V SA/WA 68/04

V SA/Wa 68/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Marzenna Zielińska /przewodniczący/
Mirosława Pindelska
Piotr Piszczek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802
art. 3 par. 1 pkt 24
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 czerwca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Kodeks celny.
Tezy
Zgodnie z art. 3 par. 1 pkt 24 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny /t.j. Dz.U. 2001 nr 75 poz. 802/ zgłoszenie celne jest czynnością, poprzez którą zgłaszający wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Ma ono charakter deklaracji, w której strona sama określa kwotę długu celnego oraz przedstawia organowi celnemu towar i wszystkie dokumenty niezbędne do objęcia tego towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Nakłada to na zgłaszającego odpowiedzialność za prawidłowe sporządzenie zgłoszenia celnego.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Marzenna Zielińska, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia NSA - Piotr Piszczek (spr.), Protokolant - Michał Petranik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za prawidłowe - oddala skargę -
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].08.2003 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. - stosownie do treści art. 207 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 65 § 4 pkt 1, art. 85 § 1, art. 262 ustawy z dnia 9.01.1997 r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), a także rozporządzeń wykonawczych do tego ostatniego aktu normatywnego - uznał zgłoszenie celne SAD nr [...]z dnia [...].09.2000 r. za prawidłowe w zakresie nazwy, klasyfikacji towarowej i wartości towaru z pozycji 62 SAD BIS opisanego w polu 31 jako "męski garnitur 100% poliester".
W motywach wskazano, że w JDA SAD [...].09.2000 r. zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu odzież, w tym wyżej wskazany artykuł deklarując kod [...]ze stawką konwencyjną 19,7% (Organ przyjął zgłoszenie i objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. W wyniku złożonego wniosku o wszczęcie postępowania celnego w sprawie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe (w zakresie nazwy oraz stosowanego kodu taryfy celnej - wnioskowano o uznanie towaru zadeklarowanego za "męskie marynarki" z poliestru i zataryfikowanie ich do kodu [...]) - po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego - uznano, iż funkcjonariusz celny dokonujący czynności nie przeprowadził w dniu [...].09.2000 r. pełnej rewizji celnej. Strona - w sytuacji dostrzeżenia istotnych niezgodności w procedurze dopuszczenia towaru do obrotu - mogła (stosownie do treści art. 72 § 1 Kodeksu celnego) do czasu zwolnienia towarów zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji, czego nie uczyniła. W tej sytuacji składane przez stronę dowody nie mogą stanowić podstawy do poczynienia postulowanych przez wnioskodawcę ustaleń i zaspokojenia żądań skarżącego.
W wyniku rozpoznania odwołania Dyrektor Izby Celnej w W .decyzją z dnia [...].12.2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W skardze do WSA pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i uznanie zadeklarowanych w JDA SAD z dnia [...].09.2000 r. "męskich garniturów" za "marynarki męskie" z poliestru i o zataryfikowanie ich do kodu [...]lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi celnemu do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu wskazano - po przedstawieniu dotychczasowego biegu postępowania - że:
a) przyczyną omyłkowej deklaracji był fakt błędnego zapisu w fakturze (przedmiotem przywozu nie były "męskie garnitury z poliestru" objęte kodem [...]ale "męskie marynarki z poliestru" objęte kodem [...];
b) w toku postępowania importer nie mógł wnioskować o przeprowadzenie dodatkowej rewizji celnej, ponieważ nie dysponował fakturą handlową, którą otrzymał dopiero po dokonaniu zgłoszenia celnego;
c) w decyzjach organów nie podważono dostarczonego dowodu, a mianowicie marynarki męskiej o numerze referencyjnym określonym w fakturze eksportera oraz dowodu w postaci garnituru męskiego o zupełnie innym numerze referencyjnym, a także oryginalnego oświadczenia eksportera - firmy "L.";
d) bezzasadnie pominięto dowód w postaci wydruków (czy też wglądu w system informatyczny) przyjmując, że nie jest to katalog ani kontrakt handlowy, co nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach.
W odpowiedzi na skargę - żądając jej oddalenia - Dyrektor Izby Celnej w W. zajął stanowisko identyczne jak w motywach zaskarżonych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie zauważyć należy, że sądy administracyjne w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie (akt ten cyt. jest dalej jako Pr. o p.p.s.a.).
Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią - bez wątpienia - sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Nie ulega też wątpliwości, że podstawowym celem tejże kontroli jest eliminowanie z porządku prawnego aktów (zwłaszcza decyzji i postanowień), a także czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i dążenie do przywrócenia stanu, który nie będzie z nim pozostawał w sprzeczności. Ta funkcja kontroli sądowej jest istotna zarówno z punktu widzenia podmiotu skarżącego, jak i całego aparatu administracyjnego państwa, który winien być żywo zainteresowany w eliminowaniu z obrotu prawnego niezgodnych z prawem aktów i czynności swoich funkcjonariuszy.
Prawidłowość podejmowanych działań, a tym samym legalność działania organów administracyjnych, stanowi bowiem istotny element efektywności i ważną przesłankę istnienia społecznej akceptacji działania aparatu administracyjnego państwa. Stopień zaś akceptacji owego działania organów administracji rządowej, jak też samorządowej, przenoszony jest na ocenę funkcjonowania całego państwa.
W powyższym kontekście - oceniając wniesiony środek zaskarżenia - wskazać trzeba, iż w toku postępowania organy celne nie dopuściły się uchybień - tak w zakresie stosowania prawa materialnego, jak też procesowego - które skutkowałyby potrzebą uchylenia zaskarżonych aktów administracyjnych. Na marginesie należy wskazać, iż WSA nie może "uznać towar za zadeklarowany w JDA SAD nr [...]z dnia [...].09.2000 r. jako >>męskie garnitury<< z poliestru za >>męskie marynarki<< z poliestru i zataryfikować do kodu [...]", gdyż nie pozwala na to procedura. Była o tym wyżej mowa - patrz kompetencje WSA (może to uczynić jedynie organ celny - w przypadku uwzględnienia skargi).
W kwestii pozostałych zarzutów sformułowanych w uzasadnieniu skargi wskazać trzeba, iż istotne znaczenie ma treść oświadczenia złożonego na rozprawie (k. 37 akt sądowych). Wynika z niego: "wniosek o uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe został wniesiony tak późno, gdyż było to efektem niedoskonałości współpracy pomiędzy agencją celną, importerem i eksporterem". W tym kontekście zwrócić należy uwagę na to, iż garnitury męskie zgłoszono do procedury dopuszczenia do obrotu [...].09.2000 r., zaś "wniosek" inicjujący przedmiotowe postępowanie złożono dopiero 7.08.2001 r., a więc blisko niemalże po upływie roku. Ponadto pełnomocnik dodał: "Nie potrafię odpowiedzieć na pytanie czy była wystawiona faktura korygująca w związku z ujawnieniem nieprawidłowości przy imporcie towarów objętych niniejszą sprawą."
Gdyby istotnie dokonano importu marynarek zamiast garniturów, to fakt ten zostałby dostrzeżony już przy ich przyjęciu do magazynu lub wkrótce potem. W ślad za tym - co jest logiczną konsekwencją - wystawiono by fakturę korygującą, która wiązałaby się z ujawnionymi nieprawidłowościami. W aktach administracyjnych brak jest też śladów dokumentacji dotyczących "kompensaty należności", o których mówił pełnomocnik skarżącego w toku rozprawy (k. 37 akt sądowych). Taka dokumentacja w jednoznaczny sposób stanowiłaby logiczny ciąg konsekwencji poprzedzających złożenie przedmiotowego wniosku.
Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 3 § 1 pkt 24 Kodeksu celnego zgłoszenie celne jest czynnością poprzez którą zgłaszający wyraża, w wymaganej formie i w określony sposób, zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną. Ma ono charakter deklaracji, w której strona sama określa kwotę długu celnego oraz przedstawia organowi celnemu towar i wszystkie dokumenty niezbędne do objęcia tego towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Nakłada to na zgłaszającego odpowiedzialność za prawidłowe sporządzenie zgłoszenia celnego.
Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt, iż agencja celna zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu artykuł "garnitur męski 100% poliester" deklarując kod [...]00 0. Fakt ten potwierdza również załączona faktura nr [...] z [...].09.2000 r., w której widnieje "męski zestaw ubraniowy z włókien syntetycznych", który w powiązaniu z kodem taryfowym wskazywał na import "męskiego lub chłopięcego zestawu ubraniowego z włókien syntetycznych". W tej więc sytuacji, organ celny trafnie przyjął przedmiotowe zgłoszenie celne, bowiem spełniało ono wymogi formalne.
W powyższym kontekście - zwłaszcza co do jakości zaoferowanych przez stronę dowodów - wskazać trzeba, że w ich ocenie organ (stosownie do treści art. 191 Ordynacji podatkowej) kieruje się zasadą swobodnej oceny dowodów. Ta zaś upoważnia organ do ustalania prawdy obiektywnej według swej wiedzy, doświadczenia i przekonania o wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych. Fakt, że analiza zebranego materiału dowodowego nie przyniosła oczekiwanych przez skarżącego skutków nie może być powodem kwestionowania rzetelności poczynań organów celnych.
Odnosząc się do zarzutów skargi - w warstwie uzasadnienia - wskazać trzeba:
Ad. a i b) Nawet, gdyby przyjąć, że w sytuacji, kiedy przyczyną omyłkowej deklaracji był fakt błędnego zapisu w fakturze, a i importer nie mógł wnioskować o przeprowadzenie dodatkowej rewizji celnej, ponieważ nie dysponował fakturą handlową, to w dobie łączności faksowej i internetowej, która umożliwia pozyskanie tych dokumentów w kilka minut, tego typu tłumaczenie nie jest przekonywujące. Nawet korespondencja pocztowa nie powinna zająć więcej czasu aniżeli miesiąc. Mając to na uwadze trzeba przyjąć, iż okres 12 miesięcy musi nasuwać istotne wątpliwości co do jego merytorycznej zasadności.
Ad. c) Oświadczenie eksportera, tak jak każdy inny dowód, podlega ocenie. Gdyby przyjąć, że jest ono zawsze wiarygodne - niezależnie od innych okoliczności - to można byłoby w ten sposób żądać skutecznie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe również co do innych artykułów. Jak wspomniano wyżej, to oświadczenie nie łączy się ani z fakturami korygującymi, jak też uwidocznionymi w aktach fakturami kompensacyjnymi należności. Stąd trafnie uznano, iż dowód ten nie może stanowić - jako odosobniony - podstawy do uwzględnienia wniosku. Tak samo należy ocenić fakt okazania przed organem celnym marynarki, który to być może miałby znaczenie gdyby to miało miejsce w kilka dni po dokonaniu zgłoszenia celnego, a nie - jak w tej sprawie - po kilkunastu miesiącach.
Ad. d) Bezzasadność zarzutu w zakresie pominięcia wydruków komputerowych w procesie czynionych ustaleń faktycznych jest na tyle oczywista, że sam skarżący nie wskazuje w skardze, co one mają zawierać, a nade wszystko co przez przeprowadzenie tego dowodu zamierza udowodnić. Ta sama konstatacja odnosi się do proponowanego wglądu do systemu informatycznego. Na marginesie wskazać należy, że będą tam dane, które strona sama wprowadzi, a zatem trudno spodziewać się, iż skarżący udostępni dane, które będą świadczyć na jej niekorzyść.
Na koniec dostrzec trzeba, że przepisy Ordynacji podatkowej nie zabraniają samodzielnego sporządzania takich wydruków i załączenia ich do akt postępowania administracyjnego. Zgodnie z rzymską zasadą "ei incumbit probatio qui dicit non qui negat" ciężar dowodu spoczywa na twierdzącym. Zatem skarżący prezentując w złożonym wniosku określoną tezę, z której wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne, winien udowodnić daną okoliczność faktyczną nie tylko poprzez zaoferowanie wglądu do systemu informatycznego, ale może także samodzielne załączenie do akt administracyjnych wydruków, które udokumentują prawdziwość jego twierdzeń. Chodzi oczywiście o wydruki, które mają istotne znaczenie dla sprawy.
Podzielając w całości treść podjętych w sprawie rozstrzygnięć należało - stosownie do art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzec jak w sentencji.