V SA/WA 704/20

V SA/Wa 704/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-04-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kania
Bożena Zwolenik
Marek Krawczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 902/21 - Wyrok NSA z 2024-12-18
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1312
art. 7 ust. 1 i 2; art. 8 ust. 1 pkt. 1-4
Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w Warszawie z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi [...] sp. j. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. [...] z/s w W. nr [...] z dnia [...] października 2019 r. w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.
Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.
[...] s.j. złożyła w dniu 19 lutego 2018 r. wniosek o przyznanie płatności na 2018 r. na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz.U.2018 poz. 1312).
W dniu 14 lutego 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. [...] z/s w W. wystosował do Strony wezwanie do złożenia wyjaśnień w zakresie przedłożonej deklaracji upraw.
W odpowiedzi na powyższe w dniu 25 lutego 2019 r. strona skarżąca złożyła wyjaśnienia.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. [...] z/s w W. wydał decyzję z dnia [...] października 2019 r., którą to odmówił przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.
Skarżąca spółka odwołała się od powyższej decyzji.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2019 r.
Organ odwoławczy podniósł, że z wniosku przedłożonego na rok 2018 wynika, iż w posiadaniu skarżącej spółki pozostają jedynie grunty leśne. Spółka nie spełnia warunków do przyznania płatności związanych do zwierząt i nie złożyła wniosku o przyznanie tych płatności.
Zdaniem organu II instancji, organ I instancji słusznie uznał, że skarżąca spółka w roku 2018 nie prowadziła działalności rolniczej a tym samym nie spełniła warunków do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
W skardze skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancja. Skarżąca spółka podniosła, że ustalenia organu są błędne i jest w posiadaniu 0.5921 ha lasu oraz 10,77 ha gruntów rolnych.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Na wstępie sąd wyjaśnia, że z uwagi na objecie Warszawy strefą czerwoną z tytułu panującej pandemii i wydaniem zarządzeń przez Prezesa NSA nr 39 z dnia 16 października 2020 r. i Prezesa WSA z dnia 16 października 20 r. nr 21 o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej w trybie posiedzeń niejawnych, sprawę przekazano do rozpoznania w trybie niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r., poz. 374). Przepis ten stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
Wskazać należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego dacie orzekania sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej - "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie.
Sąd wyjaśnia, iż tryb składania wniosków o przyznanie płatności oraz warunki uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018 reguluje ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U.20I8 poz. 1312), zwana dalej "ustawą".
Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli: został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.
Zgodnie zaś z ust. 2, pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli:
- rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz
- łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro.
Kwota płatności bezpośrednich, o której mowa w art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1307/2013, do której wysokości nie stosuje się art. 9 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia, wynosi równowartość w złotych kwoty 5000 euro.
Minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić, w drodze rozporządzenia, wykaz rodzajów działalności nierolniczej, które są uznawane za podobne do rodzajów działalności wymienionych w art. 9 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1307/2013, uwzględniając kryteria określone w art. 9 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1307/2013 oraz mając na względzie założenia Wspólnej Polityki Rolnej w zakresie ukierunkowania wsparcia i zabezpieczenie przed jego nieuzasadnionym przyznawaniem.
Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej:
położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami";
będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;
o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;
nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych,
o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.
Wyjaśnić należy, iż przepis art. 4 ust. 1 pkt. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 precyzuje "działalność rolniczą" jako:
produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich;
utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu
lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub
prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy;
Rolnik zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz. UE nr L347/608 z 20.12.2013 r.) oznacza zaś osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz które prowadzą działalność rolniczą.
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. e "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. W myśl zaś 4 ust. 1 pkt. g "uprawy trwałe" oznaczają uprawy niepodlegające płodozmianowi, inne niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się zbiory, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji.
Wyjaśnić należy, że grunty leśne nie można uznać za grunty rolne, które jak twierdzi skarżąca spółka dają plony cykliczne w postaci drewna. Zbiór plonów to czynność kończąca cykl prac w produkcji roślinnej, niekiedy poprzedzona zabiegami przygotowawczymi.
Grunty leśne zaś nie są użytkami rolnymi i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym. Natomiast podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym na podstawie wykazania ich oddzielnie jako lasy w ewidencji gruntów i budynków.
Jak wynika z wniosku przedłożonego na rok 2018 w posiadaniu skarżącej spółki pozostają jedynie grunty leśne. Rolnik zaś nie spełnia warunków do przyznania płatności związanych do zwierząt i nie złożył wniosku o przyznanie tych płatności. W okolicznościach sprawy organy zasadnie stwierdziły, że skarżąca spółka w roku 2018 nie prowadziła działalności rolniczej a tym samym nie spełniła warunków do przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Należy zauważyć iż sama Spółka w wyjaśnieniach z dnia 24 lutego 2019 r. wskazywała, że "całe 18,79 ha działek rolnych zostało zalesione i została przyznana pomoc na zalesianie".
Z tych względów w oparciu o art. 151 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.