowego i wspólnotowego, które znajdują zastosowanie w sprawie.
Z brzmienia art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 50 z p.zm., obecnie Dz. U. z 2016 r., poz. 155; dalej jako ustawa) w okresie przed dniem 3 października 2015r. - kiedy to usunięto z tej ustawy przepisy odnoszące się do kwot mlecznych – wynikało, że w przypadku przekroczenia kwoty krajowej przeznaczonej dla dostawców hurtowych albo dla dostawców bezpośrednich producent, który w roku kwotowym wprowadził do obrotu mleko lub przetwory mleczne w ilości przekraczającej kwotę indywidualną przysługującą na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego, jest obowiązany do uiszczenia opłaty określonej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającym wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych ("rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku") (Dz. U. UE L z dnia 16 listopada 2007 r.).
Ponadto przepis art. 36 tej ustawy stanowił :
1. W odniesieniu do dostawców hurtowych, właściwi miejscowo dyrektorzy oddziałów terenowych Agencji do dnia 15 września, na podstawie informacji, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 5:
1) dokonują rozliczenia wykorzystania kwot indywidualnych przysługujących na dany dzień roku, według stanu na ostatni dzień roku kwotowego;
2) ustalają, w drodze decyzji, po uwzględnieniu krajowego współczynnika realokacji, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1, wysokość należnych opłat;
3) przesyłają do podmiotów skupujących, także w wersji elektronicznej, zbiorcze informacje o wysokości należnych opłat.
2. Dostawca hurtowy, w terminie określonym w art. 15 ust. 1 Rozporządzenia Komisji (WE) NR 595/2004 z dnia 30 marca 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz. U. UE L z dnia 31 marca 2004 r.), jest obowiązany do wniesienia podmiotowi skupującemu opłaty ustalonej w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2.
3. Opłatę, o której mowa w ust. 2, podmiot skupujący jest obowiązany przekazać na rachunek bankowy oddziału terenowego Agencji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania albo siedzibę dostawcy hurtowego w terminie określonym w art. 15 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) NR 595/2004.
4. Jeżeli dostawca hurtowy nie przekazał podmiotowi skupującemu w całości opłaty, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podmiot skupujący może rozłożyć opłatę na raty.
5. Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu.
6. Upoważnionym do żądania wykonania, w drodze egzekucji administracyjnej, obowiązku wynikającego z decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 2, jest podmiot skupujący wskazany w tej decyzji.
Z kolei w art. 40 ust. 1 ustawy określono, że w sprawach nieuregulowanych w ustawie do opłat stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), z wyłączeniem przepisów dotyczących umarzania należności, odraczania płatności oraz rozkładania płatności na raty, z zastrzeżeniem art. 15 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) NR 595/2004.
Jednocześnie - zgodnie z art. 18 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 1419; dalej jako ustawa zmieniająca), do postępowań w sprawach indywidualnych związanych z kwotowaniem produkcji mleka, rozstrzyganych w drodze decyzji oraz do rozliczenia przez Agencję Rynku Rolnego roku kwotowego 2014/2015, stosuje się przepisy dotychczasowe.
W związku z powyższymi regulacjami Prezes ARR zauważył, iż organ I instancji prawidłowo rozpatrzył sprawę, powołując się na art. 40 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych i odmawiając Skarżącej wszczęcia postępowania na mocy art. 61 a k.p.a.
W ocenie Sądu nie można zgodzić się z takim stanowiskiem.
W rozpoznawanej sprawie bowiem – z uwagi na treść cyt. przepisu art. 40 ust. 1 ustawy i z brzmienia art. 18 ust. 1 ustawy zmieniającej – wynika, że w sprawie zastosowanie znajdą właśnie wskazywane w art. 40 ustawy przepisy działu III Ordynacji podatkowej, a w szczególności wskazywane przez Skarżącą przepisy dotyczące nadpłaty, zawarte w art. 72 – 80 tej ustawy.
Trzeba przy tym nadmienić, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lutego 2016 r. , w którym organ ten wskazuje na możliwość zastosowania instytucji nadpłaty w przypadkach takich, jakie miały miejsce w rozpoznawanej sprawie.
Możliwość zastosowania regulacji odnoszących się do nadpłaty wynika bowiem nie tylko z treści cyt. przepisów krajowych, lecz również z treści przepisów wspólnotowych tj. art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1234/2007, jak też z art. 16 a rozporządzenia Komisji (WE) Nr 595/2004.
Nie można przy tym podzielić stanowiska Skarżącej, że w sprawie znajdzie zastosowanie regulacja przewidziana w art. 55 ustawy o organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, jako podstawy do merytorycznego rozpoznania wniosku dającej możliwość odstąpienia od kary.
W tym przedmiocie należy zgodzić się z organem, że przepis ten dotyczy kar pieniężnych, ustalanych w stosunku do uczestników mechanizmu kwotowania produkcji mleka nieprzestrzegających przepisów go regulujących, natomiast nie ma zastosowania do spraw związanych z opłatą za nadprodukcję mleka, gdyż wniosek strony z dnia [...] grudnia 2015 r. odnosił się do obowiązku wynikającego z art. 36 ust. 3 ww. ustawy, tj. obowiązku przekazania opłaty przez podmiot skupujący na rachunek bankowy właściwego oddziału terenowego Agencji.
Reasumując należy stwierdzić, że organy nieprawidłowo zastosowały regulację wynikającą z art. 61a k.p.a., gdyż istniały przesłanki do wszczęcia postępowania mającego na celu stwierdzenie, czy w sprawie doszło do nadpłaty w rozumieniu cyt. przepisów Ordynacji podatkowej.
Tym samym w ocenie Sądu organy – wydając zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające – działały z naruszeniem zarówno cyt. przepisów prawa krajowego, jak i wspólnotowego, oraz z naruszeniem art. 61 a § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.
W prowadzonym postępowaniu organy winny zatem ponownie rozpatrzyć sprawę, mając na względzie wskazane powyżej rozważania Sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i na mocy art. 145 § 1 ust. 1 litera a i c p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.
Odnośnie do wniosku o zwrot kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje Skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis, a także wynagrodzenie pełnomocnika (w tym przypadku radcy prawnego) reprezentującego stronę skarżącą, o czym stanowi art. 205 § 1 i § 2 p.p.s.a.
Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy, zasądzając na rzecz Skarżącego kwotę stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz wynagrodzenia radcy prawnego.